I jak tu się nie cieszyć..?

* * *

Mówiłam kiedyś:  już nigdy więcej ale jak powiadają, życie pisze swoje
scenariusze i moje ścieżki skrzyżowały się po raz kolejny ze ścieżkami
znaczonymi końskimi kopytami. Poznałam kogoś, kto ukochał te piękne
zwierzęta i związał z nimi swoje życie. Powoli oswajałam się z końmi,
początkowo z daleka, z czasem nabrałam na tyle odwagi, że mogłam się
do nich zbliżyć, dotknąć, poczuć na dłoniach delikatny dotyk chrap.

Ostatniej soboty  powiedziałam, że jestem gotowa, by zacząć pierwszą
lekcję jazdy konnej. Miałam jeszcze wątpliwości ale cóż: słowo się rzekło,
kobyłka u płota i to dosłownie, ponieważ mój przyszły instruktor wybrał
dla mnie klacz o imieniu Jedynaczka.

Nadeszła godzina W. Ubrana w bryczesy stawiłam się w samo południe
w stajni gotowa do…  No właśnie,  myślałam, że Bo przyprowadzi konia
na lonżownik, wsadzi mnie na niego, potem zrobię kilka wolnych rund
i to wszystko. Jak bardzo się myliłam, okazało się już w stajni, gdy on
 widząc, że zmierzam w kierunku wyjścia zapytał:
– A Ty gdzie..? Wracaj – Wróciłam, wtedy zaprowadził mnie do siodlarni,
poinstruował co i jak,  po krótkich protestach z mojej strony, obładowana
siodłem i sprzętem do czyszczenia koni powędrowałam do boksu.
Wszystko wydało mi się takie skomplikowane, gdy tłumaczył mi co mam
po kolei robić. Największym przeżyciem było czyszczenie końskich kopyt.
Nieźle się przy tym spociłam, ze strachu oczywiście. Kiedy zakładałam
ogłowie /tak to się chyba nazywa/ wciąż marudziłam, że nie ogarniam,
że nie zapamiętam tego wszystkiego.
– Zapamiętasz – odpowiadał – a teraz zaprowadź konia na lonżownik.
– Ja..? Sama..? Boję się..! Proszę, Ty ją wyprowadź – Na nic jednak moje
błagalne spojrzenia. Z duszą na ramieniu prowadziłam za sobą Jedynaczkę.

Kiedy dotarliśmy na miejsce, ponownie poczułam to niefajne ściskanie
w żołądku. Wszędzie mi było za wysoko i do strzemienia i do siodła.
Kiedy już wdrapałam się na konia, stwierdziłam, że teraz jest mi za daleko
do Matki Ziemi. Po kilku kółkach okazało się, że to nie będzie tylko powolna
jazda w stępie ale czekały mnie różnego rodzaju „wygibasy”, czyli jazda
bez trzymanki, dotykanie dłonią swojej stopy, obejmowanie konia za szyję
i wiele innych „karkołomnych” ćwiczeń. Wszystko to było przeplatane moim:
– Nie zrobię tego, nie dam rady – i za każdym razem słyszałam:
– Dasz radę, zrobisz –  i wiecie co… jakimś cudem udawało mi się.

Kiedy już trochę oswoiłam się z sytuacją i przestałam się tak mocno spinać,
usłyszałam, że teraz będę jechać kłusem ćwiczebnym i anglezowanym.
Wiśta wio… łatwo powiedzieć ale jak trudno przy tym pamiętać o wszystkich
innych czynnościach takich jak: pięty niżej, wyprostuj plecy, wodze krócej,
kontakt z koniem… to tylko ja wiem i chyba wszyscy inni początkujący.
Po pół godzinie powiedziałam, że mam już dziś dość i że chcę zsiadać.
– To jeszcze nie koniec lekcji, ja powiem kiedy się skończy.
– Ale ja chcę zsiąść – byłam uparta.
– Dobrze- powiedział Bo – Ja sobie stąd idę a Ty jak chcesz zsiadaj,
pamiętaj tylko, że potem trzeba zaprowadzić konia do boksu i wyczyścić.
– Ale jak się z niego zsiada..? – wrzasnęłam – Proszę nie odchodź!!!

Przetrwałam, nie spadłam, wytrzęsiona niemiłosiernie zsiadając
wylądowałam oczywiście na tyłku. Myślałam,że to koniec na dzisiaj
ale pomyliłam się po raz kolejny.
– Zsiadłaś nieprawidłowo, musisz to zrobić jeszcze raz.
– Zrobię to następnym razem- prosiłam.
– Nie, zrobisz to teraz, inaczej będziesz się tego bała.
Zrobiłam, wiedziałam, że ma rację… Potem stałam szczęśliwa nie tylko
dlatego, że dotknęłam ziemi, szczęśliwa też, że przełamałam strach i
poczułam, że chcę nadal kontynuować lekcje i nauczyć się jeździć konno.

Wieczorem, kiedy Jedynaczka skubała sobie w boksie siano, podeszłam
do niej pogłaskałam po aksamitnym, brązowym pysku i szepnęłam:
– Dziękuję Ci Kochana, za Twą łagodność i za to, że mnie nie zrzuciłaś.

A Tobie Bo dziękuję… za cierpliwość.

Mój ulubiony instruktor… czyli Bo

Odrobinka luzu też się znalazła

Hej, hooop… 😉

Jedynaczko proszę Cię nie fikaj !!!

Posłuszna… ale tylko na koniku 😉

.

Uwielbiam konie…
Często były tematem moich rysunków. Lubię patrzeć na nie,
podziwiam majestat i piękno ruchu, czuję też ogromny respekt.
Pomimo jednak całej mej do nich miłości, bardzo bałam się
dosiąść któregoś z nich. Ten strach spowodował, że długo
zwlekałam z decyzją nauki jazdy konnej. Dlaczego się bałam?
Może opowieść o moich z nimi spotkaniach wyjaśni co nieco.

PODEJŚCIE PIERWSZE

Wieś kielecka, gorące, czerwcowe lato.
Miałam wtedy siedem lat.
Pewnego dnia mój dziadek zapytał:
– Violu, idę na łąkę po konia, chcesz iść ze mną..?
Jasne, że chciałam, siwa klacz była moją ulubienicą,
godzinami mogłam stać w stajni i przyglądać się jej,
od czasu do czasu podkarmiając pupilkę marchewką .

Kiedy wracaliśmy, dziadek ostrzegał mnie:
– Tylko nie podchodź do niej z tyłu zbyt blisko.
– Będę uważać- zapewniałam.
Podskakując radośnie, wędrowałam za Siwą,
rozglądając, ciekawa wszystkiego co wokół.
W pewnym momencie zagapiłam się na czereśnię,
sprawdzając wzrokiem czy owoce dojrzały na tyle,
by można było już je zrywać… i stało się:

Nagle poczułam silne uderzenie w okolicy żołądka,
mocne na tyle, że znalazłam się po drugiej stronie
polnej drogi. Długo nie mogłam złapać oddechu
a pęknięte żebro bolało jeszcze dwa tygodnie.
I wtedy pojawił się ten pierwszy strach, spowodowany
niefortunną przygodą i moją dziecięcą gapowatością.
Długo bałam się zbliżyć do konia… jakiegokolwiek.

PODEJŚCIE DRUGIE

Czasy studenckie, wakacje, piękne, upalne lato.
Przyjaciele namówili mnie, bym pojechała z nimi
do Margonina na obóz konny organizowany przez AKJ.
Oczywiście o moim wsiadaniu na konia nie było mowy.
Oświadczyłam wszem i wobec, że jadę z nimi dla
towarzystwa i mam zamiar spędzić czas na taplaniu
się w wodach margonińskiego jeziora.

Pewnie spędziłabym czas w sposób jaki zamierzałam,
gdyby nie fantazja ułańska mojej przyjaciółki.
Po skończonej jeździe podeszła do mnie i zapytała.
– No co… spróbujesz..? To bardzo łagodny koń
nic Ci się nie stanie.- zapewniała.
Nie chcąc pokazać swojego strachu, po długiej chwili
odpowiedziałam niepewnie.
– Ale ja jestem w stroju kąpielowym, no i Twój koń nie
ma siodła, poza tym nigdy nie jeździłam konno, nie
utrzymam się na grzbiecie tego wielgachnego rumaka.
– Dasz radę, jak Ci się nie spodoba to zsiądziesz.
– Trzeba trzymać fason – pomyślałam – tym bardziej,
że niedaleko przysłuchiwali się naszej rozmowie inni
uczestnicy obozu… a wśród nich ktoś… no nieważne…
– Zgoda ale tylko kawałek- westchnęłam zrezygnowana.

Hanka wsadziła mnie na konia, jeszcze chciała udzielić
mi instrukcji ale nie zdążyła, bo koń zerwał się nagle
i pognał za końmi które znikały na zakręcie leśnej drogi.
Jedyną moją myślą, było za wszelką cenę utrzymać się
na grzbiecie i nie spaść. Jakimś cudem udawało mi się
to przez chwilę ale kiedy pogalopował wąską ścieżką
między drzewami, kiedy gałęzie boleśnie zaczęły smagać
mnie po twarzy i gołych ramionach wpadłam w panikę.
Wypuściłam z dłoni grzywę, której dotąd kurczowo
się trzymałam i przy następnym podskoku pofrunęłam…

Gdzie… dopiero po chwili dotarło do mnie, że miałam
wyjątkowe szczęście, bo wylądowałam na leśnym mchu
a nie pod kopytami. Ulga, którą wtedy poczułam, była
nie do opisania… z radości, gdybym mogła uściskałabym
Matkę Ziemię za to że stabilna i taaaaaaaaka miękka…

– Już nigdy więcej – pomyślałam – nigdy więcej!!!

TRZECIE PODEJŚCIE
No… może tą przygodę zostawię na następny post.

* * *

Poniżej, moja ukochana piosenka Włodzimierza Wysockiego
w wykonaniu Mirosława Czyżykiewicza. Warto posłuchać!!!