Η μαρμότα σας ανοίγει την πόρτα Ένας ιστοχωρος με τις σκέψεις μου και τη δουλειά μου!

Η χρονιά μας φέτος είναι αφιερωμένη στις ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ… Όχι όμως στις φυσικές επιστήμες  με δασκαλοκεντρικό πειραματισμό, αλλά με μαθητοκεντρικές προκλήσεις!

Στην Αμερική το ονομάζουν STEM Science

                                                             Technology

                                                             Engineering

                                                             Mathematics

Σήμερα λοιπόν δώσαμε το εναρκτήριο λάκτισμα, με μία μικρή επιφύλαξη (αν τα παιδιά είναι έτοιμα να ανταποκριθούν σε αυτό το κάλεσμα) και μία αγωνία (αν μπορώ ως εκπαιδευτικός να απαλλαγώ από την έντονη παρουσία μου και να αφήσω τα παιδιά να αλληλεπιδράσουν σε ομάδες).

ΤΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ!!!!!!

Ξεκίνησα χωρίζοντας τα παιδιά σε ομάδες των 5 ατόμων και απλά τους διάβασα την πρόκληση.

Να έχετε εμπιστοσύνη στα παιδιά σας!!!! Η πρόκληση έγινε αμέσως αντιληπτή.

Αμέσως οι ομάδες άρχισαν να δουλεύουν πυρετωδώς. Συζητήσεις, χέρια που προσπαθούσαν να ανεβάσουν το πιο ψηλό κτίριο και τα κτίρια να πέφτουν ασταμάτητα….

Συζητήσεις επί συζητήσεων….κι η μαγική στιγμή ήρθε… κάποια ομάδα πρότεινε να γίνει πιο στιβαρή η βάση του κτιρίου… και το πείραμα ΕΠΙΤΥΧΕΣ…. τι σπουδαία στιγμή….

Τι ωραία ομαδική εργασία. Τι ωραία συνεργασία… (και φυσικά μη θεωρείται ότι όλα ήταν ιδανικά…. και φυσικά ξεχώρισαν αυτά τα παιδιά που δε είναι έτοιμα να εργαστούν στις ομάδες. και φυσικά φάνηκαν τα παιδιά που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν κρίσεις…. όμως, για αυτό δεν κάνουμε αυτή την πρόκληση; για να κάνουμε καλές ομάδες, που να συνεργάζονται και να αυτονομούνται μέσα από την αυτοδιόρθωση….)

Στη συνέχεια έπρεπε να μετρήσουμε ποιο ήταν το ψηλότερο κτίριο.

Με τι μετράμε; Μέτρο, χάρακα, σκοινί που συγκρίνει μεγέθη… πόσες ιδέες!!! θέλανε να δούνε το αποτέλεσμα της εργασίας τους… και κανένας δεν ήταν απομακρυσμένος και απομονωμένος… όλοι ανυπομονούσαν για το νικητή!

Και νικητής ο πύργος με ύψος – Κυρία, εδώ γράφει 5 και 0.

-ο επόμενος 4 και 6

ο αμέσως επόμενος 4 και 5

και ο τελευταίος 3 και 5….

Ήρθε η ώρα για πρωινό και ερωτήσεις σε ερωτηματολόγιο….

Δεν πιστεύετε τι ωραίες απαντήσεις έδωσαν!!! ακόμη κι αυτοί που δε δούλεψαν στις ομάδες….

Δεν πίστευα ότι θα μου αρέσει τόσο πολύ…. τώρα ανυπομονώ για την επόμενη πρόκληση!!!!!

Τα παιδιά τις πρώτες εβδομάδες του σχολείου δεν τους αρέσει καθόλου το ολοημερο…. Σιχαίνονται την ιδέα να κοιμούνται κάπου μακρυά απο το σπίτι τους. Πάντα προσπαθώ να την κανω αστεία, διασκεδαστική κι ελκυστική, έτσι ώστε να έρχονται με ευχαρίστηση στο σχολειο.
Το προβλημα πάντα ειναι οτι ΔΕΝ θελουν να κοιμηθούν!
Και τότε εμφανίζονται και οι γονείς που, πότε θέλουν να κοιμούνται, πότε δε θέλουν να κοιμούνται, σου κάνουν δηλώσεις οτι το παιδί τους εχει να κοιμηθεί απο τριων μηνών μεσημέρι και τέτοια σχετικά…..
Μην το βάλετε κάτω….. ΠΟΤΕ δεν κοιμόμαστε….. ΧΑΛΑΡΩΝΟΥΜΕ! Και για να χαλαρώσουμε χρειαζόμαστε κάτι χαλαρωτικό!
Συνηθίζω λοιπον να βάζω ενα προγραμμα εβδομάδας ολοήμερου, όπου παει ως εξής:
τη Δευτέρα διηγούμαι ενα παραμύθι ατελείωτο….. ( η Φανή Δίγκα συνήθιζε να λέει οτι το παρακάνω κι οτι δε γίνεται η Σταχτοπούτα να ειναι σκουντουφλω και η Κοκκινοσκουφίτσα να κυνηγάει την κακιά μάγισσα. Πιστέψτε με ολα γίνονται….. Κι όσο πιο αστεία ειναι η ιστορία τόσο πιο πολύ χαλαρώνουν τα παιδια…. Κι όσο πιο πολύ χαλαρώνουν τόσο πιο εύκολα κοιμούνται….)
Την Τρίτη και την Τετάρτη διαβάζω μεγάλα παραμύθια,
την Πέμπτη βάζω το cd να διαβάζει ενα παραμύθι και
την Παρασκευή ζητάω να φέρουν τα παιδια στο σχολειο ενα αγαπημένο τους DVD… Ετοιμάζω pop corn και η προβολή ξεκινάει, χωρίς ύπνο…..

Η εβδομάδα γίνεται διασκεδαστική και παράλληλα μαθαίνουμε τις ημέρες της εβδομάδας….
Γιατι όχι;
Tip της χαλάρωσης…… ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ τα παιδιά μόνα τους τις πρώτες εβδομάδες….. Ο,τι και να γίνει, ακομη κι αν κοιμηθούν όλοι, εμείς μένουμε στο καρεκλάκι και δεν το κουνάμε λεπτό.

Μου αρέσει κάθε μήνα να δίνω στα παιδιά πέρα από το ομαδικό ημερολόγιο και το ατομικό τους ημερολόγιο.

Το έχουν στα συρταράκια τους και κάθε πρωί, με το που μπαίνουν στην τάξη, η ρουτίνα τους είναι να βρουν το όνομά τους στο παρουσιολόγιο και να διαγράψουν την ημέρα στο ατομικό τους ημερολόγιο.

Αυτή είναι μία υπέροχη ιδέα που μοιράστηκε μαζί μου η Νίκη Θεοδοσίου, υπέροχη συνάδελφος στην Καβάλα, και την έχω υιοθετήσει από τότε. Για ποιο λόγο;

Πρώτα τα παιδιά αντιλαμβάνονται το πέρασμα του χρόνου, δεύτερον παίρνουν μόνα τους παρουσίες και μπορείς να ανατρέξεις στο μηνιαίο αποτέλεσμα να δεις πόσες μέρες απουσίασαν (κι όχι μόνο οι δασκάλες αλλά και οι γονείς) και τρίτον κάθε διαγραφή δεν είναι ένα απλό Χ. Κάθε μέρα ζητάω να το χρωματίσουν με ένα περίεργο τρόπο. Με τελίτσες, σα φυλακή, με ζιγκ ζαγκ κοκ. Στο τέλος το αποτέλεσμα θυμίζει μία κουβέρτα patch work και τα παιδιά χαίρονται το αποτέλεσμα.

Καθώς διανύουμε τη χρονιά STEM το ατομικό ημερόλογιο των παιδιών μου θα έχει και αυτό «τρελούς» επιστήμονες!

septembrios