Ένα αλλόκοτο Καλοκαίρι, αλλά...

Αγαπημένοι μου φίλοι, φαίνεται το 2020 επιθυμεί διακαώς να μείνει στην ιστορία ,σαν μια κόμα μαύρη της σελίδα,δυστυχώς.

Κοπιάσαμε όλοι τόσο πολύ, κλειστήκαμε στο καβούκι μας κατά πώς μας διέταξαν, δυσκολευτήκαμε, αγχωθήκαμε, ο φόβος έγινε καθημερινός σύντροφος και το αυτί εστίαζε στον αριθμό των καθημερινών κρουσμάτων. Κι εκεί που πιστέψαμε οτι τη σκαπουλάραμε...αντακάπου απ την αρχή!

ο φόβος ξανάκανε την εμφάνισή του μαζί με την αυξητική τάση των κρουσμάτων, την επανάληψη των θανάτων και δνε δικαιολογώ καθόλου το "ελα μωρέ,γέρος ήταν ώρα του ήταν" που λένε οι συνωμοσιολόγοι και οι αμφισβητίες της πανδημίας. 

Οχι ούτε γερός ήταν κι ας ήταν 90+ , ούτε ώρα του ήταν. Την ώρα του καθενός δεν θα την ορίσουμε εμείς και εάν δεν υπήρχε ο ιός αυτό ο "γέρος" (απο 60 και πάνω) θα ζούσε μια χαρά μέχρι να ρχοταν η κανονική του ώρα.

Νευριάζω απίστευτα οταν ακούω να λέγονται αυτές οι ηλιθιότητες, γιατί ο,τι δε σ αγγίζει δεν σ αφορά και το προσπερνάς ελαφρά τη καρδία, για κάποιον άλλον όμως είναι ο άνθρωπός του και τον θέλει στη ζωή του. Δε μπορώ να δεχτώ το "δεν υπάρχει τίποτα","είναι η δικτατορία του φόβου που θέλουν να μας επιβάλουν","θέλουν να ξεπαστρέψουν το γηραιό πληθυσμό να μη πληρώνουν συντάξεις" (ο,τι μαλακία θες ακούς, συγγνώμη που δεν έβαλα παραπλανητικά σύμβολα,αλλά πρέπει να λέγονται με τ ονομά τους κάποια πράγματα), "θέλουν να πουλήσουν μάσκες" (μπας και να πουλάγαμε κι εμείς τις υφασμάτινες να πλουτίζαμε;;;😡😡😡 Τόσο εύκολα θα γίνω Αμπράμοβιτς;) "θέλουν να μας βάλουν τσιπάκια με τα εμβόλια" (θα τα υγροποιήσουν; πώς θα μας τα περάσουν στο αίμα; ή θα μας τα κρεμάσουν σαν τις γίδες απο τ αυτιά;). Ειλικρινά δεν περιγράφονται όσα ακούμε καθημερινά και φυσικά οι ίδιοι συνωμοσιολόγοι κάνουν αντίσταση κατά της αρχής, αρνούμενοι να κρύψουν το ωραίο τους προσωπάκι πίσω από τη μάσκα 😠😠.Αυτοί οι ίδιοι που δε σηκώνουν τον κώλο τους απο τον καναπέ ούτε για νερό, οχι για να αντισταθούν!!!

Τλπ με τούτα και μ εκείνα βρισκόμαστε αν όχι στο -1 ,σίγουρα πάντως στο σημείο 0 και φτου κι απο την αρχή!

Επειδή δεν είμαι συνεπής απέναντί σας, σκοπεύω να αγραναπαυθώ (οχι καλέ να πεθάνω, τουλάχιστον δεν τόχω αποφασίσει εγω ακόμα) γι αυτό σας τα είπα μαζεμένα, να τα βγάλω απο μέσα μου ,να τα μοιραστώ μπας και καταφέρω ν ανεχθώ λίγο περισσότερο τη βλακεία που κυκλοφορεί ελεύθερη.

Δε θα σας αφήσω όμως με την γκρίνια μου, όχι θάμουν αχάριστη για όσα μου προσφέρετε.

Θα σας δροσίσω με κάποια έργα που έφτιαξα σε μία έξαρση εντός της εβδομάδος γιατί τις υπόλοιπες εβδομάδες από το χάραμα πήγαινα στη θάλασσα επειδή το σπίτι δεν αντέχεται. Η υγρασία είναι σε μη ανεκτά επίπεδα και νοιώθω σαν να ψήνομαι στους φούρνους του Αουσβιτς.

Παρά ταύτα κάτι οι αναμνήσεις της εποχής κάτι τα  παραμύθια δρόσισαν το είναι μου και μεταφέρθηκαν στην πέτρα.

Σα παραθέτω και τα κείμενα όπως τα δημοσίευσα.

Σταφίδα μου αυγουστιάτικη

που πάντα μέλι χύνεις

πολύ χρυσάφι στο νησί

κάθε χρονιά αφήνεις

(δημ. δίστιχον αδόμενον επι Βενετοκρατίας

Αλλά από τη Βενετοκρατία μέχρι σήμερα μπήκε πολύ νερό στ αυλάκι και τώρα ο πάλαι ποτέ εξαγώγιμος "μαύρος χρυσός " της Ζακύνθου κοντεύει να γίνει είδος υπο εξαφάνιση

Κάποτε, οταν ήμασταν παιδιά ,ο τρύγος της σταφίδας ήταν μία γιορτή, που ολοκλήρωνε έναν κοπιαστικό χρόνο εργασιών μέχρι να φτάσει ο καιρός της συγκομιδής της.

Ένα ευαίσθητο αλλά και πολύτιμο φρούτο, που εξαρτιόταν πολύ η ποιότητά της, από τον καιρό.

Ο καιρός δεν ήταν πάντα σύμμαχος των καλλιεργητών κι άλλες φορές σάπιζε στα κλήματα κι άλλες στα αλώνια, μόνε μόνε να βρεχε!

Καιρό πριν είχαν καθαριστεί τ' αλώνια απο τ αγριόχορτα ,είχε περαστεί η σβουνιά (κόπρος νωπή βοός κατά τον Λ.Ζώη) και εκεί όταν ερχόταν η ώρα, μεταφερόταν με τα τρυγοκάλαθα στον ώμο από τους εργάτες, απλωνόταν στον ήλιο κολλητά η μία στην άλλη να ξεραθεί από τον ήλιο ,να γραβαλιστεί ούτως ώστε να ψηθεί ολοκληρωτικά, να μαζευτεί μετά σε σωρούς και κατόπιν να λιχνιστεί με τη μάκινα, να μπει σε σακκιά να βγεί στην αγορά ντόπια και ξένη.

Και αφού περνούσαν οι εργάτες και μάζευαν τον καρπό, ο,τι έμενε, τα τσάμπουρα δηλ. εμείς τα παιδιά με τα καλαθάκια μας τα μαζεύαμε και κάναμε τις πορτάδες μας, σε μια γωνία των αλωνιών που μας παραχωρούσαν, όταν σήκωναν τη μεγαλύτερη ποσότητα.

Ηταν τα πρώτα μας λεφτά που βγάζαμε με κόπο.

Τέτοιες μέρες η μυρωδιά της σταφίδας που ψηνόταν στ αμπέλια σου γαργάλαγε τα ρουθούνια ηδονικά.

Πόσες φορές γυρίσαμε αλαφιασμένοι από τα πανηγύρια της Παναγίας ή του Αγίου, φορώντας τα καλά μας, γιατί ο καιρός μουσκλωνε και το πήγαινε για βροχή, και τρέχαμε αναφαντωμένοι, προκειμένου να προκάμουμε να τη σκεπάσουμε με τα λιοπανα, να ασφαλίσουμε με τα περόνια μπηγμένα στη γη τα πανιά, ούτως ώστε να προστατευθεί το προϊόν!!!

Απειρες φορές.

Μάλιστα κατά τον Λ.Ζώη ,ζακυθινό ιστοριοδίφη "οι παλιότεροι ζακυθινοί εκ προλήψεως ουδέποτε έπλυνον τη σταφίδα, προκειμένου να την φάγουν, πιστεύοντες οτι θα επροκαλείτο βροχή,καθ' ήν εποχήν ο σταφιδόκαρπος θα ήτο απλωμένος εν τοις αλωνίοις"

Τώρα ελάχιστοι καλλιεργούν σταφίδα, αλλά κάπου κάπου περνώντας το βράδυ από κάποιο αμπέλι όλο και σούρχεται η γνωστή μυρωδιά. Για πόσο ακόμα;

Απόδοση με πετρούλες, γυαλάκια της θάλασσας και ζωγραφική παρ' εμού (πέρασα πάνω απο την ακουαρέλα, ακρυλικό με πάστα νάναι πιο έντονη η φυλλωσιά)

Το μεγαλείο της ολοκληρωτικής και άνευ όρων αγάπης και αφοσίωσης, δοσμένο από ένα από τα πιο γνωστά παραμύθια, του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν .

Η Μικρή Γοργόνα, που εγκαταλείπει τα πάντα πίσω της, ακόμα και τη φωνή της θυσιάζει, για έναν αταίριαστο έρωτα!

Και με τούτο το στεφάνι να σας ευχηθώ ένα ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΧΩΡΙΣ ΔΥΣΑΡΕΣΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Και να πού γύρισα...λόγω τιμής

Σάμπως είχα φύγει και καθόλου!!!

Δεν απομακρυνθήκαμε και πολύ, αλλά να, μείναμε εμείς κι εμείς να κλωθογυρνάμε άνευρα σε μία απο τα ίδια. Ψέμματα;;;Ερημιά έπεσε στις γειτονιές...

Το καλοκαίρι βαίνει προς την εκπνοή του αλλά οι μέρες διατηρούν τη θέρμη του μεσοκαλόκαιρου και οι θάλασσες εξακολουθούν να σε προκαλούν. Πόσο μάλλον οταν σου παρέχουν και την πρώτη ύλη, πως μπορείς να τους αντισταθείς;

Η αλήθεια είναι οτι το μόνο που άξιζε απ όλο το Καλοκαίρι, που για μένα συνεχίστηκε μία απο τα ίδια όπως ξεκίνησε ο χρόνος κι ακόμα χειρότερα, τόσο που τρέμω για την ολοκλήρωση, ήταν η μέρα που καταφέραμε και πήγαμε στη θάλασσα στην Εύβοια και μάζεψα λίγες πετρούλες ακόμα!
Πόση χαρά μου δίνει αυτή η παραλία με τις ατέλειωτες πέτρες διαφόρων χρωμάτων και μεγεθών!!!

Και έτσι μαζί με κάποιες λίγες που μου έφερε το κοριτσάκι μου, απο τη Β.Ευβοια αυτές, συνταιριάστηκαν αρμονικά κι έδωσαν σύνολα βγαλμένα απο τα βάθη των αναμνήσεων...

Κάπως έτσι και επειδή δόθηκαν και κάποιες αφορμές φτάνω ν αναρωτιέμαι το αιώνιο ερώτημα "πόσο κοστίζει μια τέτοια δημιουργία;"
Μπορεί να τα φτιάχνω γιατί γουστάρω τρελά με κάθε τι που καταπιάνομαι.
Να μην είναι το ζητούμενό μου οι πωλήσεις, όπως δεν ήταν ποτέ, χαίρομαι τη διαδικασία παρότι χρονοβόρα και επίπονη και είτε στολίζουν το σπίτι μου (επικρατεί το αδιαχώρητο πια) είτε γίνονται δώρα σ ανθρώπους που ξέρω οτι θα τα εκτιμήσουν, είτε προσφέρονται σε φιλανθρωπικά μπαζάρ όπως εχω κάνει μέχρι σήμερα .
Ερχεται όμως κάποιος και σου λέει "το θέλω" και εκεί κομπιάζεις...
Εγω τουλάχιστον δε μπορώ να κοστολογήσω τη δουλειά μου. Πόσο μάλλον οταν το υλικό το βρίσκεις σ' αφθονία στη φύση και είν΄ αυτό  η πρώτη σκέψη του "πελάτη".
Μπαίνει όμως αμείλικτο  το  ερώτημα : "ΠΟΣΟ;"
Κανείς αν δεν το τολμήσει , δε  μπορεί να φαντασθεί πόσο κόπο έχει έστω και η πιο μικρή εικόνα να συνθέσεις. Εκτός κι αν δεν σ ενδιαφέρει τ αποτέλεσμα,οπότε πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι ...ο.κ. , καρδιές δε χαλάμε.
Ομως αν θες τ αποτέλεσμα να το ερωτευθείς πρέπει να αφοσιωθείς και να ασχοληθείς πολλές ώρες ταιριάζοντας και ξεταιριάζοντας μέχρι να βρεθούν οι "σωστές" πέτρες και τ΄ αποτέλεσμα να σ΄ ικανοποιεί και νάναι και φυσικό.
Ούτε μπορεί να διδαχθεί, όπως κατά καιρούς μου έχουν ζητήσει
Τι να διδάξεις , πώς να κολλάς πέτρες;;;;
Μα το θέμα δεν είναι πώς τις κολλάς (το μόνο εύκολο) αλλά πώς παιδεύεσαι μέχρι να μαζέψεις μία προς μία (και οχι με τη σέσουλα) τις πέτρες (αυτός κι αν είναι κόπος!) φαντασθείς το θέμα, να αρχίσεις να ξεδιαλέγεις απο άπειρες πέτρες, να βρείς τα σωστά χρώματα (γιατί δε τις ζωγραφίζω,ούτε τους αλλάζω τα σχήματα), να δώσεις τις σωστές αναλογίες και το τελικό αποτέλεσμα να δίνει στον άλλον να καταλάβει αυτό που εσύ συνέλαβες ως ιδέα κι απόδωσες μ ένα πετρωτό, χωρίς επεξηγήσεις καν.
Αυτό λοιπόν επαφίεται στη φαντασία ,την υπομονή, το πάθος  και προπάντων στην αισθητική του καθενός και δε διδάσκεται. Αυτή είναι η δική μου άποψη
Οσο δε για το κόστος, μου ρχεται στο νου η αλήθεια ενός ξένου δημοσιεύματος που διάβασα πριν πολύ καιρό σ ε κάποια φίλη (συγγνώμη που ξεχνώ  ποιά το πρωτοανέβασε, ίσως κι αυτή που αναφέρεται στην υπογραφή), αλλά μ άλλα λόγια το έχω και στην πλαϊνή μπάρα

Αυτό ακριβώς!
Στην τιμή δεν είναι απλά πέτρες, είναι η φαντασία, ο χρόνος,η προσπάθεια,το πάθος που άφησες πάνω σ όλο αυτό που εσύ θαύμασες κι έκρινες άξιο ν αποκτήσεις και τέλος η μοναδικότητα, γιατί δεν κάνουμε μαζική παραγωγή ,ούτε καν δεύτερο.
Αυτό ισχύει για ΟΟΟΛΑ τα χειροποίητα , αλλά επειδή ουδείς σκέφτεται έτσι γι αυτό έχουμε κατακλυσθεί απο τα κινέζικα.
Ολα αυτά κατατίθενται σαν σκέψεις κι οχι σα παράπονο, εχω εξ αρχής διαχωρίσει τη σχέση μου με τις δημιουργίες μου κι απολαμβάνω την κάθε στιγμή της  υλοποίησής τους και με πονάει κάθε αποχωρισμός. Σαν ένα παιδί που φεύγει απο την αγκαλιά σου, απλά χαίρομαι οταν πηγαίνει σε μια άλλη αγκαλιά που θα τ αγαπήσει αν όχι εξ ίσου τουλάχιστον αρκετά .
Ετσι λοιπόν τα γραψα για να καταλάβετε οτι επέστρεψα προβληματισμένη κι οχι ανέμελη,χαχαχαχχα

Όρτσα τα πανιά

«Ο έρωτας

Το καράβι του

Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του

Κι ο φλόκος τής ελπίδας του

Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει

Τον ερχομό…»

(Ο. Ελύτης)

Σκαρί απο θαλασσόξυλα




ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Μονόπετρα

  Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά

 Κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά

Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σέναν ορκιζόμαστε

Πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλιόμαστε

Aπ΄την Παρθένο στον Σκορπιό χρυσή κλωστή να ράψουμε

Κι έναν θαλασσινό σταυρό στη χάρη σου ν΄ανάψουμε

Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά

Κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά...

(Τα Ρω του Έρωτα)

Επειδή σας κούρασα με την μακροσκελή ανάρτηση επανάκαμψης, είπα τούτη νάναι λιτή και περιεκτική.
Τι καλλίτερος αποχαιρετισμός τ' Αυγούστου λοιπόν, απο το ποίημα του μεγάλου μας Ποιητή με μια κατασκευή εξ ολοκλήρου απο την αγκαλιά της Φύσης και τα σπλάχνα της θάλασσας;
Μόνο πέτρα λοιπόν!

* Beach Pebble art

* Quadro di pietra

Υ.Γ. 
Οι πέτρες δεν έχουν υποστεί ουδεμίαν επεξεργασία χρωματική ή σχηματική.
Η μόνη μου παρέμβαση είναι το βερνίκι (για να τονιστούν τα χρώματα) και το ποδηλατάκι.

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Λόγια, πριν βάλουμε πλώρη

                                   
                                     

Είσαι για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;

Είσαι για ένα ρίσκο;

Θελω να μου υποσχεθείς πως δε θα πάρεις μετεωρολογικό δελτίο .

Πως δε θα ΄χεις μαζί σου προμήθειες και αποσκευές .

Πως δε θα γεμίσεις το πλεούμενο με σωσίβια.

Θα δέσουμε την άγκυρά μας στα φτερά των γλάρων.

Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας το πιο τρελό δελφίνι.

Θα σου χαρίσω όλο το γαλάζιο του πελάγου.

Όλο το χρυσάφι του ήλιου.

Όλο το ροζ του δειλινού.

Να ΄χεις χρώματα πολλά να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.

Θα γεμίσω τ'  αμπάρι μας με ονειρα.

Να χεις πολλά. Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.

Αν έχει λιακάδα, θα απλώσουμε τα δίχτυα της ζωής μας

στην κουβέρτα και θα μπαλώσουμε τις τρύπες που

μας ανοιξαν τα σκυλόψαρα.

Αν έχει βροχή, θα βγάλουμε τη ψυχή μας στ΄ άλμπουρο να ξεπλυθεί.

Είσαι επιτέλους , για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;

Για ένα ρίσκο;

                 

                                                                                                                                                                Αλκυόνη Παπαδάκη

Θα ξαναγυρίσουμε

Oταν οι ελιές θα ντύνουν στο χρυσάφι τα γέρικα όνειρά τους

Oταν τα μελτέμια θα κινούν να χαϊδέψουν τις εφήμερες πεζολογίες του νησιού

Oταν δυο μάτια σκοπελίτικα θα φωτιστούν απ' τη χαρά του γυρισμού

Τούτο το καλοκαίρι είτε το άλλο που θα 'ρθει

Δεν έχει σημασία πότε

Κάποιο καλοκαίρι τέλος πάντων θα ξαναγυρίσουμε

Πιο δυνατοί πιο μεστωμένοι

Eχοντας συνοψίσει το νόημα της πρώτης προσπάθειας

Πειθαρχώντας στη νοσταλγία του Αιγαίου

Θα ξαναγυρίσουμε

Συνοδευόμενοι από γυναικεία στήθια σ' ενάντιον άνεμο

Κι από το βασιλιά το Στάφυλο με το αρχαίο σπαθί του

Ποιος θα βρεθεί να μας τον ιστορήσει

Πιο νέοι πιο ξανθοί πιο ακμαίοι

Χωρίς αυταπάτες μ' αγκαλιές γιασεμιά

Να φυτέψουμε στου πελάγους τη ράχη

Τον σπόρο του έρωτά μας


                                                                                                                   Κλείτου Κύρου

Είτε πάρετε το ρίσκο να μ΄ ακολουθήσετε είτε να με περιμένετε να ξαναγυρίσω, μία η ευχή

Κ Α Λ Ο   Μ  Η Ν Α
Κ Α Λ Ο    Κ Α Λ Ο Κ Α Ι Ρ Ι

Τ' ουρανού και του νερού...

XXX

“Η αλυσιδίτσα στο λαιμό σου,

τ’ αστράκι της αυγής στα φύλλα,

σκοινιά, καράβια και φανάρια,

γλάροι, καθρέφτες και καρποί-

τα κατάρτια μπουμπουκιάσανε.

Όμορφη, Θε μου, που ‘ναι η πλάση,

μύρια ποτήρια του νερού

φρεσκοπλυμένα, σκουπισμένα

στο περιγιάλι αστράφτουνε.

Απ’ όλα πίνω το γαλάζιο,

κι ακόμη, γιε μου, να μεθύσω.”

Γιάννης Ρίτσος, 

«Παιχνίδια τ’ ουρανού και του νερού»

καμβαδάκι με κοχύλια

Φέτος, στα 4+ χρόνια συνεχούς λειτουργίας αυτού του blog, έχω μεγάλη ανάγκη ενός διαλείμματος, άλλωστε η απουσία  μου καταγράφεται καιρό τώρα.

Με την ελπίδα λοιπόν να τα ξαναπούμε σύντομα ...Εύχομαι απο καρδιάς να συνεχίσετε να μεθάτε πίνοντας ατέλειωτο  γαλάζιο! 

 Στην υγειά μας βρε παιδιά!

'Ελα να πάμε στο Νησί...

Εχετε τίποτα καλλίτερο;;;
Μια και οι εργασίες ξεκίνησαν,είπα κι εγώ να μη μείνω άπραγη.
Χρωμάτισμα αυτοί,ζωγραφική εγώ!
Βλέπετε ευνοεί γενικά η εποχή.
Ζέστη, θάλασσα, το μυαλό να ονειρεύεται διακοπές,να ζητάει να ξεγλιστρίσει απο την καθημερινότητα... κι έτσι το πινέλο,ή το μαρκαδοράκι είναι το τιμόνι της βάρκας που σε ταξιδεύει !
Μη περιμένετε, εκτός απροόπτου, μεγάλα project.
Οσο είμαι ενεργή θα κάνω συντηρητικές  κινήσεις,έτσι για να κρατιέμαι ζωντανή και να σας κρατώ συντροφιά,με όσο το δυνατόν καλή ενέργεια
Η Ελλάδα μας λέει είναι το οικόπεδο που κράτησε ο Θεός για τον εαυτό του οταν μοίρασε τον Κόσμο,κι όσο κακοπαθημένη και αλλοτριωμένη κι αν είναι από την τουριστική εξέλιξη, παραμένει γοητευτικά θελκτική και μοναδική!
Οι συνδυασμοί των χρωμάτων και οι αρχιτεκτονικές της ιδιαιτερότητες απο Πόλη σε Πόλη, απο περιοχή σε περιοχή, απο Νομό σε Νομό, απο Νησί σε νησί, δεν συναντούνται πουθενά αλλού.
Πού θα πας και δεν θα θαυμάσεις φύση; Είτε είναι καταπράσινο το τοπίο, είτε είναι ξερό κι άνυδρο.
Είτε βρεθείς σε Πόλη με νεοκλασικά κτίρια, είτε σε Νησί με λευκά ασβεστωμένα σπιτάκια και γραφικά καλντερίμια!

Πέτρα ζωγραφισμένη με ακρυλικά και μαρκαδοράκι

Τα χρώματα που τυλίγουν την ατμόσφαιρα γύρω σου, ουρανού, θάλασσας, δικαίως έκαναν ν αναρωτηθεί ο Οδυσσέας Ελύτης Πόσο Θεέ μου στ΄ αλήθεια ..."μπλε ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε!"
Πόσο ωραιότερα κι ακριβέστερα να αποδοθεί ο θαυμασμός για την ομορφιά που σε περιβάλει;
Κι αν σε καιρό κρίσης  μετριάσαμε πολύ τα όνειρά μας για φευγιό, τίποτα δε μας εμποδίζει να αλητέψουμε νοερά

Πέτρα θαλάσσης επίσης ζωγραφισμένη με ακρυλικά

Δε θα χρειαστείτε ούτε πλοία,ούτε καν αυτοκίνητο...μόνο τα μάτια της ψυχής ανοιχτά, αποθηκεύστε θετική ενέργεια στις αποσκευές σας, μόνο αυτά χρειάζονται για να ξαλαφρώσουμε απο ό,τι μας στοίβαξε ο Χειμώνας, η κρίση, τα διάφορα προσωπικά μας προβλήματα, κι άλλα ...ον έκαστος κατά διάνοιαν έχει.
Φορέστε λοιπόν άνετα σανδάλια, καπελάκι για τον ήλιο γιατί εδώ η ηλιοφάνεια σε ψιλοκαίει (αρκεί να σας πω οτι με 7 μπάνια,έχω γίνει σοκολατί...το χρώμα που μ αρέσει,που λέει και το τραγούδι) ενα λευκό αέρινο φορεματάκι αρκεί, τ' απαραίτητα της θάλασσας,

Θάθελα κάποια στιγμή να τη δω ολοκληρωμένη απο τη ζωγράφο  που την άρχισε...

Τα καντούνια στενά και ανηφορικά,αλλά πνιγμένα στις βουκαμβίλιες,που θα ραίνουν το πέρασμά σας και περνώντας απο τις αυλές των σπιτιών κι απο τα μπαλκονάκια στα καλντερίμια, χαρούμενες "καλημέρες" θα συντροφεύουν το βάδισμά σου κι άθελά σου θα χαμογελάς.
Μια γκριμάτσα που πολλοί έχουμε αφήσει δίπλα στο κομοδίνο μας,μαζί με τα χάπια της πίεσης & της χοληστερίνης , κι όμως το ίδιο είναι απο μόνο του θαυματουργό φάρμακο!
Ολο και κάποιο απόμερο γραφικό ξωκλήσι θα συναντήσετε να εκτελέστε και τις θρησκευτικές σας ανάγκες.
 Κάποιοι ανεμόμυλοι,θα σας υπενθυμίσουν πως ήταν η ζωή αρκετά ,όχι πολλά, χρόνια πριν.

Οι πέτρες κι αυτές θαλάσσης ,δεν έχουν υποστεί καμιά επεξεργασία,ούτε χρωματισμό

Αφεθείτε να σας νανουρίσει το ασταμάτητο τραγούδι των τζιτζικιών, και το βράδυ, στο φως του φεγγαριού ,εκεί που θα χαράζει το δρόμο του πάνω στη γαλήνη της θάλασσας, χαλαρώστε , ψάχνοντας να εντοπίσετε τους αστερισμούς, κι απολαύστε το φως των αστεριών, που στις μεγαλουπόλεις δεν έχετε την τύχη καν να διακρίνετε .
Πάρτε βαθιές αναπνοές και κάντε βουτιές στο απέραντο γαλάζιο μας, κρατείστε την αναπνοή σας όσο το δυνατόν περισσότερο κι όταν βγείτε στην επιφάνεια τινάζοντας το κεφάλι θ αντικρύσετε τον κόσμο, σαν να τον βλέπετε για πρώτη φορά!
Κάπως έτσι θέλω να σας ταξιδέψω με τις πέτρες μου (τελικά προστέθηκε κι ένα κομμάτι ελιάς

Φέτα κορμού ελιάς,με decoupage χαρτοπετσέτας

επειδή μοιάζει με Ελληνικό τοπίο) ,ονειρικά, εκεί που τα βήματά σας θάθελαν να σας πάνε,αλλά για διάφορους λόγους αντιστέκονται.
Οι επιλογές δικές σας...

Πέτρα θαλάσσης ζωγραφισμένη αποκλειστικά με μαρκαδοράκια

ό,τι κι αν αποφασίσουμε,όπου κι αν πάμε, ένα είναι σίγουρο, η Ελλάδα δε μας πληγώνει πάντα.



                                                     ΚΑΛΟ ΜΗΝΑΑΑΑ!!!!

Y.γ. Ξέρω οτι το τραγούδι δεν είναι τ αναμενόμενο του τίτλου, κι οτι τόχω ξαναβάλει,όμως είναι τόσο αγαπημένο και τόσο τρυφερό, απο μια μοναδική φωνή,ακούστε το...

Εχει ο καιρός γυρίσματα...

Αυτό τον καιρό,άγνωστο γιατί, όλα πηγαίνουν στραβά.
Και το χειρότερο, η έμπνευση είναι στο μείον -10!
Κι όσο αυτό συμβαίνει τόσο τα νεύρα και η κακοθυμία πολλαπλασιάζονται
Μέχρι τώρα τ' απέδιδα στον καιρό (στον κακό μου τον καιρό,κανονικά,αλλά βοήθαγε εν γένει κι ο καιρός), μετά ήρθαν οι βροχές κι οι μπόρες και με καθήλωσαν στο σπίτι πάνω που είχα αρχίσει τα μπάνια, κάτι απο εδώ κάτι απο εκεί...άστα να πάνε...
Δεν ταιριάζει συνδυασμός υφάσματος! Μία τσαντούλα είναι άνευ χεριών,μια άλλη περιμένει την έμπνευση νάρθει με την Καρέττα-καρέττα!
Μπουκάλια έχω ξεκινήσει (40 τον αριθμό, ούτε τα 40 παλληκάρια απο τη Λειβαδιά),ούτε ένα ολοκληρωμένο!
Πέτρες, έχω ξεκινήσει...βαρώ πετρίες τον ήλιο,που έγραφε κι ο συμπατριώτης κι αγαπημένος μου Γρηγόρης!
Μία θήκη γυαλιών με την Ώντρεϋ εξέφρασε φίλη την επιθυμία της...3 έχω φτιάξει,

καμία δεν με τρελαίνει... κι άμα εγω δε τρελαθώ...δεν...
Καλαπόδια έχω, ντενεκεδάκια έχω ...τίποτα!
Κι είπα μήπως μου φταίει το promo κι έβαλα μπροστά για Χριστούγεννα,αλλά ούτε κι αυτό έκατσε. Αντε κατακαλόκαιρο να φτιάχνεις χριστουγεννιάτικα...Δε λέει!

Για να καταλάβετε τ ανάδρομο: Προχθές αποφάσισα να ψεκάσω με κρακελέ δύο κασπουδάκια.
Τα ψέκασα, τ άφησα αρκετά (πρώτη φορά που είπα να μη βιαστώ),άρχισα να τα βάφω, κρακελέ ούτε για δείγμα! Το σπρέϋ είναι αδύνατον να μη σκάσει,μου έκανε εντύπωση,αλλά συνέχισα απτόητη και τ απέδωσα στην υγρασία
Όσες μέρες κι άν έμειναν δεν έσκασε γραμμούλα.
Ωσπου άρχισε να μ απασχολεί και στον ύπνο μου. Ναι εκεί τα βλέπω όλα!
Μέχρι που μου μπήκαν υποψίες...
Και πρώτη μου δουλειά μόλις σηκώθηκα το πρωί να διαβάσω την ετικέτα...γ@μ @ την τύχη μου, καλά το είδα στ όνειρο! Αντί για κρακελέ, είχα ψεκάσει με βερνίκι γυαλιστικό...και περίμενα να σκάσει!!!
Γι αυτό σας λέω,όλα στραβά κι ανάποδα.
Το μόνο καλό, μία πρόταση που μου έγινε κι ενω στην αρχή έφερα χίλιες δυο αντιρρήσεις (έτσι συμβαίνει πάντα),στο τέλος η ιδέα με κέρδισε και πήρα φωτιά.
Η πρόταση ήταν να μετακομίσουμε στα ανατολικά διαμερίσματα της επαύλεως και η κρεβατοκάμαρα που είναι συνεχόμενη με το εργαστήρι να γίνει craft room!!! Οχι παίζουμε.
Γιατί το στεφάνι μου ή πολύ με σκέφτεται και θέλει να προαγάγει τις δημιουργίες μου (και χωρίς πλάκα είναι ο καλλίτερος διαφημιστής μου), χωρίς να αναστατώνουν κι όλο το σπίτι, όπως συμβαίνει τώρα, ή θέλει την ησυχία του όταν κοιμάται κι όχι εγω να του έχω ανοιχτά φώτα και μουσικούλα μέχρι τις 3 το πρωί.
Πάντως για όποιο λόγο κι αν το πρότεινε, το σενάριο παίζει δυνατά, μόνο που μπαίνω σε περιπέτειες, γιατί πρέπει να ξεσηκωθούν ούτε ένα,ούτε δύο ,αλλά τρία δωμάτια!
Όχι δε παίζουμε την κολοκυθιά "αμέ πόσα θες να κάνω;" Απλά το ένα φέρνει τ άλλο, και όλα ζητούν μία ανανέωση βαψίματος, μια που θα μεταφερθούν έπιπλα από το ένα στ΄ άλλο, έτσι για να νοιώσουμε και να ευχαριστηθούμε την αλλαγή.
Ήδη ενημέρωσα εργατικό προσωπικό, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση ν αφήσω το "στεφάνι" να ηγηθεί της εκστρατείας, γιατί τότε θ'  ανακαινήσουμε θέλοντας και μη όλο το σπίτι!
Σ' άσχημη εποχή μας πετυχαίνει η ιδέα γιατί μ 777Ε μικτή σύνταξη, δεν έχεις πολλές επιλογές,αλλά αυτό και μόνο ως ιδέα,με κάνει αισιόδοξη και ήδη έχει αρχίσει η επιχείρηση "Καθαριότητα, ξεκαθάρισμα, πέταγμα" (γιατί μόνο ξενώνα, δε τον έλεγες,αλλά παράρτημα-αποθήκη του εργαστηρίου, εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά!)
Ετσι  ναι, κάτι θετικό αχνοφαίνεται στον ορίζοντα και ελπίζω τέλος Καλοκαιριού νάμαι καθόλ όλα έτοιμη να σας ξεναγήσω στον καινούργιο  μου χώρο.

decoupage χαρτοπετσέτας πάνω σε θήκες γυαλιών 

Προς το παρόν προστατευθείτε απο τον ήλιο, με τα μόνα που είναι έτοιμα

Θαλασσοδαρμένο με νέα τεχνική

Για τη μέρα που ξημερώνει αξίζει μία χαρούμενη ανάρτηση κι όχι να συνεχίσει να καταθλίβει, άλλωστε κι εγω το χρειάζομαι εξ ίσου...
Αφού λοιπόν ευχηθώ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, σ' όλες (-ους)  τις (τους)  εορτάζουσες (-οντες) πάμε θάλασσα!
Το πόσο λατρεύω τους θησαυρούς της  είναι πανκοίνως γνωστόν!
Ακόμα κι αν δεν τους γεννά η θάλασσα, απλά τους διαπλάθει στη τρυφερή και πολλές φορές συντριπτική αγκαλιά της.
Ο,τι ζηλεύει το τραβά κοντά της, είτε εκουσίως του είτε ακουσίως, κι άλλες φορές το λαξεύει τρυφερά  κι άλλες φορές το συντρίβει με μανία.
Έτσι λοιπόν εκτός από κοχύλια, βότσαλα διαφόρων μεγεθών, "ματάκια"  (δυσεύρετα,αλλά...) ακόμα κι άμμο μαζεύω, δεν αφήνω  παραπονεμένα ούτε τα κομμάτια ξύλων, που τυχόν βρίσκω στις παραλίες.
Έτσι και χθες σ'  ένα μπάνιο μακράς διαρκείας, απ αυτά που απολαμβάνω με ιατρική εντολή (όχι καλέ ιαματικά) τον τελευταίο καιρό, βρήκα ένα κομμάτι λείου ξύλου.
Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο, απλό -καθημερινό, που λέει κι η Μαρινέλα γι άλλο λόγο, μα  τα μάτια μου το στόχευσαν, τα χέρια μου το σήκωσαν και ο νους μου το φαντάστηκε!

Τα  μικρά κάνουν τη διαφορά!

Και μια που γύρισα αργά  και μια που είχα  ψηθεί (σαν καπνισμένο τσουκάλι έχω γίνει. Η βιταμίνη όμως αντιστέκεται σθεναρά...) και είχα γίνει ζωντανή διαφήμιση της αλόης σε πασάλειμμα, είπα να μην τ' αφήσω να περιμένει.
Και για μία από τις ελαχιστότατες φορές, κάθισα κι είδα βιντεάκια στο You tube με τεχνικές μεταφοράς εικόνας.
Kαι κάποιο μου έκανε το κλικ, γιατί το θεώρησα πολύ εύκολο. Σιγά μην ασχολιόμουν με τα δύσκολα ηλιοκαμένη γυναίκα!
Βέβαια άλλα έδειχνε το βίντεο,άλλα σκέφτηκα εγώ να κάνω πράξη, αλλά σάμπως είναι η πρώτη φορά; Ο,τι του φανεί του Λωλοστεφανή!
Έτσι λοιπόν αντί να κάνω τη γνωστή διαδικασία που απαιτεί η decoupage (αστάρι-ακρυλικό-κόλλα) έβαλα πάνω στο ξύλο ένα φύλλο σελοφάν, απ αυτό που βάζουμε στα φαγητά πριν τα βάλουμε στο ψυγείο (για σας τις καλονοικοκυρές το λέω, γιατί εγώ σπανίως το εφαρμόζω), έκοψα την χαρτοπετσέτα που ήθελα να επικολληθεί στο ξύλο, έβαλα από πάνω της καλού -κακού ένα κερόχαρτο (να μην κολλήσει το σελοφάν στο σίδερο και φλομώσουμε και στην μοσχοβολιά) κι άρχισα να περνάω από πάνω τους το σίδερο (το ηλεκτρικό,εννοείται), μέχρι νάρθουν να καούν και να κορώσουν και να γίνουν ένα!

Ιδού το καμένο και κορωμένο αποτέλεσμα !

Έτσι ενσωματώθηκε πλήρως η χαρτοπετσέτα στο ξύλο και ευελπιστώ, οτι δε θα επιτρέψει να αναβλύσει εκ των έσω το τυχόν άλας, που έχει χωνέψει από τη θάλασσα!
Το ελπίζω, διότι δεν ξέρω πως θα συμπεριφερθεί μελλοντικά, μια που την τεχνική αυτή, την είδα να εφαρμόζεται σε χαρτόνι, για δημιουργία ευχετήριας κάρτας ή για δημιουργία scrapbooking.
Στην συνέχεια, άγνωστο γιατί (αλλά άγνωσται και αι εσωτερικαί μου βουλαί) το πέρασα και μία στρώση κόλλα (πού να κολλήσει το κολλημένο...;) και στο τέλος βερνίκι ,ως είθισται για την τελική προστασία του αποτελέσματος.

Θαλασσόξυλο (Driftwood) με "εφαρμογή  decoupage" και λεπτομέρειες κουζίνας

Έγινε λοιπόν μια χαριτωμένη πινακιδούλα για κουζίνα, λόγω θέματος, κι εγώ ικανοποιήθηκα με το αποτέλεσμα, ενώ  πέρασα ένα δημιουργικό απόγευμα, εν μέσω καύσωνα και μοναξιάς (δυστυχώς δεν είμαι ο Μαρκές, ούτε μου κληρονόμησε το ταλέντο του, να γράψω ένα νέο συγγραφικό πόνημα επ αυτής).

Ελπίζω κι εσάς να σας αρέσει το ίδιο, με τα αξεσουάρ της και τα κορδελάκια  της και να εφαρμόσετε την τεχνική που σας εξέθεσα, όπου νομίζετε, ακόμα και οι μη εντρυφήσασες στην decoupage, επειδή δεν χρειάζεται τίποτε άλλο από υλικά,εκτός απο χαρτοπετσέτα. Εεεε,τι στο καλό, όλο και κάποια θα σας βρίσκεται για δοκιμή! Ακόμα και τα βερνίκια μπορείτε να τα παραλείψετε γι αρχή.
Καλές δημιουργίες για δροσερές κι απολαυστικές ώρες σας εύχομαι ΚΑΙ αύριο με καλό!!!

ΙΘΑΚΗ

πετρούλες τις θάλασσας με ακρυλικά

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους κύκλωπας,

τον θυμωμένο ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στο δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή

συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους κύκλωπας,

τον άγριο ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

ζωγραφική πάνω σε θαλασσόξυλο και τρίαινα απο τη θάλασσα, επίσης

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος.

Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι

πέτρα σε θέση Ήλιου με αχτίδες απο glitter (επεξεργασια φωτό δια χειρός Στράτου) 

που με τί ευχαρίστηση, με τι χαρά

θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοϊδωμένου.

Να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,

και τες καλές πραμάτειες ν' αποκτήσεις,

σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι εβένους,

και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά.

Σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,

να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στο νου σου να 'χεις την Ιθάκη.

Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.

Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.

Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει

και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,

πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

σύνθεση με θαλασσόπετρες και ζωγραφική πάνω σε θαλασσόξυλο

Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι.

Χωρίς αυτήν δεν θα 'βγαινες στον δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Δικός μου σχολιασμός περιττεύει.
Απλά τυχεροί όποιοι αναγνωρίζουν τις δικές τους " Ιθάκες"! κι  αν έχουν απομακρυνθεί ή απογοητευθεί  απ αυτές,ας ξέρουν  οτι δε τους γέλασαν.

Και μια που τελευταία την είδα διαφημιστής νέων εκδόσεων, δείτε κι αυτό:

"Παιδί" μιάς δικιάς μας  (εντάξει, πολύ  περισσότερο δικιάς μου), αλλά για βιβλίο μιλάμε, άσχετα αν οι μέρες της ξενοιασιάς πέρασαν, πάντα υπάρχει χώρος για ένα βιβλίο ακόμα! 

Μία περιήγηση στη σελίδα της θα σας δώσει μια πρώτη γεύση.

Δέστε το σαν την  τελευταία στροφή του παραπάνω ποιήματος...κι αναζητήστε τη δική σας "Ιθάκη", μέσα απο τις γραμμές του.

Ρενού μου, Καλοτάξιδο!

Καλή σχολική Χρονιά  σ όλους και Καλή  ολική επαναφορά σε μένα!

UPDATE: Επειδή ίσως πολλοί δε θα δουν το "αγγελόσταλτο" βίντεο  στα σχόλια  κι αξίζει πραγματικά να συμπεριληφθεί σε τούτη την ανάρτηση, το ενσωματώνω.
Ανοίξτε την καρδιά σας διάπλατη κι απολαύστε το!