Ένα αλλόκοτο Καλοκαίρι, αλλά...

Αγαπημένοι μου φίλοι, φαίνεται το 2020 επιθυμεί διακαώς να μείνει στην ιστορία ,σαν μια κόμα μαύρη της σελίδα,δυστυχώς.

Κοπιάσαμε όλοι τόσο πολύ, κλειστήκαμε στο καβούκι μας κατά πώς μας διέταξαν, δυσκολευτήκαμε, αγχωθήκαμε, ο φόβος έγινε καθημερινός σύντροφος και το αυτί εστίαζε στον αριθμό των καθημερινών κρουσμάτων. Κι εκεί που πιστέψαμε οτι τη σκαπουλάραμε...αντακάπου απ την αρχή!

ο φόβος ξανάκανε την εμφάνισή του μαζί με την αυξητική τάση των κρουσμάτων, την επανάληψη των θανάτων και δνε δικαιολογώ καθόλου το "ελα μωρέ,γέρος ήταν ώρα του ήταν" που λένε οι συνωμοσιολόγοι και οι αμφισβητίες της πανδημίας. 

Οχι ούτε γερός ήταν κι ας ήταν 90+ , ούτε ώρα του ήταν. Την ώρα του καθενός δεν θα την ορίσουμε εμείς και εάν δεν υπήρχε ο ιός αυτό ο "γέρος" (απο 60 και πάνω) θα ζούσε μια χαρά μέχρι να ρχοταν η κανονική του ώρα.

Νευριάζω απίστευτα οταν ακούω να λέγονται αυτές οι ηλιθιότητες, γιατί ο,τι δε σ αγγίζει δεν σ αφορά και το προσπερνάς ελαφρά τη καρδία, για κάποιον άλλον όμως είναι ο άνθρωπός του και τον θέλει στη ζωή του. Δε μπορώ να δεχτώ το "δεν υπάρχει τίποτα","είναι η δικτατορία του φόβου που θέλουν να μας επιβάλουν","θέλουν να ξεπαστρέψουν το γηραιό πληθυσμό να μη πληρώνουν συντάξεις" (ο,τι μαλακία θες ακούς, συγγνώμη που δεν έβαλα παραπλανητικά σύμβολα,αλλά πρέπει να λέγονται με τ ονομά τους κάποια πράγματα), "θέλουν να πουλήσουν μάσκες" (μπας και να πουλάγαμε κι εμείς τις υφασμάτινες να πλουτίζαμε;;;😡😡😡 Τόσο εύκολα θα γίνω Αμπράμοβιτς;) "θέλουν να μας βάλουν τσιπάκια με τα εμβόλια" (θα τα υγροποιήσουν; πώς θα μας τα περάσουν στο αίμα; ή θα μας τα κρεμάσουν σαν τις γίδες απο τ αυτιά;). Ειλικρινά δεν περιγράφονται όσα ακούμε καθημερινά και φυσικά οι ίδιοι συνωμοσιολόγοι κάνουν αντίσταση κατά της αρχής, αρνούμενοι να κρύψουν το ωραίο τους προσωπάκι πίσω από τη μάσκα 😠😠.Αυτοί οι ίδιοι που δε σηκώνουν τον κώλο τους απο τον καναπέ ούτε για νερό, οχι για να αντισταθούν!!!

Τλπ με τούτα και μ εκείνα βρισκόμαστε αν όχι στο -1 ,σίγουρα πάντως στο σημείο 0 και φτου κι απο την αρχή!

Επειδή δεν είμαι συνεπής απέναντί σας, σκοπεύω να αγραναπαυθώ (οχι καλέ να πεθάνω, τουλάχιστον δεν τόχω αποφασίσει εγω ακόμα) γι αυτό σας τα είπα μαζεμένα, να τα βγάλω απο μέσα μου ,να τα μοιραστώ μπας και καταφέρω ν ανεχθώ λίγο περισσότερο τη βλακεία που κυκλοφορεί ελεύθερη.

Δε θα σας αφήσω όμως με την γκρίνια μου, όχι θάμουν αχάριστη για όσα μου προσφέρετε.

Θα σας δροσίσω με κάποια έργα που έφτιαξα σε μία έξαρση εντός της εβδομάδος γιατί τις υπόλοιπες εβδομάδες από το χάραμα πήγαινα στη θάλασσα επειδή το σπίτι δεν αντέχεται. Η υγρασία είναι σε μη ανεκτά επίπεδα και νοιώθω σαν να ψήνομαι στους φούρνους του Αουσβιτς.

Παρά ταύτα κάτι οι αναμνήσεις της εποχής κάτι τα  παραμύθια δρόσισαν το είναι μου και μεταφέρθηκαν στην πέτρα.

Σα παραθέτω και τα κείμενα όπως τα δημοσίευσα.

Σταφίδα μου αυγουστιάτικη

που πάντα μέλι χύνεις

πολύ χρυσάφι στο νησί

κάθε χρονιά αφήνεις

(δημ. δίστιχον αδόμενον επι Βενετοκρατίας

Αλλά από τη Βενετοκρατία μέχρι σήμερα μπήκε πολύ νερό στ αυλάκι και τώρα ο πάλαι ποτέ εξαγώγιμος "μαύρος χρυσός " της Ζακύνθου κοντεύει να γίνει είδος υπο εξαφάνιση

Κάποτε, οταν ήμασταν παιδιά ,ο τρύγος της σταφίδας ήταν μία γιορτή, που ολοκλήρωνε έναν κοπιαστικό χρόνο εργασιών μέχρι να φτάσει ο καιρός της συγκομιδής της.

Ένα ευαίσθητο αλλά και πολύτιμο φρούτο, που εξαρτιόταν πολύ η ποιότητά της, από τον καιρό.

Ο καιρός δεν ήταν πάντα σύμμαχος των καλλιεργητών κι άλλες φορές σάπιζε στα κλήματα κι άλλες στα αλώνια, μόνε μόνε να βρεχε!

Καιρό πριν είχαν καθαριστεί τ' αλώνια απο τ αγριόχορτα ,είχε περαστεί η σβουνιά (κόπρος νωπή βοός κατά τον Λ.Ζώη) και εκεί όταν ερχόταν η ώρα, μεταφερόταν με τα τρυγοκάλαθα στον ώμο από τους εργάτες, απλωνόταν στον ήλιο κολλητά η μία στην άλλη να ξεραθεί από τον ήλιο ,να γραβαλιστεί ούτως ώστε να ψηθεί ολοκληρωτικά, να μαζευτεί μετά σε σωρούς και κατόπιν να λιχνιστεί με τη μάκινα, να μπει σε σακκιά να βγεί στην αγορά ντόπια και ξένη.

Και αφού περνούσαν οι εργάτες και μάζευαν τον καρπό, ο,τι έμενε, τα τσάμπουρα δηλ. εμείς τα παιδιά με τα καλαθάκια μας τα μαζεύαμε και κάναμε τις πορτάδες μας, σε μια γωνία των αλωνιών που μας παραχωρούσαν, όταν σήκωναν τη μεγαλύτερη ποσότητα.

Ηταν τα πρώτα μας λεφτά που βγάζαμε με κόπο.

Τέτοιες μέρες η μυρωδιά της σταφίδας που ψηνόταν στ αμπέλια σου γαργάλαγε τα ρουθούνια ηδονικά.

Πόσες φορές γυρίσαμε αλαφιασμένοι από τα πανηγύρια της Παναγίας ή του Αγίου, φορώντας τα καλά μας, γιατί ο καιρός μουσκλωνε και το πήγαινε για βροχή, και τρέχαμε αναφαντωμένοι, προκειμένου να προκάμουμε να τη σκεπάσουμε με τα λιοπανα, να ασφαλίσουμε με τα περόνια μπηγμένα στη γη τα πανιά, ούτως ώστε να προστατευθεί το προϊόν!!!

Απειρες φορές.

Μάλιστα κατά τον Λ.Ζώη ,ζακυθινό ιστοριοδίφη "οι παλιότεροι ζακυθινοί εκ προλήψεως ουδέποτε έπλυνον τη σταφίδα, προκειμένου να την φάγουν, πιστεύοντες οτι θα επροκαλείτο βροχή,καθ' ήν εποχήν ο σταφιδόκαρπος θα ήτο απλωμένος εν τοις αλωνίοις"

Τώρα ελάχιστοι καλλιεργούν σταφίδα, αλλά κάπου κάπου περνώντας το βράδυ από κάποιο αμπέλι όλο και σούρχεται η γνωστή μυρωδιά. Για πόσο ακόμα;

Απόδοση με πετρούλες, γυαλάκια της θάλασσας και ζωγραφική παρ' εμού (πέρασα πάνω απο την ακουαρέλα, ακρυλικό με πάστα νάναι πιο έντονη η φυλλωσιά)

Το μεγαλείο της ολοκληρωτικής και άνευ όρων αγάπης και αφοσίωσης, δοσμένο από ένα από τα πιο γνωστά παραμύθια, του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν .

Η Μικρή Γοργόνα, που εγκαταλείπει τα πάντα πίσω της, ακόμα και τη φωνή της θυσιάζει, για έναν αταίριαστο έρωτα!

Και με τούτο το στεφάνι να σας ευχηθώ ένα ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΧΩΡΙΣ ΔΥΣΑΡΕΣΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Γυαλίζει το μάτι μου;

Ο Αύγουστος εκπνέει οσονούπω, αλλά η ζέστη καλά κρατεί κι όσο κρατεί οι παραλίες θα μας περιμένουν,τώρα δε που λιγόστεψε ο κόσμος είναι πιο θελκτικές κι ακαταμάχητες!

Θάλασσα! πηγή ζωής κι έμπνευσης
Πόσους και πόσους  δεν έχει εμπνεύσει; Πόσα όμορφα έργα δεν έχουμε δει, γεννήματα φαντασίας ανθρώπων που την αγάπησαν, την έζησαν,την πόθησαν!
Πόσες Δημιουργίες  φτιαγμένες  από τα "φρούτα" της!
Κάθε που περπατάω κατά μήκος της  και τα γυμνά πόδια βυθίζονται στην άμμο, με την επαφή και την όραση προσπαθώ να ανακαλύψω μικρούς θησαυρούς που θα μου χαρίσουν στιγμές χαλάρωσης, απόλαυσης και δημιουργικής απασχόλησης.

Εν μέσω καύσωνα λοιπόν (οι ιδέες ή καίγονται ή πετυχαίνουν), είπα να ολοκληρώσω τις καλοκαιρινές προτάσεις με κάτι άκρως θαλασσινό και ΠΑΛΙ, ανέξοδο.
Τι άλλο, από κοχύλια!

 Όμορφα, καλοσχηματισμένα θαύματα της φύσης και της θάλασσας, που κάποτε ήταν ζωντανοί οργανισμοί κι έφτασαν σ εμάς, είτε σ ένα περίπατο στην ακρογιαλιά σκέτα κελύφη, ή στο πιάτο μας σαν εξαιρετικός μεζές!

Την επόμενη λοιπόν φορά που θα πάτε για ουζοποσία,θα με θυμηθείτε...
Με το ούζο πάνε ιδανικά τα θαλασσινά.
Μη μου πείτε οτι έχετε καταργήσει τα θαλασσινά λόγω κρίσης... Ε, δώστε τόπο στην οργή, για μια φορά ξωκείλετε κι εσείς, το απαιτεί και το Καλοκαιράκι που αργοσβήνει!
Παραγγείλετε οπωσδήποτε γυαλιστερές, ξέρετε, αυτά με τα ζωντανά μαλάκια στο εσωτερικό...
Κι εγώ μη νομίζετε οτι τα ήξερα ή τα έτρωγα, παρότι νησί τέτοια δε παράγουμε , έτσι τα έμαθα στην Εύβοια και τ αγάπησα...λόγω χρώματος, πρωτίστως!χαχαχχα
Όταν έρθουν λοιπόν με την παραγγελία σας,  κι εσείς  θα τ' αγαπήσετε.
Το σωμόν χρώμα του κέλυφους, δε θα σας αφήσει ασυγκίνητους και θα ενεργοποιήσει τη φαντασία σας για κατασκευές

"Eϊ ψιτ δεσποινίς!"
Decoupage σε όστρακα με ριζόχαρτο, κρεμαστό για το λαιμό, με σκοινάκια

Εγώ φυσικά,τα σκέφτηκα decoupaρισμένα και  στολίδι του λαιμού σε ηλιοκαμένα ντεκολτέ.

Decoupage σε κοχύλια (γυαλιστερές) με ριζόχαρτα -παιδικές παραστάσεις-

Αν πάλι τα θέματα και τα μεγέθη, σας οδηγήσουν σ άλλες επιλογές, κάθε εκδοχή ενδιαφέρουσα.

Decoupage με λουλουδάτα ριζόχαρτα και δεσιμο με κορδέλες

Η δημιουργία και η φαντασία δεν σταματάει ποτέ και δεν έχει πρότυπα και στερεότυπα.
Έτσι λοιπόν την επόμενη φορά  μην  αφήσετε τ' αποφάγια για τα σκουπίδια, ή αν τέλος πάντων για κάποιο λόγο αντιστέκεστε,  ζητείστε τα από κάποιο  ουζερί να σας τα φυλάξει. Εγω τα έβρασα,  για καθάρισμα και απολύμανση, προσθέτοντας λίγη χλωρίνη στο νερό  και μετά  ήταν έτοιμα  για χρήση (περιμένουν πολλάάά ακόμα)

Πανοραμική εικόνα

Κι άλλες οστρακοπροτάσεις εδώ!!! 
Καλή διασκέδαση με τα λάφυρα που είμαι σίγουρη οτι μαζέψατε στις παραλίες των διακοπών σας!

Μι' αγάπη για το Καλοκαίρι

Δύσκολοι καιροί για τους εναπομείναντες πρίγκηπες στις πόλεις!
Πολλή ζέστη, πολλή υγρασία (αυτό κι αν είναι χειρότερο) και φυσικά εργασία κι ουχί χαρά...
Τελος πάντων θα επιβιώσουμε ...και επειδή μείναμε εμείς κι εμείς, έτσι για να περνά η ώρα και να μην γυρνάτε χωρίς λόγο στη γειτονιά, βρίσκοντας κλειστές πόρτες "λόγω διακοπών",  είπα να συνεχίσω με μικρές  καλοκαιρινές φυσικά αναρτήσεις, με θαλασσινό αέρα.
Τι άλλο απο κοχυλάκια;

Θυμάστε πέρσυ το αναπάντεχο δώρο εξ Αμερικής, αν όχι δείτε εδώ 
Κάποια απ αυτά χρησιμοποιήθηκαν εδώ  κι εδώ, άλλα περιμένουν ακόμα την έμπνευση και κάποια άλλα  μετασχηματίστηκαν ως εξής:

μπρελόκ κλειδιών με κοχύλι decoupage και χάντρες

επιτραπέζιο διακοσμητικό, δύο κοχύλια με decoupage και υγρό γυαλί,σε βάση  από άλλο όστρακο

...και κάτι ακόμα, επειδή όλες οι προσπάθειες δε στέφονται πάντα απο επιτυχία, όπως έδειξε τις προάλλες και το Πινελάκι κατά το τρύπημα,απο μια απροσεξία δικιά μου έσπασε.
Επειδή το συγκεκριμένο (δεν ανήκει στην κατηγορία των κοχυλιών εξ Ατλαντικού) μ αρέσει πολύ σα
χρώμα (εξωτερικό σωμόν), δεν ήθελα να πάει χαμένο, έτσι έκανα σπείρα το σύρμα μέσα απο το σπασμένο για να βρίσκει αντίσταση το κρεμασταράκι και μετά το τύλιξα απο πίσω του, φέρνοντάς το ξανά στη μπροστινή μεριά, ξανατυλίγοντας σπείρα και προσαρμόζοντας για τσαχπινιά (ΚΑΙ σπασμένο ΚΑΙ τσαχπίνικο!αμ πως) μια πεταλουδίτσα swarovski ,

decoupage με χαρτοπετσέτα και   swarovski crystal

έτσι θα επιτελέσει με αξιοπρέπεια το σκοπό για τον οποίο φτιάχτηκε...να κοσμήσει δηλαδή μαυρισμένα μπούστα!!!


Αν σας αρέσουν τολμήστε τα...και μην κάμπτεσθε απο τις αναποδιές!

ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ

Έπεσα για να κολυμπήσω

κι άφησα την καρδιά μου πίσω

Άφησα την καρδιά μου χάμω

σαν το κοχύλι μεσ στην άμμο

Πέρασαν όλες οι κοπέλες

με τα μαγιό και τις ομπρέλες

Ύστερα πέρασαν οι φίλοι

κανείς δε βρήκε το κοχύλι

Χρόνους και χρόνους κολυμπάω

που να'ναι η  αγάπη για να πάω

Έφαγε η θάλασσα το βράχο

κι έμεινε το νησί μονάχο

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Κι επειδή καινούργιο βραβείο ενέσκηψε στη γειτονιά και η ξαδέλφη μου είπε να τιμήσει πρώτα τα σόγια της
                                             
κι ένα ακόμα
                                           
απο το ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ της Κύπρου, θα σας ξαναπώ πάλι 7 τυχαία πράγματα για μένα!χαχαχαχα Τόσα "τυχαία" που να το περίμεναν!

1) θέλω επειγόντως διακοπές, να κατεβάσω διακόπτη κανονικά και με το νόμο ...
2) σιχαίνομαι αυτή την κολλώδη ζέστη που  μ αποδιοργανώνει.
3) θέλω να κάνω συνεχώς καινούργια πράγματα, αλλά οι συνθήκες είναι απαγορευτικές αυτό τον καιρό και μ εκνευρίζει
4)  θάθελα να ικανοποιήσω ανθρώπους που πιστεύουν σε μένα, μ ό,τι περιμένουν
5) βαρέθηκα τα μεγάλα λόγια, τις βαρύγδουπες υποσχέσεις οταν δεν συνοδεύονται απο ανάλογα έργα
6) λυπάμαι, οταν ανακαλύπτω οτι για άλλη μια φορά ξεγελάστηκα με  ανθρώπους
7) δε μπορώ την υποκρισία της υπερβάλουσας καλωσύνης

Αυτάάά και εις άλλα "τυχαία" με υγεία!
Τώρα ποιοί έμειναν να συνεχίσουν;;; τέτοιες ώρες τέτοια λόγια! Οποια ξέμεινε πίσω, χαρά μας να συνεχίσει.

Για να δούμε τι ψάρια πιάνουμε...

Τι νομίσατε οτι πήγα για ψάρεμα; Α,παπα! απελθέτω απ εμού το σπορ τούτο!
 Απλά καθότι παιχνιδιάρα, εμπεδωμένο απο τη μπλογκογειτονιά, κλήθηκα, ενώ αντιστάθηκα σθεναρά,να απαντήσω σε νέο ερωτηματολόγιο.
Ούτε τα πολιτικά κόμματα τέτοια πρεμούρα για την τάση του κόσμου, αυτοί μας έχουν χ..., δεδομένους ήθελα να πω, οπότε τι να ρωτήσουν να μάθουν έτι περαιτέρω;
Εσείς πάντως, δεν ακολουθείτε την πολιτική πρακτική κι εξακολουθείτε να ενδιαφέρεσθε για το αναγνωστικό κοινό κι εγώ  ως νομοταγής blogger "τσίμπησα" το δόλωμα! Κακό του κεφαλιού θα μου πείτε...Τι να κάνω ; Όλα εδώ πληρώνονται!
Άντε λοιπόν και καλή ψαριά!

Ευχαριστώ τον ψαρά που τα ψάρεψε για μένα!

* Ποιά είναι η αγαπημένη σου φράση;  

   Κατά καιρούς κι ανάλογα με την περίπτωση όλη τη λαϊκή σοφία, μόνο που εγω δεν γίνομαι σοφότερη.

* Αγαπημένο χρώμα;

  Οσο κι αν δεν με πιστεύετε δεν υπάρχει ένα αγαπημένο, αλλά ΟΛΑ!  
  Άντε να πω ότι δεν συμπαθώ (ενδυματολογικά) το μπλε, το καφέ, το πράσινο. Ικανοποιημένες;   
  μπαααα.

* Τι βιβλία σου αρέσει να διαβάζεις;  

   Μυθιστορήματα (δε μου φαίνεται η Τζέην Εϋρ;), αστυνομικά (Αγκάθα κ.λ.π. όχι της σειράς) και κόμικς! 
   Τα τελευταία ποτέ δεν τα ξεπέρασα (πάλι κι αυτό φανερό...παλιμπαιδισμός!)

* Πότε έχεις γενέθλια; (Ημέρα και μήνα)

   23 Δεκεμβρίου (κι αν παρήλθον οι χρόνοι εκείνοιιιιι...)

* Ποιά ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου μέχρι τώρα;
   ΔΥΟ (είπαμε "ΠΙΟ"), και μάλλον καταλαβαίνετε ποιες…ε, ναι! των παιδιών.


* Τι σημαίνει αγάπη για σένα;  

   Εδω θα μπορούσα να καταθέσω πτυχιακή, αλλά θα συγκρατηθώ και θα παραθέσω...

"Σ αγαπώ

Δε μπορώ τίποτ άλλο να πω

 πιο απλό,πιο βαθύ,πιο μεγάλο"

    τάδε έφη Μυρτιώτισσα, εγω θα τη διαψεύσω; 

* Ποιό είναι το πιο δυνατό σημείο της προσωπικότητάς σου;

  Η καλή διάθεση και η  αγαθή πρόθεση   (μέχρι γελοιότητος...)


* Και το πιο αδύναμο;       

   Ότι δεν είμαι αδύνα(τ)η!χαχαχα

* Τι ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

   Τώρα να το πω; Μάλλον θα το χετε καταλάβει…μανάβης!
Όοοχι πλάκα κάνω. Αλλά με τόσα φρούτα που ζωγραφίζω μανιωδως (μη βιάζεστε δνε τα έχετε δει όλα ακόμα...), μήπως τελικά δεν απέχει της αλήθειας;
Ζωγράφος λοιπόν! τόπα η έρμη, αν και φαίνεται (...οψίμως). Αλλά όπως λέει η Κυρία "έχω όλο το μέλλον μπροστά μου", φαίνεται μου χαρίζει και το δικό της, γιατί μόνο το δικό μου δεν φτάνει να ξεδιπλώσω όλο μου το ταλέντο!

* Περιέγραψε που θα ήθελες να είσαι στα 55 σου.

   Δεν κάνω τόσο μακροπρόθεσμες προβλέψεις…ζω το σήμερα! (Χριστούλης! Σ όποια βήχει, μη πνιγεί)


* Τι σημαίνει Ελλάδα για σένα; Τι θα μπορούσες να κάνεις για αυτήν;

  Σας παραπέμπω στο ποίημα του Ιωάννη Πολέμη «Τι είναι η Πατρίδα μας» αυτή αγαπήσαμε από τα πρώτα μας παιδικά βήματα, αυτή λατρεύουμε!
Τι θα μπορούσα περισσότερο να κάνω απο το να καταθέτω αγόγγυστα τα πενιχρά μου εισοδήματα, ένα παιδί οικονομικό μετανάστη  να μην τη βαραίνει, κι ένα φαντάρο να τη φυλάει!
Λίγα είναι;

Κι επειδή κάνατε πολύ κόπο να φτάσετε μέχρι εδώ κρατώντας την αναπνοή σας απο την αγωνία, εν μέσω καύσωνα (κάτι σαν τεστ κοπώσεως), να σας προσφέρω μία βεντουλέτα έτσι για ν αεριστείτε, μπορεί νάναι απο όστρακο αλλά τη δουλειά της θα την κάνει...

decoupage σε όστρακο χαρτί, ριζόχαρτο και χαρτομάνδηλο...με φούντες!

Αντε και δροσερό τριήμερο να δώσει ο Θέος!

Ματάκιιι;;;

Πάρτε μάτι απο την ...κλειδαρότρυπα!

Ντροπή σας μεγάλα κορίτσια που τρέξατε, δεν πρόφτασα να τελειώσω την πρόταση.

Για την “κλειδαρότρυπα της άμμου” μιλούσα φυσικά!

Το πρώτο απο τα όστρακα των 5 Πολιτειών που έγινε Γούρι για το σπίτι.

Στα χρώματα της θάλασσας οι κορδελίτσες, να θυμίζουν το φυσικό περιβάλλον απο το οποίο προέρχεται και φορτωμένο charms με νόημα!

Φυσικά ένα ματάκι γιατί “ο Θεός να σε φυλάει απο μάτι που κοιτάει πονηρά” σύμφωνα με την γλυκειά συνονόματη,

* ένα μικρό γαλάζιο φιλντισένιο σταυρουδάκι για προστασία,

* μία εικοσάρα για οικονομική ευμάρεια (καλώς τηνε και πούντηνε;)

* μία βαρκούλα να φέρνει μόνο καλά μηνύματα απο πέρα μακρυά...,

* μία μουσική νότα για μια ζωή εύηχη,

* μία καρδιά γιατί χωρίς αγάπη δεν αναπνέουμε,

* ένα ζευγαράκι σε περιπαθή πόζα, γιατί στη ζωή πορευόμαστε ΜΑΖΙ και

* πετρούλες για να θυμίζει τα εμπόδια της ζωής που υπερνικούνται με τη θέληση.

Ελπίζω να σας αρέσει.  

Υ.Γ. Όλα τα υλικά προήλθαν από μπομπονιέρες...έτσι για να μην ξεχνιόμαστε: οτι δεν πετάμε τίποτα!


Καλό Μήνα γι αυτόν που ξημερώνει αύριο ,
 Καλό Φθινόπωρο! ήδη εδώ το νοιώθουμε.
...και πού είστε τ όνειρο δεν ξεθώριασε καθόλου...αν εμείς δε τ αφήσουμε να ξεθωριάσει...(Αφιερωμένο στο Αγγελικούλι μου)

Υπερατλαντικά πολύτιμα!

Μετά την προηγούμενη ψυχοπλακωτική ομολογουμένως ανάρτηση, οφείλω να επανορθώσω ξαλεγράροντάς σας, κι έχουμε και λέμε...

Πόσες φορές θα ευχαριστήσω τον θεό – blogger για όλους εσάς που γνώρισα κι αγάπησα εδω μέσα;

Πολλές,  και πιστεύω ακόμα περισσότερες! Θάμουν αχάριστη διαφορετικά.

Μ' αγκαλιάσατε με τόση αγάπη, άνθρωποι άγνωστοι, που με γνωρίσατε μέσα απο το γραπτό λόγο και την εικόνα, όσων κατά καιρούς δημιουργώ και σας παρουσιάζω.

Τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι, με διαφορετικά ενδιαφέροντα, με διαφορετικές ακόμα, πατρίδες!

Κι όμως τόσο οικείοι ξαφνικά, τόσο γνώριμοι κι ας μην έχουμε ποτέ και ας μην πρόκειται ίσως ποτέ, να γνωρισθούμε απο κοντά, αν και πολύ θα το θελα!

Δεν φαντάζεσθε λοιπόν τη χαρά μου, όταν σήμερα το μεσημέρι μου τηλεφώνησαν απ το ταχυδρομείο οτι έχω δέμα και να μου το φέρουν στο γραφείο, να μην το στερηθώ το 3ήμερο.

Τι ήταν; 

 Ζήήήλειααα!

Κοχύλια του Ατλαντικού!!!

Ναι, καλά καταλάβατε, απο τον Ατλαντικό κατευθείαν!

Όχι, δεν μου τα έστειλε αυτοπροσώπως ο Ωκεανός, αλλά ένας ευγενικός, καρδιακός φίλος (έτσι έχει γίνει πια, κι όχι εξ αιτίας των κοχυλιών) που με γνώρισε μέσα απο το “Κάντο μ αγάπη” και θέλησε έτσι να μου εμπλουτίσει τα θέματα της έμπνευσής μου.

Ποτέ δεν πίστευα οτι τα κοχύλια που έβλεπα και πουλούσαν τα τουριστικά μαγαζιά στο νησί μου ήταν αληθινά.

Τα νόμιζα βιομηχανοποιημένα. Και καταλαβαίνετε την έκπληξη και την χαρά μου οταν τα βλεπα όλα εκεί μπροστά μου, ακτινοβολούντα, ταξινομημένα και προφυλαγμένα ως πολύτιμα.

Και είναι πολύτιμα! για την έννοια του αποστολέα τους, για την προσωπική του φροντίδα συλλογής, για την επιλογή και τέλος την προσεκτική δεματοποίηση και αποστολή.

Εκείνος, διατείνεται οτι μου χρωστάει πολλά, γιατί σε μία πολύ άσχημη στιγμή της ζωής του βρέθηκα “κοντά του”.

Εγώ, λέω οτι είμαι τυχερή που μου έδωσε την ευκαιρία να τον γνωρίσω και με τιμά με την εκτίμηση και την φιλία του.

Αγαπημένε μου Ντένη, Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Αν μου δώσετε ιδέες πως να τ αξιοποιήσω, εκτός decoupage  φυσικά, ίσως φανώ γαλαντόμα και μεγαλόψυχη και  σας ...επιβραβεύσω! Λοιπόν ακούω προτάσεις, και για να σας βοηθήσω να διευκρινίσω οτι είναι αρκετά  μεγάλα και βαριά.

Αγγέλων έργα!

Ένα χρόνο μετά την πρώτη ανάρτηση, το ενδιαφέρον σας για τα κοχύλια συνεχίζεται αμείωτο, κι αυτό με ενθουσιάζει και μου δημιουργεί κίνητρο κάθε φορά που πέφτει στα χέρια μου ενα κοχύλι, που προσφέρεται για μεταμόρφωση, να μην πηγαίνει χαμένο.
Γι αυτό τις μέρες αυτές που το καλοκαιράκι μας παίζει κρυφτό, αποφάσισα να πάρω τα κουβαδάκια μου και να εκδράμω παραλιακά!
Σας  παρουσιάζω λοιπόν μία νέας εσοδείας  κοχύλια, με το προσφιλές... αγγελικό θέμα!

Απολαύστε τα με μουσική υπόκρουση !

Ναι καλά καταλάβατε, ήταν η αιτία της προηγούμενης ανάρτησης-εξομολόγησης-καταγγελίας...(και λεγόμαστ' άνθρωποι!)

Ψάχνοντας για κοχύλια!

Στις παραθαλάσσιες περιπλανήσεις κατά καιρούς έχουν μαζευτεί πολλές πέτρες και κοχύλια, έχοντας κατά νου κάποια στιγμή να χρησιμοποιηθούν σε κάποια κατασκευή.

Έτσι είχαν μαζευτεί και κάποιες αχιβάδες για ένα πιθανό μόμπιλε ή κάποιο μελωδό.

Τίποτε απ αυτά όμως δεν έγιναν, κι έμεναν πεταμένα σε κοινή θέα,  προκαλώντας με κάθε φορά που περνούσα από μπροστά τους.
Και ξαφνικά χθες,  στην εικόνα τους σαν κάτι έλαμψε μαγικά στο μυαλό μου!!!

Καλοκαίρι!  Ζέστη, μαυρισμένο δέρμα, αέρινα ρούχα, με σανδάλια ή ξυπόλητα πόδια...

Καλοκαίρι! Μπάνια στην θάλασσα, περίπατοι στην αμμουδιά , νυχτερινή διασκέδαση ή πανσέληνες νύχτες με κιθάρες στην παραλία...

Όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να συνδυαστούν με ένα θαλασσινό ...κόσμημα;

Κάτι σαν αυτά, ας πούμε;;;

είναι  φυσικά με decoupage, εντελώς απλά στο δέσιμό τους,μόνο με τα χρώματα των  κορδονιών και τα μήκη "έπαιξα",  επίτηδες, για να μην δείχνει υπερβολικό το αποτέλεσμα μια και τα κοχύλια ήδη είναι ευμεγέθη.

Θα τα φορούσατε εσείς;
Και μην ξεχάσετε να δείτε κι ΕΔΩ!τη νεότερη έκδοση.