Πετραδάκι πετραδάκι οι Γιορτές!

 Και πέρασαν οι μέρες κι ολοκληρώθηκε το Δωδεκαημερο των εορτών και των παραδόσεων.

 Μπορεί να σας είπα οτι ήθελα να κλείσω τους λογαριασμούς του 2024 αλλά σίγουρα υπήρχαν και κάτι ακόμα.

Τα πετρωτά μου!

Γίνονται Γιορτές χωρίς πετρωτά; Οχι βέβαια.

Η αλήθεια είναι οτι μετά την έκθεση, από τον ενθουσιασμό μου και μεθυσμένη από την επιτυχία της άρχισα να δημιουργώ, τόσο που φοβήθηκα οτι θα εξαντληθούν οι πέτρες! 

Σιγά μην τελειώσουν τόσες που είναι, αλλά είχα πάρει φόρα 💨

Γεννήθηκαν όμορφα πράγματα θεωρώ, μένει κι εσείς να το επικυρώσετε!

Αρχικά ήταν τα ζευγάρια. 

Από αλλού ξεκίναγα ζευγάρια έβγαιναν, ε να μείνουν παραπονεμένα; Εννοείται πώς οχι. 

Βγήκαν λοιπόν νέες γυναίκες, πιό μεστωμένα ζευγάρια, ζευγάρια της διπλανής πόρτας 😉

Και ας αρχίσουμε από το τέλος:

 

-Ω χρυσή μου κυρά! Έφτασες στο μήνα σου το λοιπό! Κι έλεγα κι εγώ που χάθηκες... αλλά με την κοιλιά στο στόμα και πού να πας;
Πάντως για σερνικό σε κόβω, η κοιλιά σου είναι ψηλά και ποντερή . Εχει δείξει ο υπέρηχος ή θέλεις νάναι έκπληξη; Αλήθεια, Πού το πας το γατί;
- Έκπληξη! Είναι κι αυτό ετοιμόγεννο και το πάω στον Κτηνίατρο. Μαζί θα γεννήσουμε Παιδιά ,γατιά κουτρουλοκουβάρι! Καλλίτερα, να εξοικειώνονται τα παιδιά με τα ζώα απο μικρά, να τ αγαπάνε και να τα προστατεύουνε. Κι εσείς για πού το βάλατε;
-Μπα έδωπα στο Μινιμάρκετ κατέβηκα να πάρω μία φρατζόλα ψωμί και επ' ευκαιρία πήρα και κάτι ψιλοπράγματα να μην ξανακατεβαίνω. Ποίος θα μου κάνει τα ψώνια ; μοναχή μου είμαι
Αντε και αύριο με καλό και μ ένα πόνο!

"Μ ένα πόνο" pebble art by Hara

Μ' αυτό το κείμενο συνόδευσα αυτό το πετρωτό!

Μετά μπήκαμε στα προεόρτια της Γιορτής τότε που όλοι κατεβαίνουμε στην Αγορά για τα δώρα των αγαπημένων μας και ενδιάμεσα, για κάποια επίσκεψη σε cafe για μια ζεστή σοκολατίτσα, όπως ο καιρός φέτος επέβαλε!

Ζευγάρια λοιπόν μιας κάποιας ηλικίας

Πετρωτό πάνω σε φόντο decoupage χαρτοπετσέτας.

Φίλες ταιριαστές

και όπως είπαμε, οι μέρες αυτές απαιτούν, μία στάση για καφέ, αν όχι μια έξοδο εξ επι τούτου 😉

Κι εδώ έχουμε decoupage χαρτοπετσέτας.

Και για το τέλος, μια θλιβερή Χριστουγεννιάτικη ιστορία του παραμυθά Ντίκενς, που μας συντρόφεψε στα άγουρα παιδικά μας χρόνια και επανέρχεται στο νου κάθε Χριστούγεννα

Εδώ θα σας παραθέσω ένα κείμενο που ξεχώρισα και με βρήκε απόλυτα σύμφωνη για να συντροφέψει την δημοσίευση του πετρωτού μου

"Κοριτσάκι δίχως σπίρτα

(της Μαργαρίτας Ικαρίου, δημοσιογράφου - marketing manager)

Σκοτείνιασαν τα μάτια μου. Η πόλη, λουφάζει. Τα βήματα των περαστικών, αλαργεύουν. Σταγόνες βροχής είναι άραγε ή νιφάδες απαλές, που λούζουν τα μαλλιά μου; Ο κρύος νυχτερινός αέρας διαπερνά τα ισχνά μου κόκκαλα, φτάνει ως τον πυρήνα της ύπαρξής μου. Στεγνώνει τα δάκρυά μου, ξυλιάζει τα μικρά μου χέρια…

Ανάβω ένα σπίρτο. Νοιώθω την αψάδα της κάφτρας, η μικρή φλογίτσα τσιμπά με τη ζεστασιά της τη σάρκα των ακροδαχτύλων, μα το φως του, δεν το βλέπω. Ανάβω κι άλλο.

Να ταξιδέψω θέλω… Στα ομορφοφωτισμένα δωμάτια των ζεστών σπιτιών, εκεί, που κοριτσάκια φοράνε όμορφα ρούχα.

Παπούτσια ολοκαίνουρια, καλτσάκια με ροζ καρδούλες, έχουν μαλλιά χτενισμένα κι όμορφες κούκλες στην αγκαλιά. Εκεί, που μια μάνα, τα μαλώνει τρυφερά γιατί δεν έφαγαν όλο τους το φαγητό. Γιατί έκρυψαν μια σοκολάτα ανάμεσα στα βιβλία του σχολείου κι αυτή έλιωσε από τη ζέστη και κατέστρεψε το τετράδιο της ορθογραφίας. Εκεί που ο πατέρας κρατά μια τρυφερή γωνιά στην άκρη της μοκέτας, κάτω από το στολισμένο δέντρο, για παιχνίδια και πειράγματα… Εκεί, που υπάρχουν εικόνες χαράς ακόμη και μέσα στην ανασφάλεια της αγριότητας του σύγχρονου βίου και ενός μέλλοντος πολεμόχαρου, που ποιo θα είναι τελικά, κανείς δεν ξέρει...

Σκοτάδι, νυχτοσιγαλιά, ένα σκυλί που αλυχτά. Μόνο του θα ναι κι αυτό και φοβάται. Κρύο απλώνει το μαύρο σκουφί της νύχτας. Η μιλιά έχει φύγει για τις σκιές. Κι oι σκιές, πάνω από την Εσπερία, πυκνώνουν...

Ανάβω ένα ακόμη σπίρτο. Τίποτα. Λίγη ζεστασιά κι ο ήχος που χάνεται στο λεπτό. Κανένα φως. Γύρω μου ξεδιπλώνεται ο ύπνος των σκιαγμένων, η ανάσα των τρομαγμένων, τα όνειρα των παιδεμένων. Των σκοταδιών το νυχτέρι και της μικρής φλογίτσας του σπίρτου, το σβήσιμο.

Δεν έχω κουράγιο να σηκωθώ. Κάθομαι απελπισμένη σ’ αυτή τη γωνιά της γης, σαν την Ελλάδα στης Μεσογείου την άκρη. Κατάκοπη, ξεμεινεμένη, πεινασμένη, φοβισμένη και λερή. Χωρίς προορισμό, περνοδιαβαίνω στις ρούγες και τις γειτονιές, με τη μικρή μου φτηνοπραμάτεια που δεν έχει πια καμιά αξία. Σημασία δε μου δίνουν οι περαστικοί, μα ούτε κι οι συνήθεις ελεήμονες. Σέρνω όλη μέρα τα βήματά μου και δεν έχω πια τη δύναμη μήτε το χέρι να απλώσω, ή να διαλαλήσω τα σπίρτα μου με το μικρό τους φως.

Κάποιοι που μιλούσαν μια σκληρή γλώσσα άρπαξαν τα πιο καλά μου σπιρτόκουτα-σπίτια, με έσπρωξαν δυνατά να πέσω καταγής κι έφυγαν γελώντας. Άλλοι, με παραμέρισαν τρομάζοντάς με και αγριεμένοι ούρλιαζαν ακατάληπτα πάνω από το κεφάλι μου, κραδαίνοντας μια βίτσα από αγρελιά. Ξέπνοη, χώθηκα σε μικρά στενά. Μύρισα το φόβο κείνων που διάβαιναν βιαστικοί, εκείνων που ξέμεναν χωρίς κάποιους να τους περιμένουν και κείνων που έψαχναν δρόμο γι αλλού. Άγγιξα κάπου την ελπίδα, μα την έχασα στο λυκόφως…

Στίχους και ποίημα, δε βρήκα. Ούτε σπίρτο να φωτίσει με το καλειδοσκόπιο της φλογίτσας του, τις φετινές γιορτές. Θα θελα να είχα χαρτί και χρωματιστά κραγιόνια να ζωγραφίσω τα Χριστούγεννα, μα ως και το μυαλό μου, γκριζόμαυρες σκιαγραφεί τις νοερές ζωγραφιές.

Τον λυπάμαι το μικρό Χριστούλη που έρχεται κάθε χρόνο, να γεννηθεί μέσα στο κρύο και την αχυρένια φάτνη. Ένα μωρούλι μια σταλιά, πως καταφέρνει και σηκώνει τις τόσες αμαρτίες του κόσμου; Το κυνηγά ο Ηρώδης και οι στρατιώτες του με γυμνά τα ξίφη... Το προσκυνούν οι Μάγοι, το θαυμάζουν οι βοσκοί, το υμνούν αγγελάκια τροφαντά, το φωτίζει ένα λαμπρό αστέρι. Μα ξέρω πως είναι ένας ακόμη μικρούλης αμνός, περιστοιχισμένος από σταυρωτήδες…

Ανάβω ένα σπίρτο. Μια εφημερίδα που παρέσυρε ο άνεμος, έχει κολλήσει στα γόνατά μου. Όλες οι ειδήσεις στα πόδια μου, η Τζιχαντιστές στη Συρία, ο Τραμπ κι ο Πούτιν, φόνοι και αίμα, πόλεμοι και συμπλοκές, παιδάκια που τα κακοποιούν εκείνοι που θα πρεπε να τα προστατεύουν σε μια κοινωνία ωχαδερφισμού και αδιαφορίας που μονίμως "πέφτει από τα σύννεφα". Συμμορίες ανηλίκων, παιχνίδια εξουσίας ενηλίκων, πολιτικοί και πολιτικάντηδες να αλλαλάζουν...

Σηκώνομαι αποφασισμένη. Αυτή η μικρή φλογίτσα από το σπίρτο που καίει μέσα μου, μπορεί πολλά να αλλάξει. Μ’ αυτήν θα ανάψω μια μεγάλη φωτιά, να κάψω εκεί όλα τα άχρηστα, τα βρώμικα, τα άθλια. Να ζεστάνω τον τόπο για να μη ξυλιάσει φέτος ο μικρός Χριστούλης. Να νιώσουν θαλπωρή τα παιδάκια σε όλον τον κόσμο. Να φωτιστεί. Να κυλήσουν τα παγωμένα δάκρυα, να εξαφανιστούν οι σκιές.

Μια φωτιά θέλω… που να μπορεί να ανάψει ακόμη και με το πιο μικρό σπίρτο!"

 Το φόντο, αγαστή συνεργασία decoupage χαρτοπετσέτας και stencil, με πάστες κι ένα ξύλινο παράθυρο με χαρτονένια εικόνα. Ολη η εικόνα ξεκίνησε απο το κοχύλι -σκούφια(είναι όπως σας το λέω, κόκκινο και γύρω γύρω λευκό καμούφο!) της μικρής, που ήταν πραγματικά εκπληκτικό και δε θα ταίριαζε πουθενά αλλού. Τα δε μαλλιά αποξηραμένα "γένια" κρεμμυδιού😁 Το κουτάκι για τα σπίρτα το έφτιαξα και ανοίγει,έστω και χωρίς σπίρτα μέσα, το αναμένο "κεράκι"  κι ας μη φαίνεται είναι γυαλάκι της θάλασσας τόσο σμιλεμένο που είναι ακριβώς για μισοκαμένο σπιρτάκι

Τί λέτε δεν αξίζαν τον κόπο;

Μας μπήκε!!!

Στεφάνι εισόδου

                   2025!

Τώρα με ποιό πόδι θα σας γελάσω, ελπίζω νάναι το καλό, τώρα δεξί αριστερό δεν έχει και σημασία
Πώς λέμε το 10 κούπα το καλό το 2 σπαθί το καλό; 
Ε, ας είναι και το 2025 και ας μην έχει αντίκρισμα στην τράπουλα. 
Ένας γύρος παιχνιδιού η ζωή μας χάνεις-κερδίζεις, ξαναχάνεις-ξανακερδίζεις μέχρι να "βγείς" ή να σου φορέσουν κανένα καπέλο μέχρι τ' αυτιά, σαν το συχωρεμένο το Μουστάκα (στην ταινία, οχι στη ζωή, γιατί  τόχε κι αυτός το κουσούρι του 😉)

Κι αφού φάγαμε λοιπόν και ξαναφάγαμε και ξαναματαφάγαμε λες και δεν υπάρχει αύριο (κατοχικά σύνδρομα αυτά κι ας μη ζούσαμε τότε, πέρασε στο DNA μας) ενδιάμεσα, ίσως σκεφτήκαμε και λίγο τους γύρω μας, την παγκόσμια κατάσταση, βοήθησαν στην υπενθύμιση και οι δημοσιογράφοι των καναλιών που ό,τι μέρα και νάναι δεν παύουν να μας μαυρίζουν το μέσα μας, αλλά γρήγορα το ξεπεράσαμε κι αυτό και ξαναγυρίσαμε στην ευμάρειά μας πίνοντας ενα αναψυκτικό να ξεφουσκώσουμε και να βοηθήσουμε τη χώνεψη ΟΟΟΛΩΝ 😉

Έτσι φουσκωμένοι σαν το λύκο απο το παραμύθι με τα 7 κατσικάκια (φτου κακά τί λέω) παραφουσκωμένοι σαν νάχαμε πέτρες στην κοιλιά αλλά χορτάτοι και ικανοποιημένοι που δεν εχει χτυπήσει κανένα κακό την πόρτα μας, τα βλέπαμε όλα ρόδινα σαν να φορούσαμε τα Κραουνάκεια κόκκινα γυαλιά (κάτι έπαθα σήμερα με τις ταινίες, τα παραμύθια και τα τραγούδια, τόση παρομοίωση πια!) και απαστράπτοντα!

Γιατί να χαλάσω λοιπόν τη μακαριότητά μας, ας τη συνεχίσω λίγο ακόμα μπας και κανακέψω το μέλλον και το παραπληροφορήσω & μείνουμε στα ρόδινα, ή έστω απαλό ροζ, αρκεί να μην είναι απο γκρίζο και πάνω

Ε ναι, εγω το χαβά μου! Τουλάχιστον δεν συνεχίζω να τρώω, αλλά να δίνω λίγο ελπίδα οτι δεν είναι όλα μαύρα ή τουλάχιστον μπορούν, αν θέλουμε να βοηθήσουμε (και δεν εννοώ μόνο χειροτεχνώντας, αλλά τείνοντας και χέρι βοηθείας όπου χρειάζεται) να γίνουν λίγο καλλίτερα.

Βέβαια ξέρω εκ των προτέρων, οτι σ' εσάς τους ολίγους που συνεχίζετε αμετανόητοι να μ' επισκέπτεσθε, το συναίσθημα και η ενσυναίσθηση περισσεύουν, απλά τα λέω μπας και με διαβάζει και κανένας παραέξω και να μη νομίζουν οτι μόνο οι δημιουργίες μ' απασχολούν κι εχω βάλει παρωπίδες, όπως έβαζαν κάποτε στα άλογα να μην χάνουν την πορεία τους προς τα εμπρός

Σήμερα εκτός απο την πολυλογία θ' ανεχθείτε και το σεντόνι των δημιουργιών για να κλείσω τους λογαριασμούς μου με το 2024, πλιιιζζζ. 

Εντααάξειιι δεν θα τους κλείσω εντελώώώςςς 😋...κάτι θ' αφήσω  για την επόμενη ανάρτηση μέχρι ν αρχίσω νέες για το 2025 😌

Ηδη έκανα αρχή με τα παραπάνω και συνεχίζω με το εμβληματικότερο των ημερών σε διάφορες εκδοχές

Το Χριστουγεννιάτικο δένδρο!

Το πρώτο απο φελιζόλ, πολύ απλά, τυλιγμένο με μαλλί και στολισμένο με κομμάτια απο κλαδιά πάνω σ ε μία βάση απο γύψο, που είχα φτιάξει για κηροπήγια, αλλά τελικά τα έβαλα βάσεις σε δύο δένδρα (αυτό κι ένα περσινό αγαπημένο)

Εδώ έγινε του κουμπιού το κάγκελο(με το συμπάθιο)

Ένα ξεκίνησε αλλά το ένα έφερε το άλλο κατά παραγγελία, μέχρι που τέλεψαν τα πράσινα κουμπιά.

Η Αρχή όμως με τα κουμπιά έγινε μ' αυτό το υπέροχο στεφάνι, που πολύ αγάπησα, κι έφυγε πρώτο πρώτο στο τσάι

Μόνο τα παγοπέδιλα δεν είναι κουμπιά! 

Δεν είναι θεσπέσιο;

Κι όπως κάθε δέντρο έχει τις μπάλες του, δύο ακόμα κατασκευές με μισές μπάλες.

Έγινε εσωτερικό decoupage  χαρτοπετσέτας και στις δύο περιπτώσεις και διανθίστηκαν με ξύλινα, πήλινα, ελαστικά και chipboard στοιχεία και κολλήθηκαν πάνω σε γυάλινες βάσεις απο σπασμένα ποτήρια, δια δέματος barby

Το αλεξανδρινό στην πίσω πλευρά του ενός είναι με την τεχνική του χαρτιού υγείας βρεγμένο μέσα σε καλούπι και στην τελική στρώση βρεγμένο με ατλακόλ και αφού όλο αυτό στεγνώσει, βάφεται κανονικά.

Συνεχίζουμε με μπουκάλια (λείπει ένα που δεν πρόλαβα καν να φωτογραφίσω κι ήταν τόόσο ωραίο! 😌) και παράγωγά τους 😉😂

Η επόμενη σύνθεση ξεκίνησε απο ένα πλακέ μπουκάλι μικρού κονιάκ, με μία ιδιαίτερη τεχνική που δοκίμασα έτσι για γούστο!

Αρχικά αστάρωσα κι έκανα  decoupage  με την εικόνα των σπιτιών που έπαιξαν πολύ φέτος τα Χριστούγεννα και στη συνέχεια έντυσα με αλλεπάλληλα στρώματα χαρτιού κουζίνας βουτηγμένο σε ατλακόλ και δημιουργήθηκε ο Αγιος. 

Στη θέση του πώματος με πηλό έγινε το κεφάλι.

Τα υπόλοιπα (φανοστάτης, ο σάκκος των δώρων) έφεραν το ένα τ άλλο, και φυσικά όλα απο ανακυκλώσιμα υλικά  και όλη η σύνθεση κολλήθηκε πάνω σε μία φέτα ξύλου.

Και ολοκληρώνουμε (τρόπος του λέγειν γιατί οι εμπνεύσεις που δίνουν τα μπουκάλια δε τελειώνουν ποτέ) τα μπουκάλια με δύο εικόνες 

Τέσσερα "κουκλιά" που βγήκαν απο μπουκάλια απορρυπαντικών και κρεμοσάπουνων

Ντύθηκαν τα μεν με υπόλοιπα απο  ένα μπασμένο στο πλυντήριο μάλλινο και τ' άλλο με τσόχα. Η μπέρτα του Αη Βασίλη πλεκτή στο χέρι γιατί μου είχε τελειώσει η γουνα, αμ πως!

Αυτά ήταν τα παράγωγα απο μπουκάλια 😉 και ελπίζω να μη μας αφήσει μπουκάλα το '25

αλλά ούτε να μας βγεί κολοκύθα. 

ΑΝ ο μη γένοιτο είναι, ας είναι τουλάχιστον έτσι:

Τρία διαφορετικά μεγέθη απο βελούδινες κολοκύθες ανάλογα στολισμένες και εξάντλησα και το τρίμμα για γέμισμα.

Χριστούγεννα μου έδωσε διάφορα του πεταματού η νύφη μου κι εγω δεν έχασα χρόνο μια που ξενότρωγα εκείνες τις ημέρες και βγήκε πρώτο  αυτό και  φυσικά βρήκαν τους αποδέκτες τους.

Ένα κουτί ροζ με μία ευγενή γυαλάδα, ερωτεύσιμο με την πρώτη ματιά,  έγινε "φωλιά" για μια μαμά με κόρη 😍 Δυο σειρές κορδέλες αντίθετα χρώματα στόλισαν τον πε΄ριγυρο του κουτιού και αστεράκια ασημί κολλήθηκαν κατά τόπους. Ενα αγγελάκι κολλημένο στον κόμπο του φιόγκου ολοκληρώνει την διακόσμηση.

Το επόμενο, μου είχε φέρει η φίλη μου μια τετράγωνη γυάλα να της φτιάξω για το τραπέζι των Χριστουγέννων και βγήκε αυτό:

Είναι πολύ καλλίτερο στην πραγματικότητα, αλλά πόσες φωτογραφίες να βγάλω η γυναίκα, εχει κρασάρει όλο το σύστημα απο τον όγκο!

Και για το τέλος των διακοσμήσεων, ένας κουβάς που βολόδερνε  χρόνια και ήρθε φέτος η ώρα του! Δεν νομίζω νάχει παράπονο γιατί θάνια αχάριστο. Ασε που πήγε σ΄ ενα πολύ ζεστό σπιτικό που θα τ αγαπήσουν όσο δε φανταζόταν!

Τέσσερα διαφορετικά ριζόχαρτα σ' αγαστή συνεργασία έβγαλαν ένα άψογο αποτέλεσμα με την κατάλληλη ενσωμάτωση, που ξεκινάει καταστροφική για να καταλήξει μαγική! 

Ο Χιονάνθρωπος είναι προϊόν συνένωσης 3 διαφορετικών μεγεθών μπαλών φελιζολ αλλά και όλη η επιφάνεια του κουβά είναι προσεγμένα γεμάτη (τί να σας κάνω...😕)

Κουραστήκατε ε; δεν έχετε κι άδικο! Εδώ εγώ λαχάνιασα, αρκεί να σας πω οτι μου έφαγε ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΜΕΡΑ, αλλά μη σκιάζεστε φτάσαμε στο τέλος που ουσιαστικά είναι η αρχή του Νέου έτους

Γούρια λοιπόν!

Γι άλλα ξεκίνησα αλλά στην πορεία μου ήρθαν πεσκέσι τούτα τα μεγάλα χτένια και αποφάσισα οτι ήταν η κατάλληλη επιφάνεια να δράσω, και ιδού!

Ούτως ή άλλως ήταν πολύ μεγάλα για να γίνουν πετρωτά, ετσι φτιάχτηκαν με decoupage ριζόχαρτων και πηλό τα διακοσμητικά και δόθηκαν στο Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι κατά οικογένεια, μια που δεν έφταναν σε αριθμό τους συνδαιτημόνες.

Και δέησε και τελειωσα, βγάλτε βαθύ αναστεναγμό, σας καταλαβαίνω, ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα 😊😀

στεφάνι πίσω πόρτας

Υ.Γ. Μη φοβού Μαριάμ, δεν συνεχίζω, απλά να εξηγήσω οτι το πρώτο στεφάνι της κεντρικής πόρτας ήταν απο το κρεμαστό που είχα φτιάξει για το γάμο του γιου μου, απο αλουμινόχαρτο τυλιγμένο με πολλές εφημερίδες, γάζα και τούλια που είχα κρεμάσει οριζοντίως στο πολύφωτο του σαλονιού και κρέμονταν τα σωληνάρια απο τις αντιπηκτικές με τη γυψοφύλλη.

Τώρα συνδυάστηκε όρθιο μ' ένα μεγάλο αστέρι (αναρχοαυτόνομο το στεφάνι😀) και τα μικρά κουδουνάκια που έφτιαξα φέτος απο τα σφηνάκια του μνημοσύνου 😂 Ζωή σ εμάς και το 2025 με ΥΓΕΙΑΑΑ!!! 

               ΚΑΛΗ, ΕΙΡΗΝΙΚΗ(...) ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Χριστούγεννα!!! Κρύοοο!!!

Με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΑ & ΦΩΤΕΙΝΑ !

Ελπίζω και εύχομαι να περάσατε όμορφα οικογενειακά ανέφελα Χριστούγεννα. Τί καλλίτερο απ αυτό; Μακάρι αυτή την ευτυχία να την είχαν όλοι οι άνθρωποι, μαζί με την υγεία τους και την Ειρήνη 🙏 

Γι αυτό εμείς που τα έχουμε ας είμαστε ευγνώμονες κι ας σκεφτόμαστε και λίγο έξω απο τους τοίχους του σπιτιού μας 😉

Επιτέλους, μετά απο συνεχόμενα Καλοκαιρινά Χριστούγεννα, φέτος κάνουμε τουλάχιστον με κρύο!
Έτσι δε θα ναι μόνο οι δημιουργίες να μας θυμίζουν χειμωνιάτικο καιρό ,όπως πρέπει για Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά αλλά και στην πραγματικότητα!
Γι αυτό, πολύ χαίρομαι που για μια χρονιά συμπλέουμε κι έτσι, με βρίσκει και η πρόκληση της Μίας ετοιμοπόλεμη!
Κάποια ήδη ήταν έτοιμα εξ αρχής για το τσάι, κάποια έγιναν στη συνέχεια, αφού δε μπορώ να κάθομαι με σταυρωμένα χέρια κι όσο υπάρχει έμπνευση την εκμεταλλεύομαι 😉
Κάνουμε λοιπόν αρχή, ανταποκρινόμενη στην "κρύα" πρόκληση, μ' ένα Σημειωματάριο που έγινε ένα χριστουγεννιάτικο βιβλίο. Καλύφθηκε εξωτερικά με καρώ ριζόχαρτο και εσωτερικά με διαφορετικά μοτίβα ριζόχαρτου και χαρτοπετσετών , διακοσμήθηκε δε με διάφορα στολιδάκια απο πηλό, δεντράκια, σκιουράκια ,ελαφάκι, ξωτικό, μανιτάρια και φυσικά μπόλικο χιόνι και αστερόσκονη.

Στη συνέχεια μία τσάντα ακόμα, που είχα κρατήσει να φτιάξω ειδικά για την μικρή μου νύφη που είναι ξανθούλα.
Ετσι παρήγγειλα το ανάλογο ριζόχαρτο και για πρώτη φορά έκανα σωστή εφαρμογή στο ύφασμα με την ανάλογη κόλλα. Το αποτέλεσμα ΤΕΛΕΙΟ! Τα κενά που άφηνε το ριζόχαρτο καλύφθηκαν ζωγραφικά, με στένσιλ και ανάλογες κορδέλες

Μια μέρα, περπατώντας στην χριστουγεννιάτικα στολισμένη μας Χώρα, βρήκα ένα βιβλιαράκι με τα έθιμα των ημερών και διαφημίσεις καταστημάτων... και το πήρα, οπως ήταν φυσικό!
Μ άρεσε πολύ το οπισθόφυλλο και μια που είχα σπιτάκια απο γύψο, δημιούργησα μια παγωμένη άποψη μιας εμπορικής γειτονιάς με την φωτογραφία του οπισθόφυλλου στο κέντρο. 

Αφού ολοκλήρωσα την διάταξη σκέφτηκα γιατί να μην φωτιστεί 😏;

΄Οπερ και εγένετο! και δείχνει τόσο γλυκό, σαν να φωτίζεται ο δρόμος του μικρού αγοριού που σημαδεύει τον παλιό χρόνο, να φεύγει πια ...

και να δίνει τη θέση του στο Νέο χρόνο, που έρχεται με προάγγελο τον Αη Βασιλη, αγαπημένο μικρών και μεγάλων!

Αυτή την χαρτοπετσέτα τη λατρεύω και πού δεν την έχω βάλει!! 
Τώρα και μέσα σε μπουκάλι!!!

Μπορεί η πρόκληση νάταν για κρύο αλλά νομίζω οτι σας ζέστανα αρκετά, ε; τι λέτε;

Απο πολλά χωριά χωριάτες!

Τωρα τί σχέση έχει αυτό με τα Χριστούγεννα θα δείτε, υπομονέψτε!
Εγινε και φέτος το τσάϊ των Χριστουγέννων, με πολύ κούραση, γιατί κάθε χρόνος βαραίνει, μαζί με τα κιλά, όλο και περισσότερο, αλλά όσο νάναι, η ζεστασιά που προσφέρει αναπληρώνει όλη την κούραση, την αγωνία και τα έξοδα, για να λέμε αλήθειες.
Το Χριστουγεννιάτικο χωριό άργησε αλλά στήθηκε στην πλευρά του σπιτιού που καταλαμβάνει και άγνωστο πως, κατάφερα ένα σπίτι διπλάσιο και παραπάνω απο το Αθηναϊκό μου διαμέρισμα, να μη μου φτάσει να απλώσω και να τακτοποιήσω όλα μου τα πράγματα. Εκεί καταντήσαμε! 

Τουλάχιστον γεμίζει τα Χριστούγεννα, μια που τον υπόλοιπο χρόνο είμαστε δύο κούκοι σ' ένα δωμάτιο (εδώ πάει το "πού καταντήσαμε"😉) Αλλά έτσι είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων .
Φέτος προστέθηκαν άλλα 3 σπιτάκια (το ένα απο σπόντα, προοριζόταν για θήκη τσαγιού) και το ίδιο το χωριό φωνάζει "οχι άααλλοοο!!!"

Οντως, ένα επίπεδο 2 μέτρα επι 1 έχει πια κορεσθεί. 

Δεν νομίζω οτι υπάρχει άλλη διάταξη να χωρέσει κι άλλα. Αλλά όπως σοφά έλεγαν οι αρχαίοι "ου εν τω πολλώ το ευ", οπότε ...ελπίζω...να μείνω στην ποιότητα κι οχι στην ποσότητα, αλλά φταίω εγω που με προκαλούν οι εορταστικές συσκευασίες των μαγαζιών;
Κι εδώ έρχεται να επαληθευτεί ο τίτλος της ανάρτησης. 

Εγω ονειρεύομαι απο μικρό παιδί να ζήσω αυτή τη μαγεία που έβλεπα στις χριστουγεννιάτικες κάρτες με τα χριστουγεννιάτικα χωριά στις Ευρωπαϊκές Πρωτεύουσες. 

Αυτές τις εικόνες είχα κι αυτές τελικά ανακαλύπτω οτι αναπαριστώ. Η αλήθεια είναι οτι είναι τόσο περασμένα στο dna  μου που βγαίνουν αβίαστα πριν τα σκεφτώ! Κάπως έτσι δημιουργηθηκε το ένα πίσω απο τ άλλο

Ετσι και φέτος βγήκαν αρκετά χωριά, που ουδεμίαν σχέση έχουν με τις ευρωπαϊκές αγορές, αλλά είναι χαρούμενα και στολισμένα το καθένα με το δικό του στυλ

Αρχικά μια mini γειτονιά σκαρφάλωσε στο στόμιο μιας φλυτζάνας. 

Ηταν μία σπασμένη φλυτζάνα που έφτασε στα χέρια μου και την αγάπησα. Δεν άξιζε να πεταχτεί παρόλο που ήταν βαρειά λαβωμένη. 

Έτσι κολλήθηκε, έβαλα μέσα της γύψο και βάρυνε αρκετά (το θεώρησα οτι θα την έδενε περισσότερο, δεν ξέρω αν ήταν σωστή η σκέψη μου) ντύθηκε με decoupage κι άλλο ένα χωριό έστησε χορό γύρω της, στολίστηκε με προσοχή και σεβασμό και έγινε αξιολάτρευτη. 

Ήταν το πρώτο πράγμα που επιλέχθηκε στο μπαζάρ του τσαγιού

Μετά, πάλι απο το δέμα, ένα πλαστικό  "τηγάνι" χωρίς χερούλι. 

Απο την προετοιμασία της έκθεσης είχα κρατήσει, απο κάποια στιγμή και μετά, τα γυαλιά απο τις κορνίζες που έσπαγα επειδή είχαν κάτι λουλούδια κι έτσι σκέφτηκα τις λόγχες για δέντρα.
Ετσι, αποτέλεσαν τη βάση του χωριού μέσα στο τηγάνι, πάνω σε φόντο ανάλογης χαρτοπετσέτας. Πίσω απο τα γυαλιά, κόλλησα πράσινο χαρτόνι κι άλλα τ' άφησα λευκά. Σπιτάκια απο γύψο(είπαμε έπαθα μετεμψύχωση δικτάτορα) και δημιούργησα δυο τρία επίπεδα με φελιζόλ. 

Ετσι στήθηκε η εικόνα που βλέπετε με όλα τα υπόλοιπα αξεσουάρ σύνθεσης. 

Κι ολο αυτό, αφού έδεναν χρωματικά, κολλήθηκε πάνω στην βάση απο τα καπάκια, που είχα κάνει κηροπήγια

Επίσης άλλη μία εικόνα μπήκε μέσα σε μια μπάλα. 

Οι σερνικές μπάλες που λέγαμε 😉 και ενώθηκαν να κλείσουν μέσα μία φαντασίωση.  

Κι αυτό απέκτησε το ανάλογο σπιτάκι ,δεντράκι, αυτοκινητάκι και κόλλησε εις το βουνό ψηλά εκεί που δεν έχει εκκλησιά ερημική αλλά παιδικά όνειρα

Και στη συνέχεια των γύψινων ένα πιο ευρωπαϊκό!
Και η βάση γύψινη, που έκανα δοκιμές με καλούπι ένα καπάκι απο τάπερ φαγητού.
Τρία σπιτάκια ,μία γιορτινή γιρλάντα και ολα μαζί μπήκαν σ ε μια κορνίζα(που ολοκληρωμένο δε πρόλαβα να φωτογραφήσω, αλλά πιστέψτε  με ήταν απο τα ωραιότερα) κι έγινε τόσο μα τόσο τρυφερό σε τόνους του ροζ και του λιλά!!!

Αυτό το προτίμησε η νύφη μου και πολύ το χάρηκα, ομολογώ

Και επειδή αρκετά πράγματα μπήκαν στο σπίτι με γιορτινές ετικέτες ,ε να πάνε χαμένες;;; Εγιναν ενα ακόμα κάδρο με μία χάρτινη Πολιτεία. Αφωτογράφητο έμεινε κι αυτό, πώς πρόλαβα κι αυτήν που βλεπετε!

Γενικά αυτό το  απο χωρίου εις χωρίον πήρε σάρκα και οστά φέτος και σταματημό δεν είχα. 
Είναι ένα προσφιλές θέμα ούτως ή άλλως που σ ε κάνει να ονειρεύεσαι και να οργανώνεις σεργιάνια του μυαλού ατέλειωτα!

Ετσι μ ένα ονειρικό χωριό θα κλείσω τούτη την ανάρτηση
Ένας Άγιος Βασίλης διαφορετικός απο τους άλλους (οχι μόνο λόγο γύψου αλλά και οχήματος) έριχνε απο ψηλά τα δώρα του, να πέσουν σ όλη την πόλη απο κάτω. 
Είχα ένα κρίκο ξύλινο, που δε θυμάμαι γιατί τον είχα παραγγείλει. Έτσι, εμπνεόμενη από έργα άλλων φίλων, έβαλε πλάτη ένα χαρτόνι και στήθηκε πάνω του χορός ονείρου.
Και ανάμεσα στα ανθρώπινα σπιτάκια, ένα σπιτάκι ποντικού, κολλημένο πάνω σε μια ροδέλα κορμού με το στολισμένο δεντράκι του (απο γύψο κι αυτό), πήρε κι αυτό έκπληκτο τα δώρα του. 
Σπιτάκια απο χαρτόνι σε διαφορετικές κλίμακες, εγιναν μία ομορφη σκηνογραφία που σε ταξιδεύει σε μία παιδική αθωότητα που έχει χαθεί

Γι αυτό σας λέω, πολλά τα χωριά το καθ΄ενα με τη δική του ταυτότητα αλλά και το δικό του ονειρικό τοπίο.

Γι αυτό εμείς που εκ των πραγμάτων δεν ταξιδεύουμε σ άλλη γη σ άλλα μέρη,ας αφήσουμε το μυαλό να φτάσει όπου τα πόδια δεν πάνε! Αφήστε μία πορτούλα ανοιχτή,

να χαϊδέψει την ψυχή μας η αύρα της παιδικότητας που ακόμα κρύβουμε όσα χρόνια κι αν περάσουν, αντάμα με τις αναμνήσεις μια ζωής!

Υ.Γ αυτό το τελευταίο είναι ένα κάδρο με μια απλή χαρτοπετσέτα, μπόλικο χιόνι και γκλιτερ όπως πασπαλίζουμε τα όνειρα, μεταλλικά αξεσουάρ και η πόρτα στη φαντασία ανοιχτή πάντα!

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ, αλλά ακολουθούν κι άλλα 😉😍

Του Κουτ(ρ)ιούλη ο γάμος!

 Ελάτε τώρα! μη μου πείτε, οτι δεν έχετε καταχωνιασμένα επάργυρα του γάμου σας, που τα φερε κάποια θεία και τα κοτσάρατε, κάθε φορά που θα ερχόταν για επίσκεψη μη παρεξηγηθεί, ενω τις υπόλοιπες 364 μέρες ήταν καταχωνιασμένα σε σκοτεινά ντουλάπια κι ανήλιαγα πατάρια;
ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΩ!
Στα χρόνια των γάμων μας, που ακόμα δεν είχε εφευρεθεί η λίστα γάμου (σωτήρια για τα νέα ζευγάρια) μαζεύαμε ένα σωρό ανομοιογενή και επαναλαμβανόμενα πράγματα, που λίγα κρατάγαμε, κάποια γυρίζαμε πίσω και παίρναμε κάτι πιο χρήσιμο, κάποια δωρίζαμε και κάποια πήγαιναν σε κρυψώνες να μη τα βλέπουμε. 
Το τί ηλεκτρικό σίδερο, βάζα να στολίσεις όλο το Μπάκιγχαμ, ποτήρια για να σπας στο τσακίρ κέφι και σερβίτσια του γλυκού, αμέ λάμπες;;; πού να το πω και να μη με πιστέψουν! 

Απο γούστο ας μη το συζητήσουμε και ας γυρίσουμε στο θέμα μας.
Επειδή λοιπόν, θεωρώ δεδομένο οτι υπάρχουν τέτοιες αρχαιολογίες και κάποια στιγμή σκεφτήκατε να τις πετάξετε αλλά κάτι σας κράτησε, άλλες πάλι προσπαθήσατε να τις σεστάρετε χωρίς αποτέλεσμα, ξαναβγάλτε τις με περισσότερο θάρρος και αποφασιστικότητα και αλλάξτε τους τα φώτα!✌
Εμένα αυτά έφτασαν στα χέρια μου (οχι οτι δεν έχω δικά μου, μην τρελαθούμε!), την κατάσταση δε θα την περιγράψω. 

Αυτό δα έλειπε, να σου χαρίζουν γάϊδαρο και να τον κοιτάς στα δόντια! 

Εδώ, για τις φίλες που δεν ασχολούνται με το άθλημα του decoupage,  να συμβουλέψω (εκ πείρας, μη νομίζετε) οτι σε δύσκολες επιφάνειες, χρησιμοποιείτε αστάρι σε σπρέυ. Θα απλώνετε ομοιόμορφα και θαχει πλήρη καλυπτικότητα.

Έμεναν και σ' εμένα χρόνια στην αποθήκη του εργαστηρίου, μέχρι που έφτιαξα το πρώτο για μένα και ξετρελάθηκαν και μου το πήραν κιόλας. 

Ετσι αποφάσισα να ασταρώσω τα υπόλοιπα, είχαν και ωραία σχέδια, πάλι με σπρεϋ τα έβαψα, άλλα χρυσό με μαύρο, άλλο σαμπανιζέ, αγόρασα κλαδιά απο το γνωστό παιχνιδοκατάστημα, τα μάδησα κατά περίπτωση , κόλλησα στον πάτο του επάργυρου ένα κομμάτι χοντρό φελιζόλ ,ελλείψει σφουγγαριού ανθοπωλείου και άρχισα να μπήγω μέσα τα κοτσάνια των κλαδιών. 

Τα συμπλήρωσα με κουκουνάρια, κυπαρισσόμηλα και κάστανα, μπάλες  δικές μου ή του εμπορίου για λάμψη, φιόγκους, και τα χιόνισα κατά περίπτωση. 

Και στα δύο δε, βρήκα κάτι ξεχασμένα στικ για ρεσώ κι έτσι προστέθηκε κι ένα κερί στο καθένα, που δεν κρύβεται ανάμεσα στα φύλλα, όπως π.χ το μανιτάρι απο γύψο που είχα φτιάξει τρία διαφορετικού μεγέθους για να δοκιμάσω τον γύψο κι έγιναν τέλεια!

Το καθ ένα έχει διαφορετική διακόσμηση κι ας μοιάζουν ίδια.

Το τρίτο με το πόδι,  σκέφτηκα να το διαφοροποιήσω λίγο, επειδή είχε κι ένα ωραίο μοτίφ στον πάτο της πιατέλας. 

Ετσι έφτιαξα ένα στεφάνι απο δύο ολόκληρα κλαδιά που δεν είχα μαδήσει, σ' αυτή την περίπτωση  δεν το κόλλησα στο επάργυρο. 

Πάνω στο στεφάνι κόλλησα συμπληρωματικά φύλλα και μπαλίτσες και δυο μεγάλα αλεξανδρινά και στον πάτο έβαλα ένα κομμάτι στρογγυλού καθρέφτη που είχα στην αποθήκη μ' ένα κερί να στέκει. Έτσι όταν θ' ανάβει το κερί θ' αντανακλά το φως απο τον καθρέφτη, αλλά κι όποιος το προτιμήσει, μπορεί να κάνει δική του σύνθεση με φωτάκια κάτω ή ανάμεσα στο στεφάνι.

Ετσι έγιναν 3 πανέμορφα διακοσμητικά για να στολιστεί κάποιο τραπέζι μικρό ή μεγάλο.
Κι αφού πιάσαμε τα διακοσμητικά των τραπεζιών ας πάμε και σε πρώην κουτιά, νυν "τούρτες" 😉🍰
Προ χειροτεχνίας και ζωγραφικής, είχα τρέλα με τα της κουζίνας(και οχι μόνο), αλλά ειδικά, είχα μια παραπάνω έφεση στην κουζίνα. 

Μάζευα δε μεταλλικά κουτιά κάθε μεγέθους και προελεύσεως (ακόμα έχω και διακοσμούν το πάνω μέρος των ντουλαπιών, αλλά όσα πλέον χωράνε) μέχρι και ειδική προθήκη είχα φτιάξει σε ξυλουργό!
Κάποια απ αυτά μετράνε όσα χρόνια έχω επιστρέψει στη Ζάκυνθο, μαθουσάλες παναπεί. 

Κι ενα βράδυ που καθόμουν στην κουζίνα και κάτι έφτιαχνα, έπεσε το μάτι μου σ' ένα απ αυτά πολύ ταλαιπωρημένο απο την υγρασία και το χρόνο. Κι αποφάσισα αντί να το πετάξω να το προσαρμόσω στη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. 

Τις προηγούμενες μέρες είχα δει μία μεταμόρφωση κουτιού σε κερί απο την Christina Makri της Art decoration crafting(κάποτε είχε blog τωρα δεν το βρίσκω)   

Παρότι ήταν πολύ  πολύ καλόγουστο ,όπως ό,τι κάνει η Χριστίνα, εγω δεν είχα τα κατάλληλα εργαλεία να του ανοίξω τρύπες για ρεσώ, έτσι το σκέφτηκα για τούρτα. Άλλωστε έτσι όπως ήταν, δεν ήταν για ν' ανοίγει.
Εχω πολλά ωραία ρετάλια απο τον ταπετσέρη μου με βελούδινη επιφάνεια. 

Επιασαν λοιπόν δουλειά τα ψαλίδια, οι βελόνες και οι κλωστές. Κι αφού έφτιαξα το πρώτο κουτί με δαντέλες, μπισκοτάκια , κερασάκια και μπόλικο "γλάσο",

 που δε το λες αμιγώς χριστουγεννιάτικο, γλυκάθηκα και έφτιαξα κι άλλο ένα, ένα πλαστικό αυτή τη φορά με σχήμα καρδιάς, απο τα γνωστά σοκολατάκια, που θα γεμίσει καλούδια για να προσφερθεί όπου δει.

Το επόμενο κουτί που πήρε σειρά, τοχα ακριβοπληρώσει, μάλιστα είχε και ολόκληρη σειρά σερβίτσιου. Τέλος πάντων ελάχιστα το χρησιμοποίησα και έμεινε διακοσμητικό.
Ντυθηκε μ ένα γλυκό καννελοπορτοκαλί, στολίστηκε με μία όμορφη δαντέλα εκ Σωσούς προερχόμενη και στην ένωση φύλλα και καρπούς χριστουγεννιάτικους.

Το καπάκι είχε βάθος, έτσι έκοψα ένα σκληρό χαρτόνι το έντυσα μ' ένα ανοιχτόχρωμο αυτή τη φορά ύφασμα για να τονίζονται τα στολίδια μετά, το γέμισα με τρίμμα για να φουσκώσει και με χίλια βάσανα το κόλλησα στο μεταλλικό καπάκι. Κι ενω αναζητούσα κορδόνι για το γύρω γύρω και δεν είχα οπως το ήθελα, έλαμψε η ιδέα να κάνω στεφάνι απο το κοτσάνι, που είχε μείνει απο αυτά που μάδησα για τα επάργυρα. 

Ηταν αρκετά σκληρό κι έτσι πίεσε όσο ήθελα το χαρτόνι στη βάση. Στο γείσο του καπακιού κόλλησα μία κορδέλα απο ασημένια αστέρια

Το πιο όμορφο ήταν οτι το καπάκι αυτό στολίστηκε με μεγάλου μεγέθους χριστουγεννιάτικες φιγούρες κεριών που έφτιαξε η φίλη μου η ΑΘηνά, που κάνει τα πρώτα της βήματα στην δημιουργία👌💥! Τρία μεγάλα, ενα δένδρο, ένα μελόψωμο κι ένα αστέρι μ' έντονα χρώματα (και καταπληκτικά αρώματα) και κάποια μικρότερα ολοκληρώνουν εντυπωσιακά ένα κουτί, που αλλιώς έκλαιγε την βάσκανο μοίρα του, κρυμμένο πάνω απο τον απορροφητήρα.

Τώρα καμαρώνει και δικαίως, ως μοναδικό και με περίσσια κομψότητα.
Δεν σας κρύβω, οτι έχω ενα άγχος για τα κεριά, επειδή τα σπίτια μας είναι αρκετά ζεστά μήπως λιώσουν, ελπίζω πώς θα διαψευστώ.

Αλλο ενα (χαρτονένιο αυτή τη φορά) φτιάχτηκε στην πορεία (είναι να μη γλυκαθείς, μετά...παίρνεις φόρα και δεν αφήνεις τίποτα όρθιο). Αυτό έγινε τύμπανο

ΑΛλά όχι ένα απλό τύμπανο όπως βλέπετε , να τα λέμε κι αυτά! Την Αρτα και τα Γιάννενα εχει πάνω του. Είπαμε τ αλλάζουμε εξ ολοκλήρου έτσι να ξεχάσουν και τα ίδια πώς ήταν πρώτα 😀

Και συνεχίζουμε...

Αυτά τα ορθογώνια κουτιά μ αρέσουν πολύ, γιατί παίρνουν ολόκληρη την εικόνα σε κάθε πλευρά. Φέτος όμως δε χρησιμοποίησα χαρτοπετσέτα και στις 4 πλευρές αλλά δυο ριζόχαρτα δύο χαρτοπετσέτες. Κι επειδή το ριζόχαρτο ήταν έντονο, ήθελα να νάχει αυτό την πρωτοκαθεδρία κι έτσι επέλεξα μία χαρτοπετσέτα με τύπωμα πλεκτού, διακριτική και της εποχής 😉. 

Στην πλευρά αυτη δε, κολλησα γιρλάντες απο πηλό και με στένσιλ έκανα ασορτί με το ριζόχαρτο σπιτάκια. Στην κορυφή μισή μπάλα πλεξιγκλάς και ένα γυαλινο ρόδι αντί για χερουλάκι

Χαρτονένιο κι αυτό το μικρούτσικο, που στολίστηκε σε κάθε του πλευρά απο μία χριστουγεννιάτικη εικόνα με decoupage, στεφανώθηκε στο καπάκι και επιστεγάστηκε με μία μπάλα πλεξιγκλάς να προστατεύσει τον Αη Βασίλη εντός μετά των παιδιών. 

Λιγο χιόνι στην περιφέρεια του στεφανιού ποτέ δεν έβλαψε κανένα 

και μια και πιάσαμε τα μικρά... τσίγκινα κουτιά απομεινάρια απο κονσέρβες με διαφορετικά σχήματα και μεγέθη, που δεν πετάχτηκαν αλλά πλύθηκαν και ντύθηκαν με γιορτινές χαρτοπετσέτες ή και όχι, γέμισαν κι αυτά κερί απο την Αθηνά και στολίστηκαν με μικρά κεράκια σε συνδυασμούς χρωμάτων με χριστουγεννιάτικες φιγούρες. 

Μα δεν είναι χάρμα;

Και αφού η ενότητα αυτή αφορά κουτιά ας μην αφήσουμε παραπονεμένο ένα ακόμη.

Τί όλα μαζί κι ο ψωριάρης χώρια;

Αυτό ήταν ένα κουτί Φυτίνης, που ντύθηκε κομματάκι κομματάκι αυγοθήκης σε σχήμα σανίδας, κολλήθηκαν να δώσουν την  μορφή  ξύλινης επένδυσης, στολίστηκε με χριστουγεννιάτικα φύλλα και λουλούδια απο πηλό, που βάφτηκαν ανάλογα. 

Για σκέπασμα μισή χριστουγεννιάτικη μπάλα απο πλεξιγκλας που της έγινε decoupage, με ενα πομολάκι στην κορυφή εκτελεί χρέη καπακίου. Απέκτησε ποδαράκια να σταθεί στο ύψος του και ποιος μπορεί να καταλάβει την ταπεινή του προέλευση; Οχι πες τε μου 😏

Γι αυτό σας λέω, Πριν  πετάξτε κάτι απ αυτά την επόμενη φορά, ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ!

Εικόνες της αποπλάνησης

 Μην κακοβάλετε, να σας προλάβω, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά

Τα χαρτιά που χρησιμοποιούμε στις διάφορες χειροτεχνίες μπορεί νάναι χαρτοπετσέτες αλλά ΠΟΛΥ καλοτυπωμένες. Και το λέω αυτό, επειδή πάντα, οταν λέω, οτι δεν είναι ζωγραφική αλλά χαρτοπετσέτα, γουρλώνουν τα μάτια σαν να βλέπουν εξωγήινο "και πώς δεν φαίνεται;" είναι η αμέσως επόμενη ερώτηση

Μα αν φαινόταν κουκλίτσα μου δε θάμουν καλλιτέχνης!τί, μπρίκια κολλάμε τώρα ή μάλλον ζάρες κάνουμε;

Σήμερα όμως, δεν έχουμε χαρτοπετσέτα, απλά έκανα αυτή την εισαγωγή γιατί αυτή η πανέμορφη αποτύπωση ήταν η αιτία των δημιουργιών που θα δείτε και η κυριολεξία της αποπλάνησης!

Κάθε χρόνο τα διάφορα καταστήματα craft συναγωνίζονται ποιό θα φέρει τα πιο ωραία χαρτιά, ριζόχαρτα, χαρτοπετσέτες ειδικά για τουτη την υπέροχη περίοδο. Τέτοιου ανταγωνισμού λοιπόν ήταν και τουτα τα δύο ριζόχαρτα.

Τα λάτρεψα με το που τα είδα και παρόλο που έχω τρία κουτιά απο μπουρνούζια γεμάτα χαρτοπετσέτες και ριζόχαρτα, δε μπόρεσα να αντισταθώ (οπως κάθε φορά δηλ. κι έτσι αυγατίζει η συλλογή και η αποθήκευση, γιατί πάντα τα καινούργια παίρνουν την πρωτιά)

Είχαν τόση "σκοτεινή " ομορφιά που ζητούσαν επιτακτικά κάτι να γίνουν... και έγιναν!

Το πρώτο, παραλίγο να γίνει καταστροφή.

Επειδή ήθελα να παραμείνει μουντό όπως ήδη ήταν, δεν έβαψα το φόντο με λευκό ακρυλικό, αντίθετα έβαλα λινάτσα για να δώσει την εντύπωση καμβά και αστάρωσα λίγο στη θέση που υπέθεσα  θα πήγαιναν τα πρόσωπα. Ψιλοχάθηκε το ριζόχαρτο, αλλά παρόλα αυτά. απο το να το καταστρέψω, προτίμησα να το συνεχίσω, και νομίζω οτι δεν έκανα κακά 😌

Η βάση λοιπόν που μπήκε η λινάτσα και το ριζόχαρτο ήταν ένα ρηχό κουτί. 

Ετσι το φαντάστηκα λίγο σαν είσοδο και προς αυτό προσπάθησα.

Γύρω γύρω έβαλα φελιζόλ που χάραξα, προκειμένου να μοιάζει με τουβλοκατασκευή. 

Άλλωστε τα σπίτια της περιόδου αυτής στο Βρεττανικό βασίλειο ήταν απο κόκκινο τούβλο. Μ αυτή τη σκέψη χτίστηκε όλο το σκηνικό.

Ένα ξυλόγλυπτο κόπηκε στα δύο κι έγινε κιονόκρανο για την είσοδο της σκάλας, που πάνω τους μπήκαν δύο γλάστρες απο πηλό, όπως πηλός είναι και η πινακίδα που σηματοδοτεί το σημείο που βρισκόμαστε (καμμία σχέση με Αγγλία, αλλά αυτό το καλούπι είχαμε αυτό χρησιμοποιήσαμε 😏😒) . 

Δυο μεταλλικές διακοσμητικές γωνίες έγιναν τα προστατευτικά της σκάλας δεξιά κι αριστερά. 

Ενα  chipboard μ' ένα χρυσό χαρτάκι απο σοκολατάκια έγινε ο φωτεινός φανοστάτης , ενώ ένα ακόμα chipboard γιρλάντα και όλη η σκηνή στεγάστηκε με δυο ξυλόγλυπτα σαν αψίδα και για περισσότερο glamour και φυσικά ισορροπία στο κουτί, προστέθηκε ένας χρυσός κρίκος μ' ένα στέμμα.

Προκειμένου να τονιστούν λίγο τα παιδάκια, αλλά να φανεί και η εποχή, ντύθηκαν με σκουφιά, καπέλα και κασκόλ, όπως ήταν στο ριζόχαρτο, απλά με υφάσματα

Το καπάκι του κουτιού έγινε πλάτη και γύρω του τυλίχτηκε μία εποχική όμορφη και ταιριαστή στα χρώματα κορδέλα, κι ολη μαζί η κατασκευή κολλήθηκε πάνω σ' ένα κομψό ποτηράκι του λικέρ που είχε προ καιρού αποσυρθεί

Πώς σας φαίνεται λοιπόν;

Το δεύτερο ρυζόχαρτο μου έφερε παιδικές αναμνήσεις κι ας μην είχα ζήσει ποτέ σ εκείνη την εποχή . Τα Χριστούγεννα, λόγω των διηγημάτων που έχουμε όλοι διαβάσει, μας ταξιδεύουν στις Βικτωριανές εποχές, που μπορεί να μην ήταν  ιδανικά και ιλουστρασιόν όμως το παιδικό μυαλό του τότε, είχε πλάσει άλλες εικόνες ,που κάθε φορά ξεπηδάνε απο μια εικόνα, ένα έργο.

Κι αυτό λοιπόν ήθελα να παραμείνει σκοτεινό, ομως δεν έκανα το ίδιο λάθος με το προηγούμενο. 

Είχα ένα βαρύ ξύλο κοπής, το οποίο ποτέ δεν χρησιμοποίησα, ομως ήταν απο χέρι αγαπημένο και το ήθελα. 

Κολλήθηκε λοιπόν ένα κομμάτι καμβά μόνο στο κομμάτι της εικόνας με τη βιτρίνα και τα παιδάκια.

Για να φαίνεται φωτισμένη η βιτρίνα(ήταν πιο αχνό στο ριζόχαρτο) χρωμάτισα τον καμβά  σ εκείνα τα σημεία με κίτρινο χρώμα, που το είχα διαβάσει κάποτε απο κάποια crafter. Αυτό το tip,  πράγματι, του έδωσε φωτεινότητα. Εκμεταλλεύτηκα ένα ανισόπεδο που έκανε το ξύλο και έδωσε μία αίσθηση τρισδιάστατου στην εικόνα. 

Απο κεί και πέρα, το μόνο που έκανα, έβαψα όλο το ξύλο σε μαύρο χρώμα, το οποίο ξάνοιξα στη συνέχεια σε κάποια σημεία με ανοιχτότερα χρώματα και πατίνα.

Ενα κομματάκι χαρτόνι scrapbooking έγινε στέγαστρο της βιτρίνας, ένα αναδευτήρα καφέ, το στήριγμα για τη πινακίδα (ούτε αυτή αγγλική!)
Ένα φωτιστικό απο σωληνάριο χρώματος με μια μπίλια απο ροοστάτη ποτού, ένα παλιό γούρι, αρίθμηση στον τοίχο κι ένας φιόγκος, με τα χρώματα της όλης εικόνας κι έτοιμο το σκηνικό, αφού χιονίστηκε αρκούντως

Τώρα πείτε μου, είχα άδικο που αποπλανήθηκα και ενέδωσα;;;;