Voskuja's FotoBlog  

 
Een beukige dorpskerk, bestaande uit een waarschijnlijk, 13de eeuws schip dat in de 19de eeuw verbouwd werd, met een driezijdig gesloten hoger opgetrokken koor. Het koor is laat-gotisch en heeft kruisribgewelven. Het is gedeeltelijk met tufsteen bekleed.
In de kerk een renaissance preekstoel uit 1630.
De toren werd omstreeks 1200 gebouwd en is bekleed met tufsteen.
De toren en de smalle zijruimte aan weerszijden vormen samen een zgn. gereduceerd westwerk.
In de toren een luidklok uit 1641, gegoten door Hendryck ter Horst uit Deventer.
Het oudste gedeelte van het kerkje stamt van vóór het jaar 900 en is van tufsteen gemaakt, dus nog niet van baksteen.
Ook staat het op een terp en dateert het dus van vóór de bedijking.
Een meer dan elfhonderd jaren oude, nog bestaande en functionerende kerk in Nederland.

Zoals overal in ons land verrezen de oudste kerkjes veelal op plaatsen waar voorheen een gewijde bron en/of een heidense offerplaats of zelfs een tempel(tje) was geweest.
Voor wie in leylijnen (energiebenen op het aardoppervlak) gelooft: zulke oude magische offerplaatsen of heiligdommen bevonden zich altijd op zulke leylijnen, of nog beter: op de kruising van verchillende leylijnen (leycentra).
Tot ongeveer 1350 werden zelfs nieuwe christelijke kerken nagenoeg altijd op leylijnen gebouwd, en wel zo dat het altaar op het belangrijkste energiecentrum stond. De kerk werd opgetrokken rondom dit centrum en aan weerszijden van een hoofdleylijn.
Ook de kerk van Vorchten ligt precies op zo’n leylijn en zal dus vanouds wel magische betekenis gehad hebben.
bron: geschiedenis kerk