Ανησυχούντες ..."Αντιφασίστες"

Γέμισε ο τόπος ανησυχία για την "άνοδο της ακροδεξιάς".

Αφορμή γι αυτό το νέο γύρο ανησυχίας δεν ήταν άλλη από την ολοφάνερα αποτυχημένη προσπάθεια μαθητικού συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη με εθνικιστικό χαρακτήρα, "ενάντια" στη συμφωνία των Πρεσπών.
Θα πει κανείς γιατί εισαγωγικά στο ενάντια. Μα απλά γιατί όλοι αυτοί που βρίσκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πίσω από αυτό το ενάντια, από τους φασίστες νεοναζί μέχρι τη ΝΔ, το νεοΠΑΣΟΚ ΚΙΝΑΛ και τις άλλες ψευτοδημοκρατικές δυνάμεις, όχι μόνο δεν είναι εναντίον της ουσίας της συμφωνίας, αλλά αν ήταν αυτοί στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ σκέφτονται πως  θα την έκαναν πιο περίτεχνα, πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά. Κι αυτό ακριβώς είναι που τους στενοχωρεί.
Γιατί δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι αυτοί;
Φυσικά η ουσία της συμφωνίας δεν είναι το ονοματολογικό, αλλά η συμφωνία και η απαίτηση της μερίδας εκείνης της άρχουσας τάξης να βαδίζουμε σφιχταγκαλιασμένοι με το ΝΑΤΟ και τις ανάγκες του στην περιοχή. Μόνο που αυτό, όλοι οι πιο πάνω έκαναν πως δεν το είδαν και τό 'ριξαν στις μάχες σώμα με σώμα για το όνομα, προσπαθώντας να κάνουν και τον πολύ κόσμο να μην το δει.
Ευτυχώς που υπήρχαν και πάλι αυτοί οι δαιμόνιοι ...Λακεδαιμόνιοι(του ΚΚΕ) που τους χάλασαν το γλυκό.

Ξαναγυρίζουμε στην "ανησυχία" για την άνοδο της ακροδεξιάς και του φασισμού.
Ποιοι είναι όλοι αυτοί που δήθεν ανησυχούν; Αυτοί που δε βγάζουν άχνα για το ότι η ΕΕ στηρίζει ανοιχτά τα ακροδεξιά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης (όπως η Πολωνία) που κυνηγούν τα ΚΚ; Αυτοί που δίνουν το χέρι στους Ουκρανούς νεο-Ναζί; Αυτοί που δέχονται είτε σιωπηλά είτε χειροκροτώντας την επίσημη ιδεολογία της ΕΕ που είναι ο αντικομμουνισμός και η εξίσωση του κομμουνισμού με το φασισμό;
Αυτοί που δέχονται χωρίς λέξη το ότι η μέρα της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης των λαών στις 9 Μάη όπου ο κόκκινος στρατός κάρφωσε το φίδι του φασισμού μέσα στο ίδιο το Βερολίνο,  έχει θαφτεί και   έχει μετατραπεί σε "μέρα της ΕΕ";
Αυτοί που προσπαθούν να εξαφανίσουν με κάθε τρόπο τους αγώνες, καταργώντας με νόμους όλο και περισσότερο ακόμη και το δικαίωμα στην Απεργία;

Αλλά ας έρθουμε πάλι στο θέμα  μας.
Είναι λογικό όταν ανησυχείς για κάτι και "τρομάζεις" για την εξάπλωση της ακροδεξιάς να κάνεις κάτι για να το σταματήσεις. Κάτι παραπάνω από το να μιλάς γι αυτό στην tv. Kάνουν όμως όλοι αυτοί οι συμπαθείς "αντιφασίστες" κάτι;
Βεβαίως κάνουν! Τι; Διαφημίζουν μια αποτυχημένη προσπάθεια των φασιστών της ΧΑ να φτιάξει εθνικιστικό παράπηγμα στα σχολεία!
Γιατί; Ξερουν αυτοί ... Σαν καλοί υπάλληλοι του συστήματος που είναι κάνουν πάντα ότι χρειάζεται το αφεντικό.

Η μεγάλη υποκρισία λοιπόν είναι, ότι ακριβώς τη στιγμή που ανησυχούσαν και τρόμαζαν στα κανάλια, αυτό που έκαναν ήταν να δίνουν το χέρι στο φασισμό και την ακροδεξιά, λέγοντας ψέματα στο λαό πως υπήρξε κλίμα ανόδου του εθνικισμού στα σχολεία.
Η αλήθεια όμως ήταν ακριβώς η αντίθετη.
Ούτε 800 άτομα δεν μάζεψε η μάζωξη στη Θεσσαλονίκη ενώ σε όλη την άλλη Ελλάδα έπεσε εντελώς στο κενό, κοινώς έφαγε χοντρό άκυρο από τους μαθητές. Και αυτό έγινε χάρη στη δουλειά που έκαναν οι κομμουνιστές μαθητές και οι γύρω από αυτούς αγωνιστές μαθητές, όλο αυτό τον καιρό.

Χιλιάδες μαθητές στους δρόμους λίγες μέρες πριν! Μια μεγάλη κινητοποίηση που θάφτηκε κανονικά για να διαφημιστεί η ασήμαντη εθνικιστική συγκέντρωση της Θεσ/νίκης

Λίγες μόνο βδομάδες πριν, οργανώθηκε από τα συντονιστικά των 15μελών των σχολείων, ένα από τα μεγαλύτερα μαθητικά συλλαλητήρια, που κατέβασε στο δρόμο 10000 μαθητές στην Αθήνα και χιλιάδες σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, με αιτήματα γύρω από τα άλυτα προβλήματα της νέας γενιάς στα σχολεία.
Μόνο που γι αυτό οι ανησυχούντες δεν είχαν να πουν τίποτα. Το έθαψαν κανονικά...

Όταν όμως τα φασιστοειδη έκαναν ανώνυμο κάλεσμα στο διαδίκτυο για το εθνικιστικό συλλαλητήριο, όλοι αυτοί που "ανησυχούν" έτρεξαν να το διαφημίσουν ...ανησυχώντας!
Παρά την ομολογουμένως καλή προσπάθεια διαφήμισης όμως έφαγαν πόρτα. Ούτε χίλια άτομα σε όλη την Ελλάδα!

Μια από τις βασικές ερωτήσεις που έγιναν στα διάφορα πάνελ ήταν το "τι πρέπει να γίνει για να φραχτεί ο δρόμος στο φασισμό".
Κι εκεί η μόνη σωστή απάντηση δόθηκε από τους εκπροσώπους του ΚΚΕ.
Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να εμπλακούν οι μαθητές και οι νέοι άνθρωποι στον οργανωμένο αγώνα για μια καλύτερη ζωή που τους αξίζει. Γιατί εκεί φυσικά, σ'αυτό τον αγώνα δεν θα δουν κανένα φασίστα δίπλα τους γιατί απλά θα τους δουν απέναντι τους(όσους δεν είναι κρυμένοι στις φωλιές τους).
Θα δούν ότι ο ρόλος του φασισμού είναι να σκούζει μόνο "για την πατρίδα" και μετά να τρέχει στα σκοτεινά σοκάκια να σπάσει κεφάλια αγωνιστών για να πάρει το μεροκάματό του από τα μεγάλα αφεντικά αυτού του κόσμου.
Το ίδιο έγινε και τώρα. Υπήρξαν επιθέσεις σε κομμουνιστές και αγωνιστές μαθητές στη Γκράβα, χτυπήθηκαν κάποιοι από αυτούς, αλλά οι φασίστες πήραν σκληρή απάντηση από το οργανωμένο κίνημα και το ξέρουν.

Για αυτούς τους αγώνες δεν ακούστηκε τίποτα...

Ας ξέρουν λοιπόν όσοι "ανησυχούν", ότι την ώρα που αυτοί βγάζουν τρομαγμένους λόγους στα κανάλια, βγάζοντας από το σκοτάδι αποτυχημένες εθνικιστικές προσπάθειες, κάποιοι παλεύουν με κόστος καθημερινά να στήσουν κίνημα και αγώνα όπου χρειάζεται, αποκαλύπτοντας έτσι στην πράξη το απαίσιο πρόσωπο του φασισμού.
Ξεκρεμάνε από τα κάγκελα τα γελοία πανώ με τα ξεκρέμαστα και ύποπτα "Η Μακεδονία είναι Ελληνική" και κρεμάνε άλλα που λένε "Οχι στη συμφωνία Πρεσπών", "Εξω το ΝΑΤΟ", "Έξω οι φασίστες από τα σχολεία και τις γειτονιές", "Οχι στον Πόλεμο".
Γιατί βέβαια όπως όλοι ξέρουν, Ελληνική είναι η Ελληνική Μακεδονία και αυτή δεν απειλείται από τους γείτονες γενικά αλλά από το ΝΑΤΟ και αυτούς που ονειρεύονται πολέμους.
 Όποιος λοιπόν ονειρεύεται πολέμους και τα παιδιά μας ματωμένα στο χακί για να σωθούν τα κέρδη των μεγάλων αφεντικών, ας βγει και ας τους το πει καθαρά και ας εισπράξει στα μούτρα το χειροκρότημα που του αξίζει.

"Ηρθαμαν μονάχες μας"

Αραγε τι θα είχε γίνει χωρίς την συμμετοχή των γυναικών στους αγώνες και την ιστορία; Ποια θα ήταν η εξέλιξη αν "κοιτούσαν τη δουλειά τους" παίζοντας το ρόλο που τους είχε ορίσει ο κόσμος της εκμετάλλευσης;

Τι θα είχε συμβεί στο μέτωπο της Αλβανίας;

Τι θα ήταν το ΕΑΜ, η ΕΠΟΝ, ο ΔΣ χωρίς αυτές;

'- Ποιος σας έφερε εδώ; - Ηρθαμαν μονάχες μας. - Ποιος σας έστειλε; - Είπαμαν, ήρθαμε μονάχες μας. - Τι θα πει μονάχες; Πώς συνεννοήθηκαν οι γυναίκες του Λιόπρασου και της Παληοσαμαρίνας, της Συκιάς και της Σκλάταινας; Ποιος σας οργάνωσε; Αυτό θέλουμε να μας πείτε, ακούγεται βροντερή η φωνή του Γερμανού διοικητή.''
Αγνωστη παραμένει για τους πολλούς η συμβολή των γυναικών στην επαρχία και ιδιαίτερα στα χωριά για τη ματαίωση της επιστράτευσης, το 1944. Σαν λύκαινες ορμούσαν να προστατεύσουν τα σπλάχνα τους, απέναντι στις απαιτήσεις των κατακτητών αποφασισμένες να φτάσουν στα άκρα.
"...Ξημερώματα της 11 του Μάρτη.1944 Στην πλατεία του χωριού Ζούλιανη, έξω από τα Τρίκαλα, είναι συγκεντρωμένες 700 γυναίκες, μαχητικές και καλά κατατοπισμένες, που κατάγονται απ' τα χωριά όλης της περιφέρειας. Συγκροτούνται σε δεκαρχίες, με μια υπεύθυνη επικεφαλής της κάθε δεκαρχίας, μια σειρά άλλα γυναικεία στελέχη είναι προορισμένα να οδηγήσουν αυτή τη μάζα των γυναικών στις τοπικές και γερμανικές αρχές της πόλης, ενώ 24 άλλες γυναίκες αποτελούν την επιτροπή που θα μιλήσει με τις αρχές. Ολες ντυμένες με τις τοπικές στολές, τα καραγκούνικα, μπαίνουμε στην πόλη από διάφορα σημεία και κατευθυνόμαστε στη Νομαρχία.
...Πάνω στο μεγάλο τραπέζι, το στρωμένο με πράσινο τραπεζομάντιλο, μια επιτροπή γράφει τα ονόματα των γυναικών και των χωριών που κατάγονται, ενώ ο Γερμανός διοικητής κάνει ανακρίσεις.
- Ποιος σας έφερε εδώ; - Ηρθαμαν μονάχες μας. - Ποιος σας έστειλε; - Είπαμαν, ήρθαμε μονάχες μας. - Τι θα πει μονάχες; Πώς συνεννοήθηκαν οι γυναίκες του Λιόπρασου και της Παληοσαμαρίνας, της Συκιάς και της Σκλάταινας; Ποιος σας οργάνωσε; Αυτό θέλουμε να μας πείτε, ακούγεται βροντερή η φωνή του Γερμανού διοικητή.
- Κανένας δε μας οργάνωσε. Ηρθαμαν όλες μαζί, γιατί ταίριασαν τα μυαλά μας!
- Γιατί ήρθατε εδώ;
- Για να σας πούμε να φύγετε απ' τον τόπο μας. Να πάτε στα σπίτια σας, όπως είμαστε κι εμείς στα δικά μας.
Ο Γερμανός διοικητής αποτείνεται σε μια γριά: - Γιατί ήρθες εδώ γιαγιά; - Να σ' πω παιδιάκι μ' να πας στη μανούλα σ! ...ούλα τα χουριά γιουμάτα αντάρτες με τφέκια... Είπαν θα σας σκοτώσουν... Γρήγουρα να φύγιτι...
...Μετά τις ανακρίσεις, οι 24 γυναίκες της επιτροπής οδηγούνται στη γερμανική διοίκηση, ενώ ένα μεγάλο αριθμό, κοντά 250, μας οδηγούν στις φυλακές της πόλης. Οι υπόλοιπες απελευθερώνονται από έλλειψη χώρου. Μια αποπνιχτική μούχλα και μια αλλόκοτη κρυάδα διαπερνά το σώμα μας, μόλις πατήσαμε στο κρύο τσιμέντο της φυλακής... Από μια τρύπα του μεσότοιχου, που 'ναι φτιαγμένη επίτηδες για τέτοιον σκοπό, άρχισαν να βάζουν νερό που ανέβαινε σιγά σιγά στα πόδια μας.
- Θα μας πνίξουν! Ακούγεται τρομαγμένη μια γυναικεία φωνή.
- Ας μας πνίξουν... είπαν οι άλλες. Δεν είμαστε μονάχα εμείς!
- Ορθιες μέσα στο κρύο νερό, στο σκοτάδι, νιώθουμε τις αναπνοές μας σαν να 'ναι μια κι ακούμε τους χτύπους της καρδιάς μας σα να 'ναι χτύπος ένας...
- Οχ! Πονώ φριχτά. Το στήθος μου πέτρωσε... ακούγεται γυναικείο κλάμα.
- Σου είπα να μην έρθεις αφού είχες μωρό, της λέει κάποια από μας.
- Τι λες; Πώς δε θα 'ρχόμουνα; Μόνο εγώ έχω μωρό;
Η νύχτα που πέρασε, μας φάνηκε αιώνας, ώσπου να ξημερώσει και να δούμε η μια της άλλης το χλομό πρόσωπο.
- Κουράγιο συναγωνίστριες, ακούγονται παιδικές φωνές απ' το φεγγίτη... Να μη μαρτυρήσετε τίποτε. Εμείς τους σπάσαμε και τα τζάμια... Μας χτύπησαν κιόλας πολύ. Ομως, τίποτα δε μαρτυρήσαμε...
Τ' αετόπουλα της πόλης είχαν έρθει κρυφά να μας επισκεφθούν. Από τον ανοιχτό φεγγίτη, μας έριξαν ψωμί φρέσκο, αυγά, τυρί, κρέας...
Στη φυλακή φέρνουν τώρα τις 24 γυναίκες της επιτροπής, μ' επικεφαλής τη Μαρία Κ. απ' το χωριό Κριτσίνη, αφού προηγούμενα πήραν ανακρίσεις από την κάθε μία χωριστά. Κατά το μεσημέρι, μας βγάζουν στην αυλή και ξαναπαίρνουν ανακρίσεις οι Γερμανοί. Πάλι οι ίδιες απαντήσεις.
- Να πάτε του λόγου σας στα σπίτια σας και να μην έρχεστε και μας παίρνετε το σόδημα.
- Να φύγετε, κύριε Γερμανέ και συμπάθαμε, που δε σε ξέρω πώς σε λένε...
Πάλι μέσα στο μουχλιασμένο μπουντρούμι... Τα νερά πάνω απ' τα γόνατά μας.
- Κακόχρονο να 'χεις, που 'χεις κάτι χέρια σαν τσιγαρόχαρτο, μου λέει μια, πλησιάζοντάς με. Και μου βάφει τα χέρια με τη λουλακένια βαφή, που διαλύονταν απ' τη μουσκεμένη μάλλινη ποδιά της... και μου μουτζουρώνει το πρόσωπο με μαυρίλα απ' τον τοίχο για να μην τύχει και με γνωρίσει κανένας. Εκεί στις ανακρίσεις, οι τριεψιλίτες, κάνοντας διάφορες παραπειστικές ερωτήσεις, φώναξαν τ' όνομά μου.
- Δεν την ξέρουμε, είπαν εκείνες.
- Δε λεν καμιά μας έτσι, πρόσθεσαν άλλες.
Η δεύτερη νύχτα ήταν πιο φριχτή. Τη δεύτερη μέρα είναι πιο χλομά τα πρόσωπά μας και τα μάτια μας βαθούλωσαν πιο πολύ... όμως καμιά δεν παραπονιέται.
...Κάτω απ' την αποφασιστική πάλη όλου του λαού της περιφέρειας για τη δική μας απελευθέρωση, μας άφησαν πια οι Γερμανοί. Οταν βγήκαμε απ' την πόλη και πήραμε ξανά το δρόμο για τη Ζούλιανη, είδαμε, με έκπληξή μας, πως είμαστε διπλάσιες σε αριθμό. Μια σειρά γυναίκες και άντρες της πόλης ήρθαν μαζί μας. Λαός απ' όλη την περιφέρεια, μας περίμενε με χαρά και συγκίνηση στο χωριό Ζούλιανη. Βούιζε η ατμόσφαιρα απ' τα τραγούδια της αντίστασης".
Απ το βιβλίο της Βάγιας Παπακόγκου "Ανιχνευτές της ιστορίας "
''Η Βαγια γεννημένη στο χωριό Παχτούρι Τρικάλων, με αδέλφια οχτώ κορίτσια και ένα αγόρι, κόρη παπά και δασκάλου, έγινε και η ίδια δασκάλα. Εργάστηκε σε σχολεία του Νομού Τρικάλων και ο πόλεμος τη βρήκε να φοιτά στη μετεκπαίδευση δασκάλων του Πανεπιστημίου. Στην Κατοχή , στο σπίτι της γίνεται "στέκι" των πρώτων ΕΑΜικών οργανώσεων και των πρώτων ΕΛΑΣιτών του βουνού Κόζιακα. Στην πρώτη Περιφερειακή Συνδιάσκεψη Τρικάλων του ΚΚΕ, στην Τύρνα, το Μάρτη του 1943, εκλέγεται μέλος της ΠΕ και σύντομα μπαίνει στο Γραφείο και στη Γραμματεία. Μετά την Απελευθέρωση, συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο. Με το Θ Ψήφισμα (Σοφούλη) απολύεται από τη θέση της σαν εκπαιδευτικός και διώχνεται από το Πανεπιστήμιο. Βγαίνει στο βουνό και κατατάσσεται στις γραμμές του ΔΣΕ. Τοποθετείται στο επιτελείο της Α Μεραρχίας Θεσσαλίας σαν βοηθός πολιτικού επιτρόπου και σε συνέχεια γίνεται υπολοχαγός πολιτικός επίτροπος.
Πολιτική πρόσφυγας στη Σοβιετική Ενωση σπουδάζει και αποκτά τρία πτυχία: Μαρξιστικής Λενινιστικής Φιλοσοφίας, Ρωσικής Γλώσσας και Φιλολογίας, Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, το 1966, πήρε και το πτυχίο Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Παράλληλα και με άλλες μελέτες, ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ιστορία του χωριού της, την καταγωγή, τις λαϊκές παραδόσεις, την κοινωνική ζωή και άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες των κατοίκων του. Το 1990 εκδόθηκε το βιβλίο της "Ο Παχτουριώτικος Σύλλογος του 1920 και η ιστορία του".

Τα καλύτερα έρχονται.

Ριπές φθινοπώρου από χθές το βράδυ σε όλη την Ελλάδα ενώ σήμερα  πολλά μποφώρ βοριά σαρώνουν από το πρωί το Σεπτέμβρη.

Αναθυμιάσεις χειμώνα στα βόρεια όπου σε πολλά μέρη όπως στη Φλώρινα άναψαν τα τζάκια!

Το πετρέλαιο λένε θα χτυπήσει φοβερό ρεκόρ, ίσως και 1.25/λ στην έναρξη της πώλησης για το χειμώνα! Αυτά κι αν είναι νέα.
Εν τω μεταξύ μαθαίνουμε ότι η ΔΕΗ στέλνει χιλιάδες ραβασάκια με απειλές διακοπής ρεύματος και καλεί φτωχούς καταναλωτές να κάνουν τα δέοντα. Τι να κάνει κι αυτή, ιδιωτική επιχείρηση είναι και μάλιστα εισηγμένη στο χρηματιστήριο. Πρέπει να φροντίσει το τομάρι της κατασπαράζοντας ανθρώπινες ζωές. Όπως και να το κάνουμε ζούμε στη "δικαιοσύνη" των αγορών...

Σε κάποιο σχολείο σήμερα ξεκόλλησε μια στέγη, από αυτές που έτσι κι αλλιώς δεν έπρεπε να υπάρχουν ούτε σε σχολείο ούτε πουθενά το 2018, κι έπεσε...

Πριν 2-3 μέρες έπεσε σε ένα άλλο σχολείο ο ανεμιστήρας οροφής μαζί με ένα κομμάτι από το ταβάνι! Οι δήμοι, που στον καιρό των μνημονίων μετατράπηκαν σε επιχειρήσεις που πρέπει να φροντίζουν τον ισολογισμό τους πάνω από κεφάλια παιδιών, συγκρούονται με τις κρατικές υπηρεσίες για το ποιος έχει την ευθύνη και ποιος πρέπει να βάλει τα λεφτά. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ζούμε σε έναν υπέροχο κόσμο.

Επίσης άκουσα ότι τελικά οι συντάξεις μπορεί να μην κοπούν ή και να κοπούν, θα δούμε, εξαρτάται τι θα πουν οι εταίροι και οι θεσμοί της ΕΕ...

Είναι νομίζω σαφές ότι βγαίνουμε από τα μνημόνια.

Τα καλύτερα έρχονται.

Μετρητοίς ή επί πιστώσει ανθρώπινης ζωής

Kάποια Δευτέρα απόγευμα στο κέντρο του καλοκαιριού, η φρίκη χωρίς καν να χτυπήσει άνοιξε και μπήκε.
 Δεν είναι λίγες οι φορές που το κάνει.
Όμως τέτοια καταστροφή δεν έχει ξαναγίνει μεσα στο καλοκαίρι από όσο μπορώ να θυμηθώ.
Πάνω από 50 νεκροί από τις πυρκαγιές δεν έχουν υπάρξει ποτέ στην Ελλάδα.

Ισως να είναι πια κοινοτυπία να πούμε πως ο κόσμος αυτός δολοφονεί.
Όμως πως να δεχτείς ότι το 2018 με τόσα μέσα διαθέσιμα για τον Άνθρωπο(όπως θα έπρεπε να είναι αλλα δεν), μια πυρκαγιά μαίνεται για τόσες ώρες και τίποτα δεν μπορεί να τη σταματήσει μεχρι να τελειώσει με θάνατο τη δουλειά της.

Εκεί στις παραλίες της Αττικής το καλοκαίρι μια γιγάντια πόλη απλώνει τη σκιά της για να γλυτώσει από τις ζέστες ακουμπώντας τα πόδια της στη θάλασσα.
Κι είναι όπως μια τεράστια, γιγάντια πολυκατοικία που ξαφνικά δε μένει ούτε δωματιο άδειο.
 Κι όμως ενώ οι τοίχοι της είναι από πεύκο, ενώ οι πόρτες είναι από χαρτί κι οι άνθρωποι είναι φορτωμένοι ο ένας πάνω στον άλλο και με τσιγάρα αναμμένα κι αναπτήρες στα χέρια, την ώρα που πιάνει ο αέρας δεν υπάρχει ούτε σκάλα κινδύνου ούτε πυροσβστήρες, ούτε σχέδιο εκκένωσης, ούτε διαθέσιμο προσωπικό που ίσως μπορεί να κάνει κάτι  όταν έρθει το κακό.
Και δεν υπάρχουν όλα αυτά όχι από αμέλεια ή αβλεψία όπως θα πούν κάποιοι αύριο, αλλά γιατί σ αυτό τον κόσμο, όπως όλα τα άλλα δικαιώματα, και το δικαίωμα της προστασίας της Ανθρώπινης ζωής πουλιέται κι αγοράζεται μετρητοίς ή επι πιστώσει, έχει κόστος και αποφέρει κέρδη ή ζημίες σε κάποιους.
Κι έτσι όλοι οι ιθύνοντες γνωρίζουν ότι η πυρκαγια θα 'ρθεί καποια στιγμή, αλλά με τσιγκουνιά που περισσεύει, αφήνουνε στη μοίρα του τον άνθρωπο, κάνουν απλά ένα σταυρό και πάνε παρακάτω φροντίζοντας το κύριο που είναι το "καλό της οικονομίας του τόπου" και ο "περιορισμός κάθε περιττής σπατάλης".


Ο Κόσμος αυτός λοιπόν ο Άκοσμος δολοφονεί με απίστετη κοσμιότητα και ευκολία.
Και όταν έρθει η στιγμη της συμφοράς απλά δηλώνει "συγκλονισμένος για την απίστευτη αυτή καταστροφή".
Το χειμωνα δήλωσε συγκλονισμένος για τις πλημμύρες της Μάνδρας, το καλοκαίρι για τις πυρκαγιές στις παραλίες της Αττικής

Ολοι αυτοί οι ευγενείς συγκλονισμένοι, όπως οι απρόσωποι εκπρόσωποι της ΕΕ, ο κ. Μακρόν κ.α. είναι οι ίδιοι που απαιτούν περικοπές στις Δημόσιες δαπάνες, στερώντας μας την αντιπυρική και αντιπλημμυρικη προστασία, ενώ οι εδώ κυβερνήσεις χαμογελούν, δίνουν τα χέρια και  δέχονται τα πάντα.

Και μοιάζουν έτσι όπως οι μαφιόζοι που αφού σκοτώσουν πρώτα αδίστακτα, πηγαίνουν ύστερα με τα μαύρα τους γυαλιά στην κηδεία και εκφράζουν την απέραντη θλίψη τους.

Ακούσαμε πως η κυβέρνηση  κήρυξε  τριήμερο εθνικό πένθος.
Σε δυό τρεις μέρες, δυο τρεις μήνες το πολύ, όλα θα έχουν ξεχαστεί και μόνο όσοι έχασαν ανθρώπους ή χαθήκαν θα έχουν πάνω τους σημάδι από την τρομερή αυτή καταστροφη.
Κι αυτός ο κόσμος που αγοράζει και πουλάει τοις μετρητοίς ή επί πιστώσει ανθρώπινων ζωών θα συνεχίσει να δολοφονεί μέχρι κάποιοι οργανωμένα να τον σταματήσουν.