Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

Η παγίδα που έστησε ο Τσίπρας, κυρίως στη Νέα Δημοκρατία, έπιασε τόπο. Όχι βέβαια επειδή στήθηκε ανέντιμα στις πλάτες των κατακρεουργημένων από τα μνημόνια συνταξιούχων και των ακριτικών νησιών, αλλά επειδή βοήθησε στο να πέσουν και οι τελευταίες μάσκες των αμετανόητων νεοφιλελέδων.

Η αλήθεια είναι ότι ο ‘κολπαδόρος’ Τσίπρας έκανε κίνηση ματ με την οποία σε κάθε περίπτωση θα έβγαινε κερδισμένος.

Αν η αντιπολίτευση και κυρίως η Νέα Δημοκρατία, ψήφιζε σύσσωμη υπέρ της χορήγησης της έκτακτης ενίσχυσης στους συνταξιούχους, θα το χρησιμοποιούσε ως ένα γερό χαρτί απέναντι στην σκληρή γραμμή Σόιμπλε και ΔΝΤ, δείχνοντας πως ακόμα και αυτοί που ταυτίζονται ιδεολογικά μαζί τους έχουν φτάσει στα όριά τους και δεν μπορούν πλέον να ανέχονται τις νεοφιλελεύθερες συνταγές της καταστροφής. Θα έδειχνε επομένως (έστω και εικονικά), ότι σχηματίζεται ένα συμπαγές εσωτερικό μέτωπο απέναντι στην παράνοια των Γερμανών σαδο-μονεταριστών και του ΔΝΤ. Περισσότερα

Του Γιάννη Παπαιωάννου

Καθημερινές πλέον οι επιθέσεις στον Σοιμπλε από υπουργούς και βουλευτές των  Συριζανελ,  μοιάζει να  αποτελούν το τελευταίο καταφύγιο του δικού τους λαϊκισμού.

Ενός  αντιμνημονιακού λαϊκισμού  που διαμορφώθηκε πουλώντας  στο λαό φούμαρα πως θα αλλάξει την  Γερμανική Ευρώπη αλλάζοντας τον συσχετισμό δυνάμεων  ή που παραμυθιάζονταν πως θα αλλάξει τον καπιταλισμό παραμένοντας  σκληρότερο και πιο καπιταλιστικό νόμισμα του κόσμου.

Ενός υποτιθέμενου «ρεαλιστικού»φιλομνημονιακού λαϊκισμού που κινήθηκε υιοθετώντας την θέση που εκφράστηκε αρχικά από τον Γιωργάκη Παπανδρέου και  τελικά από όλο το ευρωλόμπι  μέχρι και την σημερινή Νεα Δημοκρατια. Περισσότερα

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δεν περίμεναν τις γιορτές να ανοίξουν σαμπάνιες στην Φρανκφούρτη. Τα χαρμόσυνα νέα ήρθαν στις 20 Δεκεμβρίου, με αφορμή την ανακοίνωση για το νέο ύψος ρεκόρ που έφθασε το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τον Οκτώβριο, αγγίζοντας τα 28,4 δισ. ευρώ. Τη μεγαλύτερη ώθηση σε αυτή την αύξηση έδωσαν οι επενδύσεις χαρτοφυλακίου που συνεχίζουν να ξεπερνούν σημαντικά  τις άμεσε εσωτερικές επενδύσεις. Ή εικόνα ωστόσο της ”πλεονασματικής ευρωζώνης” πιο πολλά αποκρύπτει παρά αποκαλύπτει, καθώς στο εσωτερικό της οι διαφορές δεν είναι μόνο σημαντικότατες, με τις χώρες της περιφέρειας να καταγράφουν σταθερά έλλειμμα κι αυτές του κέντρου , αλλά και του βορρά πλεόνασμα εντεινόμενες . Δηλαδή, ελλείμματα και πλεονάσματα σταθερά δεν ακολουθούν μια συγκλίνουσα πορεία αλλά μόνιμα αυξάνονται! Κι αυτό κάθε άλλο παρά τυχαία συμβαίνει. Περισσότερα

Tου Βασίλη Ρογγα

Σε χθεσινή του «συνέντευξη» στο ΣΚΑΙ ο δημοσιογράφος του ΔΟΛ Παύλος Τσίμας μπήκε στον κόπο να μας εξηγήσει τι συμβαίνει στον όμιλο και γιατί οι εκατοντάδες εργαζόμενοι του δεν θα πληρωθούν σήμερα το δώρο των Χριστουγέννων και προφανώς θα απολυθούν. Για τον Τσίμα η ιστορία είναι απλή, τόσο απλή όσο και ο μειλίχιος και υπεύθυνος λόγος που εκπέμπει. Τα ΜΜΕ δεν συνεχίζουν να δανειοδοτούνται από τις τράπεζες και γι’αυτό κλείνουν ή έχουν δυσκολίες ρευστότητας. Υπεύθυνη για το κόψιμο της ρευστότητας είναι η κυβέρνηση που εκφοβίζει τις τράπεζες να μην συνεχίσουν το δανεισμό. Εξυπηρετεί δε αυτό την αφήγηση της για το τρίγωνο της διαπλοκής.

Ο Τσίμας είναι ένας έξυπνος άνθρωπος που γνωρίζει ότι για να ανακτήσεις μέρος της χαμένης αξιοπιστίας σου, χρειάζεται να πλήξεις την αξιοπιστία του αντιπάλου, υποφωτίζοντας πλευρές της πραγματικότητας που δε σε συμφέρουν. Ο Τσίμας όμως είναι πολύ κακός αφηγητής μιας άλλης πραγματικότητας και χρειάζεται να συνεννοηθεί με τον κ. Λοβέρδο για να λένε τα ίδια είτε στην εξεταστική επιτροπή της βουλής που διερευνά τη δανειοδότηση των ΜΜΕ, είτε στην τηλεόραση και τις εφημερίδες. Περισσότερα

Εί­ναι πλέ­ον κοι­νός τό­πος πως με­τά την Β΄πα­γκό­σμια ανθρωποσφαγή, η πα­γκό­σμια κυ­ριαρ­χί­α άρ­χι­σε μί­α δια­δι­κα­σί­α α­να­διάρ­θρω­σης των πρα­κτι­κών της και του προ­σω­πεί­ου της. Με αιχ­μή του δό­ρα­τος τη ρα­γδαί­α ε­ξέ­λι­ξη της τεχνο­λο­γί­ας και της πλη­ρο­φο­ρι­κής (σαν ει­δι­κό κλά­δο της τε­χνο­λο­γί­ας), ο πά­λαι πο­τέ ο­νο­μα­ζό­με­νος ι­μπε­ρια­λι­σμός άρ­χι­σε ν’ αλ­λά­ζει μορ­φή ο­δη­γού­με­νος προς αυ­τό που σή­με­ρα με­το­νο­μά­στη­κε σε πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση.

Το οι­κο­νο­μι­κό και κοι­νω­νι­κό παι­χνί­δι αλ­λά­ζει, λοι­πόν, καθώς κρά­τος και κε­φά­λαιο «κα­λού­νται» να λει­τουρ­γή­σουν σε πε­ρί­ο­δο «ει­ρή­νης» και με­γά­λης πα­ρα­γω­γι­κής αύ­ξη­σης. Κά­που ε­κεί, στα μέ­σα του ’50, γεν­νιέ­ται στην Α­με­ρι­κή η ι­δε­ο­λο­γί­α του Marketing (ΜΚΤ), η ο­ποί­α ο­ρί­ζει ό­τι μο­να­δι­κός σκο­πός κά­θε ε­πι­χεί­ρη­σης εί­ναι η ι­κα­νο­ποί­η­ση των α­να­γκών του α­γο­ρα­στή, α­πό την ο­ποί­α θα προ­κύ­ψει συ­ναρ­τη­σια­κά το κέρ­δος. Α­πό ‘δω και στο ε­ξής εί­ναι γε­νι­κά πα­ρα­δε­κτό α­πό τις ε­πι­χει­ρή­σεις πως για να ε­πι­βιώ­σουν θα πρέ­πει να υ­ιο­θε­τούν την ι­δε­ο­λο­γί­α του ΜΚΤ. Περισσότερα

«Ό, τι σήμερα προσφέρεται ως νέα πυξίδα προσανατολισμού της πολιτικής δράσης και ως πανάκεια — προ παντός ο οικουμενισμός των ανθρωπίνων δικαιω­μάτων— κατά πάσα πιθανότητα θα μεταβληθεί σε ένα νέο πεδίο μάχης, όπου η πάλη των ερμηνειών θα συνδέεται με ακόμα πιο χειροπιαστές μορφές πάλης. Στη διελκυστίνδα ανάμεσα σ’ έναν ανέφικτο οικουμενισμό και σε μια υπεράσπιση συλλογικών συμφερόντων αναπόδραστα οργανωμένη πάνω σε στενότερη τοπική και πληθυσμιακή βάση, το κρατικά οργανωμένο έθνος δεν διαλύεται, όπως περίμεναν πολλοί, μέσα σε υπερεθνικά μορφώματα, παρά αναλαμβάνει έναν νέο ιστορικό ρόλο, λίγο ή πολύ διαφορετικό από εκείνον πού έπαιξαν στο απώτερο παρελθόν το αστικό έθνος και στο πιο πρόσφατο οι αποκρυσταλλώσεις του κομμουνιστικού εθνικισμού. Πρωταρχικό του μέλημα είναι η εξασφάλιση μιας θέσης μέσα σε μια πυκνή και έντονα ανταγωνιστική παγκόσμια κοινωνία — όμως το μέλημα αυτό θα συναιρείται όλο και περισσότερο σ’ ένα αίτημα στοιχειώδους επιβίωσης στον βαθμό πού θα στενεύουν τα περιθώρια κινήσεων μέσα στους κόλπους της παγκόσμιας κοινωνίας. Η εξ αντικειμένου νέα αυτή λειτουργία του εθνικισμού παραμένει καθοριστική ανεξάρτητα από τις συνήθως αυτάρεσκες μυθολογίες μέσω των οποίων κατανοεί ο ίδιος τον εαυτό του, αντλώντας από το πραγματικό ή φανταστικό, κοντινό ή μακρινό παρελθόν». Απόσπασμα κειμένου, που αποτελεί Επίμετρο στο βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη «Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο» (1992).

Η ιδεολογική μηχανή του λεγόμενου δυτικού ελεύθερου κόσμου συνεχίζει να αναπαράγει, έστω και ψυχορραγώντας, με μονότονο τρόπο και πάντως χωρίς καμία πειθώ, το γνωστό σχήμα, που εδράζεται στο δίπολο από την μια της «δημοκρατίας», της «ελευθερίας», της «χειραφέτησης», και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», που οδηγούν δήθεν δίχως άλλο στην «ανάπτυξη» και στην «πρόοδο», και από την άλλη στον «δεσποτισμό» και την «ανελευθερία» των καθεστώτων, που ευθύνονται για την «καθυστέρηση» οικονομική, κοινωνική και πολιτική. Περισσότερα

Του Στάθη

Εκτός από τα ψέματα, εκτός από τις κυβιστήσεις, η κενολογία. Ωρες-ώρες ακούει κανείς αυτά που λέει ο Τσίπρας και μένει άφωνος.

Ο κατάλογος είναι μακρύς – ας σταθούμε στο τελευταίο που είπε: «Οσοι κουνούν με ιταμό τρόπο το δάκτυλο στον ελληνικό λαό, πρώτα πρέπει να τηρούν τις δεσμεύσεις τους». Δηλαδή, αν όντως τηρούν τις δεσμεύσεις τους οι δανειστές μπορούν να μας κουνούν με ιταμό τρόπο το δάκτυλο;

Είναι να μένει κανείς όντως άφωνος! Περισσότερα

της Αφροδίτης Τζιαντζή

Kάνε το καλό, αλλά μην το ρίξεις στο γιαλό: διαφήμισέ το με κάθε τρόπο. Κάλεσε τις κάμερες, τους δημοσιογράφος, βγάλε σέλφι με τους καταφρονεμένους, κάνε δηλώσεις. Αυτό κάνουν τράπεζες, εταιρείες, κανάλια και επώνυμοι πολιτικοί.

Σε φιλανθρωπικό τουρνουά μπάσκετ του Συλλόγου Υπαλλήλων της Βουλής παραβρέθηκε ε ο αρχιεπίσκοπος, που φωτογραφήθηκε κρατώντας (όχι φορώντας) αθλητική φανέλα που έγραφε ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ. Στην πρώτη σειρά και ο Ανδρέας Λοβέρδος, πασίγνωστος και αυτός για την κοινωνική ευαισθησία του (βλ. διασυρμός οροθετικών γυναικών). «Στρατηγικό σύμμαχο» στο φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας χαρακτήρισε ο αρχιεπίσκοπος τη Eurobank, στη διάρκεια του «γεύματος αγάπης» που παρέθεσε ο όμιλος με την ευκαιρία των Χριστουγέννων. Η τράπεζα είναι ένας «κοινωνικός οργανισμός», είπε ο πρόεδρος της Eurobank, «που δεν μπορεί να είναι επιτυχημένος εάν επιδιώκει μόνο το βραχυπρόθεσμο κέρδος και τις υψηλές αποδόσεις χωρίς κοινωνική ευθύνη». Περισσότερα

Του Γιάννη Ελαφρού

Τους θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης της ελλη­νικής οικονομίας δι­αφημίζουν οι υπουρ­γοί. Την ώρα που εκα­τοντάδες χιλιάδες συνταξιούχοι στή­νονται από τα ξημερώματα στις τρά­πεζες για να πάρουν τις κουτσου­ρεμένες συντάξεις, το πετσοκομμέ­νο ΕΚΑΣ και το εφάπαξ επίδομα των 300 ευρώ, με την αγωνία εκεί­νου που έχει να καλύψει επείγουσες υποχρεώσεις (χρέη, λογαριασμούς και εκείνα τα δωράκια για τα εγγο­νάκια). Οι αριθμοί ευημερούν, οι άνθρωποι όχι, θα έλεγε κανείς. Όχι, ακριβώς. Γιατί μερικά πολύ σοβαρά στοιχεία, που βγήκαν προ δεκαημέ­ρου και πέρασαν σχεδόν απαρατήρη­τα, δείχνουν πως οι επιχειρήσεις αρ­χίζουν πάλι να «ευημερούν». Η κερ­δοφορία του ελληνικού κεφαλαίου αρχίζει να ανακάμπτει, στηριγμένη στην πέρα από κάθε όριο εκμετάλ­λευση της εργασίας. Μεγάλη επιτυ­χία της «πρώτης φορά Αριστερά» κυ­βέρνησης.

Σύμφωνα με έρευνα της ICAP, έξι στις δέκα επιχειρήσεις το 2015 ήταν κερδοφόρες. Δεν πρόκειται για κά­ποια μικρή δειγματοληψία, αλλά για οικονομική ανάλυση των στοι­χείων 10.531 εταιρειών με διαθέσι­μους δημοσιευμένους ισολογισμούς των δυο τελευταίων ετών. Μάλιστα, η ICAP βάζει τίτλο στην ανακοίνωσή της «Έτος ορόσημο το 2015, με επι­στροφή στη κερδοφορία», μετά από πέντε έτη φθίνουσας πορείας! Εξετά­στηκαν 2.051 βιομηχανικές εταιρεί­ες, 3.660 εμπορικές, 3.336 εταιρείες παροχής υπηρεσιών, 802 τουριστι­κές και 682 κατασκευαστικές. Από την έρευνα εξαιρέθηκαν οι τράπεζες και οι ασφαλιστικές εταιρείες. Περισσότερα

Μαύρες γιορτές και γκρίζα ζωή επιφυλλάσουν εργοδότες, κυβέρνηση και τρόικα στους άνεργους. Καθώς οι απολύσεις συνεχίζονται μαζικά από τους πρώτους, ο αριθμός των εγγεγραμμένων στον ΟΑΕΔ ανέργων ξεπέρασε τον Νοέμβριο το ένα εκατομμύριο – 1.066.416 έναντι 988.386 τον προηγούμενο μήνα. Την ίδια στιγμή, Τσίπρας και σία φροντίζουν ώστε αφενός το επίδομα ανεργίας να ισοδυναμεί με ξεροκόμματο και, αφετέρου, να το παίρνουν όσο το δυνατόν λιγότεροι – έτσι, οι δικαιούχοι είναι μόλις 118.361, δηλαδή περίπου ο ένας στους δέκα (11,09%), ενώ ο αριθμός τους είναι μειωμένος σημαντικά σε σύγκριση τόσο με τον Οκτώβριο όσο και με τον Νοέμβριο του 2015, κατά 19,04% και 7,98% αντιστοίχως. Περισσότερα

Η ιστορία του Τζέσε Τζέιμς μας φέρνει πίσω στον αμερικανικό εμφύλιο όταν ο γνωστός ληστής αποτελούσε ένα είδος αντάρτη για το στρατό των νοτίων. Μετά τον εμφύλιο όμως συνέχιζε να κλέβει τράπεζες μαζί με τον αδερφό του Φρανκ Τζέιμς.

Ο μύθος, όπως και η ιστορία που μας διηγείται ο Μπρους Σπρίνγκστιν τον θέλει να κλέβει από τους πλούσιους και να τα δίνει στους φτωχούς αν και η συγκεκριμένη εικόνα του Ρομπέν των Φτωχών δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Περισσότερα

του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Νέες περικοπές στις συντάξεις και στο αφορολόγητο των μισθωτών ζητά το ΔΝΤ. Η ανακοίνωση της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την υπόθεση των ομαδικών απολύσεων στην ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ δίνει ξεκάθαρη κατεύθυνση για ένα νέο εργασιακό μεσαίωνα. Όλες οι συνιστώσες των δανειστών συναινούν στην ανάγκη της μεγαλύτερης προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας στους ευρωπαϊκούς κανόνες λιτότητας. Κι όμως, η κυβέρνηση επιμένει ότι η διέξοδος για τους εργαζόμενους είναι τα «βραχυπρόθεσμα μέτρα» για το χρέος και η «ποσοτική χαλάρωση» της ΕΚΤ.

Αυτή είναι πάνω-κάτω η εικόνα που παρουσιάζει η διαπραγμάτευση μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών. Εικόνα που δεν έχει καμία σχέση με το κυβερνητικό αφήγημα περί υπονόμευσής των επαφών, είτε από τον «κα­κό Σόιμπλε» είτε από τις «εμμονές του ΔΝΤ». Περισσότερα

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ ψήφισαν το ίδιο μνημόνιο. Υπέγραψαν -μαζί- ότι η όποια κυβέρνηση;

α) θα ελέγχεται σε «τριμηνιαία βάση» από τους εταίρους,

β) «δεσμεύεται να διαβουλεύεται και να συμφωνεί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για όλες τις ενέργειες που αφορούν την επίτευξη των στόχων του μνημονίου», Περισσότερα

του Γιώργου Δελαστίκ

Κατηγορηματικός ήταν στις διατυπώσεις του ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, αναφερό­μενος στη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Άγκυρα Αντρέι Καρλόφ: «Αυτό το έγκλημα είναι χωρίς αμφιβολία μια προβοκάτσια με το στόχο να ματαιώσει κρυφά την εξομάλυνση των ρωσοτουρκι­κών σχέσεων και τη διαδικασία ειρήνευσης», τόνισε ο Πούτιν. Προβοκάτσια από ποιόν όμως; Από την ομάδα στην οποία ανήκε ο νεκρός δράστης που διέπραξε τη δολοφονία ή μήπως από την CIA και τις ΗΠΑ; Αυτό μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε.

Δεν είναι φυσικά μυστικό ότι οι Αμερικανοί είναι που παρα­βλάπτονται τα συμφέροντά τους από τη ρωσοτουρκική προ­σέγγιση, πόσο μάλλον αν συναινέσει και το Ιράν. Όσο για τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αυτός κατάλαβε πολύ καλά ότι ήταν σχεδόν μοιραίο το λάθος του να καταρρίψει το ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος προκειμένου να διασφαλίσει το λαθρεμπόριο υγρών καυ­σίμων του ISIS. Οι Αμερικανοί τον παράτησαν μόνο του να αντιμετωπίσει την οργή της Μό­σχας με σοβαρότατες συνέπειες στο οικονο­μικό επίπεδο για την Τουρκία. Υπάρχουν απο­δείξεις ότι η Τουρκία αγοράζει πετρέλαιο από το Ισλαμικό Κράτος, είχε πει πέρυσι ο Πούτιν, προσθέτοντας ότι η Άγκυρα είχε καταρρίψει το ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος προκειμέ­νου να «εξασφαλίσει τους δρόμους εξαγω­γής του πετρελαίου προς το τουρκικό έδα­φος». Αναμφίβολα οι διαφορές στη στάση της Μόσχας και της Άγκυρας απέναντι στους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους είναι βαθύτατες. Ο Πούτιν είναι φανατικός εχθρός τους, ο Ερντογάν είναι φίλος τους εγκάρδιος. Περισσότερα

INFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου Star Wars: Rogue One, ορισμένοι από τους πλέον «ψεκασμένους», ακροδεξιούς ψηφοφόρους του Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησαν μποϊκοτάζ της ταινίας υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για φεμινιστική, πολυπολιτισμική προπαγάνδα που στρέφεται εναντίον του νέου προέδρου. Το πρόβλημα είναι ότι κατά μία έννοια δεν είχαν και απόλυτα άδικο

Ετσι λοιπόν πεθαίνει η ελευθερία. Με ένα θυελλώδες χειροκρότημα Star Wars Επεισόδιο III: Η εκδίκηση των Σιθ

Ολα ξεκίνησαν τον Νοέμβριο όταν ο Κρις Γουέιτζ, ένας εκ των σεναριογράφων της ταινίας, έστειλε στο twitter το παρακάτω μήνυμα: «Μην ξεχνάτε ότι η Αυτοκρατορία είναι μια οργάνωση της λευκής ανωτερότητας». «Η οποία» συμπλήρωσε αμέσως ο Βρετανός συγγραφέας Γκάρι Γουίτα «έχει απέναντί της μια πολυπολιτισμική ομάδα με επικεφαλής μια γενναία γυναίκα».

Οπως ήταν αναμενόμενο, μέσα στη μετεκλογική πολιτική πόλωση που ακολούθησε τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ αρκετοί υποστήριξαν ότι το νέο Star Wars εμπεριέχει νύξεις εναντίον του νέου προέδρου. Περισσότερα

Του Περικλή Κοροβέση

Υπάρχει μια διαδεδομένη πλάνη να θεωρούμε συστατικά στοιχεία ενός έθνους την κοινή καταγωγή και γλώσσα, όπως και την κοινή λατρεία. Αλλά αυτά δεν είναι απαραίτητα στοιχεία για τη συγκρότηση ενός έθνους. Αντίθετα, μπορεί αυτός ο ορισμός να γίνει επικίνδυνος αν ερμηνευτεί από φασίστες και αποδώσει το γνωστό τρίπτυχο «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια».

Ηδη από το 1910, οι κριτές ενός διαγωνισμού για τη λαογραφία της Μακεδονίας, οι Σπ. Λάμπρου, Δ. Πατσόπουλος και Ν. Πολίτης, κεντρικές προσωπικότητες της εποχής τους, έδιναν μια άλλη έννοια για το έθνος που δυστυχώς δεν εμπεδώθηκε. Σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης, βασικό θεμέλιο της εθνικής συνείδησης είναι τα κοινά ήθη και έθιμα, οι δοξασίες και παραδόσεις, η κοινή αντίληψη του εξωτερικού κόσμου, η εκδήλωση των συναισθημάτων και πάνω από όλα η κοινότητα των πόθων και ελπίδων. Περισσότερα

INFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Η κυκλοφορία, αυτή την εβδομάδα, του πρώτου τρέιλερ από την κινηματογραφική συνέχεια της ταινίας Blade Runner μάς θύμισε μια ταινία που έχει συναρπάσει κοινό αλλά και δεκάδες πανεπιστημιακούς. Αυτή τη φορά όμως οι δημιουργοί της ταινίας έρχονται δεύτεροι και καταϊδρωμένοι. Το αμερικανικό Πεντάγωνο προετοιμάζεται ήδη για τις μάχες στις δυστοπικές μεγαλουπόλεις του μέλλοντος.

Ο περισσότερος κόσμος δεν θα ζει σε πόλεις του φωτός αλλά σε μια αθλιότητα ρύπανσης και περιττωμάτων

Μάικ Ντέιβις

Το Blade Runner 2049 αναμένεται να κυκλοφορήσει σε δέκα μήνες και, όπως μαρτυρά ο τίτλος του, η υπόθεση διαδραματίζεται στο μακρινό έτος 2049 μ.X. (11 χρόνια πριν από την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, όπως διαβάσαμε στο Facebook).

Παρά το γεγονός ότι οι παραγωγοί δίνουν με το σταγονόμετρο πληροφορίες για το σενάριο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η πλοκή διαδραματίζεται και πάλι σε μια δυστοπική κοινωνία όπου οι άνθρωποι ζουν διαχωρισμένοι με απόλυτα ταξικά κριτήρια. Περισσότερα

Του Γ. Γ.

 «Οσοι δεν είναι καλά στην ψυχή τους, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της χώρας τους, ούτε της Ευρώπης», ακούσαμε να μας λέει σήμερα ο Τσίπρας και αναρωτηθήκαμε: Τι πολιτικό ανάστημα έχει ένας πρωθυπουργός που αντιμετωπίζει με ψυχιατρικούς όρους μια διεθνή κατάσταση!; Λίγο ακόμα και θα μας έλεγε ότι ο Σόιμπλε πρέπει να βρεθεί σε νοσηλευτικό ίδρυμα ανάλογο του Δρομοκαϊκειου!

Δεν υπάρχει οικονομική καπιταλιστική κρίση, δεν υπάρχει μαύρο μέτωπο ντόπιων και ξένων καπιταλιστών που εξαπέλυσαν μια βάρβαρη επίθεση στον κόσμο της εργασίας με το αστικό πολιτικό προσωπικό σε υπηρετικό τους ρόλο, αλλά φταίει ένας ξένος αξιωματούχος με διαταραγμένη την ψυχική του ισορροπία! Περισσότερα

Νέο Δελχί: Διαδηλωτές καίνε ομοίωμα του πρωθυπουργού, διαμαρτυρόμενοι για την απόσυρση των χαρτονομισμάτων.

«Πάμε για πόλεμο;», με ρώτησε χτες το πρωί ο φίλος, με αφορμή την δολοφονία τού ρώσσου πρέσβυ στην Άγκυρα. «Δεν το βλέπω», του απάντησα. «Γιατί;», επέμεινε, «εμείς δεν λέμε ότι για να βγει ο καπιταλισμός από την κρίση, χρειάζεται μια δραστική καταστροφή κεφαλαίων, άρα ένας πόλεμος…». «Οι μεγάλοι αντέχουν ακόμη», τον διέκοψα. «ΗΠΑ, Γερμανία, Κίνα αντέχουν, η Ρωσσία το παλεύει… Ποιός θα κάνει πόλεμο μεγάλης έκτασης; Η Βραζιλία ή η Ινδία;». Κάπου εκεί, η κουβέντα άλλαξε μονοπάτι.

Η αναφορά μου στην Βραζιλία και στην Ινδία δεν ήταν τυχαία. Οι προ ολίγων ετών προβαλλόμενες ως ελπιδοφόρο αντίβαρο στην μονοπώληση της παγκοσμιοποίησης εκ μέρους ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης χώρες των BRICS κάθε άλλο παρά διανύουν περίοδο παχέων αγελάδων. Η Κίνα προσπαθεί χωρίς μεγάλη επιτυχία να διατηρήσει τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης παίζοντας με το γουάν, η Ρωσσία πασχίζει να μη πνιγεί στον βρόγχο των χαμηλών τιμών τού πετρελαίου, η Βραζιλία έχει βυθιστεί εδώ και δυο χρόνια σε ύφεση (το ρεάλ έχει πιάσει πάτο και το «ολυμπιακό» Ρίο βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης), η Νότια Αφρική παραμένει μεν σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης αλλά τα σημάδια για το μέλλον είναι ανησυχητικά, ενώ η Ινδία… Εδώ, αξίζει τον κόπο να μείνουμε λίγο παραπάνω. Περισσότερα

Του Σπύρου Παναγιώτου

Αναζητείται διάσωση μπροστά στις απαιτήσεις των δανειστών και τις πιέσεις για το Κυπριακό

Κεντροαριστερή διαχείριση σημαίνει απόλυτη εφαρμογή των μέτρων και των καταναγκασμών που επιβάλλουν οι δανειστές. Σημαίνει ακόμα συστηματική προσπάθεια εξωραϊσμού του μνημονιακού καθεστώτος που έχει επιβληθεί στην αποικία – Ελλάδα. Αυτός ο «εξωραϊσμός» επιχειρείται όχι μόνο με την πλήρη ενσωμάτωση στο ρεαλισμό των νεοφιλελεύθερων μονόδρομων, αλλά και με την προσπάθεια αξιοποίησης ελιγμών στα πιο ανώδυνα σημεία ενός απόλυτα καταστροφικού σχεδίου.

Ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας το πήρε πάνω του και με διάγγελμα παρουσίασε μέτρα στήριξης των χαμηλοσυνταξιούχων και αναβολής, άγνωστο για πόσο διάστημα, της αύξησης του ΦΠΑ στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Μέτρα αναμφισβήτητα ανακουφιστικά μέσα στο τοπίο κοινωνικής εξαθλίωσης που και η δική του κυβέρνηση έχει προωθήσει. Την ίδια στιγμή ξεχνιέται ή επιχειρείται να ξεχαστεί ότι ο προϋπολογισμός που μόλις ψηφίστηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ προβλέπει αύξηση των φόρων εισοδήματος κατά 1,67 δισ. ευρώ, έμμεσων φόρων κατά 1,7 δισ. ευρώ, μείωση δαπανών για μισθούς και συντάξεις 1 δισ. ευρώ, ενώ μια μέρα από τις εφάπαξ παροχές- ψίχουλα, ανακοινώθηκε μόνιμη περικοπή του ΕΚΑΣ και άλλων βοηθημάτων των χαμηλοσυνταξιούχων. Περισσότερα

Γερμανία, 1932: Προεκλογικές αφίσσες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας, με σαφείς «ίσες αποστάσεις» από το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα του Χίτλερ και το κομμουνιστικό του Τέλμαν

Η πρωινή κουβέντα στο γραφείο ξεκίνησε με αφορμή την χτεσινή αποστροφή τού «επίτιμου» περί νεκρών, επεκτάθηκε στο θέμα της -κρατικής ή μη- βίας και, μέσω Συρίας και Άσαντ-Isis, κατέληξε στην θεωρία των άκρων και στις ίσες αποστάσεις που πρέπει ή δεν πρέπει να τηρούνται κατά περίπτωση. Με δυο λόγια, έγινε άλλη μια κουβέντα καφενειακού επιπέδου, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, μόνο και μόνο επειδή σήμερα κανείς δεν είχε όρεξη για δουλειά. Άφεριμ! Το μόνο καλό είναι πως όλο αυτό μου έδωσε θέμα για σήμερα.

Πολλοί νομίζουν ότι η θεωρία περί άκρων είναι εφεύρημα του καιρού μας. Μέγα λάθος! Μπορεί στην εποχή μας η εν λόγω θεωρία να έχει την τιμητική της, ορίζοντας ως άκρα τον φασισμό και τον κομμουνισμό, αλλά έχει μακρά ιστορία στον δυτικό πολιτικό λόγο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα από το παρελθόν είναι η κατά την ταραγμένη δεκαετία τού 1930 στάση των σοσιαλδημοκρατών της Γερμανίας, οι οποίοι υποστήριζαν την πολιτική των ίσων αποστάσεων από τα εξ ίσου καταδικαστέα άκρα, δηλαδή τους ναζί και τους κομμουνιστές. Περισσότερα

του Στέλιου Ελληνιάδη

Για το 80% της ανθρωπότητας ο μεσαίωνας έληξε ξαφνικά στη δεκαετία του 1950 (Έρικ Χόμπσμπαουμ, Εποχή των Άκρων)

Το σίγουρο είναι ότι, χαρτογραφώντας τα ρεύματα των διανοουμένων στη μεταπολεμική και ιδίως τη μετασοβιετική εποχή, ισχυρή είναι η τάση αναθεώρησης της ιστορίας σε μία κατεύθυνση ανατροπής μιας κατά κάποιον τρόπο ισορροπίας των προσεγγίσεων που ίσχυε μέχρι τότε. Και δεν είναι τόσο η μείωση των υποστηρικτών της μιας άποψης, όσο η ευκολία και η μεθόδευση με την οποία η κοινωνία εξοικειώνεται με την άλλη άποψη. Ούτε αυτή η αναθεώρηση καλύπτει όλα τα επίμαχα ζητήματα, αλλά η επικράτησή της στα κύρια μέτωπα των αντιπαραθέσεων συσκοτίζει μερικά άλλα σημεία που δεν μπορούν ακόμα να αμφισβητηθούν και να αναθεωρηθούν, μπορούν, όμως, να περιοριστούν σε ένα κατώτερο επίπεδο προσοχής, να πάψουν να θεωρούνται σημαντικά και πρωτεύοντα.

Για παράδειγμα, ένα μεγάλο ζήτημα γύρω από το οποίο οι προσεγγίσεις και ερμηνείες συγκρούστηκαν είναι η Γαλλική Επανάσταση. Αλλά και για το ζήτημα του φασισμού αναπτύχθηκαν διάφορες ερμηνείες. Αντιθέτως, για το ζήτημα της αποικιοκρατίας, διατηρείται μια γενική συμφωνία για την καταστρεπτική της επίδραση σε όλο τον κόσμο, παραγνωρίζεται, όμως, ο αγώνας των λαών ενάντιά της. Επίσης, ένα άλλο επίμαχο ζήτημα αφορά την επανάσταση στη Ρωσία και τη φύση και το χαρακτήρα του σοβιετικού καθεστώτος. Η εκ νέου αποτίμησή του ξεκίνησε από το ρεύμα διαγραφής κάθε θετικού στοιχείου και συμπεράσματος που σχετίζεται με τα εγχειρήματα ή τις απόπειρες οικοδόμησης σοσιαλιστικών συστημάτων, για να φτάσει στις μέρες μας να αμφισβητείται ακόμα και η αξία της σοσιαλδημοκρατικής εκδοχής του καπιταλιστικού συστήματος. Περισσότερα