Séard is domhan Dé ann, domhan mar a n-airíonn gach duine go bhfuil sé nó sí féin freagrach as a chomharsa, ar mhaithe lena chéile…Trí mharana, trí throscadh, trí urnaí, ba chóir do gach duine dínn ceist a chur orainn féin i ndoimhneas ár gcroí: an saol reatha seo, an é seo an saol is mian linn dáiríre a bheith ar domhan?  An é seo an cineál saoil a shamhlaímid inár gcroí istigh? An saol a theastaíonn uainn dáiríre, an saol é ina mbíonn comhréiteach agus síocháin i réim, ionainn féin, idir muid féin agus daoine eile, inár dteaghlaigh, inár gcathracha, inár náisiún, idir náisiúin?  Agus más ea, nach é fíorbhrí na saoirse ná rogha a dhéanamh de na slite saolta atá dírithe ar dhea-bhail cách, agus an grá mar threoir againn?

Ach ansin, déanaimid machamh: an é seo an saol ina bhfuilimid ag maireachtáil?  Baineann áilleacht leis an chruthaíocht i gcónaí.  Líonann an áilleacht le huamhan sinn, mar is dea-shaothar í i gcónaí.  Ach freisin, is amhlaidh a bhíonn ‘foréigean, scoilt, easaontas, cogadh’ ann. Tarlaíonn a leithéidí nuair a éiríonn an duine, buaic na cruthaíochta, as smaoineamh ar an áilleacht is an mhaitheas, go gcúlaíonn sé isteach ina leithleachas féin.

— Sliocht as Embracing the Way of Jesus leis an Phápa Proinsias

Gluaisín: marana contemplation, dea-bhail cách the good of all, cruthaíocht creation, uamhan awe, buaic summit, leithleachas selfishness