Dinsdag 17 juni 2014, Amsterdamse WaterleidingDuinen, De Zilk
De AWD is een vrij uitgestrekt gebied. Meestal ga ik bij ingang De Oase naar binnen, dat is historisch zo gegroeid. Sinds ik aan het kieken geslagen ben, begin ik ook geregeld bij Panneland te wandelen. Beide ingangen liggen even ver van huis (4km) en van daaruit kan ik bijna het hele gebied wel bestrijken. Alleen de uiterste noord- en zuidkant zijn een beetje het stiefkindje, daar kom ik slechts enkele keren per jaar.
Vandaag is ingang De Zilk weer eens aan de beurt, landschappelijk heel anders dan het meer bos- en waterrijke middengebied, dus voor de broodnodige afwisseling wel weer eens leuk. In dit stuk houden zich ook de reeën op, het zou leuk zijn als ik er weer eens eentje kon vastleggen en liefst beter dan de vorige keer. Ik ga meteen linksaf het hekje over en dwars door het heide-achtige gebied met de naam ‘Paardenkerkhof’ richting de varens. Tussen een perceel manshoge varens door lopend, zie ik nog veel fris ontluikend blad. Ik had me daar al eerder dit jaar in Woestduin op uitgeleefd, maar ik kan het niet laten…ik vind dat erg fotogeniek:
Fris en fruitig varenblad
Het kleine groene rupsje en de vlieg zijn een mooi extraatje.
Na dit varensfestijn loop ik het tweede deel van het Paardenkerkhof in. In dit tweede deel – ook wel Rommelbos genaamd – zag ik vorig jaar een ree en ook deze keer heb ik geluk: er staat er weer een, ook deze keer een geit. We kijken elkaar aan en zij is duidelijk minder onder de indruk van mij dan andersom. Terwijl ik de teletoeter op haar richt, gaat ze ongegeneerd een kleine boodschap doen. Dat moet ook gebeuren!
Omdat ik niet zo vaak een ree zie, blijft dit voorlopig nog een bijzondere ontmoeting:
Voor damherten geldt dat uiteraard veel minder. Daar lopen er hier zoveel van rond dat het een bijzonderheid is, wanneer je er eens een keertje geen tegenkomt. Ook in het bosgedeelte ter hoogte van het zweefvliegveld lopen ze rond. Deze man, met al een aardig gewei, loopt onverstoorbaar te grazen. Als hij me in de gaten heeft, steekt-ie even zijn tong naar me uit: ze hebben ook geen greintje eerbied meer voor een jonge pensionado!
Daarna gaat hij weer rustig verder met grazen en trekt zich niets aan van mijn aanwezigheid:
Ik vervolg mijn rondje en kom in de hoek bij Langevelderslag terecht, de zgn. Van Limburg Stierumduinen. De afplagwerkzaamheden van afgelopen winter zijn klaar: benieuwd hoe dat in de toekomst gaat uitpakken, maar volgens mij komt gewoon de zelfde begroeiing weer terug! Van later zorg. Voorlopig eerst maar eens een paar vogeltjes kieken.
In een meidoorn – te ver weg voor het mooie – zie ik een klein vogeltje. Met het blote oog weet ik niet wat het is, maar ik denk dat ik een vrouwtje Nachtegaal te pakken heb:
Dat had ik dus verkeerd gedacht, want het blijkt een vrouwtje gekraagde Roodstaart te zijn (met dank aan René Vos). Geen super foto, maar het is mijn eerste, dus dan mag het. Hetzelfde geldt voor de volgende: ik dacht eerst een jonge zanglijster, maar het blijkt om een Boompieper te gaan:
In de Haasvelder Duinen stuit ik op dit vrolijke drietal:
Het duurt even voor ze me in de gaten hebben, in ieder geval twee van de drie:
Vervolgens weten ze niet hoe snel ze zich uit de hoeven moeten maken. Ze trekken een sprintje dwars door een kudde Drentse heideschapen en verdwijnen in de bosjes.
Drentse heideschapen… niet echt wild natuurlijk, maar toch ook een soort van natuur. En een lammetje is natuurlijk altijd erg vertederend:
Tussen de grazende schapen zitten veel kraaien tussen het hoge gras. Ik focus met op één stel, een ouder met een om voedsel bedelend kind. Langzaam schuifel ik dichterbij en kan een redelijke serie schieten:
Ik kom nog meer vogels tegen, maar eerst even een plaatje van dit bloemetje met de prachtige naam Guichelheil. Een beetje bewegingsonscherpte door de wind maakt het een fraai plaatje (al zeg ik het zelf):
Nog steeds door de Haasvelder Duinen struinend cirkelen er plotseling een tweetal luid schreeuwende Kieviten rondom mijn hoofd. Ik zal wel ongemerkt een beetje dichtbij een nest gekomen zijn…Ik ga daar uiteraard niet naar op zoek, maar probeer ze in de vlucht vast te leggen:
Terwijl ik daar druk mee bezig ben valt mijn ook plotseling op een ander leuk vogeltje, alweer een primeurtje is deze Roodborsttapuit:
Helaas ook nog een beetje ver weg, maar als ik probeer om onopvallend dichterbij te komen, gaat-ie er snel vandoor.
Via een overstapje ga ik het omheinde deel van De Vellen in, weer een heel ander lanschap met veel bomen en struiken. Hier wonen veel damherten, maar die zijn vandaag al genoeg aan bod gekomen. Ik pauzeer even om wat te eten en terwijl ik dat doe zie ik veel Zebrarupsen kruipen. Zou daar nog wat leuks van te maken zijn, leuker dan de standaardplaatjes? Even stoeien, veel proberen, maar achteraf valt het resultaat tegen. Alleen deze ben ik wel tevreden over:
Gauw weer terug naar onze gevederde vriendjes. Tijdens mijn vakantie in het Zwarte Woud had ik wel Zwarte Roodstaarten gezien, maar hier in Nederland nog nooit. Gekraagde Roodstaarten had ik helemaal nog nooit gezien en dan nu meteen maar een mannetje. Weer een primeurtje dus (met dank aan Stef Ruigrok):
Een beetje jammer van die takken, teveel om weg te poetsen… Wat dat betreft werkt de volgende wat beter mee. Het wordt misschien vervelend, maar ook dit is weer een primeur, een Boomleeuwerik…
…met een vette sprinkhaan in de bek. Er zal dus wel ergens een nest zitten.
Verder geen primeurtjes meer als ik langzaam richting de uitgang loop. Het kan geen feest blijven. Maar niet minder leuk om te kieken is deze Gewone Oeverlibel, een mannetje dat nu eens niet op de grond gaat zitten:
Op een duintopje langs het Oosterkanaal laat dit lam zich nog even rustig kieken…
Goed voor het aaibaarheidsgehalte van dit blogje, dat hiermee lekker wollig aan zijn eind komt.
