Ik mis je mijn vriend. 

Ik denk aan Steven Biko (september,12, 1977) die leven in mijn hart! Ik dans in het ritme van Miriam Makeba. Ik deel met jou die woorden van Ingrid Jonker:

Het kind dat doodgeschoten is door soldaten bij Nyanga

Het kind is niet dood
het kind heft zijn vuist naar zijn moeder
die Afrika schreeuwt
de geur schreeuwt van vrijheid
en heide in de townships van het omsingelde hart

het kind heft zijn vuist naar zijn vader
in de optocht van de generaties
die Afrika schreeuwen
de geur schreeuwen van gerechtigheid
en bloed in de straten van zijn gewapende trots

Het kind is niet dood noch bij Langa
noch bij Nyanga
noch bij Orlando

noch bij Sharpville
noch bij het politiebureau van Philippi
waar het ligt met een kogel door zijn hoofd

Het kind is de schaduw van de soldaten
op wacht met geweren pantserwagens en knuppels
het kind is aanwezig bij alle vergaderingen en wetgevingen
het kind loert door de vensters van huizen en in de harten
van moeders
het kind dat alleen maar wilde spelen in de zon bij Nyanga is overal
het kind dat een man is geworden trekt door heel Afrika
het kind dat een reus is geworden trekt door de gehele wereld
Zonder pas

(Uit ‘Ik herhaal je’, de mooiste gedichten van Ingrid Jonker en hun vertaling door Gerrit Komrij, met een biografie door Henk van Woerden; uitgeverij Podium, 2000 – inmiddels 11e druk)

Innocence is the child, and forgeting, a new beginning, a game, a selfpropelling wheel, a first movement, a sacred Yes. For the game of creating, my brothers, a sacred “yes” to life is needed: the spirit now wills its own will; the one who had lost the world now attains its own world.(Nietzsche Thus Spoke Zarathustra: A Book for All and None).

Ik deel met je dat gezang van Stef Bos