Zapiski o prozie i literackie impresje. Joanna Janowicz
Na dobry początek roku zamiast wiersza na niedzielę – choć do poezji stąd już krok – list Wisławy Szymborskiej do kota Mręgatego, dziwnym trafem doręczony Kornelowi Filipowiczowi. Ku inspiracji i pokrzepieniu serc wszystkim nieporadnym kociętom tego świata. Na zdrowie. Udanego roku i połamania łap. Czytaj dalej List do Mręgatego
Przeglądam listę książek, które przeczytałam w 2016 roku. Ostatnie dni grudnia zachęcają do podsumowań. Lubię ten czas, kiedy poddaję weryfikacji zeszłoroczne cele i zastanawiam się nad nowymi. Również tymi czytelniczymi czy, szerzej, literackimi. Czytaj dalej Najlepsze książki 2016 – przegląd
Dziś wybrałam kilka wierszy amerykańskiej poetki, eseistki i feministki, Adrienne Rich, z tomiku „21 wierszy miłosnych”, którego polskie tłumaczenie ukazało się w lipcu 2016.
Dobre teksty są szczere. Są pisane sobą, ja autora. Czytelnik wyczuwa fałsz, więc gdy autor stosuje uniki i sztuczki, czytający czuje, że coś próbuje się przed nim ukryć. Dobre teksty – eseje, artykuły, wszelkiego rodzaju publikacje, powieści – są autentyczne. Widzimy w nich, przez ich pryzmat autora, jego prawdziwą naturę, historię, przekonania. Czytaj dalej Wstań, Amy Cuddy
Za tydzień o tej porze będę siedzieć na lotnisku i czekać na lot na Sycylię. W ramach mentalnych przygotowań i ćwiczeń na wyobraźnię szukam w książkach fragmentów sycylijskich. Jeśli miałabym wskazać tylko jednego pisarza, który kojarzy mi się z tą częścią Włoch, to powiedziałabym: Iwaszkiewicz.
A przynajmniej widoczek swego rodzaju. Czytaj dalej Widoczek
Dziś nie wiersz, ale prawie wiersz. Jedna z notatek spisanych przez Rolanda Barthesa w „Dzienniku żałobnym”. Na skrawkach papieru R notuje krótkie, urwane refleksje, jakie nachodzą go (i odchodzą) po śmierci matki. Strzępki uczuć, człowiek w strzępkach. Czytaj dalej voilà, wróciłem
Na dzisiaj wybrałam (losowo, ale ok) wiersz Charlesa Bukowskiego. Czytaj dalej tutaj nic, Charles Bukowski
W ramach (jednak) niekonsekwentnie prowadzonego cyklu „wiersz na niedzielę” proponuję ten utwór Bohdana Zadury. Czytaj dalej Kopiec kreta, Bohdan Zadura
„Nastał rok 1980, ja zaś nadal nie byłem pisarzem”.
Najlepsze w rozmowach z Pilchem jest to, że Pilch gada Pilchem. Najnudniejsze w rozmowach z Pilchem jest to, że nie ma więcej Pilcha w Pilchu, niż znamy. A już wszystko znamy – wszystko to, co Pilch pozwala nam znać, powtarza w każdym wywiadzie. Powracają anegdoty, sytuacje, zdania. Czyta się go więc nie z ciekawości, lecz z sympatii. I po lekturze – mimo że nic nowego nie wnosi – zresztą czy ktoś na coś nowego tak naprawdę liczył? – nadal się go lubi za tę niepodrabialną pilchowość. Czytaj dalej Zawsze nie ma nigdy
