Dat het dicht bij de zee was en ver weg van al het andere. Dat het dus niet gelukt is met Bollenbadwijk. Nu vrij om nieuwe horizonten te ontdekken. Leiden is het beste uitgangspunt voor de Zuid-hollandse kust. Met de trein en de bus kom je snel overal.
Ik weet, het ligt aan mij. Ik kom er wel vandaan, maar ik ben er niet van. Nooit geweest, ook niet toen ik er nog was. Dat je van daar uit naar de wereld kijkt en dat die dan veel groter lijkt. Ik begrijp de zee, het strand en de duinen, maar niet het dorp en de weg er naartoe. Beetje pijnlijk en even slikken, maar beter nu dan straks.
Katwijk in mist en motregen. Fijn om even een paar uurtjes rond te dwalen. Van het dorp.
Het noorden begint hier. Ik heb het vast wel eens eerder gezegd. Niet bang zijn voor herhaling. Dat komt doordat de vloed hier niet door het Kanaal komt, maar om Schotland en onderweg wordt versterkt door stroming uit de IJszee. Hier? –Texel!
Weet je wat het is. Als je met dit weer niet naar buiten gaat, verweek je en verlaag je je weerstand. Toegegeven, het ziet er niet heel aantrekkelijk uit. Grauw en grijs en mistig. Niet veel kleur voor de camera. Maar als je even doorstapt, komt de kleur in je hart. Ik liep waar ik deze zomer veel gelopen heb, ten noorden van het dorp, natuur afgezet met prikkeldraad.
Zo mistig dat ik het niet prettig vond om in de duinen te lopen. Niet dat ik zou verdwalen, want ik ken daar blindelings de weg, maar het voelt gewoon niet prettig. Langs Katwijk, Sportlaan enzo, Soefitempel, boulevard en door naar Noordwijk. Daar was Huis ter Duin dicht ingepakt. Als je daar nu woont, kun je niet eens op zee kijken. Geen meelij. Steenwoestijn aan zee. Noordwijk is fijn, maar ook het eind van de lijn. Wachten, bus, wachten, bus, thuis. Blindelings.
Of het nog kan. Van Leiden naar de zee lopen. De route inmiddels volgebouwd. Alle natuur verparkt. Als een vogel die geen ruimte vindt. Hier was toch vroeger…? -Nu is er niks meer. Het duurde tot diep in de duinen voordat het lawaai stopte.
Noordoostenwind en gewoon laten drijven. Van Katwijk naar Scheveningen. Zon en zee en best fris. Lekker de gedachten door je hoofd laten spoelen. Jezelf vertellen hoe het allemaal gegaan is en hoe het verder moet. Je kunt pas oplossen als je het probleem helder hebt gedefinieerd en als je gevolgen, actoren en factoren in kaart hebt gebracht. En toen was het nu en stond ik voor het nieuwe reuzenrad. Fremdkörper am Meer.
Als je zo wordt heen en weer geschoven. Tussen de randstad en de zee. Ga je beide meer waarderen. Omdat je er hoe dan ook iets mee moet. Leiden, vandaag. Erfgoed, fossiel, facade. Ik vind het wel.
Als je wandelt, maak je emoties los. Die vastzitten van gesprekken en gedoe. Afwegingen. Bijna een half uur in de kou bij een bushalte in Katwijk. Blewbird is altijd positief. Maar nu heb ik, op de Breestraat, hoek Diefsteeg, toch iemand die op het trottoir fietste, zomaar een verwensing verwenst.
Kleine wandeling bij Katwijk, anderhalf uur ongeveer. Dicht bij mijzelf. Kou uit de lucht. Koffie bij HEMA. Waar het strand was, vroegen ze. Ik had hen de verkeerde kant op moeten sturen. Bij de zee.
Het gaat nog moeizaam, maar het moet. Door de duinen vanaf de Molentuinweg. Wassenaarseslag. Ik heb mijn broodjes nog niet uit de tas gepakt of ze zwermen al om mij heen. De brutaalste eten van mijn hand. Blewbird spreekt met de mussen over de naderende winter. Je kunt maar beter voorbereid zijn. Wind in de rug op het strand. Grijs en herfstig. Voordeel weinig mensen onderweg.