Originele foto door Bruno Bayley via

Ach, vrienden. Ze zijn net familie, maar dan leuker. Je kan ze zelf uitkiezen, en ze zullen nooit dingen tegen je zeggen als "het is hier geen hotel". Als je op je bek gaat, dan zal er altijd eentje klaarstaan om je op te vangen. Maar hoe leuk je vrienden ook zijn, ze doen soms ook heel erg domme dingen. Dingen die, mocht iemand er ooit achter komen, elk greintje zelfrespect dat ze nog hebben zullen vernietigen. Dingen waar ze wakker van liggen, dingen die ze liever niet met de wereld delen. Dingen die vragen bij ze oproepen die ze maar wat graag beantwoord zouden zien. En daar is deze nieuwe column voor: zodat jij namens je vrienden hun beschamende vragen kunt stellen, en wij ze voor jou kunnen beantwoorden.

Het scenario: Je "vriend" verschoont z'n bed, pak 'm beet, eens in de paar maanden.

Waar je bang voor bent: Dat jij hij een vleesetende bacterie zal oplopen, en/of een potentiële bedpartner zal afschrikken.

De gevaren: "Als je je lakens niet wast, kunnen grote hoeveelheden fijne deeltjes zich gaan ophopen, waaronder menselijke huidcellen," zegt Philip Tierno Jr., een professor in microbiologie en pathologie aan de NYU School of Medicine. "Die cellen dienen als voeding voor stofmijten, wiens fecaliën erg allergeen zijn." Dat wil zeggen, door stofmijtpoep kan je last krijgen van hoesten, niezen, jeukende ogen en een druipende neus.

Bovendien kunnen zich in en op vieze lakens schimmelsporen, schimmels, insectendeeltjes, stof, pluisjes en stuifmeel verzamelen, die allemaal allergieën en astma kunnen verergeren als je ze acht uur per nacht inhaleert, vertelt Tierno. Sterker nog, stafylokokken kunnen overleven op beddengoed dat niet regelmatig in heet water gewassen wordt. Stafylokokken zijn meestal onschadelijk wanneer ze op de huid en in de neusgaten leven (of ze veroorzaken lichte infecties), maar in zeldzame gevallen kan het fataal zijn als ze via een sneetje in je bloedbaan belanden. Het is in theorie mogelijk dat jij of een gast stafylokokken op schoongewassen lakens overbrengt, maar hoe langer je ze niet wast, hoe meer stafylokokken zich ophopen in je bed en hoe groter de kans dat je erdoor geïnfecteerd wordt.

En nog iets minder verontrustends: de make-up, crème, en andere producten die jouw makker op zijn gezicht en in zijn haar smeert, hopen zich op in jouw – eh, zijn – kussensloop en worden daarna weer overgebracht op zijn huid als hij op z'n zij of buik slaapt. Vandaar dat-ie vaak pukkels heeft.

Het ergste dat kan gebeuren: Je vriend loopt een resistente, levensbedreigende stafylokokbesmetting op.

Wat er waarschijnlijk gebeurt: Zijn allergieën worden erger, of hij ontwikkelt nieuwe allergieën.

Wat hij moet doen: Dit is wat Tierno voorstelt om allergieën, infecties en acne op afstand te houden: gooi je lakens een keer per week in de wasmachine, en investeer in een beschermhoes. "Zelfs als je elke week je lakens wast, krijg je nog steeds vuilophopingen in het midden van je matras en kussens," zegt hij. "Dat kan je er niet uit krijgen, maar je kan wel verdere ophoping voorkomen en wat er al in zit binnenhouden door een beschermhoes om je matras en kussens te doen."

Slaap lekker!

Volgens Cornelis Kruyskamp, oud-hoofdredacteur van de Dikke van Dale, kent de Nederlandse taal tussen de 2 en 5 miljoen woorden. Volgens mij, redacteur van VICE, moet ongeveer de helft van die woorden bestaan uit bij- of troetelnamen voor de drugs die we in het weekend in ons lijf stoppen.

De synoniemen voor wiet, coke of speed zijn eindeloos, maar de verschillende termen je voor je drugs gebruikt, zeggen veel over jou als mens. Hier is een op zeer wetenschappelijk onderzoek gestoelde, honderd procent accurate analyse van wat jouw drugsvocabulaire over je zegt.

Ganja

Het zou kunnen dat je echt uit Jamaica komt, maar waarschijnlijk had je dat alleen maar heel graag gewild. Je huis ruikt altijd naar wierook, niet alleen om de wietlucht die in de gordijnen is getrokken te verbloemen, maar ook omdat het je helpt om je spirituele zelf te omarmen. Je bezit een dromenvanger en van die gekleurde Nepalese vlaggetjes, en luistert vaker dan goed voor je is en identificeert je enorm met Buffalo Soldier van Bob Marley. Om de een of andere reden staat er een poef in je huis en – ik hoop echt dat ik ongelijk heb – misschien heb je wel een verdwaalde dreadlock. Handig: als je even geen tabak hebt om een joint te draaien kun je altijd nog de shag uit de kussens van je bank kloppen.

Bollen

Je komt uit Vlaanderen, of héél diep uit Limburg. Daar is verder niets mis mee, hoor. Vorig weekend op Tomorrowland heb je nog zoveel bollen gepakt dat stilzitten nu nog steeds een hele opgave is.

Stuff

Je bent mijn moeder. Het is eigenlijk dom dat je een bijnaam hebt voor drugs, want de enige keren dat je ermee in aanraking bent gekomen waren die keer dat je mij betrapte toen ik op mijn zestiende met bloeddoorlopen ogen een zak chips aan het leegeten was in de bijkeuken, en die ene keer veertig jaar geleden toen er op een feestje eens een stickie rondging, en je na twee hijsjes over je nek ging. Daarna besloot je dat je nooit meer iets met die drugs te maken wilde hebben – iets dat je even was vergeten toen je laatst in een dronken bui tegen een stel youngsters zei dat je ook weleens een pilletje wilde proberen. Doe maar niet.

Kabouterpost ­

Ik weet precies wie jij bent, mannetje. Je bent begin veertig en woont met je vrouw en twee bloedjes van kinderen in een vinexwijk. Vroeger was je "best wel een wildebras", maar dat kan je je op jouw leeftijd nou eenmaal niet ieder weekend meer veroorloven. Eens in de zoveel tijd ga je op pad met die oude studievriend van wie je vrouw eigenlijk liever niet heeft dat je met 'm omgaat. Dan bestellen jullie een pakje kabouterpost om even te vergeten dat jullie alles zijn geworden waar jullie vroeger een hekel aan hadden.

Jonko

Je bent fan van Feyenoord, je favoriete schoeisel is een paar badslippers en waarschijnlijk ben je opgegroeid als enige blanke jongen in een flat in Capelle-Schollevaar. Je hebt een youtubeaccount waarop je video's van jezelf post terwijl je op een plastic tuinstoel jonko rookt, en dat je verder alleen gebruikt om in de comments onder voetbalvideo's onaardige dingen over de moeders van Ajax-supporters te schrijven.

Bruin

Er zijn eigenlijk heel veel verschillende mensen die de term 'bruin' gebruiken, maar de belangrijkste vraag is: hoezo heb je het überhaupt over heroïne? Hoe graag je het ook zou willen, je bent geen mislukte Hollywoodacteur, dus je hebt in de heroïnegame helemaal niets te zoeken. De enige gegronde reden om het over heroïne te hebben is als je je kinderen wil waarschuwen voor de gevaren van bruin, maar als je dat doet is het verstandiger om gewoon de term 'heroïne' te gebruiken. Voor je het weet praat je je kind een doodsangst voor een kleur aan.

Special K

Een goede avond begint voor jou pas écht op de after. Er is geen ravekelder die geheimen voor je heeft, en zelfs je wekker is ingesteld op een soort zieke technobeat waarvan oude mensen vinden dat-ie verboden zou moeten worden. Ketamine is met afstand je favoriete drug, en je ziet er geen enkel probleem in om het in grote hoeveelheden te gebruiken, ook als er andere mensen bij zijn. Iedereen pist toch weleens in zijn broek?

Boerencoke

Wie de term boerencoke gebruikt, doet dat om te laten merken dat hij of zij zelf verheven is boven de noeste landarbeiders die in het weekend de werkweek graag van zich af snuiven. Je doet er echter beter aan om dat niet aan de 'boeren' te laten merken, want die mensen hebben vaak handen als kolenschoppen en zijn niet te beroerd om arrogante pummels een dwarslaesie te slaan, als het ze even uitkomt – en dan laat ik het feit dat we voor onze voedselvoorziening nog altijd afhankelijk zijn van de agrarische industrie nog even buiten beschouwing. Daarnaast is coke in je neus scheppen op geen enkele manier cooler dan speed snuiven, FYI.

Sizzurp

Kees de Koning weet wie je bent. Maar daar houdt je rapcarrière ook wel zo'n beetje op. Je drinkt eigenlijk alleen maar sizzurp omdat Future en Lil Wayne het ook doen. En omdat je van blowen zo'n knagend schuldgevoel krijgt vanwege die ene keer een paar jaar geleden toen je een oud vrouwtje van haar tas hebt beroofd.

Baap

Je bent al tien jaar zestien en woont nog bij je ouders in Emmen. De cargoshorts die je draagt waren tien jaar geleden ook al een beetje belegen. Het enige verschil met toen is eigenlijk dat je je bapen steeds vaker alleen rookt, omdat al je vrienden van toen wel iets van hun leven hebben gemaakt.

Pak

De laatste keer dat je een weekend doorkwam zonder een pak weg te snuiven was ergens in 2007, toen je nog weleens meeging op familieweekend. Op vrijdag sta je op de werkborrel al stiekem sleuteltjes te scheppen op de wc. De rest van de avond sta je stiekem sleuteltjes te scheppen op de wc van een bar waar je en passant 120 euro aan wodka-Spa Rood uitgeeft. Goeie kans dat je in de media of bij een of ander hip, Randstedelijk bedrijf in de creatieve sector werkt – of een combinatie daarvan.

Pussy Riot is seks. Dat kan ik denk ik stellen zonder hun politieke boodschap te ondermijnen; ik zeg het namelijk omdat ik hun onhoudbare passie voor vrijheid aantrekkelijk vind, op seksuele wijze, en ik denk velen met mij. Jonge vrouwen die tegen een dictator vechten, hoe sexy wil je het hebben? Vooral Nadya Tolokonnikova (27), die met een ondeugende blik in de rechtbank zat en vervolgens met rechte rug en een glimlach haar onterechte gevangenistijd in een Russisch strafkamp uitzat – dat doet dingen met me.

Amnesty International haalde Nadya afgelopen weekend naar Nederland, onder meer om haar in een onderbroekschietende tank rond te laten rijden op Zwarte Cross, en een praatje te houden in de kerk van Ruigoord. De gesprekken tussen de pers en Pussy Riot gaan meestal over Poetin (een lul), gevangenschap (oneerlijk), en vrijheid (belangrijk). Maar ik vraag me of hoe Pussy Riot denkt over seks en liefde; de echte onderwerpen. Daarom vroegen we Nadya en haar gevolg of ze zin hadden in een romantisch rondje varen op de Amsterdamse wateren.

Aan boord stappen Nadya, haar dochter Gera (8) en echtgenoot Pjotr. Pjotr is ook Nadya's manager, maar, zo blijkt later in het gesprek, niet per se haar man. Ook stapt de vrouw aan boord die op de foto's van Zwarte Cross als enige de iconische Pussy Riot-bivakmuts draagt. Ze houdt haar zonnebril op en wil niet herkenbaar op de foto. Zowel de Volkskrant als RTL Nieuws en De Gelderlander noemden haar Sasha Adler, maar ik weet vrij zeker dat dit niet haar echte naam is.

Nadya vertelt dat ze alles bespreekt met haar dochtertje. Vanochtend heeft Gera nog naaktfoto's van haar gemaakt, puur voor intern gebruik. "Misschien maakt ze er ooit een fotoboek van, als het financieel tegen zit." Toch praat ze weinig over liefde en seks. Ze was liever een dier geweest. "Als mens moet je bepalen of je man of vrouw bent, zeker als je uit een cultuur komt als de Russische. Daar zijn die rollen heel belangrijk. Bij dieren niet."

"Ik was net een paar weken met Gera in LA," gaat Nadya verder. "We woonden met drie honden en twee katten. Die katten waren homoseksueel. Ze hielden zo veel van elkaar. Ze waren elkaar de hele tijd aan het likken, overal. Nu we dat gezien hebben promoot ik het idee dat iedereen zo zou moeten leven. Die katten hebben me laten zien hoe je van elkaar kunt houden. Ik denk dat ik nog steeds niet weet hoe ik van een mens moet houden, maar ik weet wel hoe ik van een dier kan houden."

Waarom is van een mens houden zo moeilijk?
Het hele concept is ingewikkeld. En ik sta per definitie argwanend tegenover ideeën waar veel over gepraat wordt, maar die weinig in de praktijk worden gebracht. Ik neukte een jaar geleden een gast. Het was heel moeilijk om aan hem uit te leggen dat hij niet alles kon vinden in één persoon. Hij had ooit de ervaring gehad van een perfecte relatie, en daarna bleef hij daar altijd naar op zoek. Ik kon hem dat niet geven. We praatten er meer over dan we neukten. Mensen praten er te veel over. Als kat kun je gewoon neuken zonder over liefde na te denken.

Waarom kunnen wij dat niet?
'Sasha': Er zijn te veel sociale lagen die ons tegenhouden.

Liefde is een construct dat we moeten vernietigen?
Sasha: Precies.

Zou je een dier neuken?
Nadya: Nee. Niet op dit punt van mijn leven in ieder geval.
Sasha: Over een paar jaar kun je het nog een keer vragen. Voorlopig doen we alleen mensen. Welk dier zou jij doen?

Ik heb hier wel eens over na gedacht. Er zijn best sexy paarden, met die benen en zo.
Sasha: Goede keuze. Ik zou ze wel knuffelen, maar niet neuken.

Je hoeft ze ook niet gelijk te neuken, de vraag is meer welk dier je sexy vindt.
Nadya: Precies! Je hoeft ze niet te neuken. Het idee van penetratie is zo overschat. Toen ik een kind was, las ik een Japans verhaal waarin de schrijver samen met een vrouw een rivier overstak met een boot. Het speelt zich af in een tijd waarin Japan nog veel conservatiever was – hoe dan ook, hij keek een paar keer naar de vrouw, en zij naar hem, en hij had het idee dat dat de beste seks van zijn leven was. Ik hou van dat idee.
Sasha: Een boel cisgender mannen geven vrouwen vrij direct een label. Is ze een slet of is ze een Madonna? Als ze een slet is wil hij alleen seks met haar en neemt hij haar verder niet serieus. Als het een madonna is kan hij haar niet aanraken omdat ze te perfect is.
Nadya: Ik heb daar problemen mee gehad. Als iemand je te veel adoreert kunnen ze je niet meer neuken.
Sasha: Ze durven je geen klapjes te geven of aan je haren te trekken. Dan wordt het saai.

En wat doe je dan?
Sasha: M'n spullen pakken en gaan.
Nadya: Je kunt ze toch niet op andere gedachten brengen.

Kun je ze niet een beetje op weg helpen?
Nadya: Dat is nog een verkeerd idee over liefde, en egocentrisch bovendien. Je kunt iemand niet veranderen en dat zou je ook niet moeten willen. Helaas zijn veel relaties daarop gebaseerd.
Sasha: Het godcomplex. Zo van: ik ben verantwoordelijk voor deze persoon en ik kan hem of haar veranderen.
Nadya: Dan krijg je lessen en gepraat over liefde in plaats van lol.

Opeens zegt Nadya: "Ik denk niet dat ik ooit met iemand over liefde heb gepraat." Ik schrik en vraag of we hier misschien per ongeluk een diepgeworteld probleem blootleggen. "Misschien wel. Misschien moet ik in psychotherapie, hahaha." Haar vriendin Sasha schrikt ook: "Ik denk dat je daar op een gegeven moment wel over moet gaan praten Nadya." Niet zeker of ik hier op een jeugdtrauma of op een wijze les ben gestuit, gooi ik het over een andere boeg.

Is masturbatie belangrijker dan penetratie?
Beide voluit: "JA!"

Waarom?
Nadya: Mijn seksleven is gebaseerd op masturbatie. Ik doe het heel veel, vraag maar aan haar.
Sasha: Ja, klopt. En ze gaf mij ook een dildo voor mijn verjaardag, maar die was te groot voor mij. Heel erg groot en zwart. Hij was wel heel mooi.
Nadya: Je had me verteld dat je van grote pikken hield!

Gebruik je die zelf ook?
Nadya: Niet diezelfde, een kleinere. Het is niet per se een dildo, het is een kleine zwarte vibrator. Ik argwaan penetratie. Soms is penetratie heel leuk, maar als ik masturbeer doe ik het meestal niet.

Je stimuleert alleen de clitoris?
Nadya: Juist. Ooit belandde ik in bed met een gast, en zijn probleem was dat hij gefixeerd was op penetratie. Eerst ging hij me helemaal masseren, maar uiteindelijk bleek hij geobsedeerd door het idee dat het leven beter zou zijn als hij zijn pik in mij zou steken. Dat was saai, want het draaide eropuit dat ik hem een preek gaf over het belang van de clit.

Nadya noemt vervolgens namen van feministische denkers en hun gedachtegoed, waarmee ze die gast toentertijd de les las. Door een combinatie van haar Russische accent en mijn complete gebrek aan kennis over feministische denkers, versta ik niet wat ze zegt. Dus vraag ik haar wat de ongelukkige jongen dan had moeten doen.

Nadya: Ik ben denk ik niet klaar om een artikel te schrijven over hoe een man een vrouw moet behandelen in bed.
Sasha: Het is meer een mindset. Je moet kunnen beseffen dat seks niet per se hoeft te beginnen met penetratie en eindigt met een orgasme.

Waar begint het dan?
Nadya: Je moet het gewoon voelen. Soms voel je het aan hoe een persoon met je praat, of het zit in een aanraking. Je kunt zelfs seks hebben als je geen seksuele organen meer hebt. Wanneer iemand je in je vagina schiet, kun je nog steeds seks hebben. Misschien kun je niet meer klaarkomen, maar je kunt nog wel seks hebben.

En hoe eindigt het?
Nadya: Als je je spullen pakt en vertrekt.
Sasha: Het is belangrijk dat het niet hoeft te eindigen met een orgasme. Het is heel triest als een gast zich uitslooft om je klaar te laten komen.
Nadya: Ja, dat is zo saai en vermoeiend.
Sasha: Mannen doen dat voornamelijk om zichzelf beter te voelen over zichzelf. 'Ik kan iemand klaar laten komen.'
Nadya: Als ik echt wil klaar komen, kan ik ook gewoon masturberen. Daar ben ik op afgestudeerd, daar heb ik niemand voor nodig.

Is er iets waar je geil van wordt? Een of andere fetisj?
Nadya: Je weet nooit wanneer ze opduiken, je moet er gewoon voor openstaan.

Waar sta je de laatste tijd open voor dan?
Nadya: Ik kan je wel wat foto's sturen. Het zijn vrouwen die elkaar slaan, die heel erg ruig zijn tegen elkaar.

Ruige lesbische shit?
Sasha: Ik zou het niet willen labelen als lesbisch. Eerder gewoon als mooie vrouwen.
Nadya: Juist. Ik heb onlangs wat dudes ontmoet die opgelucht waren dat er tenminste iets was waar ze met me over konden praten: mooie naakte vrouwen.

Hoe ziet een mooie naakte vrouw eruit?
Nadya: Er zijn geen regels. Het gaat niet om lichaamstype, het gaat om de vibe.

Nog andere fetisjen?
Nadya: Ik heb een kerkfetisj gehad. Dat kwam door een gast die we hadden ontmoet die op Jezus leek. Toen ik hem zag wist ik direct dat ik hem moest neuken.

Over het christendom gesproken: het is Nadya en Sasha opgevallen dat mannen steeds meer waarde hechten aan traditionele christelijke familiewaarden.
Nadya: Ik begeef me natuurlijk in specifieke kringen met veel artistieke mensen, maar merk ik ook dat de mannen opvallend vaak een gezinnetje met me willen stichten – terwijl dat vroeger juist andersom was. Hoe het komt, weet ik niet, daarvoor is de trend te nieuw.

Is het misschien omdat de grenzen tussen mannelijk en vrouwelijk lijken te vervagen?
Sasha: Nee, absoluut niet. Wanneer mannen zeggen dat ze een kind met je willen, moet je begrijpen dat ze vaak vanuit een alfamannetjesperspectief komen. Ze willen niet de vrouwelijke rollen op zich nemen, ze willen gewoon alle statussymbolen die bij een succesvolle man horen. Zoals een vrouw, een kind, een huis.
Nadya: Ik heb tegen verschillende mannen gezegd: 'Het zou geweldig zijn als je de traditionele rol van de vrouw op je wil nemen. Ik wil best negen maanden rondlopen met een kind, ik wil je best een kind geven, maar ik ga het niet opvoeden. Ik wil dan de vader zijn zoals die uit traditionele gezinnen: alleen in het weekend langskomen en me niet bemoeien met de opvoeding.' Maar dat willen ze niet; ze willen dat ik het kind opvoed.

Is dat in Nederland denk je anders dan in Rusland?
Nadya: Ik denk niet dat ik genoeg tijd in Nederland heb doorgebracht om daar antwoord op te geven. Maar wat ik tot nu toe heb gehoord is dat mannen maar twee dagen zwangerschapsverlof krijgen en vrouwen maar twee maanden. Als je het mij vraagt slaat dat nergens op. Het is niet genoeg. En het is raar dat er verschil wordt gemaakt tussen genders. Ik had eigenlijk gedacht dat dit land dat probleem wel had opgelost, maar helaas.
Sasha: Op het vliegveld hier zag ik een wc voor mannen, een wc voor vrouwen en een wc voor moeders met hun kind. Er wordt gewoon niet gedacht aan het idee dat mannen ook op reis kunnen zijn met een kind dat ze moeten verschonen.

Nadya heeft Amsterdam nog nooit goed kunnen bekijken. Ook nu zit er weer iemand tegen haar aan te lullen over seks, terwijl de stad aan haar voorbij trekt. Terwijl ik denk aan het idee over liefde als een construct dat we moeten vernietigen omdat het in de weg staat van vrije seks, besluiten Nadya, Sasha en ik om aan Siri te vragen wat liefde is. Maar Nadya's telefoon is leeg, Sasha heeft geen internetverbinding, en ik heb een Android. "Dit is wat er gebeurt als je probeert te begrijpen wat liefde is," zegt Nadya.

Terwijl we verder praten over dat je alles wat je niet begrijpt kan zien als een kunstperformance, besluit Nadya voorop de boot te gaan staan en haar rok omhoog te trekken.

Productie: Noor Spanjer
Met dank aan Mathijs Verwoerd

-

Vrouwen praten misschien veel, maar we horen ze te weinig. Daarom is Broadly Nederland er. Like onze pagina.

In je eigen bed liggen na een vierdaags festival is een van de lekkerste dingen ooit. Na een lang weekend vol modder, poepen in dixi's, en het dealen met een mysterieuze lauwe vloeistof die uit je haren druppelt nadat iemand een fles in de menigte heeft gesmeten, is de gedachte aan thuis slapen en douchen hetgene wat me er die laatste ochtend doorheen sleept, terwijl ik mijn kapotte tent in de achterbak leg en hoop dat degene met wie ik meerijd niet te hard gaat op de weg terug naar huis.

Zo voelde ik me dit jaar na Glastonbury. Maar er klopte iets niet toen ik op m'n eerste nacht terug thuis in bed lag. Toen ik m'n ogen dichtdeed en me opmaakte voor 15 uur diepe slaap, voelde ik een scherpe pijn in m'n rug, die vervolgens richting mijn borst en armen trok. Dit bleef constant gebeuren.

Stel je een combinatie voor van een elektrische shock en dat moment van pure genot als een pil inslaat, maar dan zonder de behoefte om een gesprek van drie uur met een vreemde te hebben in de rokersruimte. Het was behoorlijk verontrustend. Mijn hart bonsde, en ik dacht even dat ik dood zou gaan. Achteraf gezien was dat natuurlijk een beetje overdreven, maar door het gebrek aan slaap en de aanslag op mijn serotoninepeil kon ik niet heel helder nadenken.

Terwijl ik daar lag, in paniek en badend in het angstzweet, deed ik het enige verstandige dat je in zo'n situatie kunt doen: een zelfdiagnose stellen via Google. Terwijl ik in het donker eindeloos doorscrolde, leek het me steeds duidelijker worden dat ik een hartaanval had, maar godzijdank kwam ik nog voordat ik 112 belde op een site uit "voor mensen die genieten van drugs" waar ik mijn symptomen zag staan: ik had last van breinschokken.

Weleens van gehoord? Nee, ik ook niet.

"IK GA KAPOT AAN DIE BREINSCHOKKEN!! GEEN GRAP!" schreef een forumgebruiker. "Mijn hele brein voelt alsof het geëlektrocuteerd wordt, vooral als de rillingen door mijn herstemstam en mijn nek gaan."

Elke keer als ik in slaap probeerde te vallen kwamen ze terug, kloppend door mijn lichaam, waardoor ik trilde en schudde. Nu ik bang was dat slaap mijn doodvonnis zou betekenen, begon ik meer over dit onderwerp te lezen en kwam ik erachter dat breinschokken vrij veel voorkomen. Er is eigenlijk geen onderzoek naar gedaan, maar er wordt vaak gesuggereerd dat deze schokken een bijwerking zijn van xtc-gebruik; dat gevoel heeft te maken met de pogingen van het brein om het serotonineniveau te reguleren, aangezien door xtc veel serotonine vrijkomt. Sommige mensen die antidepressiva slikken ervaren de schokken ook, waardoor deze verklaring alleen nog maar plausibeler klinkt.

Foto door de auteur

Na een Facebookoproepje, waren er een heleboel mensen die met me wilden praten over hun schokkende brein, als gevolg van hun drugsgebruik.

"Ik ben naar het festival Bugged Out geweest, en ik denk dat ik in totaal vier of vijf pillen heb geslikt dat weekend, vertelde de 25-jarige Anne via een Facebookchat. Ze legde me uit dat ze een geweldige tijd had gehad, totdat ze weer thuis was in Londen: "Elke keer als ik bewoog, opstond of ging lopen voelde het alsof ik een elektrische schok in mijn hoofd kreeg. En het voelde alsof mijn ogen mijn lichaam niet konden bijhouden."

Net zoals ik, raakte Anna in paniek – maar in plaats van het internet te raadplegen, ging ze als een verstandig mens naar een dokter voor een diagnose. Het probleem was alleen dat ze dokter niet vertelde dat ze aan de pillen had gezeten –"dus het was een beetje nutteloos; ze zei dat ik gewoon een verkoudheid had".

Ellie (22) had een soortgelijke ervaring toen ze thuis kwam van Sonar festival. "Ik lag gewoon in bed en kreeg toen last van een scherpe pijn, en ik verkrampte," vertelde ze via Facebook. "Er gebeurt iets raars met je hoofd en je kunt er niks tegen doen – het is vrij eng en je kunt niet doen alsof het er niet is. Het hield bij mij zo'n vier dagen aan."

Hoe meer mensen ik sprak, hoe meer soortgelijke verhalen ik hoorde. De meesten hadden hun verhaal nooit met iemand anders gedeeld. Zoals een jongen die Johnny heet zei: "Ik dacht dat ik gewoon gek aan het worden was, snap je?"

Dr. Cathy Montgomery is een docent psychopharmacologie aan de John Moores University in Liverpool, wat betekent dat ze veel over drugs weet. "We weten niet precies wat het is of waardoor het ontstaat," legde Cathy me aan de telefoon uit, "maar ze worden ervaren als een elektrische schok in het hoofd, vaak aan de onderkant van het schedel of in de nek, die milliseconden tot seconden aanhoudt."

Cathy's verklaring klonk precies als wat ik – en anderen die ik sprak – hadden ervaren. Maar ik kon niet begrijpen waarom ik opeens last kreeg van deze schokken, na jaren van drugsgebruik waarbij het ergste een gescheurde lip of een milde depressie was.

"Ze treden eerder op in een periode van heftig of langdurig gebruik," zei Cathy om me gerust te stellen, "want je brein krijgt dan geen kans om zijn serotonineniveau tussen de keren dat je het gebruikt op peil te brengen. Dan is er een opeenstapelende uitputting, waardoor het langer duurt om de boel weer normaal te krijgen." Ze wees er ook op dat "het gebruik van meerdere drugs tegelijk leidt tot meer afgifte van neurotransmitters en dus tot een hogere kans op uitputting." Dat betekent eigenlijk dat het mixen van drugs breinschokken erger maakt.

Mijn schokken hielden bijna een week aan, waardoor ik me in de supermarkt soms plotseling aan een schap vast moest grijpen, of mezelf in een foetushouding moest wiebelen als ik 's nachts bezweet wakker lag, maar Anna vond de hele ervaring op een gegeven moment wel prettig worden.

"Toen ze minder intens werden voelde het eigenlijk best lekker," zei ze, "alsof je aan de pillen zit, maar dan wat milder, in de geruststellende wetenschap dat mijn hersenen niet aan het smelten waren."

Anna vond het misschien prettig, maar ik vond het verschrikkelijk, dus vroeg ik Cathy wat we moeten doen om deze ongewenste rillingen op de maandagmorgen te reduceren – behalve niet zoveel pillen achter elkaar slikken natuurlijk. In een ideale wereld – daar zijn we het wel over eens – zouden we allemaal getest worden om te zien of we vatbaar zijn voor deze bijwerkingen, en zouden we de kwaliteit van de drugs zelf ook testen. Maar totdat de drugswetten grondig worden herzien, lijkt dat geen reële optie.

"Het beperken van het mixen van drugs kan helpen," aldus Cathy. "Het gebruik van xtc en cocaïne tegelijkertijd kan bijvoorbeeld schadelijker zijn dan het afzonderlijk nemen van die drugs." Het verkorten van de gebruiksduur is ook een goede strategie; regelmatig een pauze nemen tussen de keren dat je drugs gebruikt kan de mate waarin breinschokken voorkomen doen afnemen.
Als geen van deze opties je iets lijkt – maar kom op: je hoeft geen hele schep cocaïne te nemen als je al twee pillen op hebt – dan heeft Cathy nog één laatste optie: tryptofaan.

"Als je jezelf in een staat bevindt waarin je serotonineniveau is uitgeput, dan moet je aminozuren eten, die de serotonineproductie bevorderen," legde ze uit. Dingen als kalkoen, zalm en eieren zijn dan wat je nodig hebt om je brein weer de oude te laten worden –maar eet niets anders bij je kalkoen, zoals koolhydraten of fruit, omdat dat er misschien voor zorgt dat de juiste stoffen je hersenen niet bereiken.

De volgende keer dat je naar een festival gaat en van plan bent om elke dag een dubbele dosis drugs te nemen, vergeet dan dus niet de zalm in te pakken.

Maxi More at Manor House

Overdag is de wijk Soho in Londen een wirwar van te dure restaurants met gedeelde tafels en mannen met getrimde baarden en glimmende schoenen die richting marketingmeetings schuifelen. Maar 's nachts is de wijk het terrein van drugsdealers, clubpromotors, en clubbers in alle soorten, maten en geaardheden. En als je maar lang genoeg blijft hangen op Old Compton Street, komen ook de "nachtbloemen" – zoals fotograaf Damien Frost ze noemt – tevoorschijn. Dit zijn de mannen en vrouwen die gekleed in theatrale drag, torenhoge hoeden en pruiken en dikke lagen schmink de straten een stukje opfleuren.

Damien, die oorspronkelijk uit Australië komt, nam een jaar lang elke dag een foto van een van deze queens, die hij of tegenkwam in Soho (waar hij werkt als grafisch ontwerper), of op weg naar huis in het oosten van Londen. De foto's in zijn boek Night Flowers zijn 365 kleurrijke portetten die een uniek beeld geven van de dragscene in Londen.

VICE: Hoi, Damien. Je boek laat behoorlijk uitbundige vormen van drag zien. Had je zelf bepaalde regels voor wat wel en niet telt als een "nachtbloem"?Damien Frost: Ik ben niet zo geïnteresseerd in conventionele drag. Ik wilde er een stap verder mee gaan, tot het punt waar gender minder een ding wordt en vrouwen ook dragqueenlooks kunnen doen, en een soort groteske versie van een vrouw kunnen imiteren en terug claimen. Ik was vooral geïnteresseerd in mensen die zelf hun outfit hadden gemaakt, iets waar ze veel tijd aan hadden besteed en dat eruitziet als haute couture. Samen met de make-up is het dan een look die ze misschien nooit meer zullen herhalen.

Miss Fit op Bourchier Street

Je zegt in de introductie dat je foto's hebt gemaakt in "donkere steegjes en grimmige hoekjes" – hoe grimmig werd het precies?
Ik was een foto aan het maken van Simon Shoots en toen zei hij opeens: "Er staat daar een gast zich af te trekken." We stonden in een donker steegje om de fotoshoot te doen en deze gast stond zich achter ons af te trekken en naar ons te kijken. Simon hield zich kranig, en keek alleen af en toe naar hem om er zeker van te zijn dat die gast niet dichterbij kwam.

Hoe reageerden voorbijgangers over het algemeen?
Mensen roepen weleens dingen als "batty boy" en kunnen behoorlijk agressief doen tegen de queens. Soho is niet zo veilig en verwelkomend als je misschien zou denken, vooral als het later in de nacht wordt. Ik heb het nooit uit de hand zien lopen, maar mensen die ik ken zijn weleens aangevallen omdat ze drag aanhadden. Wat ik altijd gek vind zijn mensen die ze lastig vallen door te vragen: "Wat ben jij?" En dan heeft de queen zoiets van: "Hoe bedoel je, wat ben ik?" en dan zeggen zij: "Wat ben je? Een man of een vrouw?" En dan worden ze heel boos; ze móeten gewoon weten in welk hokje iemand hoort. Wat zo fantastisch is aan de draggemeenschap is dat niemand dat daar ooit vraagt.

Felicity Furore

Je hebt ook wel goede ervaringen gehad, hoop ik?
Totaal. Ian McKellen liep een keertje langs en maakte een foto van de queens, en toen Bourgeoisie een keertje een pruik gemaakt van ballonnen op had probeerden mensen ze voor de grap lek te prikken.

Welke invloed heeft die interactie met voorbijgangers op je werk?
Nou, het maakt het moeilijker voor de queens om hun pose vast te houden en rust uit te stralen, wat ik graag zie in het beeld. Dat gevoel van kalmte kan moeilijk zijn om vast te houden als er veel afleiding is.

Er lopen 's nacht natuurlijk allerlei opvallende figuren rond in Soho en het oosten van Londen. Heb je weleens overwogen om hen op een soortgelijke manier vast te leggen?
Niet echt. Ik bedoel, soms roept een dealer "maak een foto van me!", maar dat past niet bij wat ik probeer te doen. Bovendien gedragen zij zich slecht tegenover de queens, zij zijn het meest intolerant, en dat is op een bepaalde manier ironisch, zo van, ga je troep dan ergens anders verkopen. Het Night Flowers-project is min of meer per ongeluk ontstaan. Het was nooit mijn intentie om een serie te maken over de drag- of queergemeenschap, maar ik merk dat ik het nu lastig vind om terug te gaan en op zoek te gaan naar minder kleurrijke of extreme mensen om te fotograferen.

Bedankt, Damien.

Night Flowers is nu beschikbaar bij Merrell Publishers.

]]> http://www.vice.com/555004 Michel Doodeman sports sports http://www.vice.com/nl/read/mijn-appartement-veranderde-in-een-bordeel-toen-ik-op-vakantie-was Thu, 28 Jul 2016 05:00:00 +0200 Dit is hoe de kamer eruit zag voordat Pernille naar Thailand ging. Foto door Pernille Bang

Eerder dit jaar kwam het nieuws naar buiten dat er appartementen worden verhuurd via Airbnb – om ze vervolgens te gebruiken als bordeel. De 26-jarige Pernille zag een relaxte reis door Maleisië en Thailand veranderen in een thriller met in de hoofdrol een Tsjechische prostituee, pooiers en door het sperma hard geworden wc-papier. Dit is haar verhaal.

In januari verliet ik Kopenhagen voor een reis van zes weken door Maleisië en Thailand, samen met m'n vriendin Stine. We gingen backpacken, exotische gerechten proberen, buitenlandse culturen ontdekken en natuurlijk ons net zolang buckets leegzuipen tot we compleet lam waren. We konden niet wachten. Voordat we weggingen, probeerde ik m'n appartement in Kopenhagen te verhuren (wat ik vaker, zonder problemen, heb gedaan) via een website waar mensen hun eigen woning kunnen verhuren. Het bedrijf dat ik gebruikte leek op Airbnb, maar dan kleinschaliger – wat me om de een of andere reden veel vertrouwen in het bedrijf gaf. Ik moest eens weten.

Halverwege de reis zaten we – na een avond met iets te veel buckets – op het strand in Koh Phi Phi. Ik kreeg een berichtje van een meisje dat mijn appartement voor een week wilde huren. Ik had al te veel uitgegeven, en een week m'n woning verhuren zou betekenen dat ik er weer even tegenaan kon – dus ik keek niet echt kritisch naar het aanbod. Het enige wat ik nodig had, was iemand die even langs het appartement kon gaan, de lakens kon verschonen en een beetje kon opruimen.

Het meisje heet Kitti* en kwam uit Tsjechië. Ze zag er schattig uit op de foto's – niets bijzonders – en ik kon haar ook gewoon op Facebook vinden, dus ik zag geen reden om wantrouwig te zijn. Haar Engels was niet geweldig, maar ik begreep dat ze samen met haar vriend naar Kopenhagen zou rijden, terwijl een ander stel het vliegtuig nam. Ze vroeg of ze contant kon betalen, omdat het bedrag overmaken via de bank niet helemaal lekker ging. Ik zou echter niet verzekerd zijn als de betaling niet via het verhuurbedrijf zou gaan, dus ik vertelde haar dat dat niet kon. Het lukte haar uiteindelijk om het geld over te maken via een vriend met een Duitse bankrekening. Het was allemaal een beetje raar, maar ik maakte mezelf wijs dat ze waarschijnlijk gewoon superspontaan op het idee was gekomen om door Europa te reizen. De verhuur was bevestigd en het geld werd op mijn rekening bijgeschreven.

Kitti beloofde zelfs dat ze geen gekke dingen zou doen

Een paar dagen hoorde ik niets van haar – geen nieuws is goed nieuws, dacht ik. Toen kreeg ik een SMS van Kitti. Ze vroeg of ze een week langer kon blijven. "Chill, meer geld = meer buckets," zei ik tegen mezelf. De problemen met het geld overmaken speelden weer op, en weer vroeg ze of ze cash kon betalen. Ik ging – met tegenzin – akkoord. M'n vriendin Line maakte het appartement weer schoon, dus gingen ze bij haar langs met een envelop vol geld. Line vertelde me later dat het vriendje van Kitti er redelijk oud uitzag, en dat Kitti verrassend slechte tanden had. Ook kwamen ze laat in de avond aan, omdat ze eerst uit eten waren in de McDonald's.

Een week later zaten we in Noord-Thailand, waar we gezegend werden door een Boeddhistische monnik in een tempel in Chiang Mai. Niet veel later waren onze portemonnees gestolen, dus zeiden we voor de grap dat de zegening eigenlijk een vloek was. We hadden geen idee. We kwamen aan in Bangkok, en toen ik wakker werd, had ik een gemiste oproep en een SMS van m'n broer. "Bel me. Er is iets met je appartement," zei hij. Vanwege het tijdverschil kreeg ik hem niet te pakken, dus stuurde ik terug dat hij me moet bellen als hij mijn bericht las – maar alleen als het echt iets ernstigs was.

Onze reis was bijna afgelopen, dus boekten we nog een dagtrip door de ruïnes van Ayutthaya. Ik voelde me er niet heel prettig bij, aangezien we daar geen bereik hebben en ik nog steeds niets had gehoord van m'n broer. Stine stelde me gerust en we besloten toch maar te gaan. Onderweg bespraken we wat er aan de hand zou kunnen zijn. Waarschijnlijk hadden ze een feest gehouden in m'n appartement en was het nu een rotzooi. Verder dan dat ging m'n fantasie niet.

Ik stond voor de tempelruïnes toen mijn broer belde. Ik zag zijn naam, en kneep 'm toch wel.

- "Hey, dus ze hebben er een puinhoop van gemaakt, of...?" zei ik, terwijl ik dacht dat ik klaar was voor het ergst mogelijke antwoord.
- "Umm, nee.. ze hebben er een soort van bordeel van gemaakt."

Ik was sprakeloos, want dat zag ik echt even niet aankomen. Ik wist niet hoe ik moest reageren, dus begin ik maar te huilen – terwijl een groepje Thaise scholieren me uitlachte. Stine rende naar me toe en vroeg wat er aan de hand was. Het enige dat ik kon schreeuwen was: "Het is een hoer! Een bordeel!"

Ik werd weer rustig, en mijn broer vertelt dat de buren wantrouwig werden toen ze de hele dag – om het halfuur – verschillende mannen zagen binnenkomen. De bovenburen waren blijkbaar naar beneden gegaan om ze te laten weten dat ze niet mochten roken. Niet de schattige Kitti van de foto's deed open, maar de Kitti in een sexy satijnen kimono, op hakken van 15 centimeter. M'n onderburen hoorden haar de hele dag rondlopen op die hakken, en ze hoorden ook een geluid dat deed denken aan een stripshow. En dan was er nog het gekreun. Er werd heel veel gekreund – hard en vaak.

Ik zei tegen mijn broer dat hij iets moest doen, maar daar had hij niet echt zin in – omdat de buren tegen hem hebben gezegd dat er ook twee nogal gespierde gasten in het appartement zaten. Ik wilde die mensen natuurlijk zo snel mogelijk uit m'n huis hebben, dus tussen de tempels en Thaise scholieren, en met een slechte 3g-verbinding, probeerde ik een paar vrienden te bereiken. Ook zij durfden niet naar mijn appartement te gaan. Stine en ik waren het met elkaar eens dat we niet veel konden doen zonder een goede telefoonverbinding – dus besloten we terug naar het hotel te gaan.

Toen we weer in de bewoonde wereld waren, belde ik meteen de Deense politie. Ik kreeg een stugge politievrouw aan de lijn. Ik zat daar jankend aan de telefoon, terwijl zij me vertelde dat "je dit kunt verwachten als je je huis verhuurt voor wat extra geld." Prostitutie is legaal in Denemarken – dus er was weinig dat ze kon doen, zei ze. Ik moest maar contact opnemen met het verhuurbedrijf.

Ik zocht het telefoonnummer op de website van het verhuurbedrijf, maar kon niks vinden. Het enige dat ze hadden was een live-chat, waar ik een soort van "Bedankt voor je berichtje, we zijn zo snel mogelijk terug" antwoord kreeg. Ik googelde het bedrijf en zag dat veel mensen het bedrijf één ster hadden gegeven – omdat het onmogelijk is om in contact te komen met de klantenservice.

Misschien keek Kitti gewoon heel veel zielige films? Foto met dank aan Pernille Bang

Ik wist niet meer wat ik moest doen – ik besloot Kitti te bellen. "Hallo Kitti, ik weet wat er in m'n woning gebeurt. Je doet iets illegaals en je moet onmiddellijk vertrekken." Haar reactie was een hoge "Neeee!" Na een aantal minuten begon ik boos te worden, maar toen hoorde ik de deurbel op de achtergrond. Ik dacht dat er een klant van haar voor de deur stond en schreeuwde door de telefoon: "Nee, Kitti! Je doet de deur niet open! JE DOET DE DEUR NIET OPEN!" Uiteindelijk beloofde ze weg te gaan, op de voorwaarde dat ze het geld dat ze voor de extra week had betaald, terug zou krijgen. Dat was de druppel voor mij. "Nee, je krijgt helemaal niks terug," snauwde ik naar haar en ik beëindig het gesprek.

Vlak daarna ging mijn telefoon weer over. Het was een van de gasten (een pooier, neem ik aan) die zei dat ze hun geld terug wilden. Ik dreigde de politie te bellen, maar hij begon mij ook meteen te bedreigen, en zei dat ik degene was die geld van hen gestolen heeft. Ik raakte in paniek, en zei dat een vriendin van me langs zou komen om het geld te overhandigen. Ik had het gevoel dat ik in een slechte woensdagavondfilm zat. Op een gegeven moment hing ik letterlijk boven de wc-pot terwijl ik aan de telefoon was. Het gevoel van hulpeloosheid maakte me kotsmisselijk. Mijn huis was een bordeel geworden en niemand kon me helpen. En de pooiers bleven me bellen, elke tien minuten, met de vraag: "Wanneer komt je vriendin?"

Net toen ik dacht dat het niet erger kon, begon mijn benedenbuurvrouw me foto's te sturen waarop Kitty en de mannen mijn appartement gehaast verlieten met een hele stapel tassen en koffers. Ik dacht dat ze nu ook nog m'n huis aan het leegroven waren, en kreeg eindelijk mijn vriendin Maria te pakken, die in totale strijdmodus ging, naar een pinautomaat rende, en daarna naar het appartement. Mijn benedenbuurvrouw kon zien dat ze allemaal al uit het appartement waren en in een busje zaten, dus sprak Maria met haar af bij de achteringang van het gebouw. Samen zijn ze naar binnen gegaan om te checken hoe het appartement erbij lag, zonder dat mijn huurders het merkten. Ik was met ze aan het Facetimen, en keek met een bonkend hart met ze mee toen ze naar binnen stapten.

Het eerste dat ze merkten was dat het extreem warm was in mijn flat, en ik kon zien dat al mijn planten er treurig bijhingen in hun potten. Ze maakten allebei meelevende geluiden terwijl ze de verschillende kamers van m'n appartement checken. Er was niets weg, maar ik hoorde Maria wel opeens lachen. Ze had een enorme rol keukenpapier gevonden, en drie vuilniszakken vol met vieze papieren handdoekjes en gebruikte condooms. Zo te zien hadden Kitty en de mannen weinig gegeten, behalve vis uit blik en instant noedels, die overal door de keuken lagen. Maar ze hadden wel zes organische vrije uitloop-eieren gekocht, dus het waren in ieder geval bewuste consumenten.

Hoewel Maria en mijn buurvrouw al in het appartement waren, wilde ik geen risico nemen, dus vroeg ik Maria om naar buiten te gaan en het geld terug te geven. Dat deed ze meteen, al beet ze hen wel toe: "Jullie verdienen dit waarschijnlijk niet." Ze reden zonder iets terug te zeggen weg.

Een paar dagen later haalde een vriend me op van het vliegveld. We kochten onderweg rubberen handschoenen en ontsmettingsmiddel, en gingen aan de slag. Ik heb nog nooit zoveel vlekken op een laken gezien. De gebruikte condooms en condoomverpakkingen lagen als confetti verspreid over de vloer, ik vond een masker met kattenoortjes, een visnetpanty en ontelbaar veel vieze papieren handdoekjes, in elke hoek van mijn appartement. Maar de kers op de taart waren de drie gebruikte zwangerschapstesten die ik een maand later bovenop het medicijnkastje in mijn badkamer vond.

Ik vind het nu – zes maanden later – weer prima om hier te wonen, maar dat heeft wel even geduurd. Ik heb de sloten meteen laten vervangen, maar was nog steeds bang dat Kitti's mannen terug zouden komen of dat er klanten voor het appartement zouden staan te wachten wanneer ik 's avonds laat thuiskwam. Mijn zaak tegen het verhuurbedrijf loopt nog, maar ik hoop in ieder geval compensatie te krijgen voor alle spullen die ik moest weggooien. Ik had nooit gedacht dat ik de woorden "seksuele uitscheidingen" zou moeten gebruiken, en toch zit ik die nu op dagelijkse basis te typen in mailtjes naar het verhuurbedrijf.

Mijn relatie met de buren is goed, en ik denk dat ze het vooral erg zielig voor me vonden. Maar ze noemen me wel nog af en toe de "hoerenmadam" als ik ze tegenkom bij de voordeur.

*Kitti is waarschijnlijk een valse naam, maar haar foto is geblurd om haar identiteit te beschermen

De ondertitel van festival Zwarte Cross is 'Het leven is één groot feest.' Het festival is dat ook. We gingen erheen met frisse zin, maar voelden naast het feestgedruis een mespuntje ongemak, wel. We liepen rond over het terrein en verkenden het moois en het ongemak.

Dat ongemakkelijke zit ten eerste in het carnavaleske van de Cross. Zoals Klaas Knooihuizen voor Noisey schreef is het festival een carnavaleske uiting van menselijk vlees, gelach en gezuip. Dit betekent dat het extreem luid is. Als veertig dronken Achterhoekse knullen met hun tepels langs je swaggeren terwijl ze hun vingers in vijf plastic glazen bier steken en schreeuwend vuistpompen, dan doet dat iets met je, als je je doorgaans in het stadse leven begeeft. Iets waardoor je in eerste instantie in een foetushouding wil gaan liggen.

Om te acclimatiseren renden we daarom naar de perstent, om onze tere stadse zieltjes even te laten bijkomen. Vervolgens keken we in het programmaboekje. Wat we lazen was een intelligente reeks teksten, die het midden hield tussen lolligheid en satire. Zo had Recep Erdogan de introductietekst geschreven, en schreef op de volgende pagina Tante Rikie (de aardige vrouw wiens gezicht het ronduit kwistig gebruikte logo van de Zwarte Cross is) een tekst waarin ze liet weten dat iedereen welkom is om een groot feest te maken van de Zwarte Cross. Of je nu wit, zwart, geel, bi, homo, of wat dan ook was. De kleuren roze en groen werden ook genoemd. Nog verderop in het boekje werd president Poetin gelaakt, en werd uitgesproken dat de organisatie zeer blij was met het feit dat Pussy Riot opnieuw op het festival zou optreden. Ook had Amnesty International een stand op het terrein gekregen.

En de overal terugkomende slogan 'Say yes to apartigheid', wat was dat? Was het een link met het befaamde Zuid-Afrikaanse systeem van uitsluiting? Nee natuurlijk. Het werd uitgelegd als een typisch Achterhoekse term. Dingen waarvan je je wenkbrauwen ophaalt en waar je om moet lachen. Het 'ach joh, gewoon lekker gek doen, gewoon lekker jezelf zijn'-principe. Stel je iemand met een oranje opblaaskroon voor die zoiets met Koningsdag zegt en je hebt het. Nederlanders zijn er dol op: domme dingen doen en dan omringd zijn door mensen die dat prima vinden. En inderdaad: dat is ook hartstikke leuk.

Als pers kregen we festivalinformatie in een linnen tasje waarop stond: 'Zwarte Cross - ook veur blanken.' Emma, gebruind en niet door de Costa del Sol, had het ding precies tien seconden om haar nek hangen toen een man naar haar keek, het tasje zag en toen zei: "Owhh, uh, haha, pardon hoor, ha."

"Maar meneer, waarom zegt u nu pardon?", vroeg Emma, en de man zei: "Oooohh, uh, ja, uh, hahaaaahhaaaaaaaa. Oh." Het was de ongemakkelijkste lach, waar we later zelf hartelijk om lachten.

Goed. DE CROSS. Wat voetbal is voor Kwaku, is DE CROSS voor Zwarte Cross: een racebaan waar mensen in bezopen automobielen en motoren rondscheuren. Er reed een auto rond met een opblaaslul. Er reed een auto rond met de tekst: "Ben je döner? SPERMADÖNER!" In de geschifte arena werden we door de rondrijdende wagens om de haverklap onder geblaft met water, zeepsop en een wit poeder waarvan we bij god hopen dat het maïzena was, en geen asbest.

Anne (rechts), Emma (links): minder blij met de Cross-douche. Frank (midden): hartstikke blij met de Cross-douche!

We moesten meer bier hebben om de opmerkingen 'Staat je goeeeeeddd' door te spoelen. Ondertussen leerden we van vriend en Zwarte Cross-lover Frank, die in de hallucinante staat verkeerde van iemand die al vier dagen op het festival rondliep, dat de organisatie "hartstikke links en progressief is".

"Ze zijn een van de autonoomste festivals van Nederland, die echt nul concessies doen aan het programma", zei hij. "Ik vind het echt fantastisch", voegde hij eraan toe. Het gesprek werd verstoord door een jongen met ontbloot bovenlijf die vroeg of hij met Emma en haar linnen tasje op de foto mocht. Zijn vrienden stonden van een afstandje met drie bier in de hand te bulderen van het lachen.

Lichtelijk aangeschoten zwalkten we over het terrein op zoek naar tabak. In de rij met andere nicotineverslaafden hing Jan de journalist uit. "We hebben gehoord dat dit festival mensenrechten en diversiteit belangrijk vindt. Wat weet u daarvan?"

"Ik kom hier voor mijn eigen rechten!" grapte een man. "Maar serieus", zei hij daarna, "het is niet alsof Amnesty hier staat." We wezen hem erop dat Amnesty er wel stond. "Ja ach, weet je wat het is, ik merk er niet zoveel van, die diversiteit. 99 procent van de mensen hier is boer, en dan moet je niet van die teksten ophangen als '80% halal'." Hij wees naar een bordje waar dat inderdaad stond geschreven, bij een eettentje. "Als je zulke dingen ophangt, creëer je toch een bepaald sfeertje. Ja goed, ik kan er zelf wel om lachen, maar als je nou echt voor diversiteit gaat moet je dat misschien niet doen." "Oké", zeiden we, "en verder nog tips?" "Hydrateren," zei de man.

Iets later, op de crosscamping, liepen we nog altijd met onze Zwarte Cross-tasjes langs de rustende crossers. Die zaten naast hun bezopen automobielen te zuipen, veelal in partytenten en bij caravans. Een man was te lam om goed te articuleren, en toen hij ons met die tasjes zag zei hij: "Maar zeg, dat kan toch niet. 'Ook veur blanken'. Dat is toch discimi. Discrimpend. Disinfecterend." Toen knikte hij in zichzelf en herhaalde hij het nog eens. "Ja, da's disinfecterend." "Desinfecterend", verbeterde iemand hem.

Bij het eten (Hollandse hamburgers en Oosterse nasi) ontmoetten we een groep meisjes. Een van hen vertelde dat ze pedagoog was en met kinderen werkte die uit de moeilijkste situaties kwamen. Misbruik en de daaropvolgende psychische problemen. En zij probeerde die te helpen. "Morgen weer werken", verzuchtte ze. We voelden veel liefde voor haar.

Daarna liepen we naar de Exoticana-stage, dat was gehost door onze vrienden van Skip & Die. Daar kwamen twee werelden samen. De Zuid-Afrikaanse beats van Skip & Die en hun gasten, een uitbundig en liefdevol dansende massa mensen, en wegwijzerbordjes die naar Afrikaanse kunst wezen en waar dingen als 'Oeloeboeloe' en 'Zundappwe' op stonden.

Exoticana-stage. <3 Cata!

Daarna hadden we bezinning nodig. We wilden tot de kern komen. De bezieling van het festival proeven. En dus gingen we naar De Kerk. Daar vonden we 'het'. Samenzijn. Samen lachen. Samen huilen. Dat soort teksten kwamen er bij ons op. We werden op het podium, of op het matje, geroepen. 'Welke dagen zijn slecht?' vroeg de geestelijke. 'Maandagen!' gilde Jan. De spirit fingers gingen in de lucht. De Hallelujah's vlogen de kerk door. Tot slot bezochten we het optreden van Death Alley. Op deze foto zie je Dennis Duijnhouwer, die in Death Alley zit en Emile Roemer, die in de SP zit. Hij had plaatjes gedraaid op het festival en de tijd van zijn leven gehad.

In de trein terug bedachten we dit: de klank van Zwarte Cross is niet zozeer de klank van ronkende motoren, een op metal mee kletsende blote buik of dat van een biertje dat in de modder valt. De klank van Zwarte Cross is ironische zelfspot. De bezoeker lacht om zichzelf en zijn dronkenschap, de festivalorganisatie lacht om zichzelf en probeert er alles aan te doen om het lekker luchtig te houden. En dat lukt, en daarom is De Cross vet.

Festivals zijn inherent politieke gebeurtenissen. Mensen offeren een deel van hun tijd, geld, en sociale remmingen op om met elkaar iets te creëren. Het is een gezamenlijk offer aan de lol, op een plek waar iedereen elkaar iets gunt, en ook echt en daadwerkelijk probeert met elkaar elkaars leven even beter te maken. Er is ook een gedeelde taal. De organisatie begrijpt dat en neemt die verantwoordelijkheid niet alleen door een vet festival naar hun eigen authentieke smaak weg te zetten, maar ook door iets van idealen aan hun festivalbezoekers mee te geven. De dingen die er worden uitgedragen: 'iedereen welkom' en 'de tering aan dictators en schenders van mensenrechten', is te prijzen.

Je merkt dat de organisatie z'n stinkende best doet om inclusive te zijn en een machtig mooi feest weg te zetten, maar ze slaan daarbij soms dus ook de plank een beetje mis, wat ons betreft. Als je het ene jaar de grap maakt dat je de Zwarte Cross in 'Getinte Cross' wil veranderen om 'niemand voor het hoofd te stoten', en het jaar daarop over Apartigheid begint, is dat het soort humor dat je 'Achterlijk' kunt noemen. Snap je? Achterhoek? Niet echt leuk? Nee. En zo is het dan ook een beetje met 'Ook veur blanken', 'Apartigheid' en 'Getinte Cross'. Het is makkelijk (en goed) om tegen dictatoriale leiders in een land hier ver vandaan te zijn. Het is moeilijker om in je eigen land je een beetje aan te passen zodat mensen die elke dag dit soort 'grapjes' te verduren krijgen zich ook welkom voelen. Maar daarom niet het proberen niet waard!

Check ook festivals.vice.com voor al je ronkende festivalverhalen, winacties voor tickets, fotoreportages en meer.

Wanneer je zegt dat iemand iets beter moet doen en diegene je vervolgens om hulp vraagt om dat te bereiken, dan moet je die hulp ook bieden, vinden wij. Dus spraken we af met Emile. Ook trommelden we professioneel YouTuber en vlogger Renee van der Schoot op, die veel meer over vloggen weet dan wij, om Emile tips te geven.

Het werd een chaotische middag waarin Emile veel praatte, een handvol keren "tsjakka" schreeuwde, een peptalk gaf aan een vuilnisman en uiteindelijk zijn kop kaal liet scheren op het Amsterdamse Rembrandtplein. We hopen dat hij iets van Renees tips heeft opgestoken, en dat zijn vlogs in de toekomst wél miljoenen kijkers gaan trekken.

Bekijk de vlog van Emile hier.

We waren benieuwd wat nou eigenlijk de doorslaggevende redenen zijn, in de minuscule beslissing van de swiperichting, dus vroegen we het aan de mensen. Misschien heb je er nog eens wat aan, bij het selecteren van je Tinderfoto's en bij de dingen die je zegt tegen je tindermatch.

Jennifer, student

VICE: Hoi. Jij tindert?
Jennifer: Ja, ik begon er ooit mee onder de groepsdruk van m'n vriendinnen; ze vonden me 'te vrijgezel', dus ze bleven maar aandringen. En eigenlijk beviel het wel – het is zelfs een beetje verslavend.

Wanneer swipe je direct naar links?
Bij mensen die eruitzien als moordenaars. Soms zie ik een gast, en dan denk ik alleen maar: oh god, vermoord me alsjeblieft niet! Of bij jongens die geen foto's van zichzelf hebben, maar alleen van objecten. Verwachten ze soms dat ik denk: oh, dat is een cool ding zeg – jou like ik? Nee, dat zijn waarschijnlijk de mensen die je in Catfish ziet.

En wanneer deel je een vette swipe naar rechts uit?
Ik vind het altijd wel tof als je iemands hobby's terugziet in z'n foto. Dan heb je ook gelijk een gespreksonderwerp. En een foto met een leuke lachend bekkie is ook altijd een pluspunt. Wees in elk geval geen creep.

Daan, student

VICE: Waarom heb jij Tinder op je telefoon?
Daan: Ja, omdat het toch wel lachen is. Vroeger zag je in die Amerikaanse films al van die soortgelijke websites, dus ik zat echt te wachten tot het in Nederland uitkwam. Toen het er eenmaal was, was het ook echt goud. In het begin gebruikten alleen locals het, en kwam je de hele tijd mensen tegen die je kende. Nu is er niet zoveel meer aan. Ik heb er wel echt vrienden en vriendinnen aan overgehouden.

Gebruik je het vaak?
Nee, niet echt. Meestal als ik even op de wc zit. Swipen tijdens het schijten.

Kijk je altijd alleen naar de eerste foto?
Nee meestal bekijk ik ze allemaal even. Veel meisjes hebben namelijk 'de tinderverrassing'; daarmee bedoel ik dat sommige meisjes alleen foto's boven de tieten plaatsen, dus dan moet je toch altijd even naar meer foto's kijken om uiteindelijk je keuze te maken. Als het een match is, moet je ook nog even goed op Facebook kijken.

Lees je gepersonaliseerde teksten wel?
Nee, dat is echt bullshit. Daar heb ik helemaal geen tijd voor.

Wat zijn de grootste afknappers?
Van die foto's met tijgers in Thailand, en zo. Daar kan ik echt niet tegen, man. En met groepsfoto's moet je altijd oppassen voor het cheerleadereffect: je kunt een groep middelmatige chicks bij elkaar zetten, en dan lijkt het allemaal heel wat – tot je ze afzonderlijk van elkaar ziet.

Eva, student

VICE: Hoi Eva, heb jij ooit gehoopt je nieuwe verkering hierop te vinden?
Nee, niet echt. Natuurlijk denk je wel eens: ha, dat is een leuke jongen. Maar toen ik regelmatig tinderde waren de gesprekken vrijwel altijd extreem saai. Meestal duurde een gesprek vijf minuten, en dan was het klaar. Of dan dacht je dat je een leuke jongen had geliket, en dan bleek het een enorme lul te zijn.

Wat is de typische tinderlul?
Van die mannen die hun beroep in hun gepersonaliseerde tekst te zetten. Of nog erger: mannen die "education of life" in de tekst zetten. Zeg dan gewoon: "Ik heb effe geen werk of studie." Echt belachelijk.

Nog meer afknappers?
Mannen zonder shirt. Hou gewoon lekker je shirt aan. Of mannen met flessen drank en peuken, of selfies; die zijn ook zeker niet oké.

Anndre, muzikant

VICE: Heb jij Tinder op je telefoon?
Anndre: Nou, ik heb het toevallig gister verwijderd. Maar ik heb het wel altijd gehad, ja.

Met welk doel nam je Tinder?
Vooral om gewoon nieuwe vrienden te maken, maar ik kwam er al snel achter dat alles om seks draait. Ik kreeg alleen maar naaktfoto's van m'n matches.

Wanneer swipe je naar rechts en wanneer naar links?
Als ik alleen iemands gezicht zie, swipe ik meestal naar links – en als ze een leuk gezicht hebben en minstens één foto zonder shirt swipe ik naar rechts. Maar het lichaam is het belangrijkste. Belangrijker dan een mooi gezicht.

Zijn er nog andere ergernissen die je kwijt wil?
Het is goed dat je het vraagt, want dit wil ik al een tijdje kwijt. Ik ken veel transgenders, en ik hoor heel vaak van hen dat mannen ze een berichtje sturen om te neuken. Als ze dan zeggen dat ze niet zo snel met iemand in bed duiken, en gewoon net als iedereen eerst willen daten – gezellig naar de bioscoop of zo –horen ze niks meer. Vervolgens gaat die man dan klagen bij Tinder dat ze zichzelf voor geld aanbieden – en dan wordt de transgender geblokt op Tinder.

Tjeetje. Nou, goed dat ik het vroeg.

Sophie, student

VICE: Heb je Tinder op je telefoon?
Sophie: Ja, helaas wel. Maar ik gebruik het amper meer. Het was meer iets van vroeger, toen het nog echt een hype was. Maar het staat nog wel op m'n telefoon, ja.

Wat zijn de grootste afknappers?
Groepsfoto's. Ben je niet knap genoeg om gewoon duidelijk te maken wie je bent? Of mannen met kinderen, nee bedankt. En jongens die met hun vriendin op de foto gaan. Daar snap ik echt helemaal niks van. Wat wil je daarmee nou precies zeggen? Ga lekker in relatietherapie, in plaats van je tijd weg te gooien op Tinder. En tot slot, misschien wel de ergste, selfies in de sportschool.

Kom je nog wel eens interessante gepersonaliseerde teksten tegen?
Nee, nooit. Of je moet "If you want to have fun, like me" onder interessant scharen. Je kunt beter helemaal geen tekst hebben.

Misschien dan goede openingszinnen?
Nee, ook niet. Ik heb wel de meest irritante openingszin voor je.

Kom maar op.
Hoi. Alleen Hoi. Dan zeg ik hoi terug, en dan valt er vervolgens een doodse stilte.

Sep, (parttime) student

VICE: Tinderen, doet een mens dat tegenwoordig nog?
Sep: Ik niet meer. Vroeger was het wel leuk om te doen. Dan zag je ook gewoon mooie meisjes langskomen. Nu zijn 99% van de meisjes nepaccounts. Het is echt commercieel geworden, dus nu is het klaar.

Wanneer gebruikte je het meestal?
Als ik op een brakke zondag op de bank lag.

Baseer je je mening al na het zien van de eerste foto of kijk je nog wel even verder?
Nou, meestal hebben de meisjes op de eerste foto een zonnebril op, dus ik word eigenlijk gedwongen om verder te kijken. Of het is een groepsfoto, waarbij je niet ziet wie de persoon is. Dat is meestal ook geen goed teken.

En wat zijn de grootste afknappers?
Ja, als ik eerlijk moet zijn, zijn dat toch wel meisjes die ik niet knap vind. Dat is ook het oppervlakkige eraan, en daarom was ik er op een geven moment wel klaar mee. Duckfaces swipe ik ook gelijk weg.
En als een meisje op vijf foto's precies hetzelfde gezicht heeft, word ik ook wel een beetje huiverig.

Lois, fotograaf

VICE: Waarom heb je ooit Tinder gedownload?
Lois: Ik was net single en het leek me wel grappig. Het was meer uit verveling, maar ook wel uit oprechte interesse na het horen van de succesverhalen. Maar vooral gewoon voor tijdens het poepen.

Wat is de grootste Tinder-ergernis?
Foto's van gasten met katten. Dat is zo overduidelijk bedoeld om te laten zien dat ze ook een zachte, lieve kant hebben. Daar prikt toch ieder mens doorheen? En saaie mannen in saaie overhemden, dat zijn ook harde afknappers.

Is er ook nog iets leuks aan Tinder?
Ik doe het niet meer, maar een tijd geleden had ik een foto van mezelf als McDonald's-clown, en daar kreeg ik wel grappige reacties op. Eén iemand zei bijvoorbeeld: "mooie McMuffins." Die vond ik wel goed.

Heb je wel een date er uitgesleept?
Eén keer bijna. Die gast was wel echt spang, maar hij zei voor de date: "Ik moet je wel iets bekennen, ik ben de laatste tijd iets voller geworden." En ik had natuurlijk al verhalen gehoord over jongens die op foto's veel slanker waren dan in het echt, dus toen ben ik afgehaakt.

Aamna, student

VICE: Hoi. Waarom heb jij ooit Tinder gedownload?
Aamna: Toen ik hier kwam wonen, kende ik nog niemand – dus het was een leuke en snelle manier om mensen te leren kennen. En het is aardig gelukt, want ik heb er nieuwe vrienden aan overgehouden.

Wat is de grootste afknapper?
Mannen die supergrof zijn. Oh en sommige foto's zijn ook heel eng. Mensen waarvan je denkt: yo, daar zit iets niet helemaal recht in het hoofd" – zoals foto's van wapens en schietbanen.

Wapens?
Ja, je zal nog verbaasd zijn hoe vaak je die tegenkomt. Dus het is vooral voor m'n eigen veiligheid dat ik die weg swipe.

Foto's van mannen zonder shirt, hoe kijk je daar tegenaan?
Nou, het zijn mijn types niet – maar je maakt wel gelijk duidelijk om welke reden je op Tinder zit. Dus als dat de manier is, moeten ze dat vooral doen.

En wanneer swipe je naar rechts?
Hm, ik weet niet, ik like vanuit een soort instinct denk ik? En dat kan ook weer leiden tot een hele goede match, want instinctief weet je altijd wie je leuk vindt en wie niet. Ik denk trouwens dat het algoritme van Tinder nog wel eens wordt onderschat. Tinder weet precies wie je leuk vindt en wat niet.

Lees ook:

• Hoe is het om als transgender op Tinder te zitten?
• De definitieve gids voor het hebben van onenightstands

Mijn vriendin A. gaat wel eens naar bed met een jongen die eindeloos kan klaarkomen. "In het begin geloofde ik het ook niet," vertelt ze me. "Ik dacht dat hij het misschien inhield of dat hij om de een of andere reden heel goed is in orgasmes faken. Maar ik ben erop gaan letten en hij komt écht klaar, met sperma en alles. Soms pijp ik hem tot-ie klaarkomt, en gaan we daarna gewoon weer verder alsof er niets gebeurd is."

Voor vrouwen kan seks voortkabbelen als een beekje, met een aaneenschakeling van hoogte- en dieptepunten, en als je geluk hebt (en iemand die weet wat-ie moet doen tussen je benen) met meervoudige orgasmes. Mannen werken zich daarentegen vastberaden en in één rechte lijn naar een orgasme toe, waarna ze letterlijk en figuurlijk leeglopen en minstens een half uur roerloos en met een glazige blik op bed moeten blijven liggen. Tenminste – dit is hoe heteroseksuele seks vaak wordt voorgesteld, en hoe ik het zelf vaak heb beleefd. Maar klopt dit wel?

A.'s verhaal over haar multi-orgastische minnaar trekt deze seksuele tweedeling in twijfel: kunnen mannen ook meerdere keren klaarkomen? Op internet is er niet vreselijk veel over te vinden, behalve wat verouderde discussies op Fok! en Scholieren.com, waarin meisjes zich afvragen of het normaal is dat hun vriendjes drie keer klaarkomen in vijf minuten ('best ziek lol'), en jongens die over elkaar heen buitelen met sterke orgasmeverhalen ('op een echt geile dag wel 9x!').

Op de site van Men's Health en een aantal spirituele yogablogs zijn uitgebreide gidsen te vinden voor de man die multi-orgastisch wil worden: werk aan je testosteronlevel en train je pelvis, of zoek het in speciale tantramassages. Volgens de site meervoudig-orgasme.nl is het 'alsof je een poort in de waterval ontdekt'.

Zelf zie ik dit ook wel zitten – hoe prachtig zou het zijn als mannen ook over de geheime kracht van het meervoudig klaarkomen blijken te beschikken? Op die manier hoeft een heteroseksuele sekspartij niet langer gedicteerd te worden door dat ene mannelijke orgasme, maar worden de mogelijkheden eindeloos. Toch kom ik er niet helemaal achter of het fysiek daadwerkelijk mogelijk is. Ik geloof mijn vriendin wel, maar het internet blijft ambivalent erover – een beetje zoals de g-spot bij vrouwen.

Ik bel met Sense, een organisatie die informatie over seks en soa's verstrekt aan jongeren, om te vragen of mannen nou wel of niet meerdere keren klaar kunnen komen. "In principe kan het wel, maar het komt heel weinig voor," zegt de mevrouw die me te woord staat. "Voor mannen is klaarkomen anders dan voor vrouwen. Als de man eenmaal is klaargekomen, worden er kalmerende hormonen aangemaakt waardoor de penis slap wordt en de opwinding verdwijnt. Dan moet je weer even wachten voordat-ie weer stijf kan worden." Ik vertel haar het verhaal van mijn vriendin A., en over een jongen die beweert dat hij drie keer klaar kan komen binnen vijf minuten. "Werd zijn penis dan tussendoor slap en dan weer heel snel hard? Ik weet niet precies hoe dat dan zit. Deze vraag krijgen we eigenlijk nooit."

Eveline Stallaart is seksuoloog en psycholoog bij ESSH, 'een praktijk voor laagdrempelige seksuologische zorg', en weet me iets meer te vertellen. "Het kan wel, maar het is heel erg zeldzaam als dat natuurlijk of vanzelf gebeurt. Er komt dan na het orgasme niet genoeg oxytocine vrij, waardoor de penis stijf kan blijven. Maar het komt dus bijna nooit voor. Het is wel mogelijk om het te forceren."

Ik vraag of ze daarmee een tantra-achtige techniek bedoelt. "Nee, ik ben meer van praktische seks. Als je echt per se wil dat een man meerdere keren klaarkomt, kun je op het perineum drukken zodra hij z'n orgasme voelt aankomen. In het perineum zitten heel veel zenuwuiteinden, dus op die manier blokkeer je het volledige orgasme, zodat het er als het ware gefragmenteerd uitkomt. Maar dit is niet zo goed voor zijn gestel, je kunt nare ontstekingen oplopen aan je urinebuis. Als je dit doet, moet je er sowieso mee stoppen zodra het pijnlijk wordt."

Stallaart waarschuwt ook nog voor potentieproblemen: "Een man kan natuurlijk alleen klaarkomen zolang hij zijn erectie houdt. Als tijdens de seks alle aandacht de hele tijd op die erectie is gefocust, is er een risico dat de man daardoor juist erectieproblemen oploopt."

Maar is het voor mannen ook op een gezonde manier mogelijk om meerdere keren klaar te komen tijdens één keer seks? "Dat kan zeker wel," zegt Stallaart, "als je langere tijd met elkaar bezig bent. Ik adviseer de natuurlijke manier: als de man is klaargekomen kan hij zich bezighouden met de orgasmes van de vrouw, totdat hij weer is opgeladen en nog een keer kan klaarkomen. Door zo'n afwisseling krijg je fijne, evenwichtige seks. Sowieso moet je je niet al te veel laten leiden door wat anderen over hun seksuele prestaties beweren: ik weet uit ervaring dat een groot deel van dat soort verhalen erg overdreven is."

Misschien is A.'s minnaar dus zo'n zeldzaam geval dat een stijve piemel houdt na het klaarkomen, of hij is uitzonderlijk bedreven in het perineumtrucje. Als ik Sense en mevrouw Stallaart moet geloven, is het mannelijk meervoudig orgasme geen geheime seksuele superkracht die in alle mannen schuilt. Jammer: als beide partners in potentie even vaak klaar kunnen komen, is het waarschijnlijk makkelijker om gevarieerde en evenwichtige seks te hebben. Maar om daarvoor de gezondheid van de pisbuis van mijn geliefde op het spel te zetten, gaat me ook weer wat ver.

-

Vrouwen praten misschien veel, maar we horen ze te weinig. Daarom is Broadly Nederland er. Like onze pagina.

De auteur (links)

"Je ziet er niet uit alsof je Asperger hebt."

Die zin hoor ik vaak. Het is een teken van een groter onbegrip; het moment waarop een vriend, onenightstand of een romantische partner hoort dat ik Asperger heb en besluit dat zij meer weten over de aandoening dan de mensen die me gediagnosticeerd hebben.

Het is vaak bedoeld als een uiting van solidariteit: "Hé, jij kan doorgaan voor wat hier geldt als normaal, goed werk." Maar het verraadt ook een totaal gebrek aan kennis over de hele stoornis.

Naarmate het bewustzijn over Asperger toeneemt, is het stereotype van de Aspergerpatiënt als een sociaal onhandige kluizenaar ook prominenter geworden, en zijn er steeds meer mensen die denken dat ze een expert zijn op het gebied. Als mensen zeggen dat ik er niet uitzie als iemand die Asperger heeft, is dit wat ik hoor: "Alle mensen met Asperger zijn sociaal gehandicapt, teruggetrokken, obsessief en fucking goed in wiskunde, toch?"

Ik ga niet uitleggen wat Asperger precies is, want dat is hier al eerder gedaan, maar ik wil wel praten over de misvattingen die mensen hebben over het syndroom. En een kleine toevoeging doen aan het eerdere artikel, aangezien dat vier jaar geleden geschreven is: het syndroom van Asperger bestaat strikt genomen niet meer, maar valt nu onder "Autisme Spectrum Stoornis (ASS)". Die algemene term beslaat vrijwel alles dat gerelateerd is aan autisme, maar voor de duidelijkheid zal ik hier de oorspronkelijke naam gebruiken.

Ik ben ongelofelijk slecht in wiskunde. En ik ben dol op sociale gelegenheden, al is het wel enorm vermoeiend voor me. De dag na een sociale bijeenkomst ben ik sowieso obsessief bezig met de tienduizenden dingen die ik volgens mij verkeerd heb gedaan en waardoor iedereen me nu haat, maar op het moment dat ik er ben, kan ik het behoorlijk leuk hebben zolang ik niet het gevoel heb dat ik iets doe waardoor mensen denken dat ik raar ben. Elke Aspergerpatiënt is anders, maar over het algemeen zijn we allemaal wel hoogfunctionerend.

Een voordeel is wel dat als je Asperger hebt, je vaak een fantastische acteur bent. Mensen met het syndroom hebben vaak verschillende persoonlijkheden die ze aannemen voor verschillende situaties. Met genoeg oefening ziet niemand "eruit alsof ze Asperger hebben". Net zoals iemand die last heeft van depressie vaak z'n best doet om zich wat opgewekter voor te doen als ze met vrienden op stap zijn, meten mensen met Asperger zich een persoonlijkheid aan die hen helpt om vrienden te maken en erbij te horen.

Het nadeel hiervan is wel dat, hoewel het ons helpt om vrienden te maken, het niet echt de onderliggende behoefte aan een emotionele band bevredigt. Het kan zijn dat ik gewoon een eikel ben, maar ik vind het ergste aan het syndroom van Asperger niet de sociale onhandigheid, maar het verpletterende gevoel van "anders zijn" dat ervoor zorgt dat zelfs in een kamer vol mensen die zeggen dat ze dol op je zijn, je je alleen voelt. Er wordt weinig over gepraat, maar depressie en Asperger gaan vaak hand in hand, en dit is wat leidde tot mijn eerste zelfmoordpoging. Ik ben niet de enige die weleens een zelfmoordpoging heeft gedaan. Afhankelijk van welk onderzoek je erop naslaat, heeft tussen de 7 tot 15 procent van de mensen die opgenomen zijn in het ziekenhuis voor een zelfmoordpoging ook een diagnose voor autisme. Dat is veel hoger dan je zou denken, als je bedenkt dat zo'n 1 procent van de Britse bevolking autistisch is.

Het is ongelofelijk deprimerend om te merken dat je vrienden, familie en collega's afstand van je nemen vanwege kleine overtredingen van sociale regels die iedereen behalve jij heeft opgemerkt – om je langzamerhand steeds minder welkom te voelen, maar niet te kunnen vragen wat er mis is, omdat mensen je dat gewoon niet gaan vertellen. Omdat je bepaalde sociale hints niet doorhebt, krijg je vaak een vaag gevoel dat er een probleem is dat jij niet in staat bent te herkennen.

Dit kan ervoor zorgen dat mensen met Asperger geplaagd worden door zelftwijfel. Als Asperger me iets heeft geleerd, dan is het dat mijn intuïtie ook vaak niet klopt – en als je mensen ermee confronteert dat ze zich koeltjes tegen je gedragen terwijl dat helemaal niet zo was, kan dat ervoor zorgen dat ze alleen maar meer afstand van je nemen.

Het ergste hieraan is dat hoewel ik de sociale vaardigheden heb van een kleuter, ik me er vaak totaal bewust van ben dat ze het verkeerd opvatten, maar niet in staat ben om de situatie op een adequate manier op te lossen of mezelf te uiten. Ik sta vaak versteld wanneer vrienden opeens niet meer met me willen omgaan of praten. Dit verschilt natuurlijk per persoon, maar het is iets waar veel vrienden met Asperger ook zeggen last van te hebben.

Een vriendin zei dat de enige manier om te dealen met de onuitgesproken en ongeschreven regels van de samenleving als je daar niet instinctief mee kan omgaan, is om "gewoon geen fuck meer te geven om wat mensen van je denken." Maar dat is natuurlijk een stuk makkelijker gezegd dan gedaan.

Maar terwijl mensen met Asperger hun best doen om deze ongeschreven regels te begrijpen, versterken personages in de popcultuur als Sheldon Cooper van de sitcom Big Bang Theory of Ryan Gosling als supercoole maar ultragewelddadige autorijder in Drive alleen maar de stereotypes. Leven met Asperger is veel meer dan alleen het stereotype, maar voorlopig lijkt het erop dat we het daar qua representatie in de media maar mee moeten doen.

Het zou leuk zijn als, in plaats van er grappen over te maken, de verbeeldingen van Asperger in de popcultuur zich konden richten op de andere kant ervan: het verhoogde risico op psychische problemen, de problemen met zelfvertrouwen, en zelfs het lastige onderwerp van het verhoogde zelfmoordrisico.

Het belangrijkste om in je achterhoofd te houden, mocht je vrienden willen worden met een van die vreemde en mythische Aspergers, is dat we allemaal verschillend zijn, en dat we allemaal onze uiterste best doen om gewoon ons leven te leiden.

In deze aflevering van Off Day ontmoeten we Ladybeard, een crossdressende worstelaar uit Australië. In zijn vrije tijd treedt hij op als zanger van death metal met een vleugje J Pop. VICE Sports filmde Ladybeard drie dagen in Tokyo, Osaka en Yokohama. We kregen een fascinerend kijkje in zijn wereld.

-

Mis niets! Like VICE Sports Nederland voor je dagelijkse dosis ijzersterke sportverhalen:

De 24-jarige Yassin Yassin groeide op in Londen, nadat zijn familie vluchtte voor het regime van Saddam Hoessein. Onlangs ging hij terug naar Irak om de gewapende groepen – ze worden zelf liever niet milities genoemd, zegt Yassin – te fotograferen die namens de overheid tegen IS vechten. Het project was onderdeel van Yassins poging om beter te begrijpen wat er gebeurd is met het land dat hij als kind achterliet.

Yassin bracht tijd door met drie groepen – Kataib Jund Al Imam, Tayyar Al Risali en Forket al imam Ali. "In het begin was ik bang, omdat ik nooit echt ben blootgesteld aan echt gevaar, maar naarmate de tijd verstreek en ik zag hoe ontspannen de soldaten waren, werd ik ook wat relaxter," zegt hij. Ik sprak hem over de foto's die hij eerder dit jaar schoot tijdens zijn vijf weken in Irak.

VICE: Hoe ben je in contact gekomen met deze militiemannen?
Yassin Yassin: Ik ben gewoon naar Irak gevlogen, en ben letterlijk de kantoortjes van deze milities binnen gestapt, om te vragen of ik mocht vastleggen wat ze aan het doen waren. Het was natuurlijk wel lastig. Veel van de mensen vertrouwden me niet helemaal – ze dachten: misschien ben je wel een spion. Maar een van mijn familieleden kende een tv-journalist die via via weer mensen kende, en zo kreeg ik m'n voet tussen de deur.

Hoe zag een typische dag op de basis eruit?
Een typische dag is moeilijk te beschrijven, omdat elke dag weer anders was. Ik was er net voor de bevrijding van Falluja, dat in januari 2014 in handen viel van IS. Toen ik daar was, was Hashd Al Shaabi in de verdedigingsmodus, en ik was met hen aan de frontlinie terwijl zij probeerden om de vijand buiten de poort te houden.

Hoe ging dat? Wat heb je gezien, of wat lieten ze je zien?
Elke militie bestaat uit twee teams: de soldaten en het mediateam, dat me meenam naar hun basis bij Camp Speicher in Tikrit. Ik heb een explosievenexpert ontmoet die met deze groep werkte – hij wilde om veiligheidsredenen niet op de foto – die me vertelde dat hij als tolk had gewerkt voor het Amerikaanse leger tijdens de Irakoorlog.

Later ontmoette ik nog een soldaat op een andere locatie die voor het Mahdi-leger had gevochten tijdens de oorlog van 2003. Hij was geaffilieerd met een groep die het de Amerikanen behoorlijk lastig maakte; die veel soldaten had gedood en Iraakse tolken had gekidnapt – hoewel hij daar zelf niet aan had meegedaan. Ik vond het interessant dat deze mannen met totaal tegenstrijdige ideeën samen waren gekomen om tegen een gemeenschappelijke vijand te vechten. Alle mensen in Hashd Al Shaabi hebben één ding gemeen: ze willen IS vernietigen. Ze waren allemaal erg positief, en behandelden me met respect.

Welke verhalen zijn je bijgebleven?
Er was een gast die Mali heette (hierboven) die ik ontmoette bij Camp Speicher. Hij was strijder van in de twintig uit het zuiden van Irak, en zat tegen de tijd dat ik hem fotografeerde al een jaar bij de beweging. Hij vertelde me over het pact dat hij had gesloten met zijn vier oudere broers: als hij zou overlijden, zou zijn volgende broer zijn plaats innemen, enzovoorts, tot ze allemaal dood waren. Hij was een aardige gast, en we hielden daarna ook nog contact. Maar tegelijkertijd zag ik ook een andere kant van hem. Ik vergat weleens dat hij een serieuze moordmachine was, totdat hij me de foto's en video's van zijn acties op het slagveld liet zien.

Hoe vond je het om weer in Irak te zijn?
Het was gewoon erg treurig om te zien wat er gebeurd is met het land. Als je de omstandigheden ziet waarin mensen leven – met de corruptie, de vervuilde straten, de slechte voorzieningen – voel je je machteloos. Maar dit project heeft me wel één ding geleerd: de Irakezen hebben het momenteel erg moeilijk, maar het zijn enorm sterke en gepassioneerde mensen. Elke dag in Bagdad voelt als Russische roulette. Als je op het verkeerde moment op de verkeerde plek bent, ben je weg. Maar dat houdt de mensen niet tegen. Ze kunnen niet thuisblijven en niks doen; ze moeten hun levens leiden.

Een groot deel van mijn tijd als twintiger bracht ik, vanwege chronische migraine, door in mijn donkere slaapkamer. Als ik op het laatste moment een afspraak afbelde, dachten m'n vrienden dat ik de migraine gebruikte als een excuus, maar ik wilde niets liever dan naar een concert gaan in plaats van in bed te liggen zweten. Mijn vrienden maakten samen dingen mee, terwijl ik daar in mijn eentje lag. Ik kon mijn kop wel tegen de muur rammen.

Ik werkte voor MTV, terwijl ik nog een voltijdstudie volgde en parttime werkte bij een tandarts. Maar door de migraine moest ik overal mee stoppen. Ik probeerde eerst nog door te zetten, met behulp van cafeïne, maar de pijn werd me uiteindelijk teveel.

In eerste instantie beschreef de dokter, toen ik hem vertelde over mijn pijn, me als een "hoofdpijngevoelig persoon". Het klopt dat de migraine begon als hoofdpijn, maar de pijn vond al snel z'n weg naar m'n oren, kiezen, nek en – het verschrikkelijkste – achter m'n ogen. Uit bed komen om m'n pijnstillers te pakken was al nauwelijks te verdragen

Ik kocht zelf Excedrin, een middel tegen migraine. Dat hielp tegen de hoofdpijn, maar als ik meerdere keren per week last had van migraine, werkte het niet. Mijn dokter schreef Fioricet voor, wat dezelfde samenstelling heeft als Excedrin, en het kalmeringsmiddel Butalbital. Na zes maanden was m'n lichaam er tolerant voor geworden. Ik deed alles wat me werd aangeraden: koffiebonen op m'n voorhoofd wrijven, m'n slapen masseren met pepermuntolie, aardappelschillen vastbinden aan m'n hoofd met een bandana. Ik nam een jaar lang het kruidenmiddel migrelief. Ik probeerde zelfs yoga.

Niets werkte.

Uiteindelijk werd ik doorverwezen naar een neuroloog, die dacht dat de migraine veroorzaakt werd door een gezwel op m'n hersenen. Ik kreeg een MRI-scan, en hij had gelijk – ik had inderdaad een gezwel van vier millimeter op het belangrijkste deel van m'n lijf. Ik was doodsbang, maar een neurochirurg vertelde me dat het gezwel niet de oorzaak was van de migraine.

Toen ik 28 was bezocht ik drie keer per week een migraine-expert. Daar kreeg ik een behandeling met elektrostimulatie en zenuwblokkade-injecties in m'n hoofd en rug. Die dokter vermoedde dat ik een voedselallergie had, en liet me een maand lang een logboek bijhouden van alles wat ik in m'n lichaam stopte. Toen ik na vier weken terugkwam om de resultaten te bespreken, pakte hij een stift, keek me recht in m'n ogen aan en zette een dikke streep onder de woorden "suikervrije frisdrank". Daar dronk ik, in die tijd, bijna drie flessen per dag van, met het idee dat de cafeïne de pijn zou verlichten.

Na duizenden euro's uitgegeven te hebben aan specialisten, MRI's en medicijnen, bleek ik dus een intolerantie te hebben voor aspartaam. De kunstmatige zoetstof in suikervrije frisdrank verpestte m'n leven al acht jaar.

Aspartaam staat bekend als een middel dat migraine kan opwekken. Onderzoek in de jaren tachtig toonde al aan dat aspartaam de hoofdpijnfrequentie bij meer dan de helft van de migrainepatiënten laat toenemen. De resultaten van latere studies, die probeerden een link tussen aspartaam en migraine te leggen, zijn echter vaag.

Aaron Carroll, hoogleraar kindergeneeskunde op de Indiana University School of Medicine, schreef vorig jaar in de New York Times over het verband tussen aspartaam en migraine. Hij vertelt aan VICE dat de onderzoeken waarin wel een verband werd gevonden, gevoelig zijn voor "herinneringsbias". "Herinneringsbias wil zeggen dat de mensen, waarbij iets is gebeurd, zich gebeurtenissen anders herinneren dan gezonde mensen," vertelt hij. "Dat kan leiden tot verschillende reacties, en daardoor zijn de resultaten van het onderzoek vertekend".

Het punt van dit verhaal is dat je moet opletten wat je allemaal in je lichaam stopt. Mijn migraine stopte zodra ik ophield met het drinken van suikervrije frisdrank – en met het eten van '0% vet'-producten waar aspartaam in zit. Nu lees ik altijd de etiketten als ik boodschappen doe – en als ik uit eten ga, drink ik water of ongezoete ijsthee. Ik krijg, net als iedereen, nog steeds hoofdpijn na een avond flink zuipen, maar na een paar ibuprofennetjes voel ik me weer prima.

"Er is geen eenduidige oplossing voor migraine – het is echt zoeken naar een oplossing, vaak met vallen en opstaan, dat is de sleutel tot succes," vertelt Jonathan Borkum, een psycholoog die gespecialiseerd is in migraine, aan VICE. "Voor jou was het aspartaam. Voor iemand anders is het misschien rode wijn, de regen, weinig slaap of schuldgevoelens. Het belangrijkste aan migraine is dat je voor jezelf moet zorgen. En een gezonde manier van leven staat daarin centraal.

Op de zevende verdieping van een gebouw ergens in Manhattan staat Paris Hilton met een schaar in haar handen gebogen over het hoofd van een mannelijk model. Zij draagt een korset, hij is gehuld in niets meer dan een onderbroekje en zijn donzige, goudblonde lichaamsbeharing. "Ben je klaar voor een knipbeurt?" vraagt Paris. Hij knikt.

Wat anders zou hij, of welke heteroseksuele man dan ook, kunnen antwoorden? Paris Hilton is 35 jaar oud en heeft al meer bereikt dan menig mens in zijn hele leven zal doen. In 2014 verklaarde mode- en beautyblog Women's Wear Daily dat Paris voor meer dan 2 miljard dollar aan parfum had verkocht (in november 2015 kwam ze met haar 19e geurtje, een limited edition van een van haar best lopende parfums, Heiress). In de afgelopen 15 jaar heeft ze 50 Paris Hilton-winkels geopend in meer dan 40 landen, heeft ze haar naam als merk verkocht aan 17 producten. opende ze The Paris Beach Club in Manila op de Filipijnen, ontwikkelde ze een kinderkledinglijn en een cosmeticamerk in China, was ze resident bij de nachtclub Amnesia op Ibiza, en zette ze het leven van Amerikaanse celebrity's al op z'n kop, jaren voor Facebook, Uber en andere start-ups de technologische wereld verstoorden.

Op deze regenachtige dag in maart staat Paris model voor een shoot in Adon, een chic mannenblad over mode. Het tijdschrift is gegaan voor een bijbels thema en portretteert Paris als Delila, Maria en andere heilige karakters. Paris maakt de dienst uit op de set; ze bevraagt de fotograaf over zijn visie en het distributieplan van het tijdschrift: "Wanneer komt dit uit?" Tussen de foto's door dj't ze op haar laptop – ze laat haar eigen hit horen uit 2014, Come Alive, en Wonderwall van Oasis en Independent Woman van Destiny's Child. Ik trek al drie dagen met haar op en ben me gaan realiseren dat ze 24 uur per dag bezig is met dj'en. En daarnaast werkt ze constant. Als ze in de make-upstoel zit, zet ze foto's op Instagram, en tijdens de shoot draagt ze haar pr-medewerker Dawn Miller op om behindthescene-foto's te maken op een van de drie Paris-telefoons.

Net als Hillary Clinton is Paris gek op haar mobieltjes en houdt ze haar bestanden veilig op een persoonlijke server, waar ze elke week de wereld mee over reist. Vaak gaat haar vriendje, de Oostenrijkse zakenman Thomas Gross met haar mee, maar als hij het te druk heeft met zijn eigen bedrijf reist ze met haar beste vriendin en persoonlijke fotograaf Jennifer Rovero aka Camraface.

Deze foto is (natuurlijk) eigendom van Paris Hilton

Voor mensen die misschien niet alle instagramaccounts volgen van het haar- en makeupteam van Paris, klinkt dit idee van 'werk' misschien lachwekkend, maar om alle zakelijke verplichtingen na te kunnen komen moeten goedverdienende celebrity's belachelijk vroeg opstaan (vaak om vijf uur 's ochtends), en meestal zijn ze de hele week op pad. Het leven van Paris is een aaneenschakeling van werk, vakantie en sociale activiteiten – een jetsetleven dat 24/7 doorgaat. Ze verklaart dat ze zó veel reist dat ze geen last meer heeft van jetlags. "Ik hou van de room service in hotels," zegt ze. "Je kamer wordt altijd schoongemaakt, en het is altijd perfect." Maar een paar jaar geleden werd ze wel gek van steeds maar in andere hotels slapen in New York, "de plek waar ik ben geboren en wat ik nog steeds als mijn thuis beschouw". Daarom kocht ze er een appartement, waar onder andere een zebrabank in staat en een foto aan de muur hangt van een socialite die niet meer in leven is.

"Mijn binnenhuisarchitect heeft die ergens vandaan gehaald," zegt Paris met een diepe stem die totaal niet lijkt op het babystemmetje dat ik ken uit haar realityshow The Simple Life. "Ik zei tegen haar: 'Wie is dat in godsnaam? Waarom hangt er geen foto van mij?' Grapje natuurlijk – ik bewonder socialites niet echt."

"Als ik met zaken bezig ben, gedraag ik me als een zakenman," vertelt Paris. "Ik voel me soms net een vent."

Nee, nu zijn het zakenmannen waar Paris tegenop kijkt, zoals haar grootvader Conrad Hilton. Om haar dagelijkse zaken te kunnen runnen is er een heel kantoor fulltime voor haar aan de slag in Beverly Hills, maar Donald J. Loftus – de directeur van Parlux, het bedrijf dat haar parfums uitbrengt – zegt dat ze helpt met het design van de flessen, het kiezen van de geuren en nadenkt over de marketingstrategie. "Het is de hardstwerkende persoon die ik ken," zegt hij. Paris schat dat alleen Elizabeth Taylor meer celebrityparfum heeft verkocht dan zij – een record dat Paris verwacht te breken, aangezien de actrice niet meer leeft.

Op een bloggersontbijt ter ere van haar achttiende parfum, Paris Hilton Limited Anniversary Edition for Women , zie ik Paris aan het werk in full swing. Ze schrijdt van tafel naar tafel om quootjes te droppen bij de bloggers (Paris loopt niet, ze schrijdt), en ondertussen vertelt ze hoe haar outfit – een blauwe jurk met een wit jasje erover vol studs – precies past bij de glinsterende zilveren fles van het geurtje.

"Ik wilde iets ontwerpen dat op mij leek," zegt Paris. "Alsof ikzelf een parfumfles wilde zijn, ik moest die fles worden."

Aan het begin van het ontbijt geeft Loftus een speech waarin hij vertelt over wat Paris allemaal heeft bereikt in de parfumwereld, en hij geeft haar vervolgens een ingelijste foto van haarzelf, waarop ze een fles parfum in haar handen houdt. De stem van Paris schiet omhoog naar het piepende babystemmetje: "I love it. Ik ga het ophangen in mijn nieuwe appartement," kirt ze. "Als klein meisje kon ik me niet voorstellen dat ik in de parfumwereld terecht zou komen!" Daarna gaat ze samen met Loftus en haar pr-dame aan een witte tafel zitten voor het ontbijt. Haar stem zakt weer: "Ik was in Hong Kong voor een event van een goed doel," vertelt ze aan Loftus. Dan draait ze zich om, pakt haar iPhone en maakt een selfie met Miller en Loftus. Gelijk daarna zit ze weer recht en praat verder met haar lage stem.

"Als ik met zaken bezig ben, gedraag ik me als een zakenman," vertelt ze me twee dagen later. "Ik voel me soms net een vent."

Of, zoals haar zus Nicky Hilton Rothschild het zegt: " had heus niet zoveel kunnen bereiken als ze dom was geweest."

Paris Whitney Hilton werd geboren op 17 februari 1981 in New York. Ze is het kind van Richard Hilton en Kathy Richards, en tijdens haar kindertijd pendelde ze heen en weer tussen Beverly Hills en Manhattan, waar ze tegenwoordig allebei huizen bezit. Haar huis in New York lijkt meer op een Paris Hilton-museum dan op een thuis. Aan de muur hangen twee kunstwerken: een foto van een paparazzo die begint te flitsen zodra je de stekker die eraan hangt in het stopcontact steekt, en een schilderij van Paris samen met Andy Warhol, Darth Vader en andere Amerikaanse iconen. In de woonkamer staat een groot beeld van een dollarteken, een verzameling flessen van haar eigen parfum, en haar boek Confessions of an Heiress ligt prominent op tafel. Paris vindt het de normaalste zaak van de wereld.

"Ik ben als merk geboren," zegt ze. Met haar benen opgetrokken en haar chihuahua Peter Pan tegen zich aan zit ze op de bank – er brandt een vuurtje in de openhaard, waar ook allemaal kristallen in liggen.

Misschien dat andere rijkeluiskindertjes kunnen en mogen teren op het geld van hun familie, maar de ouders Hilton drukten hun dochter van kleins af aan op het hart dat ze voor zichzelf verantwoordelijk was. "Ik voelde veel druk om het nog beter te doen, nog grootser," vertelt Paris. "Ik wilde dat mijn familie trots was, en ik wilde zelf iemand worden." En naar dat motto heeft ze geleefd – haar vader en grootvader dienden allebei meer als rolmodellen dan als (groot)vaderfiguren.

"Ze was altijd al geïnteresseerd in het bedrijf van onze vader en hoe alles werkte," herinnert Nicky zich. "Ze zat altijd al rond te neuzen."

Nicky herinnert zich ook hoe Paris meeging met hun vader naar het kantoor van zijn vastgoedbedrijf Hilton & Hyland. De jonge Paris, vertelt Nicky, was heel anders dan de Paris Hilton die we later zouden leren kennen. Nicky omschrijft de vroegere Paris als "een echte tomboy" en "absoluut geen watje". Ze haatte de kleur roze en droomde ervan om dierenarts te worden. Als Paris uit school kwam, zegt Nicky, speelde ze met haar verzameling dieren die ze bij elkaar had gescharreld: reptielen, slangen, honden en fretten. Een van de producers van het eerste seizoen van The Simple Life, Nicole Vorias, herinnert zich ook de verhalen van Paris over haar huisdieren uit haar kindertijd. "Ze had slangen, schildpadden, woestijnratten – allerlei verschillende soorten dieren," zegt Vorias. "Ze was net Michael Jackson." Om haar vader te overtuigen om dieren voor haar te kopen, zette Paris dat bekende babystemmetje op.

" ontwikkelde zich al toen ik heel jong was, toen ik nog een kindje was," zegt Paris. "Als ik iets wilde hebben van mijn vader, zei ik: 'Pap, ik wil dit echt heel graag!'"

"Haar stem werd heel hoog en lief als ze iets graag wilde," zegt ook Nicky.

"Als je de humor ervan inziet en weet waar je mee bezig bent, als je het doet met een doel, dan is het juist slim, vind ik."

Maar Richard kreeg door wat zijn dochter aan het doen was en kocht geen huisdieren meer voor haar, dus spaarde Paris haar zakgeld op en kocht ze zelf nieuwe dieren. De familie verhuisde naar een enorme villa in Bel Air, en de vorige eigenaar, Jaqueline Smith van Charlie's Angels, had daar een enorm groot poppenhuis achtergelaten met werkende elektriciteit en stromend water. Volgens Nicky verzamelde Paris al haar dieren – chinchilla's, ratten, muizen, hamsters, en zelfs een geit – en stopte ze in het poppenhuis. "Ik denk niet dat onze ouders het doorhadden dat er zelfs een geit woonde," zegt Nicky. "Het poppenhuis was best wel ver van ons echte huis en onze ouders gingen daar nooit heen." Paris zegt nu dat het poppenhuis de inspiratie was voor het levensgrote hondenhuis in de tuin van haar huidige woning in Beverly Hills.

Als tiener woonde Paris in Californië, terwijl Nicky naar school ging in New York. Toen Nicky haar opzocht, merkte ze dat Paris niet meer leek op het meisje dat zich zo graag omringde met dieren. Nicky omschrijft de tiener-Paris als een typisch "sprankelend, vrolijk en blond" meisje uit Californië.

Tijdens een van de bezoekjes wilde Paris met haar zusje naar een club, maar Nicky maakte zich zorgen dat ze niet binnen zouden komen aangezien ze nog te jong waren. Maar Paris, vertelt Nicky, hielp haar zusje met eyeliner op haar ogen te doen, gaf haar een sigaret en zetten een zonnebril bij haar op. Volgens Nicky gaf Paris haar het volgende advies: "Niet praten, gewoon daar gaan staan en doen alsof je een sigaret rookt – dan lijk je ouder."

Paris had geleerd om verschillende rollen te spelen in verschillende situaties, om zo dingen van mannen gedaan te krijgen; zoals Simone de Beauvoir schreef: 'Je wordt niet als vrouw geboren, je wordt tot vrouw gemaakt'. Paris bestudeerde eigenschappen van vrouwelijkheid en vergrootte de clichés daarvan heel erg uit. In haar tienerjaren manipuleerde ze met deze genderperformances – zoals filosoof en feministische theoreticus Judith Butler het noemt – alle jongens om haar heen, zodat zij haar gaven wat ze wilde.

"Ik leerde dat al heel vroeg," vertelt Paris. "Als mijn vriendjes van toen boos op me werden, zei ik : 'Sorry, ik bedoelde het niet zo.' Dan vergaven ze het me gelijk."

Ook al veranderde Paris' uiterlijk en haar nachtelijke activiteiten, volgens Nicky bleven haar normen en waardes wel hetzelfde, en zijn die dat nu nog steeds. Toen Paris terugkeerde naar Manhattan voor de middelbare school, stopten zij en haar beste vriendin Casey Johnson – erfgename van het Johnson & Johnson-imperium – hun schoolrugzakken vol met fretten, vertelt Nicky. En nog steeds gebruikte ze alleen het babystemmetje als ze iets nodig had. Het enige echt grote verschil was dat ze haar vrouwelijkheid uitbuitte om in clubs te kunnen komen.

"Ik gedraag me soms gewoon een beetje kinderachtig," legt Paris uit. "Het is maar fantasie."

Maar plots veroverde die illusie de hele stad. In 1999 raakte de New York Post geobsedeerd door het nachtleven van de zusjes Hilton. Het roddelblaadje schreef een artikel over lokale, jonge erfgenamen, en Paris werd naar voren geschoven als het interessantste meisje van de klas. "De meest wilde en opvallende is hotelmeisje Paris Hilton, 19 jaar oud en parttime model, die graag en vaak haar tong uitsteekt," schreef Michelle Gotthelf in de Post op 15 oktober 2000. "Haar zusje Nicky van 16 loopt naast haar op haar Prada-hakken en ziet eruit alsof ze 25 is – ze is al meerdere keren gespot in verschillende clubs, waar ze champagne dronk en sigaretten rookte." In september 2001 poseerden de zusjes voor David LaChapelle in Vanity Fair – Nicky met een zwart-wit jurkje aan, Paris met een superstrak en kort zilver broekje en een zilver jasje zonder iets eronder.

Ze misdroeg zich en voldeed niet aan het ouderwetse imago van een brave erfgename – daardoor werd ze de hoofdrolspeler in de verhalen van de lokale roddelpers.

In 1999 en 2000 schreef de Post negen keer over Nicky en Paris, maar in 2001 was dat al zeventien keer. In één artikel quote Gotthelf iemand die Paris omschrijft als een ordinair en dom feestbeest: "Het is respectloos hoe zij zich gedragen tegenwoordig," zou de bron hebben gezegd. "Als ze maar iets van respect voelden jegens hun familie, zouden ze hun neus wel leeg houden."

Maar zelfs drie jaar voor het begin van The Simple Life wist Paris al hoe ze haar vrouwelijkheid kon inzetten voor commercieel succes. Ze misdroeg zich en voldeed niet aan het ouderwetse imago van een brave erfgename – daardoor werd ze de hoofdrolspeler in de verhalen van de lokale roddelpers. Iedereen had het over haar en iedereen wilde op haar feestjes komen. Feestorganisatoren begonnen de zusjes geld aan te bieden om op hun avond aanwezig te zijn, en daarmee werden de Hiltons een van de eersten die betaald werden om uit te gaan.

"We konden het gewoon niet geloven," zegt Nicky. "We dachten: serieus, je gaat ons geld geven om naar een club te gaan en daar te feesten met onze vrienden? Fuck yeah."

Toen Paris na de middelbare school weer terugging naar LA, besloot ze om met hetzelfde personage te proberen Hollywood en de nationale pers te veroveren. Een paar maanden geleden sprak ik af met Vorias bij een food court in een winkelcentrum, om te horen hoe dat Paris is gelukt. In dit food court werden geen kipnuggets in grote plastic emmers geserveerd, maar sushi op aardewerken bordjes; het was een perfecte plek om de vroege carrière van Paris eens goed door te nemen.

" wist precies wat ze aan het doen was," zegt Vorias die een roze trui aanheeft en een tasje met bloemenprint bij zich draagt.

Vorias ontmoette Paris toen ze aan de slag ging bij The Firm, een van de bedrijven die Paris toen runde. Ook was Paris in die tijd al een paar keer verschenen op het witte doek, en in 2003 werd ze benaderd door Fox of ze niet een rol wilde spelen in een realityserie die gebaseerd zou zijn op de sitcom Green Acres. Paris zegde toe voor het eerste seizoen, en het productiebedrijf van The Real World zou verantwoordelijk zijn voor de productie.

Vorias vertelt dat zowel Fox als het management van Paris verrast werden door het succes van The Simple Life. In die tijd was realitytelevisie nog niet echt iets groots – Survivor was een van de weinige grote hits van dat moment en op MTV draaide al jaren de serie The Real World, maar het was nog lang niet zoiets groots als de aandacht voor Jennifer Aniston of Ben Affleck in die tijd. Maar Paris wist dondersgoed dat ze het programma kon gebruiken als springplank naar een nog veel grotere carrière. Vorias vertelt dat er heus weleens opnames over gedaan moesten worden van productie, maar het was Paris die zichzelf regisseerde. Ze creëerde zelf het leeghoofderige typetje met de typische Paris-spraak en haar beroemde oneliners.

"Weet je nog die beroemde scène waarin ze zich afvraagt wat Walmart in godsnaam is? Ze wist heus wel wat Walmart was," zegt Vorias. "Ze had die scène zelf bedacht en wist dat het goed zou werken."

"Toen ik bezig was met het karakter voor The Simple Life, zei ik tegen mezelf: je moet gewoon altijd dit stemmetje opzetten," zegt Paris. "Als iemand echt zo zou zijn, in het echte leven, zou ik dat heel vreemd vinden. Maar als je de humor ervan inziet en weet waar je mee bezig bent, als je het doet met een doel, dan is het juist slim, vind ik."

Aan het begin van haar carrière ontwierp Paris haar gestalte als een hypervrouwelijke en dommige versie van zichzelf, waarmee ze het stereotype van het rijke, domme blondje juist ondermijnde. Ze begreep precies de humor en de kracht van slagzinnetjes als 'that's hot', maar het Amerikaanse publiek was te dom – en waarschijnlijk te seksistisch – om door te hebben hoe radicaal Paris echt bezig was.

Ook al heeft The Simple Life ervoor gezorgd dat realitytelevisie het belangrijkste onderwerp werd van de roddelbladen en de televisieschermen, het programma is heel anders dan de meeste realityseries. Programma's als Keeping up with the Kardashians gebruiken de sterrenstatus van de deelnemers als verhaallijn, terwijl Paris in The Simple Life scenario's volgde waarin ze werd neergezet als bimbo.

In aflevering zeven van seizoen drie besturen Nicole en Paris een bus, terwijl ze giechelen als irritante rijkeluiskindjes en ze iedereen om hen heen gek maken. Daarna gaat Paris een dagje helpen op een crèche, gehuld in een luipaardprintjas. "Ziet het eruit alsof we op een kinderdagverblijf werken?" vraagt Paris. "Ga ik nog een beetje geld verdienen hier of hoe zit dat?" Als Keeping up with the Kardashians een serie is die op Dickiaanse wijze de effecten van beroemdheid op een familie laat zien, dan is The Simple Life een ode aan de screwball comedy uit de jaren dertig die over klasse gaat.

Paris ging rustig door met zichzelf verschillende typetjes aanmeten – van feestbeest tot gerespecteerde directeur, afhankelijk van de situatie. "Als ik naar Ibiza ga, zie ik eruit als een ravebarbie," legt Paris uit. "Maar als ik in New York ben en ik ga naar een liefdadigheidsconcert, trek ik bijvoorbeeld een zwarte avondjurk aan en ben ik een heel ander mens." In principe speelt ze alleen de verschillende typetjes als ze in de publieke ruimte is, maar soms glipt het babystemmetje eruit als ze gewoon thuis is, of met vrienden.

"Ik praat altijd normaal, maar als het per ongeluk gebeurt roepen ze me tot de orde," zegt Paris. "Mensen die me niet kennen denken waarschijnlijk dat ik echt het grootste leeghoofd ben op planeet aarde."

"Ik wilde iets ontwerpen dat op mij leek," zegt Paris. "Ik moest zelf die parfumfles worden."

Justin Stoney, een van de bekendste stemcoaches uit New York, zegt dat andere prominente Amerikanen al eerder gebruik maakten van een apart stemmetje voor publiek. Hij vindt Michael Jackson het beste voorbeeld. "Hij gebruikte de Michael Jackson-stem voor publiek of als hij voor de camera stond. Maar er zijn opnames van hem waarop hij stemles krijgt, en daarop hoor je hoe hij met een diepe stem zegt: 'Hallo, ik ben Michael Jackson'."

Zoals Jackson door zijn mediatrucjes de koning van de jaren tachtig werd, zo werd Paris door haar performances de koningin van de periode dat Bush regeerde. 13 miljoen mensen keken naar de eerste aflevering van The Simple Life in december 2003. Voor de goede orde: 'slechts' 4,8 miljoen mensen keken naar de best bekeken Kardashians-aflevering. In 2004 werd Paris de meest gegoogelde persoon van het jaar, iets wat alleen Michael Jackson, Britney Spears, Miley Cyrus, Jennifer Lawrence en Kim Kardashian ook kunnen zeggen. Ze begon parfum te verkopen en nam zelfs een album op – dat uiteraard Paris heet –, samen met Scott Storch, en daarop vind je de cultklassieker Stars are Blind. Terwijl andere erfgenamen van haar leeftijd een echtgenoot zochten of teerden op de zakken van hun familie, was Paris keihard aan het werk.

"Ik wil gewoon alles kunnen krijgen en doen wat ik wil, wanneer ik het wil," zegt Paris. "Ik denk niet dat ik erg gelukkig zou zijn als ik gewoon alles maar kreeg van mijn familie. Dan heb je niet het gevoel dat je ervoor hebt gewerkt, en dat voelt gewoon niet zo lekker."

Stoney denkt dat ze veel van haar succes te danken heeft aan haar stemmanipulatie. Hij denkt dat beroemdheden met hun stem spelen omdat een stem vertelt met wat voor iemand je te maken hebt. "Als je een babystemmetje opzet, wek je de suggestie van jeugdigheid en onschuld, van pretentieloosheid. En iedereen houdt wel een beetje van baby's."

Maar in de Bush-tijd was LA nog niet klaar voor Paris die Paris Hilton speelde voor geld en roem, het publiek keurde haar grotendeels af. Toch ging ze langs bij televisieprogramma's en lachte ze om het feit dat ze beroemd was omdát ze beroemd was; inmiddels zijn we zo ver dat de meest gerespecteerde sterren, zoals Jennifer Lawrence bijvoorbeeld, een selfie willen maken met realitysterren zoals Kris Jenner. Vorias beweert dat Paris na The Simple Life in een strijd verwikkeld raakte. "Veel mensen wilden niet met haar werken – ze dachten dat ze ordinair was en te veel Hollywood, want dat imago had realitytelevisie toen nog," vertelt Vorias. "Het was misschien een succesvol programma, maar het bleef realitytelevisie."

Het was Paris die de weg plaveide voor programma's met sterren als de Kardashians of de Pratts. De radicale verandering die zij veroorzaakte over wat het betekent om wereldberoemd te zijn, was zelfs in 2004 al relevant. Door het succes van The Simple Life wilde heel Hollywood, ook de mensen die eerst niets van haar moesten hebben, plotseling met Vorias afspreken. Ze stond aan de wieg van goochelaarsprogramma Criss Angel: Mindfreak , en werkte als programmaontwikkelaar bij MTV in de glorietijd van The Hills, op het hoogtepunt van de realitytelevisieboom, midden jaren nul. "Opeens kwam iedereen naar mij toe met ideeën. Voor die tijd moest ik altijd zelf op zoek – het heeft alles veranderd."

Na The Simple Life begonnen commerciële zenders realitytelevisie te programmeren. MTV begon aan de tweede gouden eeuw met The Hills , en op TLC kon je de levens volgen van Dance Moms en van kindster Honey Boo Boo . Paris ontwikkelde iets wat academicus Daniel J. Boorstin 'an image' noemt, een imago of een beeltenis. Hij denkt dat 'pseudo-events' – zogenaamde nieuwsverhalen die gemaakt worden van momenten die niet per se nieuwswaardig zijn – images creëren van een momentum in de tijd. Hij schrijft: "Een image is niet gewoon een merk, een ontwerp, een slogan of simpelweg een plaatje. Het is een goed bestudeerd en uitgedacht karakteristiek profiel van een individu, een instituut, bedrijf, product of dienst." Paris wist elk moment in een image te veranderen. In een paparazzifilmpje uit 2008, om maar een voorbeeld te noemen, loopt ze met haar Maltezer in de ene hand en een shopping bag in de andere door een dure winkelstraat. Een paparazzo vraagt haar verschillende dingen, maar zij zwijgt – totdat hij iets vraagt wat merktechnisch interessant kan zijn.

"Hoe heet je hondje?" vraagt hij.

Paris lacht, haalt diep adem, en zegt met haar babystemmetje: "Marilyn Monroe."

In de rest van de video blijft ze zwijgen. Ze winkelt, wandelt de straat op en neer, poseert in stilte met fans die langslopen, en springt dan in haar auto, waarin ze het nummer Piece of Me van Britney Spears aanzet. De tekst daarvan gaat als volgt: 'I'm Mrs. Lifestyle of the rich and famous / I'm Mrs. Oh my god! That Britney's shameless' ."

De feministische wetenschapper Camille Paglia zei in 2006 tegen US Weekly dat " beroemd zijn heeft veranderd door high-fashion poses over te nemen die ze leerde van dragqueens." Zowel Paglia als The Hills-ster Spencer Pratt vinden Paris een van de meest grensverleggende figuren uit Hollywood, maar weinig mensen zagen dat ook al in de begindagen van Paris' carrière. In haar boek The Bling Ring zet Nancy Jo Sales Paris neer als beroemd symbool van het destructieve individualisme dat in de jaren nul zo aanwezig was: rijke mensen die honderden dollars spendeerden aan roze Juicy Couture-truien, en welvarende ouders die miljoenen uitgaven aan de zestiende verjaardag van hun kroost, zodat ze in My Super Sweet 16 op MTV zouden komen.

In 2007 publiceerde Newsweek een coververhaal met de titel: 'Girls Gone Bad: Celebs and Kids', met daarbij een afbeelding van Paris, als boegbeeld van de zonde. "Nooit eerder werden onze kinderen zo overstelpt door beelden van oversekste, schaarsgeklede beroemdheden die niet uit een auto kunnen stappen zonder hun keurig gewaxte edele delen te laten zien aan de fotografen," schreef Kathleen Deveny in haar paranoïde artikel. "Groeit er een hele generatie op als 'prostitots', zoals de moeders in LA het noemen: jonge meisjes die zich kleden als troela's, leven voor een tasje van Dolce & Gabbana, en niet weten hoe je een woord als 'deugdelijk' moet spellen of wat het eigenlijk betekent?"

Paris werd weggezet als preuts of juist als slettebak, maar in plaats van zich te verontschuldigen, bleef ze zich gedragen zoals ze zelf wilde.

Dit soort kritische stukken negeerden de liefdadigheid die Paris ook kenmerkt. Gedurende haar hele carrière zet ze zich al in voor goede doelen, vaak met het doel vrouwen en kinderen te kunnen helpen. Afgelopen zomer draaide ze bijvoorbeeld nog voor kansarme kinderen op Ibiza, en al drie jaar op rij doneert ze geld aan het India School Project, een organisatie die kinderen helpt met naar school gaan en vrouwen financieel ondersteunt in een empowerment-programma. Paris heeft de bouw van een school gefinancierd, en ook heeft ze een programma opgezet waarin de schoolkinderen zelf kippen moeten houden, die ze nadat ze volwassen zijn kunnen opeten of verkopen, waarvan het salaris van de leraren deels wordt betaald. In 2014 werd Paris geëerd voor haar werk voor de Starlight Children's Foundation, en in november 2015 bedankte de Make-A-Wish Foundation in Chili haar voor haar vrijwilligerswerk en donaties.

"Ik heb zo veel geluk in mijn leven dat het mijn plicht is iets terug te doen," zegt Paris. "Ik hou van mijn filantropische kant, ik zet graag zaken in het zonnetje waar ik in geloof. Het voelt geweldig om mensen te kunnen helpen. Er is niets fijners dan iets terug te kunnen geven en een verschil te kunnen maken voor de mensen die het nodig hebben."

Paris verscheen in het celebritywereldje toen er nog geen Jezebel of Tumblr's waren waarin de seksistische uitlatingen van verschillende media over vrouwelijke beroemdheden werden aangekaart. Ze werd weggezet als preuts of als slettebak, maar in plaats van zich te verontschuldigen, bleef ze zich gedragen zoals zij zelf wilde.

"Ik trek me er echt niks van aan wat mensen van me vinden," zegt Paris.

"Paris houdt zich niet aan de regels, ze breekt ze juist," legt Nicky uit.

Haar opgestoken middelvinger naar conventies heeft haar populair gemaakt onder homoseksuelen; ze zien haar als een radicale pionier, en in sommige gaybars in New York wordt haar hit Stars Are Blind gedraaid als eerbetoon.

Terwijl iedereen de Kardashians ziet als succesvolle zakenvrouwen, werd Paris uitgelachen en bespot.

"Paris heeft bijna tien jaar lang doorgebracht als de meest gehate vrouw van Amerika," zegt John Tuite, een schrijver en dj die haar liedjes vaak draait in een hotelbar in SoHo. "Ze belichaamt alles wat de Bush-periode verachtte. Tot voor kort was het ondenkbaar om een kop tegen te komen in de kranten waarin Paris positief werd neergezet. Het feit dat ze dat heeft overleefd, of zelfs opbloeide onder deze kritische blik, is het bewijs dat ze eigenlijk hartstikke punk is."

Ondanks dat Paris nu een relatie heeft, en eerder relaties had die breed werden uitgemeten in de pers, is ze nooit bezig geweest met trouwen of zo veel mogelijk kinderen krijgen – in tegenstelling tot sommige andere succesvolle vrouwen die 'trotse moeder' graag als prestatie opnemen in hun twitterbio. "Ik haat van die moeders die de hele tijd hun dochters opjagen, die ze zo snel mogelijk willen zien trouwen" zegt Nicky. De Kardashians hebben een heel televisieprogramma gebouwd rondom de pogingen van de Kardashian-dochters om te trouwen en kinderen te krijgen.

Je zou kunnen stellen dat de Kardashians hun succes te danken hebben aan Paris, die ervoor heeft gezorgd dat realitysterren serieus worden genomen als beroemdheden waar geld aan verdiend kan worden. Vorias denkt zelfs dat de kreunende stemmen van de Kardashians een geëvolueerde versie zijn Paris' stemmetje: "Ik denk altijd aan het Kardashians-geluid als een nieuwe versie van dat babystemmetje." Stoney is het daarmee eens – hij typeert de Kardashians-kreun als een "subtiele vernauwing van de stembanden, die vrouwen combineren met een hogere ademhaling en misschien een beetje nasale resonantie, waardoor je het gevoel krijgt van een verwend nest dat zich als een klein kind gedraagt." Net weer anders dan het babystemmetje van Paris.

Terwijl iedereen de Kardashians ziet als succesvolle zakenvrouwen, werd Paris uitgelachen en bespot. Zij is verantwoordelijk voor het prototype van de realityster, maar daar is ze nooit voor beloond. Dit valt in lijn met andere stoorzenders uit die periode – Emily Gould bijvoorbeeld schreef online stukjes over haar leven op Gawker, en ze werd aan het kruis genageld door de media. Vijf jaar later schreef Lena Dunham stukjes over haar seksleven dat ze overhield aan haar leven als maker van de serie Girls. Haar stukken lijken behoorlijk op die van Gould, maar zij krijgt maar een een fractie van de kritiek waar Gould op kon rekenen. Vergelijkbaar is het ridiculiseren van MySpace Tom, terwijl Mark Zuckerberg waarschijnlijk nooit Facebook had kunnen ontwikkelen als er niet eerst het voorbeeld was geweest van MySpace.

Foto via @MissJoyceHilton

"Paris Hilton is hartstikke slim," zegt Spencer Pratt, en hij geeft haar ook credits voor het kunnen bestaan van Speidi bijvoorbeeld. Sommige mensen denken misschien dat het over is met haar faam, maar volgens Spencer heeft ze wel gezorgd voor een lange levensduur. Zelfs zonder televisieprogramma blijft Paris beroemd, en verrijkt ze haar portfolio met kledingwinkels in het buitenland, parfums en plaatjes draaien. "Zij heeft het zo ongeveer uitgevonden: betaald krijgen om op een feestje te komen. Zij is de grondlegger van die hele beweging," zegt Nicky. "En nu clubs en venues steeds meer geld uitgeven aan hosts en entertainment, wordt zij het entertainment."

Pratt verwacht dat als de Kardashians van de buis af worden gehaald, ze wederom in Paris' voetsporen zullen treden. Want eigenlijk is het Paris-imperium nu groter dan ooit – de zalen waar ze draait zijn altijd uitverkocht, verscheen in 2015 op 17 verschillende covers van tijdschriften, en werd genomineerd voor 'Celebrity DJ of the Year' tijdens de Global Spin Awards in 2015. In de komende jaren is ze van plan om 200 cosmeticawinkels te openen in China, en zullen haar 20 ^ste en 21^ste parfum worden gelanceerd.

Al zittend op de bank samen met Peter Pan, beklaagt Paris zich over hoe de media haar hebben neergezet als oversekste, domme, gemene bimbo. "Ik denk niet dat mensen zich realiseren dat ik een gevoelig en zachtaardig mens ben – ik heb een groot hart. Ik ben niet dat wat sommige mensen over mij zeggen." Terwijl ze dit zegt, zie ik in mijn ooghoek het kunstwerk van haar met Darth Vader en Andy Warholl; net als Star Wars en de soepblikken, heeft Paris Amerika veranderd.

"De mensen die het niet snappen en die mij zien als een verwende bimbo zijn waarschijnlijk de mensen die alleen een keertje The Simple Life hebben gezien, of een keer een interview met me waarin ik praat met mijn babystemmetje," zegt Paris. "Maar als je even goed nadenkt, weet je dat het juist het tegenovergestelde is: zo ver kom je niet als dom blondje."

Koop luchtje nummer 19 van Paris, Heiress, hier.
Dit artikel verscheen 9 december 2015 op Broadly US.

-

Vrouwen praten misschien veel, maar we horen ze te weinig. Daarom is Broadly Nederland er. Like onze pagina.

Snackbar 't Pleintje is waarschijnlijk de bekendste cafetaria van Nederland. Niet dat de zaak, een simpel houten gebouwtje, zo bijzonder is. 't Pleintje was een snackbar geweest zoals er honderden of misschien wel duizenden zijn, ware het niet dat de makers van New Kids hem uitkozen als dé vreetschuur van Richard Batsbak, Barrie Butsers en die andere randfiguren. Dit is de plek waar de New Kids naartoe gingen voor hun picanto's, broodjes warm vlees en bakpao's, en waar de legendarische vraag "wie is hier nou de snackbar, gij of ik?" het licht zag.

Snackbar 't Pleintje bestaat echt. Het frietkot staat in Den Dungen, het dorp dat grenst aan Maaskantje. De afgelopen zestien jaar werd de zaak uitgebaat door Eric van Zandbeek en zijn vrouw. Maar Eric heeft genoeg friet gebakken, en heeft zijn zaak te koop gezet. We belden met Eric om te vragen waarom hij stopt, en of hij het gaat missen.

VICE: Hoi Eric. Waarom ga je ermee stoppen?
Eric: Mijn vrouw en ik zijn hier al zestien jaar mee bezig, en na zestien jaar frietbakken zijn we wel toe aan wat nieuws, een nieuwe uitdaging. Maar de cafetaria blijft wel bestaan.

Ga je het missen?
Mijn vrouw staat vooral in de zaak, en die gaat het contact met de klanten denk ik wel missen. Maar ik eigenlijk niet. Ik ben de afgelopen tijd sowieso al meer ander werk aan het doen, ik werk ook als zzp'er in de bedrukking. Ik sta tegenwoordig alleen nog maar in het weekend in de cafetaria.

Heeft New Kids veel veranderd voor jou en de zaak?
We hebben door de film natuurlijk enorm veel publiciteit gehad. En nog steeds komen er heel veel mensen vanwege New Kids naar ons toe, ook Duitsers, Oostenrijkers en zelfs Russen. Dat gebeurt nog bijna elke dag. Dat is heel leuk, iedereen vindt het geweldig hier. We hebben eigenlijk nooit negatieve klanten.

Was het voor jou altijd leuk, of is het ook weleens vermoeiend als er weer iemand binnenkwam om New Kidsje te spelen?
Voor mij is het altijd leuk. Ik heb een boel vaste klanten, en die herken ik natuurlijk. Als ik iemand niet ken, dan weet ik eigenlijk al hoe ze hier terecht zijn gekomen. Ik maak dan altijd een praatje, vraag waar die mensen vandaan komen. Zo leer je elke dag nieuwe mensen kennen. Het komt weleens voor dat er mensen de zaak in komen waarvan ik denk: wat komt hier nu weer binnen? Maar als je die dan spreekt, zijn ze toch heel anders dan je dacht. Dat gaan we toch wel een beetje missen.

Heb je eigenlijk je assortiment aangepast na de film – staat de Jos Brinkie op het menu?
Nee, maar we hebben wel jarenlang de Knoepert verkocht. Dat was een snack die de jongens van New Kids samen met Van Oers Snacks hebben ontwikkeld. Die worden nu niet meer gemaakt. Dat is wel jammer, want daar hadden we er nog veel meer van kunnen verkopen. Maar we hebben ruim zestig snacks in het assortiment, dus er is keuze genoeg.

Wat gaat er nu met de snackbar gebeuren? Is er veel interesse?
Ja, het gaat heel hard. Ik heb zaterdag op Facebook laten weten dat de zaak te koop is, en dat is al honderden keren gedeeld. Ik heb ook al een paar serieuze kopers aan de telefoon gehad, maar dat loopt nu allemaal via de makelaar.

En wat ga jij nu doen? Ben je door de populariteit van 't Pleintje rijk genoeg geworden om de rest van je dagen aan de Spaanse costa te slijten?
Ach, je verdient er wel wat extra door, maar ik kan helaas nog niet in Spanje op het strand gaan zitten. Ik moet nog wel even blijven werken.

Bedankt Eric, het ga je goed!

Illustratie door Joel Benjamin

De gevangenis lijkt een bijna oneindige bron van bizarre verhalen voor de Britse sensatiepers. In de laatste paar maanden zijn er berichten geweest over gedetineerden die elkaar halfnaakt te lijf gingen met wc-borstels, hun rivalen probeerden op te blazen met vloeibare explosieven, en zich naakt door het observatieluikje in de celdeur probeerden te wurmen. Kortom, er gebeuren een hoop dingen achter tralies die je in het dagelijks leven niet zo snel zal tegenkomen.

Ik nam contact op met vier voormalig gedetineerden om erachter te komen wat de bizarste dingen zijn die zij in de gevangenis hebben gezien. Dit is wat ze te zeggen hadden.

John Williams, 67 jaar oud
Zat meerdere straffen uit voor gewapende overval

Tijdens mijn gevangenisstraffen heb ik twee dingen meegemaakt die ik erg bizar vond. De eerste was toen de gevangenisbewaarders in HMP Albany het lijkje van mijn parkiet opgroeven, omdat ze dachten dat ik smokkelwaar had verstopt. Mensen die lange straffen uitzaten, mochten parkieten houden als huisdier, en de mijne was bijna als een kind voor me geworden. Er was een klein grasveldje met een boom buiten de vleugel, en toen mijn parkiet doodging, besloot ik hem daar te begraven. Ongeveer twintig minuten later keek ik uit mijn celraam, en zag ik een groep cipiers naar het grasveld lopen.

Tot mijn grote afschuw begonnen ze te graven, omdat ze dachten dat ik iets illegaals had verstopt. Ze hadden waarschijnlijk gezien dat ik iets begroef en hadden het verkeerde idee gekregen. Het was erg absurd. Uiteindelijk vonden ze de parkiet, en moesten ze daar hard om lachen. Ik vond het niet zo grappig. Ik had een betere band gekregen met dat vogeltje dan ik met de meeste mensen had, wat waarschijnlijk een van de redenen is dat ik überhaupt in de bak ben beland.

Het tweede incident draaide om een gevangene die betrapt werd in het ondergoed van de vrouw van de gevangenisdirecteur. Hij werd gefouilleerd, en toen bleek dat-ie een kanten slipje aan had. De cipiers doorzochten z'n cel, en vonden nog vier soortgelijke onderbroekjes. Ze begonnen gelijk allerlei vragen op 'm af te vuren: "Wat is dit? Is er een zwarte handel in ondergoed? Waar heb je dit vandaan?" Hij weigerde te antwoorden, dus werd hij naar de directeur gesleept omdat hij ongeautoriseerde spullen in z'n cel had.

Ik hoorde later dat de directeur de beschuldigingen had voorgelezen, en hem daarna vroeg of hij nog iets te zeggen had. "Ja," zei de onderbroekendief. "Het spijt me, meneer, maar ze zijn van uw vrouw." Hij zat in een ploeg die de gevangenis uit mocht om het huis van de directeur te schilderen, en was naar binnen geslopen en had het ondergoed gestolen.

Justin Rollins, 32 jaar oud
Zat vast voor beroving

Het raarste dat ik ooit heb gezien in de gevangenis gebeurde in HMP Highdown in Surrey. Ik was in de ziekenvleugel geplaatst, nadat ik in mijn armen had gesneden met een scheermesje omdat ik overgeplaatst wilde worden. Het was in de ziekenvleugel een stuk veiliger en rustiger dan in de vleugel voor jeugdcriminelen, waar ik daarvoor zat.

Iedereen in de ziekenvleugel behalve ik was volwassen, en veel van de mensen daar hadden ernstige psychische problemen. Op een dag zag ik hoe een gast uit z'n cel werd getrokken door bewaarders in van die witte anti-besmettingspakken. Hij werd langs mijn cel afgevoerd, en in een speciale isolatiecel geplaatst.

Het gebeurde wel vaker dat gevangenen door de mannen in witte pakken werden afgevoerd; dat gebeurde meestal als iemand zichzelf had onder gesmeerd met poep, wat regelmatig voorkwam. Maar deze keer was de reden voor de pakken veel vreemder; er was een kussensloop vol met duivenkoppen gevonden in de cel van de gevangene. Blijkbaar gebruikte hij brood om ze naar zijn raam te lokken, en trok hij dan hun kop eraf en verzamelde die.

Ik heb de duivenmoordenaar daarna nooit meer gezien. Ik ga ervan uit dat hij naar een andere gevangenis werd overgeplaatst, of met spoed is opgenomen in een psychiatrische inrichting. De andere gevangenen vonden het hele verhaal wel grappig – uiteindelijk moet je wel de humor inzien van moeilijke situaties in de gevangenis. Het personeel was nog meer gehard dan de criminelen. Ze hadden alles wel al een keertje meegemaakt, en keken nergens meer van op. Maar een cipier moest wel kotsen na de duivenvondst, wat ik ook niet zo gek vond.

Ceri "Cesto" Stokes, 33 jaar oud
Heeft meerdere straffen uitgezeten voor geweldsdelicten

Het bizarste dat ik heb gezien in de bak was een gast die een cipier gijzelde met een nepbom, die hij had gemaakt van een heupfles en een paar draden van een radio. Hij was Iers, en maakte gebruik van het nationale stereotype. In werkelijkheid had hij geen idee hoe je een bom maakt. De gijzelaar was een vrouwelijke bewaarder die Emma heette, en ongelofelijk vervelend was. De hele vleugel klaagde over haar, en die Ierse gast had duidelijk besloten om er iets aan te doen. Hij sloot haar op in haar kantoor, en dreigde haar op te blazen. Ze piste in haar broek, wat we behoorlijk grappig vonden, omdat ze ons allemaal het leven zuur had gemaakt.

Het werd duidelijk dat de cipiers de controle over de vleugel waren verloren, en de gevangenen begonnen al snel te rellen. Het lukte de bewaarders om ons naar buiten te drijven, naar de binnenplaats, waar we tot middernacht werden vastgehouden. De gevangenen van de vleugels om de binnenplaats heen gooiden hun matrassen uit het raam, en wij staken ze in de fik en maakten een soort vreugdevuur. De rel haalde de regionale nieuwszender.

Die Ierse gast kreeg vier jaar bovenop zijn gevangenisstraf voor de gijzeling. De gevangenisdirecteur verzekerde iedereen die op de binnenplaats werd vastgehouden dat we geen extra straf zouden krijgen als we allemaal teruggingen naar onze cel. Hoewel hij zich aan zijn woord hield, werden sommigen van ons wel snel daarna overgeplaatst naar andere gevangenissen. Het was een rare en grappige gebeurtenis die laat zien hoe gestoord de bak af en toe kan zijn.

Stephen Jackley, 30 jaar oud
Zat twaalf jaar vast voor een gewapende overval

Een van de raarste dingen die ik in de gevangenis heb meegemaakt, was dat de cipiers van HMP Parkhurst besloten dat we niet naar buiten mochten, omdat er een wolk in de lucht boven de binnenplaats hing. Volgens mij dachten ze dat het zou gaan regenen, en dat de natte tegels een gevaar voor onze veiligheid zouden zijn, omdat we dan misschien wel zouden uitglijden. Ze wilden proactief zijn, en de dreiging alvast neutraliseren voordat het zover was. Als je kijkt naar hoe het leven is in de gevangenis, zou je niet denken dat een wolk het grootste gevaar voor de veiligheid vormt.

John, Justin, Cesto en Stephen zeggen dat ze nu op het rechte pad zijn. Justin heeft een boek geschreven over zijn criminele dagen, Stephen runt zijn eigen uitgeverij, John houdt een blog bij over misdaad en het gevangeniswezen, en Cesto is een rapper.

Afgelopen weekend werd voor de achttiende keer de Pines Party gehouden - een drie dagen durend feest vol jarentachtig-neon, lasershows en extravagante dansacts. Fotograaf Nathan Bajar stapte op de veerboot om portretten te schieten van de bezoekers.

De media vielen als een blok voor Ethan Fineshriber, een elfjarige jongen uit Utah. Hij won in zijn leeftijdscategorie en is autistisch. Ethan kreeg de diagnose op zijn derde. Hij had altijd moeite om vriendjes te maken, waardoor zijn moeder besloot hem in te schrijven voor een taekwondo-klas. Misschien dat dat zou helpen.

Ethan bloeide op in de vechtsport. "De eerste keer dat ik naar taekwondo-les ging, moest ik gewoon wat bewegingen leren en raakte ik geïnteresseerd, want ik kon het leren, onthouden en er beter in worden," zei hij tegen Fox 13.

Toen hij acht jaar was besloot Ethan dat hij de wereldtitel wilde pakken. Drie jaar en een hoop hard werk later lukte hem dat in zijn leeftijdscategorie. Hij pakte bij de ATA World Expo de gouden medaille door een perfecte score in het onderdeel XMA Forms. En hij won zilver in het onderdeel XMA Weapons.

Na zijn winst renden zijn trainingspartners – en vriendjes – naar Ethan toe om hem te feliciteren. "Ik vond het spannend of ik wel ging winnen, maar ik dacht dat ik een kans had toen de jury de cijfers gaf en iedereen om me heen gek werd," zei de kampioen.

Het is logisch dat dit verhaal opgepikt is door media die normaliter niks melden over de wereld van vechtsporten. Een jongen met een handicap die vriendschap, een doel en glorie vindt in een sport die bij hem past, wie houdt daar niet van?

Maar de toon van de berichtgeving is, om Laurie Bream, een andere autistische kampioen, te citeren, "... gretig."

Sommige artikelen, zoals in het eerder genoemde People's Magazine, komen aardig in de buurt van Inspiration Porn. Het scheelt maar weinig of clichés als "de enige handicap is een slechte houding" worden uit de kast getrokken. Maar vooral de titel van het artikel bij Fox, "Jongen met autisme vernietigt stereotypes door de wereldtitel taekwondo te pakken", vind ik niet oké.

Het klopt waarschijnlijk wel dat de overwinning van Ethan in sommige kringen wat stereotypes heeft vernietigd, aangezien autisme meestal geframed wordt als iets tragisch. Als je de neurologische conditie alleen kent als een brute aandoening die levens verwoest en families uit elkaar rijt, dan is een verhaal over een autistische jongen die zijn leven niet haat en dingen bereikt waarschijnlijk schokkend.

Maar als je wel wat over autisme weet, is het verhaal van deze jongen eerder een bevestiging van het stereotype dan een vernietiging daarvan. Door de focus op rituelen, herhaling van acties en de logische gang van de ene techniek naar de andere, kunnen vechtsporten ideaal uitpakken voor autistische mensen. De training leert hen daarnaast zelfverdediging, wat geen kwaad kan, aangezien autistische kinderen vaak gepest worden. Een klasje van een vechtsport biedt meestal meer steun dan een schoolplein. De routine kan helpen om angsten te beheersen.

Er zijn hele programma's, zoals Fighting For Autism, gewijd aan het helpen van autistische mensen via vechtsporten. Ethan is ook zeker niet de eerste autistische atleet die zich onderscheidt in een vechtsport, denk bijvoorbeeld aan de carrière van kickbokser Jo Redman en de up-and-coming MMA-vechter Serena DeJesus.

De manier waarop grote Amerikaanse media schreven over Ethan doet me pijn. Zo vaak wordt het feel good-sprookje verteld van een gehandicapt persoon die, tegen alle verwachtingen in, een overwinning boekt 'ondanks de aandoening'. Twintig jaar geleden is die vorm van berichtgeving al perfect belachelijk gemaakt door het televisieprogramma Mr Show. Maar sindsdien is het alleen maar erger geworden.

Autistische mensen die presteren in vechtsporten doen dat niet ondanks noch dankzij hun autisme. Geen Rain Man-verhaal dus. Ze slagen met autisme. Autisme biedt zowel voor- als nadelen, zowel sterktes als zwaktes. Het kan ervoor zorgen dat je breekt in de ring, maar het kan ook het beste in jezelf naar boven halen. Is het niet veel interessanter om autisme op die manier te bekijken, in plaats van de tweedimensionale zwart-wit-verhalen die we overal zien? Zou het niet stukken beter zijn om elke neurologische aandoening op die manier te bekijken?

Als de neuro-atypische mensen die het grootste deel van de berichten over autisme schrijven iets beter hun best doen om hun eigen vooroordelen te overkomen en het grotere geheel te zien, dan krijgen we betere, bedachtzamere verhalen die oprecht inspirerend zijn. Dan kunnen we al die Inspirational Porn achterwege laten.

-

Het gebeurt meestal rond een uur of één 's nachts. Je pil is al een tijdje ingeslagen en je komt plotseling op het lumineuze idee om je ex-huisgenoot een berichtje te sturen. Dit is het perfecte moment van alle momenten om te vertellen hoe erg je hem mist, hoeveel je van hem houdt en dat je niets liever wil dan naast hem zitten, terwijl je de gezichten van mensen aait op het huisfeestje van je zwager.

Je pakt je telefoon om het berichtje te sturen, maar als je naar je scherm tuurt, dansen de apps als gekken over het scherm. Je knippert met je ogen in de hoop dat het daar beter door wordt, maar het helpt geen fluit. Je kunt nauwelijks langer dan vijf seconden in fel licht te kijken, en je ogen voelen alsof ze de hele tijd naar de zijkanten schokken. Je hebt, kortom, last van wiebelende pillenogen, of om in medische termen te spreken: nystagmus.

Dit verschijnsel moet niet verward worden met zelf opgelopen nystagmus, wat meestal veroorzaakt wordt door hoofdletsel. Het gaat hier om het instinctief-onbewust trillende oog, welbekend bij de kids in de subreddit /r/drugs, die vragen of dit normaal is of het begin van een langzame dood. Het is overigens geen nieuw verschijnsel. In een forumpost uit 1999 beschrijft een gebruiker een pil die hem "de meeste intense oogschokken die ik ooit heb meegemaakt" gaf. "Soms kon ik niets zien, en voelde het alsof ik achterover viel. Ik voelde m'n ogen heen en weer trillen, zo snel dat ik alles dubbel zag."

Ik vond het wel de moeite waard om iemand die iets snapt van ogen en weet hoe groot het effect van nystagmus op je lichaam is, te vragen over dit verschijnsel. Dus nam ik contact op met een expert – Dr. Matt Dunn, een optometrist en docent visuele perceptie op de Universiteit van Cardiff – om te praten over wiebelende ogen, waarom ons lijf dit doet, en wat de langetermijneffecten kunnen zijn.

VICE: Hoi Dr. Dunn, kun je me vertellen waarom onze ogen wiebelen als we mdma gebruiken?
Dr. Matt Dunn: Er zijn geen meldingen van nystagmus die veroorzaakt wordt door mdma, maar er zijn ook nog geen specifieke onderzoeken geweest naar dit verband. Er zijn wel rapporten over andere soorten drugs – zoals cocaïne – die opsoclonus veroorzaken. Ik heb een aantal filmpjes op YouTube bekeken, en het lijkt meer op opsoclonus. Dat is niet hetzelfde als nystagmus, maar lijkt het wel op elkaar: het zijn in beide gevallen instinctieve en onbewuste bewegingen van het oog.

Als ik high ben, en m'n oog begint te trillen, is het onmogelijk om me te concentreren op iets als een telefoonscherm. Hoe komt dat?
Als je ogen oncontroleerbaar bewegen, merk je dat het moeilijk is om je te focussen op één punt. We vergeten wel eens hoe gefocust ons zicht is. Je hebt ongeveer twee graden visuele ruimte, in het centrum van je ogen, waar ook de fovea centralis ligt. Als je je arm uitsteekt en naar je nagel kijkt, is dat ongeveer de grootte. Dat is dus alles wat je gebruikt, als je iets leest of je ergens op focust.

Als je uitzoomt, is alles wat in je randvisie ligt niet scherp. Toch hebben we de illusie dat we alles scherp zien, terwijl we alleen het middelpunt helder zien. Dus wanneer je ogen oncontroleerbaar bewegen in verschillende richtingen, word je je bewust van het feit dat je niet kan zien wat je wil zien, omdat je zicht alleen helder is in het centrale gebied. En als je je niet kunt focussen op het object waar je naar kijkt – zoals een telefoonscherm – wordt het heel moeilijk om te zien.

Heeft mdma effect op de oogspieren, en kunnen de oogspieren wiebelende ogen veroorzaken?
Dat is speculeren. Er is nog niet genoeg onderzoek geweest om hier iets over te zeggen. Een doordachte inschatting zou zijn dat het wordt veroorzaakt door iets dat in het brein gebeurt. Dus de spieren zouden slechts een effector zijn in de neurologische cyclus. Als er een terugkoppeling in het brein zou zijn, zou het signaal doorgegeven worden naar de spieren. Wat je ziet, is dat de spieren doen wat ze verteld wordt. Het is alleen niet de juiste reactie.

Kan het gewiebel onze ogen beschadigen?
Ik zou niet weten waarom. Bij mensen die nystagmus hebben, zien we vaak dat ze na een langere tijd astigmatisme – of vertekende beelden – ontwikkelen in het oog. Dit komt voor bij mensen die jarenlang constant bewegende ogen hebben. Ik denk dat – als het gaat om kortstondige periodes, veroorzaakt door drugs – de kans op permanente schade aan het oog klein is.

Kan het ook zijn dat het niet meer weggaat?
In sommige gevallen wel, ja. Maar in die gevallen was er geen mdma in het spel. Het is normaal gesproken een gevolg van hersenschade of de ziekte MS. Maar het komt dus zeker voor.

Is er iets aan te doen als je ogen beginnen te wiebelen?
Als het fundament van de hersenstam, dat gerelateerd is aan het bewustzijn, wordt aangetast, denk ik dat er weinig tegen te doen is. Maar je moet flink wat pillen achterover slaan voor dat gebeurt.

Sommige mensen hebben het vermogen om hun ogen te laten wiebelen op commando. Is dat iets wat je graag wil? Ik denk het niet.

Dankjewel, Matt!

Er wordt flink gekeuveld. De jongen rechts is vermoedelijk heel even op z'n vriend aan het wachten om mee te keuvelen, en vult die tijd door even met iemand anders op Whatsapp te keuvelen.

Een hoop mensen houden van festivals omwille van de muziek, maar minstens evenveel mensen verheugen zich op het festivalseizoen omdat er op festivals zo'n uiterst gezellig sfeertje hangt. Die alom populaire festivalsfeer laat zich misschien nog het beste typeren door het woord 'keuvelen'. Want gekeuveld wordt er, op festivals. Eén grote keuvelorgie is het. In de rij van de wc tijdens het uitwisselen van tampons, in het gras, in de modder, in de rij bij de muntjes, bij het bier, tijdens concerten - er wordt eigenlijk nergens niet gekeuveld. Het keuvelen is de kern van het uiterst gezellige festivalsfeertje.

Afgelopen zaterdag zette precies die festivalsfeer Diemerbos in lichterlaaie. Het was er 22fest, een van de meest intieme, gezellige eendagsfestivals van Amsterdam. Uit nieuwsgierigheid, en als een soort van ode aan de sociale verbroederlijking op festivalterreinen, luisterden we wat willekeurige gesprekken af.

De mensen op de foto's hebben trouwens niks te maken met de afgeluisterde gesprekken.

Keuvelen voor een woud van benen.

#1 Twee jongens van halverwege de twintig liggen languit in het gras:

Jongen 1: Ik weet niet, die Donald Trump-situatie heeft me gewoon verdrietig gemaakt, man. Democratie is een domper. Meer kan ik er niet over vertellen.
Jongen 2: Ja, echt een domper.
Jongen 1: Zo, we gaan wel diep nu. Iedereen is weg.
Jongen 2: Ja, misschien moeten we minder blowen en meer dansen. Ik app even waar de rest is.

#2 Een jongen van begin de twintig zit in zijn eentje een pizza te eten. Een schattig meisje komt naast hem zitten, en de twee slaan aan de praat:

Meisje: Mag ik hier zitten?
Jongen: Ja. Ik ben hier helemaal alleen. Normaal zou ik nooit naar zo'n festival komen, want ik luister eigenlijk enkel Drum & Bass.
Meisje: Maar je bent hier toch?
Jongen: Ik woon niet ver van het Diemerbos vandaan en er kwamen allemaal gezellig uitziende mensen voorbij. Toen dacht ik, fuck it, ik ga een gat graven onder het hek! Ik heb toch niets te verliezen. Als ik betrapt word, word ik gewoon terug buitengezet.
Meisje: Heb je echt een gat gegraven, gek?
Jongen: Ja. Ik heb eerst langs het hele terrein gelopen om te kijken waar ik er het best onderdoor zou kunnen. Op sommige plekken was het echt een jungle, maar ik had een grote tak gevonden en sloeg alle planten en struiken uit de weg als een echte survivor. Bij het hek heb ik met diezelfde tak heb ik een diepe kuil gegraven achter de friettent, wat verderop. Ik heb er anderhalf uur over gedaan om een goed moment te vinden om door dat gat te kruipen. Ik moest goed in de gaten houden wanneer de beveiliging ver genoeg weg zou zijn zodat ik het op een spurten kon zetten.
Meisje: En vind je het nu leuk hier?
Jongen: De helft van de fun was hier binnen komen. Maar hier is het ook wel chill ja, ik leer zoveel mensen kennen. Kijk jou bijvoorbeeld.
Meisje: Ga je mee dansen met mijn vrienden? We gaan naar Lefto.
Jongen: Chill! Waarom ook niet.

#3 Twee guys met tanktops zitten bij het water een joint te roken:

Guy 1: Ik haat wc's op festivals.
Guy 2: En als je moet pissen?
Guy 1: In het water hier.
Guy 2: Ja, wel een mooi plekje zo. Ook om te zwemmen.
Guy 1: Ha ja, je kan de eerste zijn. Het zonnetje staat ook lekker, dus het is niet zo koud.
Guy 2: Ik wil wel de eerste zijn, maar die meisjes hiernaast gaan er eerder in springen dan mij. Weet je waarom? Puur omdat ze eerder willen zijn dan ik.
Guy 1: Ja, de competitie van de geslachten! Het eeuwige kat- en muisspel!
Guy 2: De muziek gaat steeds harder he.
Guy 1: Het blijft wel lekker toch? Of wacht, gaat het net softer?
Guy 2: Ik ga even plassen.

#4: Twee meiden bij de lockers:

Meid 1: Kijk, daar loopt Tim Hofman. Je weet wel, van BNN.
Meid 2: Oeh, wie gaat hem regelen, jij of ik?

#5 Jongen en meisje zitten naast elkaar op een bankje. De middelste twee knopen van het meisjes bloesje staan open. Dit heeft zij niet door maar de jongen wel:

Jongen: Ik reed met mijn auto door het Vondelpark en kwam de politie tegen. Ze zagen me, draaiden zich om en reden weg. Ik heb echt geluk gehad.
Meisje: Waarom hielden ze je niet tegen? Wat gek.
Jongen: Geen idee. Ik reed op een smal paadje.
Meisje: Echt gek. Ik denk dat ik het als agent juist lekker zou vinden om mensen te pakken.
Jongen: Daarom leef ik al de hele week in spanning, man. Misschien hebben ze mijn kenteken opgeschreven.
Meisje: Dus, wat heb je nu geleerd?
Jongen: Nou, niet meer met mijn auto door het Vondelpark rijden!
Meisje: Voelde het wel goed?
Jongen: Nee, het was niet relaxed.
Meisje: [klopt op tafel] Ik heb nog nooit een boete gekregen. Volgens mij helpt het echt dat ik een vrouw ben en blond. Dat zou best kunnen, he? Ik ben eigenlijk niet echt bedreigend. Niemand gaat tegen me schreeuwen als ik door een rood licht fiets.

#6 Twee dames staan hun handen te wassen bij de wc's:

Dame 1: Shit, als ik dans vliegen mijn tieten echt bijna uit dit shirt.
Dame 2: Ach joh. Het is bloedheet en het is een festival. Toon lekker wat je in huis hebt. Hier, drink nog wat bier, anders wordt het lauw.

#7 Jongen en meisje zitten bij elkaar op het gras:

Meisje: Ik denk dat je gewoon niet te hard mag nadenken. Als je het voelt, dan voel je het.
Jongen: In welk opzicht nadenken?
Meisje: Ik weet het niet. Als het bijvoorbeeld uitgaat met je vriend of vriendin, moet je er echt niet om huilen. Ik heb met mijn ex heel veel gelachen en hij was echt een intelligente jongen. Verder moet je gewoon kunnen genieten in het leven.
Jongen: Ja, ik denk wel dat eens je die klik hebt gehad, die nooit meer weggaat. Maar toch kan je ook genieten van andere mensen. Plezier, genieten, en seks zijn eigenlijk de enige dingen die je nodig hebt om gelukkig te zijn.
Meisje: Ja, togetherness.
Jongen: En betrouwbaarheid. Dat is ook echt belangrijk. Een klik hebben en betrouwbaarheid.
Meisje: En dat je achteraf niet denkt: what the fuck is hier gebeurd.

#8 Vrolijk koppel van middelbare leeftijd haalt iets uit de lockers. Twee meisjes komen net aan en stoppen hun spullen in de lockers ernaast:

Vrolijke man: Hé, hé, jullie! Komen jullie net aan? Kijk schat, die meisjes komen net aan! Het is zóóó leuk hier. Echt enig. Wees blij dat je gekomen bent! Wees blij!
Meisje: Ja!? Wat leuk. Waarom gaan jullie dan nu al weg?
Vrolijke man: Neeeee, joh, we gaan niet weg. Gewoon wat uit de lockers halen. Vertel het ze, schat, vertel het ze!
Zijn vrolijke vriendin: Wij zijn zo blij hier. Een paar dagen geleden waren we bij een ander festival en daar was het echt niet leuk. Echt kakkers overal en niemand praatte met elkaar. Nu zijn we hier, heel impulsief beslist, en het is geweldig.
Vrolijke man: Iedereen danst met elkaar, iedereen praat met elkaar, de muziek is leuk, en de sfeer! Man, de sfeer is leuk! Dat zijn de beste festivals hé, die onverwachtse!
Zijn vrolijke vriendin: Ga maar dansen, en als we jullie tegenkomen, mag je ons vertellen of we gelijk hadden of niet. Veel plezier!

Check ook festivals.vice.com voor al je ronkende festivalverhalen, winacties voor tickets, fotoreportages en meer.

Dit jaar organiseren we samen met IDFA de eerste VICE Documentaire Pitch. We willen namelijk heel graag getalenteerde documentairemakers helpen om de wereld zo snel mogelijk mooier te maken met hun talent. Het idee is als volgt:

• Jij, getalenteerde documentairemaker die je bent, stuurt ons voor 12 september een pitch voor de documentaire die je wil maken (onderaan staat hoe je dat precies doet). Het onderwerp moet zich trouwens afspelen in de Benelux.
• Tussen 19 en 23 september nodigen wij de mensen met de echt goede ideeën uit op ons kantoor, waar ons video development team één op één feedback zal geven.
• Jij bereidt een pitch voor, inclusief een trailer van 90 seconden
• Tijdens IDFA presenteren de vijf overgebleven finalisten hun pitch en de bijbehorende trailer. Dit wordt beoordeeld door een panel dat bestaat uit ervaren VICE-producers en -regisseurs. En dan...
• Wordt er op deze heuglijke avond een absolute winnaar gekozen.

Voor de winnende persoon stellen we een productiebudget van €25.000 ter beschikking, inclusief betaalde uren voor de winnaar die samen met ons video development team zijn of haar film kan ontwikkelen op het Amsterdamse VICE-kantoor. Deze bofferd krijgt volledige toegang tot alle faciliteiten die ons kantoor te bieden heeft, en mag een beroep doen op ons voltallige team van documentairemakers.

Misschien wil je graag een documentaire maken over de tanende economie in West-Fiji, of over de eikenprocessierups, maar het is goed om te weten wat voor soort verhalen we zoeken:

• Verhalen die omgevormd kunnen worden tot documentaires van 30-60 minuten
• Verhalen die zich dus afspelen binnen de Benelux
• Verhalen van ambitieuze, onderscheidende filmmakers met een neus voor een steengoed verhaal
• Verhalen die gemaakt kunnen worden door unieke access
• Verhalen die bij de toon, stijl en context van VICE passen

Kijk op de IDFA-website voor meer info. Of, als je genoeg weet, en staat te popelen om dat formulier in te vullen, kan dat ook meteen hier.

For an application form in English, please click here.Please note that participants can have any nationality, but we prefer the stories to be based within the Benelux.

Ik ontmoet de zelfbenoemde "beste valsmunter ter wereld" in zijn thuisstad Trois-Rivières in Canada, bij een bar die grappig genoeg Les Contrebandiers (Frans voor 'de smokkelaars') heet. Toch herkent het barpersoneel de hedendaagse contrabandier die voor ze staat niet.

Bourassa denkt dat dit komt doordat de mediaberichten over zijn avonturen vooral in Amerika zijn verschenen, in het Engels. "Gek genoeg is het verhaal niet echt bekend hier, omdat het leven hier helemaal in het Frans is, en Engelstalige media niet echt binnenkomen in de soort van geïsoleerde wereld waarin we leven in Québec."

Dit is het nieuwe leven van Bourassa: een rustig en bescheiden bestaan in een kleine stad die zich langs de rivier Saint Lawrence uitstrekt.

Maar een paar jaar geleden bedacht de voormalige beroepscrimineel een plan dat zijn leven voorgoed zou veranderen. "Ik stond te wachten bij een rood stoplicht," vertelt hij, "en ik dacht bij mezelf: we komen 's ochtends ons bed uit om een product te verkopen, of een dienst te leveren, maar het doel is altijd om geld te verdienen."

"Ik dacht: waarom sla ik niet een paar stappen over en ga ik direct voor het geld? Dat zou een hoop problemen schelen. Alle irritaties, de moeilijkheden die we hebben in het leven en op ons werk, daar heb ik dan geen last meer van."

Bourassa deed jarenlang onderzoek. Hij bestudeerde de beveiligingskenmerken van de Amerikaanse dollarbiljetten en nam contact op met honderden papierleveranciers om het perfecte canvas te vinden voor zijn misdaad.

"Ik ben erg goed in research doen," zegt hij. "De samba? Daar bak ik niets van – maar research? Het kostte me duizenden uren," zegt hij. "Ik moest een recept vinden, ingrediënten, en een bedrijf dat het kon doen. Ik moest een leverancier vinden die papier kon produceren naar mijn recept zonder dat het leek alsof dit een recept was voor briefgeld."

Na maanden van mailen vond Bourassa een Europees bedrijf dat bereid was om zijn opdracht aan te nemen, hoewel hij blijft volhouden dat zij geen idee hadden wat zijn uiteindelijke doel was. Hij beschrijft het moment dat de levering aankwam als "de gelukkigste dag van mijn leven."

Maar het was ook de meest stressvolle dag. "Tot dat punt had ik er met niemand hardop over gepraat, omdat een stemopname sterk bewijs tegen je is in een rechtszaak," zegt Bourassa. "Alles werd per e-mail gedaan, en vanaf het moment dat ze het papier opstuurden, had ik geen idee of ze de FBI hadden gebeld of niet."

Het oppikken van de papierlevering bij de haven van Montreal was een beproeving waar drie dagen van surveillance, talloze handlangers, en minstens drie vrachtwagens aan te pas kwamen.

Bourassa zit in een donker hoekje, ver weg van de overige gasten bij de bar en vertelt over de talloze voorzorgsmaatregelen die hij nam, en waar de meesten volgens hem niet aan zouden denken.

"Je moet het papier verplaatsen naar een andere pallet, omdat er misschien een tracker op zit," zegt hij. "Maar toen ik het eenmaal naar een andere vrachtwagen had verplaatst en het uiteindelijk bij de drukker kreeg, toen, wow. Niets of niemand kon me meer tegenhouden."

De reden dat hij 250 miljoen dollar aan vals geld drukte, zegt hij, was simpelweg omdat dat de minimale hoeveelheid papier was die het bedrijf bereid was om te produceren met een nieuw recept. Maar het zit ook gewoon in z'n karakter. "Als ik het ging doen, wilde ik het groots aanpakken, en als je het groots gaat aanpakken moet je het ook goed doen."

"Ik doe niet veel met mate."

Bourassa plukte een paar maanden de vruchten van z'n valsmunterij, al hield hij er voor de buitenwereld nog steeds een bescheiden levensstijl op na om geen argwaan te wekken. "De zaken liepen goed, ik had wat klanten die geïnteresseerd waren, een klein order van 700 duizend dollar. Ze wilden vaak dat ik ze een kleine partij opstuurde, zodat ze die konden doorgeven aan hun mensen; ze wilden alles zien, alles checken. En als ze dan klaar waren met hun tests kwamen ze weer bij me terug."

Het plan was om aan een zo klein mogelijk aantal klanten zo groot mogelijke partijen te verkopen. Bourassa verkocht z'n valse biljetten voor 30 dollar per bundel van 100 dollar. Maar zijn zoektocht naar nieuwe klanten dreef hem rechtstreeks in de armen van een undercover agent, wat het einde betekende van zijn onderneming. "Alles gaat geweldig en dan wordt er opeens op je deur geklopt en boem, stort je wereld ineen. Het gebeurt echt allemaal in één seconde," zegt hij.

Bourassa was nu overgeleverd aan de Canadese politie en de Amerikaanse geheime dienst, die aandrong op zijn uitlevering. Dit, zegt hij, was zijn ergste nachtmerrie. "Dan is het echt voorbij, dat zou het einde van de wereld zijn voor me. Je moet naar de VS, je bent ver van huis, je krijgt geen bezoek. Ik zou mijn pa niet meer zien, hij zou overlijden en dan zou ik hem nooit meer gezien hebben. Het was echt een ramp voor me."

Met de hulp van een man die hij de "beste advocaat ter wereld" noemt, lukte het Bourassa om een deel van de aanklachten te laten vervallen of verminderen, en bescherming te krijgen voor het uitleveringsbevel. Dat had allemaal te maken met een van de voorzorgsmaatregelen die hij trof: toen hij een partij nepbiljetten aan een van zijn klanten leverde – toen de politie hem al op het spoor was en in de gaten hield – reed hij met zijn busje naar een afgeschermde plek, waardoor er geen beelden waren waarop hij daadwerkelijk de nepbiljetten afleverde. Zijn advocaat beargumenteerde dat het oorspronkelijke huiszoekingsbevel hierdoor ongeldig was, en Bourassa pushte de onderhandelingen nog verder door aan te bieden om 200 miljoen dollar aan nepgeld die de politie nog niet had gevonden in te leveren. Uiteindelijk kreeg hij slechts een gevangenisstraf van zes weken en moest hij een boete betalen van 1350 Canadese dollar.

Die boete, zegt hij, was voor het bezit van kleine hoeveelheden verboden middelen. "Ze vonden drugs in mijn auto omdat ik allerlei soorten mensen oppik – dat klinkt als een leugen maar ik gebruik zelf niet – en ze vonden allemaal dingen waarvan ik niet wist dat ze er lagen, minimale sporen of zo, en een pil die op de grond gevallen was."

Aan de bakstenen muur achter ons hangen de ingelijste politiefoto's van Lucky Luciano, Arnold Rothstein en Al Capone – allemaal beroemde criminelen; mannen die lange gevangenisstraffen kregen of op brute wijze stierven.

Bourassa zegt dat hij het gevoel heeft dat hij gewonnen heeft: hij leeft nog, is nog op vrije voeten, en heeft mogelijk ook nog een deel van het geld. Vijftig miljoen van zijn nepfortuin werd nooit teruggevonden.

"Het enige dat ik kan zeggen, behalve dat het goed verborgen is, is dat ik geen haast heb om het op te halen," zegt hij. "Ik zeg weleens voor de grap dat het vijftig stappen van de grote eik ligt, maar nee, ik kan het niet zeggen. Het is geheim," grijnst hij.

Als ik hem vraag of hij geen zwaardere straf verdient, aarzelt Bourassa. "Dat is een goede vraag. De gemiddelde mens zou waarschijnlijk vinden van wel. Maar ik weet het niet, ik zorgde ervoor dat ik niemand kwetste, maar je kan wel zeggen dat het de overheid schaadde, en die representeert op een bepaalde manier ook het volk."

Bourassa zegt dat hij denkt dat zijn misdaad relatief slachtofferloos was, aangezien hij het grootste deel van zijn geld naar Aziatische, Afrikaanse en Europese klanten stuurde, omdat hij geen Amerikanen wilde naaien.

"Amerikanen zijn de beste mensen op de planeet, maar ze worden door hun eigen overheid onderdrukt, ze hebben het moeilijk," zegt hij, waarbij hij het gebrek aan goede gezondheidszorg noemt als een voorbeeld hiervan. "Dus ik wilde geen netwerk van klanten hebben die het geld in de VS zouden uitgeven, want de manier waarop vals geld werkt is dat als iemand ermee betrapt wordt, diegene het kwijt is."

"Ik heb m'n slechte kanten, maar ik wil geen mensen onderdrukken; ik wil niet stelen en iemand pijn doen. Maar om de overheid op te lichten, daar heb ik niet zo'n probleem mee."

Er zijn bijna geen manieren om het geld te traceren dat hij verkocht heeft, dus Bourassa kan niet zeggen of het gebruikt is voor andere misdaden, hoewel hij " dat het in het collectemandje van de kerk is beland."

De beste valsmunter ter wereld heeft nu zijn eigen bedrijf, waarmee hij advies geeft aan bedrijven om valsmunters tegen te houden.

Toch zitten er grenzen aan zijn vrijheid: Bourassa is alleen beschermd voor uitlevering als hij in Canada blijft, en hij kan weet niet of hij nog steeds onder surveillance staat (woordvoerders van de geheime dienst zeiden tegen VICE dat ze geen commentaar konden leveren op de zaak omdat hun onderzoek nog loopt.)

Bourassa zegt dat verdere surveillance tijdsverspilling zou zijn. "Ik ga m'n vingers niet meer branden aan vals geld," zegt hij. "Nooit meer in m'n leven." Als hij terug in de tijd kon gaan, zou hij het dan nog een keer doen? "Ja, ik ben blij, ik heb het goed gedaan."

Eerst komen de nieuwsberichten binnen. Op dat moment ben ik nog kalm. Er zijn schoten gelost in het Olympiawinkelcentrum in München. Oh, denk ik, en ik stuur er een berichtje over naar een van mijn whatsappgroepen, voor het geval dat iemand het nog niet gehoord heeft. Wat zegt Twitter? Schoten gelost in het winkelcentrum OEZ; dat wist ik al. En blijkbaar wordt taxichauffeurs aangeraden om weg te blijven van Stachus, een groot plein in het centrum. Wacht even – waarom daar? Dat is kilometers van het winkelcentrum.

Ik schrijf: "De schutter schijnt nog rond te lopen. Ze zeggen dat we uit de buurt van Stachus moeten blijven. Wat de fuck?" Mijn vriendin Mari antwoordt: "Ik hoorde dat er ook iets aan de hand is op Odeonsplatz." "De metro gaat dicht," schrijft Andrea. Op Twitter wordt iets gezegd over schoten op het festival Tollwood.

Ik krijg nu berichten via drie verschillende kanalen: WhatsApp, Telegram en Facebook. Ik zit in vijf telegramgroepen en vier whatsappgroepen, en in vijf van deze negen groepen gaat het over het nieuws.

Dan staat er opeens in een bericht: "Hij is hier. Help. Omg." Het bericht komt van mijn vriend Max, in mijn grootste whatsappgroep: 35 mensen lezen het. Binnen een paar seconden volgen de bezorgde berichten elkaar op. Max? MAX?? Stilte. Daarna een voicemessage. We horen gehijg. Max zegt: "We zijn bij Rewe . In Tal. Hij is hier." Tal is een winkelstraat in het centrum van München. Max is meer aan het huilen dan aan het praten. Zijn stem slaat over terwijl hij blijft herhalen: "Oh mijn god." Einde voicemessage.

Dat is het moment waarop ik in paniek raak.

Een paar dagen geleden werd een onderzoek gepubliceerd waaruit blijkt dat 73 procent van de Duitsers bang is voor terrorisme. Dat is 21 procent meer dan een jaar geleden – en misschien een paar procent minder dan nu. Volgens het onderzoek was terrorisme al voor de gebeurtenissen van de afgelopen week de grootste angst van Duitsers, meer dan angsten als 'ernstige ziekte' of 'oorlogen waarbij Duitsland betrokken is'.

De mensen in Duitsland zijn al jaren met terrorisme bezig. De duizenden berichten in de media, de onrust onder rechtse mensen, en de debatten over de onrust onder rechtse mensen. Het beeld van de doorgeslagen islamist die op een menigte schiet heeft zich in ons hoofd geprent. Op 24 juni nam de Duitse regering een nieuwe anti-terreurwet aan. Anonieme simkaarten zijn verboden, de Duitse geheime dienst kan makkelijker data aftappen, en undercoveroperaties zijn aan minder beperkingen gebonden. In Rusland werden op 20 juli nieuwe anti-terrorismewetten aangenomen en de noodtoestand in Frankrijk werd onlangs met zes maanden verlengd. Helpen die maatregelen aanslagen te voorkomen? Het maakt nauwelijks uit. Je kan niet onderhandelen met angst. Ik vraag me af of terrorisme München nu bereikt heeft.

Het openbaar vervoer ligt stil. De politie adviseert mensen om weg te blijven van openbare plekken. Op Duitse nieuwswebsites verschijnen artikelen over wat er wel en niet bekend is. Wat we weten: helemaal niets. Maar op Twitter lijken mensen wel dingen te weten: blijkbaar heeft de islam het gedaan, en waarschijnlijk is de dader net uit Syrië gevlucht. Wat heeft hij gedaan? Waar wordt er geschoten? Wat maakt het uit. Het telefoonnetwerk staat op instorten. Ik krijg steeds met grote vertraging berichten over gemiste oproepen.

"Op Duitse nieuwswebsites verschijnen artikelen over wat er wel en niet bekend is. Wat we weten: helemaal niets."

"Ga naar huis," stuur ik naar al mijn vrienden. Ik heb de afgelopen maanden steeds gezegd dat we niet bang moeten zijn voor terrorisme, en er statistieken bij gehaald waaruit blijkt dat de kans om te sterven door een vallende tak groter is dan de kans dat je wordt doodgeschoten door een terrorist. Maar sinds ik de voicemessage van Max heb gehoord, ben ik bang. Wat als mijn vrienden slachtoffer zijn? De terreur is nu hier, ik kan het voelen. Mensen op straat, bij mij voor de deur, kijken op hun telefoon. Het Olympiawinkelcentrum is hier een halfuurtje vandaan, net als Stachus, maar via Twitter en WhatsApp ben ik er min of meer om de hoek. Zo voelt het, althans.

Later die avond blijken de meeste foto's en video's die ik heb gezien nep te zijn. Net als de meeste informatie op Twitter. De berichten op social media hebben ons totaal niet wijzer gemaakt – ze hebben de paniek alleen maar vergroot.

In de winkelstraat tussen het Marienplatz en Stachus zijn alle winkels dicht. Buiten lopen agenten met machinegeweren. Het is half tien 's avonds. De politie heeft nog steeds niet het sein veilig gegeven. "Niemand durft naar buiten te gaan," zegt een medewerker van een speelgoedwinkel. "En waar zouden ze naartoe moeten? Het ov rijdt niet." Normaal gesproken was de winkel al een uur geleden dicht gegaan, maar nu deelt hij drinken uit aan mensen die bij hem zijn komen schuilen. "Ik zag de angst op hun gezichten; het leek wel een film," zegt hij. Hij klinkt vermoeid, de woorden komen er langzaam uit. Of ik binnen wil komen? Nee? "Oké, maar blijf dan dicht bij de muren, zodat je in de gaten kunt houden wat er om je heen gebeurt. En verplaats je niet in groepen," zegt hij. "Dat adviseert de politie."

Meer dan dat heeft de politie niet te vertellen. Op het Marienplatz bewaakt een agent de blokkade die de weg naar Stachus verspert. Ik vraag hem waarom. "Is Stachus niet afgesloten?" vraagt hij. "Nee," zeg ik. "Ik kom er net vandaan." "Oh," antwoordt de agent. Maar hij blijft op wacht staan, maar nu met enige twijfel in zijn ogen.

"Later die avond blijken de meeste foto's en video's die ik heb gezien nep te zijn. De berichten op social media hebben ons totaal niet wijzer gemaakt – ze hebben de paniek alleen maar vergroot."

Ik word gebeld door Max, die erachter is gekomen dat de schutter niet bij hem in de supermarkt was. Dat die schutter zelfs niet bestond. "Iemand op Twitter had het over schoten op Stachus," zegt hij. "Ik stond bij de kassa vijf minuten verderop toen iemand begon te roepen: "Hij komt eraan!"

Dus laat Max al zijn spullen vallen en zet het op een lopen, samen met de andere klanten. Schappen vallen om, mensen duwen, kinderen huilen. Hij verstopt zich in een koud berghok. Met een vriend wurmt hij zich in een gootsteenkastje. Vlakbij belt een man zijn moeder om afscheid te nemen. Iedereen weet het zeker: we gaan dood. Tussen de bevroren worstjes en koteletten.

Een foto die Max maakte in de supermarkt: "Iedereen weet het zeker: we gaan dood."

Max stuurt de voicemessage naar de whatsappgroep. Buiten roept iemand iets in het Arabisch. Max is een antifascist en vindt zichzelf normaal gesproken onbevooroordeeld. "Ik wist zeker dat dat de schutter was," zegt hij. Hij is even stil. "Echt ongelofelijk," zegt hij dan. "Ik haat zulke vooroordelen, maar toch was dat het eerste dat ik dacht. Iedereen dacht het. Omdat 11 september zoveel indruk op ons heeft gemaakt. Ook op mij."

"Ik heb er sinds 11 september zoveel over gelezen. Je zag die beelden overal, en opeens zat ik er middenin," zegt hij. "Het is bizar hoe het menselijk brein werkt."

De schutter in het Olympiawinkelcentrum was een achttienjarige eenling. Dat vertelt de politie op een persconferentie om twee uur 's nachts. De andere daders hebben blijkbaar nooit bestaan. "Maar voor ons waren ze levensecht," zegt Max. 2.300 agenten werden de straat op gestuurd. De politie kreeg vrijdagavond ontelbare telefoontjes en berichten over schietpartijen op andere plekken binnen. Geen daarvan bleek te kloppen. De massale paniek brak niet alleen in de supermarkt uit, maar ook op tientallen andere plekken, zoals het treinstation, Stachus en de bekende bierhal Hofbräuhaus.

Zijn de gebeurtenissen in München terrorisme? Het doet er nauwelijks toe. In de hoofden van de Münchenaren wel. Tegen die angst kan je weinig beginnen.

We blijven achter met verdriet om de slachtoffers. Een speciale bijeenkomst van de veiligheidsraad. Misschien een nieuwe antiterreurwet. De machine van angst en haat blijft doorratelen, op social media, in de kranten, in talkshows. Vrijdag heb ik meegemaakt hoezeer we er onderdeel van zijn. Daar blijf ik mee zitten.

De allereerste keer dat ik ooit vloekte, was ook de eerste avond dat ik de nieuwe vriendin van mijn vader ontmoette. Het was een koude nacht in december en ik was tien jaar oud. Mijn drie jongere broers en zussen en ik gingen samen met onze moeder op bezoek bij mijn vader om kerstcadeautjes te brengen – hij woonde tijdelijk in een treurig appartementje omdat mijn ouders in scheiding lagen.

Mijn vader was zeker verrast. Hij deed de deur open en probeerde ons af te leiden met een gezellig praatje, terwijl achter hem een blonde vrouw de slaapkamer invluchtte. Als kinderen hadden we dat natuurlijk gelijk door, dus snelden we naar de slaapkamer en troffen daar Angie, een 22-jarige blonde stoot. Ze had een kurkentrekker en een fles rode wijn in haar handen, en een blik van afgrijzen op haar gezicht. Allebei mijn ouders dronken niet in die tijd, dus ik had geen idee wat een kurkentrekker was; het zag eruit als een wapen. Ik keek Angie vuil aan, draaide me om en rende naar buiten, de sneeuw in.

Ons kerstbezoekje liep uit op het tegenovergestelde van 'vrede op aarde' – we stonden nu allemaal buiten te huilen, inclusief mijn vader. Ik wilde schelden tot ik erbij neerviel, maar ik wist dat dat me veel problemen op zou leveren. Toch was dit hét moment om het voor het eerst uit te proberen, dus zei ik dwars door mijn tranen heen: "Pap, wat is er godverdomme aan de hand?"

Ik herinner me niet wat en of hij antwoordde.

De dag dat ik voor het eerst officieel aan Angie werd voorgesteld was ook de eerste keer dat ik een hele middag ging winkelen. Dit was geen toeval, maar bedacht door mijn vader; er waren een paar jaar verstreken sinds die vreselijke kerstavond, en het leek hem na het hele gebeuren het beste voor ons om nader kennis te maken tijdens een dagje winkelen. En hij had helemaal gelijk.

We spraken niet veel met elkaar in de auto op weg naar het winkelcentrum. Alles aan Angie intimideerde me – waarschijnlijk omdat ze een 25-jarige was met een perfect lichaam en gigantische (natuurlijke) borsten. Barbie was tot dan toe mijn ideaalbeeld, en nu zat ik als meisje van 13 naast een echte Barbie, die ook nog eens wilde dat ik haar aardig vond en me daarom meenam om nieuwe kleren te kopen. Het was een droom die uitkwam. We gingen eerst naar een schoenenwinkel voor sandalen van Dr. Martens, en toen ik niet kon kiezen tussen de bruine en de zwarte, zei ze: "Neem ze gewoon allebei!", terwijl ze haar creditcard tevoorschijn trok. Zelf kocht ze ook maar gelijk een paar.

Naast twee paar sandalen kreeg ik ook nog de videobanden van Clueless en Tommy Boy, vijf verschillende outfits van een duur tienerkledingmerk, heel veel producten van de drogisterij, en de oudere zus waarvan ik nooit wist dat ik die zo graag wilde.

De favoriete winkel van Angie heette Georgiou, en daar werd sexy zakenvrouwenkleding verkocht. We gingen er naar binnen en Angie kocht een paar sjaaltjes, een gekleurde spijkerbroek en wat strakke shirts. Ook werden er avondjurken verkocht, dus natuurlijk gingen we die even passen. Ik trok een zwarte halterjurk aan met doorzichtig kant, en toen ik in de spiegel keek zag ik geen klein meisje van dertien meer – ik zag eruit als een volwassene. Angie zei dat ik eruitzag als een lekker wijf en kocht de jurk voor me.

Niet lang na die middag dronk ik mijn eerste glas champagne, toen ik een keer uit eten was met Angie en mijn vader bij de golfclub. Er was een chic restaurant waar het verplicht was om black tie te dragen, en aangezien ik nu toch de zwarte jurk in mijn kast had hangen, was het logisch dat ik die aan zou trekken. De ober kwam onze bestelling opnemen.

"We willen graag drie glazen champagne," zei Angie met haar geweldige glimlach.

"Natuurlijk," antwoordde de ober.

Mijn vader begon te protesteren, maar Angie onderbrak hem nog voor hij iets kon zeggen.

"Kom op zeg, het is één glaasje!"

Nog voor mijn vader iets kon doen, kwam de ober met drie glazen aanzetten. Vrolijk dronk ik mijn glas op terwijl Angie met een zelfgenoegzaam lachje naar mijn vader keek – in stilte daagde ze hem uit om de situatie te doen stoppen. Hij dronk zijn glas leeg en zei niets; hij wist dat ik zijn regels van geen alcohol drinken verbrak, maar hij kon niets doen.

Toen mijn vader in een echt huis kon gaan wonen, trok Angie bij hem in. Ik zag haar nauwelijks zonder biertje, glas wijn of een cocktail in haar hand. Ze werkte niet en was de hele dag bezig met koken, schoonmaken, en het huis inrichten – dat deed ze vooral met extreem dure picknickmanden van het merk Longaberger, waar ze van alles instopte: tijdschriften, knuffels, fruit, alles wat maar in een picknickmand kon eigenlijk. En terwijl Angie klauwen vol met geld uitgaf aan gevlochten manden, verzamelde mijn vader knuffeltjes van Beanie Babies, omdat hij ervan overtuigd was dat die later veel waard zouden worden.

De beruchte picknickmand. Foto via de Flickr van steve eng

Ik werd voor het eerst dronken met Angie toen ik in een weekend bij haar en mijn vader logeerde. Het was een zaterdagavond en we keken samen naar de televisie toen ze me een biertje aanbood. Dat wilde ik wel, en vier bier later waren we aan het dansen op Madonna. Zo was het leven met Angie: eindeloze logeerpartijtjes zonder wat voor regels dan ook.

Angie is ook de eerste persoon die ik echt slecht heb zien gaan. Mijn vader nam haar en mijn broertjes en zusjes mee voor een weekend naar Dallas. We gingen naar een zwembadfeestje, en Angie dronk veel te veel wijn; ze werd opstandig en luidruchtig en ging in discussie met mijn vader en een vriend van hem. Ze kon niet meer rechtop staan, maar als iemand probeerde haar wijnglas af te pakken werd ze kwaad. Uiteindelijk viel ze om, en werd ze omringd door gemorste wijn en glasscherven. In plaats van zich te schamen barstte ze uit in een hard gelach, terwijl haar korte bloemenjurkje opkroop tot haar middel en iedereen haar ondergoed kon zien.

Ik bekeek het allemaal van een afstandje en ik was gefascineerd, maar ik had ook wel door dat er iets goed mis was. Angie had besloten om deel uit te maken van een wereld waarin er eigenlijk geen plek was voor haar; vrouwen vonden haar vreselijk, en mannen waren bang voor haar. Ze was alleen.

De keer daarop dat Angie doordraaide was tijdens een zomervakantie waarin ik en mijn broers en zussen een week met haar en mijn vader doorbrachten. In het eerste weekend van onze minivakantie ging ik met mijn vader naar een wedstrijd van een baseballteam dat mijn vader coachte in Bartlesville, terwijl mijn broers en zussen met Angie in het hotel bleven. De jongens van zijn team wonnen, en ik dacht dat onze vakantie niet meer stuk kon.

Maar toen kreeg mijn vader een telefoontje van mijn moeder die vertelde dat een dronken Angie door Bartlesville aan het rijden was met mijn broers en zussen achterin.

Angie had die dag blijkbaar bier na bier gedronken, en toen besloten dat ze ook naar de wedstrijd wilde kijken. Ze had mijn broers en zussen in de auto geladen, en mijn broer Jack schrok zo erg van haar dronken houding en slechte rijgedrag, dat hij haar telefoon had gestolen en onze moeder opbelde.

Mijn vader hing op, net op het moment dat Angie's auto de parkeerplaats opreed. Wat volgde was de ruzie der ruzies – mijn broers en zussen en ik kropen in mijn vaders auto, terwijl hij probeerde om een furieuze Angie te sussen. Opeens stormde ze huilend naar ons toe en begon ze met de auto rondjes te rijden terwijl ze ons één voor één uitschold.

Eerst werd ze kwaad op Jake omdat hij haar telefoon had gestolen. "Jij achterlijke kleine dief!", schreeuwde ze, verwijzend naar zijn Aspergersyndroom. Toen schold ze mijn jongere broertje Kurt uit voor fucking baby, en noemde ze Sarah, de jongste van ons allemaal een zeikerige kleine trut – en toen keek ze mij aan. "Jij stom verwend nest," snauwde ze. Ik was geschokt – ik dacht dat Angie en ik vrienden waren.

Ze eindigde haar woede-uitbarsting door naar haar eigen auto te rijden, daar de portable televisie van de achterbank te pakken, en die kapot te gooien op de parkeerplaats.

En zo begon een periode waarin we Angie af en toe zagen. Meestal verdween ze een tijdje nadat ze was ingestort door een dronken avond of een nacht vol drugs – dan gingen zij en mijn vader een tijdje uit elkaar, waarna ze toch weer samen verder gingen.

Toen ik vijftien was, ging ik bij mijn vader wonen; Angie woonde er niet meer, maar in een appartementje verderop in de straat. Ik wist dit toentertijd niet, maar dat was zo omdat Angie betrapt was op het halen van pijnstillers met recepten die voor mijn vader bedoeld waren – een rechter had besloten dat als mijn vader zijn kinderen nog wilde zien, Angie niet bij hem mocht wonen. Toch drong Angie langzaam maar gedecideerd onze levens weer binnen, en uiteindelijk besloot mijn vader met haar te trouwen.

Angie besloot mij zelf te vertellen over haar aanstaande huwelijk.

"Ik moet je iets laten zien," zei ze op een avond. Ze begon maniakaal te grijnzen en zwaaide met haar verlovingsring in mijn gezicht, terwijl ze lachte om mijn geschokte gezicht.

Pure brokken methamfetamine hydrochloride, oftewel crystal meth. Foto via Wikimedia Commons/ Radspunk.

Toen ik bijna zestien was, verhuisde mijn vader naar weer een nieuw huis (waar Angie met nog meer picknickmanden aan de slag ging), en toen hij en Angie naar St. John gingen om te trouwen, gaf ik daar mijn verjaardagsfeest.

Mijn vader kwam helemaal afgepeigerd terug van wat een rustig huwelijksreisje had moeten zijn. Maar Angie had besloten om het weekend te zien als één groot feest, waarbij ze binnen 72 uur bijna uit het hotel, de hotelbar én een strandbar was gegooid. De huwelijksfoto liet het mooi zien: Angie samen met mijn vader op het strand, hij die haar in zijn armen houdt en elke spier moet aanspannen om haar niet te laten vallen, terwijl zij van oor tot oor grijnst, met in de ene hand een cocktail en in de andere een bruidsboeket.

Na de bruiloft kwamen Angie en ik in een gespannen en passief-agressieve relatie terecht. Ik ontdekte wiet op de middelbare school en dat leverde me een groep blowvrienden op waarmee ik elke dag stoned werd. Het was geweldig.

Op een avond kwam ik knetterstoned thuis, terwijl mijn vader en Angie enorme ruzie hadden. Zij was zo van de kaart dan ze nauwelijks rechtop kon staan, en ze probeerde mijn vader ervan te beschuldigen dat hij haar probeerde te wurgen (mijn vader is en was nooit een gewelddadig iemand). Toen ze begon te dreigen dat ze de politie zou gaan bellen, flipte ik.

"Hou godverdomme je fucking bek, jij gore dronken bitch," schreeuwde ik door de woonkamer.

Angie stormde de slaapkamer uit, met een telefoon in haar hand.

"Wat zei je tegen mij?" vroeg ze kwaad.

"Je hebt me wel gehoord. Waarom ga je niet gewoon weg, waarom verdwijn je niet gewoon uit ons fucking leven?!"

Angie zwaaide met de telefoon boven haar hoofd, alsof ze mij ermee wilde slaan.

"Oh oké, wil je me nu gaan slaan? Fuck. You."

Ik duwde haar opzij en rende de trap op naar mijn kamer. Ik probeerde mijn deur dicht te slaan, maar Angie was me achterna gekomen.

"Raad eens Lara – ik neuk je vader al sinds jij zeven was!" schreeuwde ze. Toen keek ze me aan met een doodse blik, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden.

"Fuck dit, ik ga de politie bellen," mompelde ze terwijl ze zich omdraaide en wegliep.

De politie kwam inderdaad die avond en we moesten allemaal een verklaring afleggen over wat er was gebeurd; ik dacht echt dat dit het einde zou betekenen en dat mijn vader het huwelijk zou laten ontbinden.

Maar helaas.

Angie en ik rookten later die zomer onze eerste joint samen. We betrapten elkaar tijdens een familieweekend aan het meer, en we realiseerden ons dat we behalve grote verschillen ook veel gemeen hadden. Ook al was zij 28 en ik 16, we wilden dezelfde dingen: geld en naar de klote gaan. De gedeelde joint blies onze vriendschap nieuw leven in, en ik besloot Angie te vergeven en met een schone lei te beginnen. Als mijn vader niet thuis was, wat best wel vaak was, dronken en rookten we samen, en als hij wel thuis was liet ik hen met z'n tweeën achter en ging ik naar mijn vrienden om te roken en te drinken. Het leven was geweldig.

Ons gefeest werd heftiger toen Angie me in aanraking bracht met meth. Mijn vader moest onverwachts op zakenreis en ik overtuigde hem om me in zijn huis te laten blijven, met Angie als oppas. Mijn moeder wist natuurlijk dat dat niet veel goeds kon betekenen, maar ik beloofde haar dat ik de volgende dag op tijd op school zou zijn.

Zodra mijn vader de deur uit was begonnen Angie en ik met drinken en roken. De avond vorderde en we raakten steeds meer van het padje. Ergens rond drie uur 's nachts ging ik naar mijn slaapkamer en ging ik knock-out op mijn bed, met mijn kleren en alle lichten nog aan. Om half acht 's ochtends, met nog tien minuten te gaan om op tijd te komen, werd ik wakker. Ik trok wat schone kleren aan en strompelde naar beneden.

Terwijl ik met een vaag hoofd wat koffie voor mezelf inschonk, verscheen Angie verrassend fris in de keuken. Ze keek treurig naar mijn verlepte hoofd, en zei: "Weet je, ik heb wel wat meth voor je. Dat zal je goed doen!"

Normaal gesproken zou ik hebben geweigerd, maar dit was een hachelijke situatie. Ik had een enorme kater maar ik moest naar school, anders zwaaide er wat. Een beetje meth leek me een prima oplossing.

"Uhm, oké, als jij denkt dat het helpt."

En zo verscheen er plotseling een bord met twee dunne lijntjes en een rietje voor mijn neus.

Ik snoof ze op en het begon gelijk enorm te branden in mijn neusgaten, dus snoof ik ook wat water naar binnen – dat hielp een beetje. Toen deed ik wat melk in mijn koffiebeker en vertrok.

Where is My Mind stond aan op de autoradio terwijl ik naar school reed, en ik was high als een vlieger. Ik reed maniakaal maar geconcentreerd, met de Pixies op repeat. Ik raakte er zo in, dat het voor de rest van de dag in mijn hoofd bleef zitten. Als ik het nu nog eens hoor, ga ik weer helemaal terug naar die ochtend.

Ik begon te zweten en voelde me bibberig, en het lukte me niet meer om normale zinnen te formuleren.

High worden op meth was in eerste instantie best wel vet – het voelde de hele dag alsof ik zweefde, en ik studeerde als een gek voor mijn geschiedenisexamen (ik haalde een 10). Ik kon met mensen praten en connecten die ik normaliter haatte, en voor de lunch hoefde ik niets te eten – ik was ervan overtuigd dat dit de nieuwe ik was.

De dag ging voorbij in een roes en voor ik het wist zat ik na school met mijn vrienden bij een coffeeshop. Toen begon het fout te gaan.

Ik begon te zweten en voelde me bibberig, en het lukte me niet meer om normale zinnen te formuleren. Ik had niemand verteld dat ik aan de meth zat, want ook al was ik best close met mijn vrienden, het leek me niet een supergoed idee om ze te vertellen dat ik samen met mijn stiefmoeder meth gebruikte. Dus vertrok ik met een smoesje en reed terug naar huis, met weer de Pixies op repeat. Toen ik thuis aankwam was Angie als een razende aan het schoonmaken, terwijl een of andere gast een computer van mijn vader aan het repareren was.

"Hey, oh mijn god je bent thuis!!" zei Angie terwijl ze me veel te hard knuffelde. "Hoe voel je je?"

"Niet zo goed," stamelde ik.

"Oh, je hebt gewoon nog een beetje nodig om je er weer bovenop te krijgen," zei Angie. "Kom maar mee."

Ze nam me mee naar de badkamer waar ze weer het bord met twee nieuwe lijntjes tevoorschijn haalde. Ik boog me voorover, en toen ik weer overeind kwam vroeg ik hoe het zat met de computerjongen.

"O, hij vindt het prima. Ik heb hem net ook wat gegeven."

Zodra ik de lijnen had opgesnoven belde mijn vader – die vroeg waarom ik thuis was en niet bij mijn therapeut. Ik zei hem dat ik het totaal was vergeten en dat het heel fijn zou zijn als ik niet hoefde te gaan, maar hij was onverbiddelijk en zei dat ik er zo snel mogelijk heen moest.

Ik haastte me ernaartoe maar was alsnog een half uur te laat, en ik was helemaal naar de klote. Die laatste lijn had de situatie niet beter gemaakt maar erger – ik was een hakkelend, zweterig hoopje ellende. Na een kwartier realiseerde ik me dat ik me daar uit de voeten moest maken als ik wilde dat hij niets doorkreeg, dus verzon ik een of ander excuus, rende zijn praktijk uit en reed met mijn auto – en Where is My Mind door de speakers – terug naar huis.

Er was niemand thuis – Angie was uit eten met mijn vader, en ik wist niet wat ik met mezelf aan moest. Ik ontnuchterde hard en snel en zat op de veranda opgerold in een stoel de ene na de andere sigaret op te roken, totdat zij terugkwamen. Toen Angie me zag nam ze me snel mee naar haar kamer, liet me een joint roken en gaf me wat lorazepam zodat ik in ieder geval kon slapen.

Angie en mijn vader scheidden niet lang na mijn meth-avontuur. Wat mij betreft was het een eenmalige ervaring, het was helemaal niks voor mij. Voor Angie was dat helaas heel anders – zij raakte uitgemergeld en psychotisch, en raakte nog meer geobsedeerd door de picknickmanden. Ze nam ze allemaal mee toen ze het huis uit ging. Er werd een beveiliger ingehuurd tijdens haar verhuizing, die erop moest toezien dat ze niks geks deed. Het deed me pijn om haar te zien vertrekken.

Maar de geschiedenis herhaalde zich en ook na de scheiding bleven Angie en mijn vader elkaar zien. Zes maanden later waren zij en ik terug in elkaars leven.

Ik was zeventien en compleet losgeslagen, en dankzij een paar vreselijke beslissingen (ingegeven door drank en drugs) had ik nog maar weinig vrienden over. Angie werd mijn vertrouwenspersoon. Ze haalde me op van school, nam me mee naar haar huis, maakte een Bloody Mary voor me, en al snel vergat ik mijn problemen.

Maar mijn problemen werden steeds erger. De laatste keer dat ik Angie's stem hoorde, was toen ik haar belde vanuit de gevangenis – ik kreeg haar antwoordapparaat.

Terwijl ik daar met handboeien vastgeketend zat aan een stoel – opgepakt omdat ik wiet, pijnstillers en valium bij me had – wist ik dat ik de klos was. Mijn ouders waren allebei niet in de stad, en alles wat ik wilde was dat Angie de telefoon opnam, me meenam en samen met mij deed alsof dit nooit gebeurd was. Als iemand me kon redden, was zij het.

"Hey Angie, het is Lara. Uhm, ik ben gearresteerd en ik hoopte dat jij me kon ophalen. Je kan denk ik gewoon hierheen komen en dan vertellen zij je wel wat je moet doen. Oké, ik zie je snel hopelijk."

Ze is nooit gekomen. En na die avond heb ik Angie nooit meer gezien of gesproken.

Illustratie door Kitron Neuschatz

Ik moest iets bekennen. Aan mijn man Alex en aan onze partner Jon. Ik was er vrij zeker van dat ik een affaire had, en daarmee de regels van onze open relatie overtrad.

Zijn naam is Conor. Ik ontmoette hem op een zondagmiddag in de Faultline, een homobar in Los Angeles waar ik als uitsmijter werkte. In eerste instantie was het gewoon een gast waarmee ik een keertje seks had, zoals je dat doet in een open relatie. Ik wist toen niet eens dat ik me tot hem aangetrokken voelde. Ik was gewoon onder de indruk van zijn versiertechniek.

Hij kwam uit het niets naast me staan en fluisterde zachtjes in mijn oor. Te zacht, want ik verstond hem niet. Ik kwam dichterbij en vroeg: "Wat? Ik versta je niet." Toen ik nog maar een paar centimeter van hem af stond, zei hij: "Niets. Ik wilde je gewoon dichterbij me krijgen."

We praatten een paar minuten, en toen nam ik hem mee naar de personeelsruimte. De volgende zondag neukten we in de wc's.

Het was gewoon een scharrel. Meer niet. Ik had niet bepaald behoefte aan nog een man in m'n leven. Ik had al een man én een vriend. Daarnaast waren er genoeg jongens waarmee ik een keertje casual seks kon hebben als ik wilde. Ik had mannen zat.

Maar toen ik verliefd werd op Jon, leerde ik dat ik eindeloos van anderen kan houden. En hoe meer liefde ik ervoer, des te groter mijn liefde voor Alex werd. Alex is mijn zielsverwant, mijn verloofde en mijn beste vriend. Hij is nog altijd de knapste man die ik ooit heb gezien.

In het begin van mijn relatie met Alex wilde ik de enige zijn waar hij van hield. Ik wilde het middelpunt van zijn leven zijn. Het probleem was alleen dat ik hem niet hetzelfde kon bieden. In elke relatie die ik heb gehad, ben ik vreemdgegaan.

Ouder worden betekende voor mij accepteren wie ik ben, wat ook betekende dat ik mijn partners moest accepteren voor wie zij waren. Ook als ik me er niet comfortabel bij voelde. Het betekende dat ik moest accepteren dat ik niet trouw kon zijn aan één persoon, dat monogamie niets voor mij was, en dat ik hier eerlijk over moest zijn tegen de mensen waar ik van hield.

Jon vertellen over Conor was makkelijk. Jon woonde samen met mij in Los Angeles, terwijl Alex een half jaar in Spokane in Washington zat, waar hij werkte aan een tv-programma. Hij was vaak dag en nacht aan het werk, waardoor ik hem weinig sprak. Jon is anders dan Alex en ik: hij is makkelijker, heeft geen behoefte aan controle. Alex en ik zijn dominant: alfadieren.

Jon moedigde me aan. Hij genoot ervan om te zien hoe mijn nieuwe relatie ontwikkelde. Bij hem kon ik terecht met mijn twijfels en angsten.

Voor de verjaardag van Alex ging ik een week naar Spokane. Ik huurde een groot huis, om even samen te zijn. Ik zou alles vertellen, want als dit langer zo doorging, was ik gewoon een ordinaire vreemdganger. Net zoals vroeger.

We zouden waarschijnlijk ruzie krijgen – en onze ruzies kunnen behoorlijk heftig zijn – maar we zouden ook met elkaar ook praten. En ik hield van onze eindeloze gesprekken, die door konden gaan tot zonsopkomst. Gewoon praten.

Niets deed er nog toe als ik m'n gevoelens voor Conor niet met Alex kon delen. Maar ik durfde het niet.

Het ging de laatste tijd moeizaam tussen ons. Ik heb altijd gedacht dat we elkaar konden accepteren voor de personen die we zijn. Dat het geen probleem zou zijn als we onze vrijheden zouden houden. We waren getrouwd, maar wilden elkaar hier niet mee beperken. Maar we waren ook bang om verlaten te worden, om niet geliefd te worden, om niet goed genoeg te zijn. We verwachtten dingen van elkaar die niet strookten met de realiteit van onze persoonlijkheden. We probeerden elkaar te veranderen naar ons eigen ideale beeld, gebaseerd op onze behoeften en onzekerheden.

Om van elkaar te houden voor de persoon die we zijn, en niet de persoon waar de ander op hoopt, moesten we dit patroon doorbreken. We moesten elkaar aanmoedigen om volledig onszelf te zijn, ook als we dit eng vonden.

Ik was dan ook niet bereid om de relatie met Conor op te geven. Toen ik eindelijk besloot om mezelf te accepteren, kon ik ook Alex accepteren voor wie hij was. Getrouwd zijn betekende niet dat ik een man in mijn bezit had. Ik kon niet bepalen wie hij was, of wie hij wilde worden. Ik zou niet vertellen hoe hij zijn leven moest leiden. En hij zou dit ook niet bij mij doen.

Onderweg naar Spokane ging ik elke mogelijke uitkomst van het gesprek na. Ik zag het in m'n hoofd al voor me: we zouden elkaar verrot schelden, ik zou het huis uitstormen, Alex zou m'n koffer uit het raam gooien, we zouden neukend in de tuin eindigen, terwijl heel Spokane ons toejuichte.

Toen ik Alex na al die tijd weer zag in de aankomsthal, moest ik bijna janken. Zo voel ik me altijd als ik hem een tijd niet heb gezien. De leegte die hij achterliet toen hij vertrok werd weer opgevuld door zijn aanwezigheid. Ik voelde me weer geborgen en veilig.

We zaten in de Satellite Diner, in het centrum van Spokane, omringd door dronken heteromannen en hun nog dronkere vriendinnen.

"Ik moet iets vertellen," zei ik, "maar ik wil het niet." De woorden die ik uitsprak, misten de kracht van de teksten die ik vooraf had bedacht. Alles wat ik vooraf had geoefend, was ik kwijt. Al die poëtische oneliners die mijn liefde voor Alex perfect beschreven, waren verdwenen. Ik begon mijn overtuiging, dat dit het juiste was om te doen, te verliezen.

"Oh jee," zei Alex.

Ik vertelde hem alles. Het duurde een half uur.

Toen ik klaar was, en alles had verteld, zei hij: "Hmmmm. Oké". Dat was het. En hij nam een hap van z'n koekje.

"Ben je kwaad, schat?" vroeg ik.

"Misschien. Tuurlijk. Ik ben boos, maar niet op jou. Het is gewoon iets dat ik niet hoopte te horen."

Toen vertelde hij me over Greg, die ook in LA woont. Hij wilde Greg over laten vliegen naar Spokane, om het weekend met hem door te brengen.

Ik deed dertig minuten over mijn verhaal. Hij in vier. De man is bondig.

Ik zag voor me hoe Greg en Alex samen een weekend doorbrachten. Het raakte me. Ik voelde me verdrietig en kwaad. Maar deze emoties werden snel vervangen door geluk; ik was blij voor m'n man. Ik snapte het ook: hij was eenzaam in Spokane. Het was lastig om zo ver van Jon en mij af te staan. Ik was blij dat hij iemand had die voor hem kon zorgen. Alex verdient alle liefde in de wereld. Hoe meer mensen er zijn om hem vast te houden, hoe veiliger hij zich voelt.

Ik wilde Alex, Jon en Conor gelukkig zien. Ik wilde dat ze geliefd worden en nooit eenzaam zijn. Ik wilde niet meer de enige voor ze zijn. Hoe meer liefdes, hoe meer seks, hoe meer knuffels, hoe meer vriendschappen, hoe meer mensen we hebben om ons hart te luchten – des te veiliger we ons voelen.

"Dat zou geweldig zijn," zei ik.

Alex was stil. Ons gesprek was nog lang niet afgelopen. Het zou nooit helemaal afgelopen zijn. Dit onderwerp zal nog een keer ter sprake komen. En daarna weer. En daarna weer. We zullen weer ruzie maken, dingen door het huis smijten, neuken, ruzie maken en weer neuken. Maar wat we ook doen, we doen het samen. Dit is ons leven, en we zitten er samen in.

Hij reikte naar mijn hand.

"Ik ben blij je te zien," zei hij. "Ik heb je gemist. Ik heb je heel erg gemist."

Jill Freedman is een kunstenaar en fotograaf die de afgelopen vijf decennia een bekende naam is geworden dankzij haar bekroonde straatfotografie van New York. Ze begon te fotograferen in de jaren zestig, toen ze haar eerste rol film volschoot op een geleende camera, en heeft sindsdien een hele rits iconische beelden gemaakt.

Ik kende vooral haar zwart-wit foto's van agenten, brandweermannen, en New York in de jaren zeventig, dus was ik verbaasd toen ik een e-mail kreeg van haar met als onderwerp "Miami Strippers 2002". Maar nadat ik de kans kreeg om een paar keer met haar te praten en haar appartement en archief te bezoeken, realiseerde ik me dat ze elk project aanpakt met hetzelfde gevoel voor avontuur en spontaniteit, ongeacht het onderwerp.

Dit is wat Jill zelf over de foto's te zeggen had:

Op zoek naar de kracht van de suggestie, en de romantiek die daarin zit, keek ik naar wat de strippers níet droegen. Wie weet er tenslotte meer over de kunst van het weglaten dan een stripper? Maar helaas, de striptease is aan het uitsterven; als de strippers het podium op komen zijn ze al ontdaan van alle illusie, en wordt er niets meer aan de verbeelding overgelaten. Waar is de magie? Tegenwoordig zien strippers er net uit als iedereen, alleen zijn hun hakken wat hoger en hun lichamen strakker. En worden ze betaald om hun lijf in vorm te houden.

— Jill Freedman, december 2002.

Bekijk meer werk van Jill Freedman op Instagram.

]]> http://www.vice.com/551791 Michel Doodeman http://www.vice.com/nl/read/vierdaagse-2016 Sun, 24 Jul 2016 11:56:00 +0200 Rond de Vierdaagse in Nijmegen is het zeven dagen feest in de stad. De Vierdaagsefeesten beginnen een paar dagen eerder, en komen tot een chaotische climax op vrijdagavond, nadat alle wandelaars binnen zijn en hun blaren aan het tellen zijn. Er kwamen dit jaar in totaal zo'n 1,5 miljoen feestneuzen naar de stad om zich te buiten te gaan aan liters bier, kilo's braadworsten en onversneden gezelligheid.

Fotograaf Raymond van Mil heeft lang in de stad gewoond, en ging voor een avondje terug om te kijken wat hij aan Nijmeegse vrolijkheid tegenkwam.

Links: Nederlanders in de Internationale Brigaden, een eenheid die in Spanje streed, en bestond uit 32 duizend vrijwilligers uit meer dan vijftig landen. (Via archief Werner Abel).
Rechts: Yilmaz, een Nederlandse jihadstrijder in Syrië, in een reportage van Nieuwsuur.

Voor duidelijk werd hoe allesverzengend afgrijselijk de situatie met IS zou worden, keek ik met gepaste jaloezie naar de Europese Syriëstrijders. Hun zaak kon bijna niet verder van de mijne af liggen, maar de passie! Benijdenswaardig. Zij waren (schijnbaar) in staat daadwerkelijk te vechten voor een zaak waar ze in geloofden, terwijl ik een biertje dronk en passief-agressief dingen likete op Twitter. Then again: misschien zijn het gewoon volledige idioten allemaal, met een overdaad aan agressie?

In de jaren dertig was er een gebeurtenis die gelijkenissen vertoont met de begindagen van de strijd in Syrië. In het Spanje van de fascistische generaal Franco werd een burgeroorlog uitgevochten waarin, grof gezegd, de communisten tegen de fascisten vochten. Er stierven naar schatting meer dan 600.000 mensen in die oorlog. Net als in Syrië stroomden mensen vanuit heel Europa toe om strijd te leveren. Dat ook schrijver George Orwell daar aan communistische zijde vocht - hij schreef er het goede verslag Homage to Catalonia over - bewijst dat het niet de minsten waren die gingen. Maar wat ik niet wist is dat er destijds ook zo'n zevenhonderd Nederlanders heen waren gegaan. Dat leerde ik doordat ik een persbericht kreeg over de lancering van Spanjestrijders.nl, enkele weken geleden.

Dat archief staat vol met alle tot nu toe achterhaalde informatie over de circa zevenhonderd Nederlanders die tussen 1936 en 1939 afreisden naar Spanje om daar op een of andere manier betrokken te zijn bij de door de communisten gesteunde strijd tegen het fascisme. Het is een vette bron van verhalen, waar initiatiefnemer en journalist Yvonne Scholten onder de hoede van het Internationale Instituut voor Sociale Geschiedenis en met behulp van stagiairs jaren aan werkte. Ik wilde weten wat die Spanjestrijders van toen bewoog, wat haar lievelingsverhalen zijn en of we iets kunnen leren om de Syriëgangers van nu beter te begrijpen.

Drie Nederlandse strijders in Spanje. De man in het midden is Leen Triep. Hij was timmerman, die hielp Duitse vluchtelingen op te vangen. Een krantenfoto van het bombardement op Guernica (26 april 1937) gaf de doorslag om naar Spanje te gaan.

VICE: Wat voor mensen gingen destijds naar Spanje?
Yvonne Scholten: Er zit veel diversiteit in de groep. Goed, het waren voornamelijk mannen, maar het waren lang niet alleen maar communisten.

Communisten?
Daar ging ik vanuit. Ik kom zelf uit een communistisch gezin, mijn vader had zelf naar Spanje willen gaan om te strijden. Hij zat altijd vol verhalen over Hollander Piet, de aanvoerder van de Nederlandse Brigade in Spanje. En omdat mijn vader zelf geen geld had om te gaan, had hij een bank willen overvallen. Heeft hij niet gedaan natuurlijk. Maar daardoor had ik het idee dat al die Spanjegangers waren zoals mijn vader: arbeidersmilieu, weinig scholing, lid van de communistische partij.

Maar dat is dus niet het geval?
Nee. In mijn zoektocht liep ik tegen uiteenlopende figuren aan. Van boerenjongens uit Emmen tot joodse meisjes die wilden verplegen, tot net afgestudeerde artsen uit Indonesië.

Is er ondanks die diversiteit in het algemeen iets te zeggen over wat voor mensen het waren? Radicalen? Idealisten?
Ik merk dat idealisme vaak de drijvende kracht was. Dat idealisme was het idee dat als Spanje zou vallen, heel Europa in handen van fascistische regimes zou komen. Dat was voor praktisch al die Spanjegangers doorslaggevend. Door het fascistische regime dat rond dezelfde tijd in Duitsland aan de macht kwam, kwam een enorme stroom Duitse vluchtelingen op gang. Die werden veelal in communistische gezinnen opgevangen, via organisaties als de Internationale Rode Hulp. Dat was een directe kennismaking met wat er in Duitsland aan de hand was. En dus ontstond het idee: we moeten naar Spanje.

Links: Vier strijders in Barcelona 1936, waaronder helemaal rechts Martinus van Vugt, een metaalbewerker uit Amsterdam-Noord. Hij had echt een enorme hekel aan Hitler (via het archief van Martin van Vugt).

Rechts: De man op de achterste rij, tweede van links, is Steef Grose. Hij was een machinebankwerker uit Amsterdam. Zijn strijdmakkers noemden hem 'een fijne kameraad' (via het archief van Yvonne Grose).

Zijn er parallellen met de Syriëgangers van nu en de Spanjestrijders van toen?
Laat me ten eerste het grote verschil benoemen: dat is de religie. Communisme is geen geloof, islam wel. Een ander verschil is dat die mensen destijds natuurlijk een beetje gelijk hebben gekregen: Europa werd overspoeld door het fascisme.

Maar qua overeenkomsten... als je je een beetje verdiept in terrorisme en de analyses ervan, dan zal je zien dat wat steeds terugkomt het gevoel van vernedering is. En dat speelde ook bij jongens die naar Spanje gaan een rol. Er waren veel werkelozen, jongens die zich inderdaad vernederd voelde. Ik weet van mijn vader: dat was een intelligente man, maar hij kon niet naar de middelbare school, want er was geen geld. Dat gevoel van uitsluiting, dat was een belangrijk motief. Dat motief van de vernedering, dat is belangrijk. Daar wordt nu nog steeds met een beetje gemak overheen gestapt. Hoezo vernederd? Ze hebben het toch goed hier? is de standaard reflex. Daar wordt te weinig mee gedaan.

Wat gebeurde er met ze als ze terugkwamen?
Deze mensen zijn allemaal in de gaten gehouden door politie en justitie. De Binnenlandse Veiligheidsdienst heeft ze tot in de jaren zeventig gevolgd in hun doen en laten. Als ze terugkwamen raakten ze hun nationaliteit kwijt. Die konden ze na een paar jaar goed gedrag wel weer aanvragen. Maar wat gek genoeg nog veel bedreigender was, is dat de Centrale Inlichtingendienst (een soort voorloper van de AIVD), een lijst had opgesteld van Spanjestrijders. Die lijst viel vervolgens tijdens de Tweede Wereldoorlog in handen van de Duitse bezetters, met als gevolg dat die Spanjegangers tijdens de oorlog eigenlijk vogelvrij waren. Zo zie je wat de verstrekkende consequenties zijn van een goed functionerende bureaucratie.

Via

Van mensen die nu naar Syrië gaan wordt gezegd dat ze radicaliseren. Als ik dat lees voelt het altijd alsof ze een ziekte hebben, alsof het aberraties zijn. Hoe werd dat in die tijd gezien?
Het was toen anders dan nu. In de linkse pers was zelfs bewondering voor Spanjestrijders. De kritiek kwam van de rechtse pers: De Telegraaf, katholieke kranten. Daar las je benamingen als 'avonturiers', en zo werden die mensen afgeschilderd als gevaarlijk, als een soort tikkende tijdbommen. Men dacht: ze hebben daar geleerd bommen te maken, dat zal in Nederland wel doorgaan. Maar zo algemeen als de veroordeling nu is, was het niet.

Hoe kwamen die Spanjestrijders terug? Zaten er daadwerkelijk 'tijdbommen' tussen?
Ironisch genoeg waren het wél tikkende tijdbommen, maar niet perse ten kwade. Toen de Duitsers Nederland bezetten, waren de Spanjestrijders zo'n beetje de eersten die het verzet in gingen. Toen kwam dat bommenmaken inderdaad van pas. Dus veel Spanjestrijders kwamen in het verzet, en velen werden vervolgens ook opgepakt doordat ze geregistreerd stonden.

Tegenwoordig worden gefrustreerde jongeren vooral warm voor de strijd elders door middel van social media en fora. Hoe ging dat in die tijd? Door de kranten
Nou, zoals ik zei: een deel kwam vanuit de oprechte angst voor het fascisme in Europa. Maar een ander gedeelte kwam denk ik door de vluchtelingen in Nederland. Er waren ongelofelijk veel joodse verpleegsters die naar Spanje trokken. Dat moet samenhangen met de opkomst van Hitler. In die tijd had je al heel veel joodse vluchtelingen uit Duitsland die door Nederlandse gezinnen werden opgevangen. Je ziet aan die verpleegsters dat het meestal jonge meisjes waren die enorm gestimuleerd werden door wat er gebeurde. In Spanje konden ze daadwerkelijk iets doen.

Tot slot gaat geschiedenis natuurlijk om het vertellen van verhalen. Wat waren voor u de mooiste verhalen die u in het archief tegenkwam?
God, er zijn zoveel prachtige verhalen. Ik voelde vaak ontroering. Ik stuitte bijvoorbeeld op brieven van een boerenjongen uit Emmen. Die schrijft dan zijn ouders met de vraag of de rogge al binnen is, om daarna te beschrijve hoe de boeren in Spanje bezig zijn, hoe ze helpen in de strijd en hoe ze met liefde met het veld om gaan, terwijl de fascisten het veld plattrappen. Zo'n jongen zit middenin een oorlog, en is dan alsnog met het land bezig. Ook is er het verhaal van de oom van Ischa Meijer (wijlen de beroemde journalist). De broer van Ischa's moeder was het. Hij was een net afgestudeerde student medicijnen, Ies Voet. Hij ging erheen en sneuvelde. Net afgestudeerd, arts, komt niet meer terug uit Spanje. Tragisch. Je ziet dan ook brieven van ouders van kinderen die tot in de jaren vijftig op zoek blijven naar hun jongens die niet zijn teruggekomen. Mensen die de hoop koesteren dat zo'n knul in de bergen nog ergens tegen Franco aan het vechten is.

Of neem het verhaal van Tio Oen Bik, een van origine Indonesische-Chinese jongen die naar Nederland was gekomen en arts was geworden. Na zijn strijd in Spanje ging hij naar China, en sloot hij zich aan bij Mao. Die man liep van de ene revolutie naar de andere. God, het is zo'n rijkdom aan verhalen.

Bekijk die rijkdom aan verhalen zelf eens op www.spanjestrijders.nl

Dit zijn extremen. Maar wij doen het ook, op onze eigen manier. Of dat nou een doos vol oude schoolrapporten is, die je één keer in de vijftien jaar openmaakt, of een knuffel waar je nog steeds zo nostalgisch van wordt dat de tranen en het snot over je kin druipen. Het komt op hetzelfde neer: we zijn bang om dingen los te laten. Ik vroeg een aantal mensen om de spullen waar ze geen afscheid van kunnen nemen mee te nemen. Ik maakte er foto's van en vroeg ze waarom ze geen afstand van de spullen kunnen doen.

MIKE EN Z'N BADJAS

VICE: Wat is het?
Mike: Het is een badjas. Mijn moeder heeft 'm voor me gekocht, ik denk zo'n 22 of 23 jaar geleden. Misschien nog wel langer.

Waarom heb je hem nog steeds?
Toen ik jong was, kon ik niet slapen als het niet pikdonker was. Alleen denken aan licht hield me al wakker. Om dit op te lossen, sliep ik altijd met iets over m'n hoofd – en dat was dus deze badjas. Het voelt een beetje als een handdoek, maar dan zachter – omdat-ie zo vaak gebruikt is. Als je deze badjas over m'n ogen legt, val ik direct in slaap.

Ik leg nog steeds iets over m'n ogen als ik ga slapen, maar doordat de badjas zo versleten is voelt het niet meer zoals vroeger. Het voelt niet goed meer. Nu gebruik ik gewoon het t-shirt dat ik die dag aan had. Ik schaam me ervoor, echt. Het is toch een beetje triest. Mensen zien het als een babydekentje, en voor een volwassen man wordt dat toch wel onder de categorie "triest" geschaard. Maar ik gebruik het niet als troost of zo – ik wil gewoon iets over m'n ogen hebben als ik slaap. Maar omdat ik 'm al zo lang heb, zal ik hem nooit weggooien. Ik hou hem voor de rest van m'n leven.

OOBAH EN Z'N SLIPKNOTPORTEMONNEE

Wat heb je daar?
Oobah: Een Slipknotportemonnee aan een ketting. Het was een cadeau van m'n tante toen ik 13 was.

Dus hoe lang heb je 'm inmiddels al?
Twaalf jaar. Ik heb ook al twaalf jaar geen vlees gegeten. Je zou de portemonnee dus kunnen zien als een symbool voor alle lammetjes die nu nog in het gras grazen, omdat ik ze niet heb opgegeten.

Waarom heb je hem nog steeds?
Ik wilde hem gewoon niet weggooien. Ik wil dat deel van mezelf gewoon niet loslaten. Ik was enorm fan van Slipknot, en ik heb al m'n bandshirts en -truien al weggegooid – maar dit niet.

En ik gebruik hem nu ook weer. Daar zijn een aantal redenen voor. Zo was ik bijvoorbeeld laatst bij de slijterij, en merkte ik op dat mensen om me moesten lachen. Ik snapte eerst niet waarom, maar toen realiseerde ik me dat ze lachten omdat ik in m'n Slipknotportemonnee aan het rommelen was. Ze lachten me uit, omdat ik, als volwassen man, naar geld aan het zoeken was in m'n Slipknotportemonnee.

Daarnaast is het gewoon een handige portemonnee. Hij zit aan m'n lichaam vast, wat betekent dat ik hem niet kwijt kan raken. Ik ben in één jaar vijf portemonnees kwijtgeraakt, dus daarom heb ik deze maar weer in gebruik genomen.

ELLA EN HAAR ROZENKRANS

Wat heb je meegenomen?
Ella: De rozenkrans die ik kreeg voor m'n communie, toen ik acht was.

Waarom heb je hem nog steeds?
Ik kreeg hem van m'n opa. Ik heb een vreemde relatie met het katholieke geloof. M'n ouders hebben me katholiek opgevoed, ik ben gedoopt, noem maar op – terwijl ik er vanaf het eerste moment dat ik alles begreep niet meer in geloofde. Ik heb de rozenkrans als een herinnering aan m'n familie – die nog steeds streng gelovig is – en de ketting is eigenlijk altijd per ongeluk met me meeverhuisd.

Het gekke van katholiek opgevoed zijn, is dat – ook al geloof ik niet – ik toch altijd in moeilijke situaties denk: hmm, misschien... Dus het geeft me ergens nog wel troost.

IAN EN ZIJN SCHEDEL

Wat voor schedel is dat?
Ian: Het is de schedel van een edelhert.

Hoe kom je aan deze schedel?
Ik vond hem in de bossen. Ik zocht vroeger, toen ik klein was, altijd naar botten en schedels. Ik verzamelde ze. De meeste die ik vond zijn weggegooid door m'n ouders – aangezien ze niet heel erg blij waren met de overblijfselen van dode dieren in huis – maar deze bleef.

De schedel was vrij smerig toen ik hem vond. Ik weet niet wat het precies was, maar er zat nog iets in de holte van de hersens. En je zag aan de tandafdrukken dat een dier erop had gekauwd. Maar dat maakt allemaal geen hol uit als je kind bent.

Hoe lang heb je hem al?
Ik denk dat ik zes of zeven was toen ik hem vond. Zeventien jaar dus, ongeveer.

En waarom heb je hem nooit weggegooid?
Ik wilde graag een paar dingen bewaren van mijn botten- en schedelcollectie. Het is zonde om zoiets weg te gooien. Het is een beetje ziekelijk voor een kind om zulke dingen te verzamelen, maar ik woonde op het platteland – en daar was geen moer te doen. Het is ook een beetje sentiment, iets van de plek waar ik ben opgegroeid.

MARI EN HAAR VIOOL

Je hebt een viool gehouden?
Mari: Ja. Ik zat vroeger op muziekles en nam het vrij serieus. Ik speelde vooral piano, de viool was m'n tweede instrument. De piano staat nog bij m'n familie in Japan, maar de viool is klein – dus die kon ik makkelijk meenemen en bewaren. Ik speel er trouwens niet meer op.

Wanneer begon je met spelen?
Toen ik acht was. Voor een Aziatische opvoeding is dat best laat. De viool is Duits – we hebben veel antiekwinkels moeten afstruinen om 'm te vinden. Volgens mij is-ie gemaakt in 1847. Er zit een labeltje in de viool, maar dat is half weggerot.

Hoe oud was je toen je 'm kreeg?
Elf. Ik speelde er tot m'n achttiende op, maar toen kreeg ik last van m'n pezen. Ik heb 'm nu al negen of tien jaar niet aangeraakt.

Waarom heb je 'm dan nog?
Ik hou nog steeds van het instrument, ook al kan ik er niet meer op spelen. Er zijn veel instrumenten die ik graag zou willen spelen, als het kon. Als ik hem zou verkopen, zou het voelen alsof ik een groot deel van mezelf kwijtraak. Je hebt een fysieke relatie met een instrument. Je groeit ermee op en het wordt een deel van wie je bent. Ik zou niet willen zeggen dat het hetzelfde is als het uitmaken met je vriend, maar het voelt wel alsof ik een belangrijk deel van mijn leven kwijtraak.

MICHAEL EN NIGHT NIGHT

Wat is dat?
Michael: Dit is Night Night, m'n teddybeer.

Wanneer heb je 'm gekregen?
De vrienden van m'n vader gaven hem aan me toen ik nog een baby was. De eerste woorden die ik zei waren "night night", en ik bleef het zeggen terwijl ik deze jongen vastpakte, vandaar de naam.

Hoe lang heb je 'm al?
22 jaar, zoiets.

En waarom ligt-ie nog niet in de prullenbak?
Hmm, het is eigenlijk wel comfortabel als ik alleen in bed lig. Als mensen blijven overnachten, verstop ik 'm wel even achter m'n bed, want ik wil niet dat mensen 'm zien. Iemand vond 'm een keer, en toen werd het een beetje ongemakkelijk. Ze begonnen 'm over te gooien, en zo, dus vandaar dat ik 'm even verstop.

Ik heb niets uit m'n jeugd waar ik echt gehecht aan ben. Toen ik op m'n achttiende op mezelf ging wonen, ben ik ook nooit meer teruggegaan. De teddybeer is m'n enige fysieke connectie met m'n kindertijd, en hij is heel lief en knuffelbaar.

BEKKY EN HAAR KETTING

Wat is dit, Bekky?
Bekky: Het is de gouden ketting van m'n moeder.

Hoe heb je 'm gekregen?
M'n moeder overleed toen ik een tiener was. Ik vond de ketting op haar nachtkastje, en heb hem sindsdien elke dag gedragen.

Hoe lang heb 'm al?
Inmiddels acht jaar.

Is het een fijne herinnering aan je moeder?
Het voelt fijn om elke dag een deel van haar bij me te dragen. Ik voel me – omdat ik hem al draag sinds de dag dat ze overleed – veilig als ik de ketting draag. Ik moet hem altijd dichtbij me hebben. Het voelt alsof we nog met elkaar verbonden zijn, ook al is het maar een ketting. Het is nu een deel van wie ik ben, en zonder zou ik verloren zijn.

KATE EN HAAR HOEFIJZER

Wat is dit? Een hoefijzer?
Kate: Een roestig hoefijzer, gedragen door Birdie, een grijs paard van 122 centimeter. We noemden haar Birdie, want als ze sprong, vloog ze door de lucht.

Hoe kom je eraan?
Deze is denk ik van haar hoef gevallen tijdens een rit, of de hoefsmid is hem vergeten bij het verwisselen. Hoe dan ook, het was een oude, dus ik besloot 'm te houden.

Hoe lang heb je 'm al?
Sinds m'n negende. Zevenentwintig jaar dus.

Waarom gooi je hem niet gewoon weg?
Birdie was een groot deel van m'n leven. Ik groeide op op het platteland – m'n opa was boer. Hij had ook paarden. Daar kon hij urenlang over praten – ze hadden karakters voor hem, het waren z'n vrienden.

We mochten vroeger pas paardrijden als we sterk genoeg waren om een emmer water te dragen. Dat was frustrerend toen ik nog klein was, maar op m'n zevende kon ik er eindelijk één dragen. Birdie werd de daaropvolgende zeven jaar het middelpunt van m'n leven. Op m'n veertiende was ik helaas te groot voor haar.

Daardoor worden Eritrese activisten gedwongen om creatief te zijn. Ze gebruiken piratenradio, berichtjes op bankbiljetten en posters die ze midden in de nacht ophangen om zich te verzetten tegen de dictatoriale overheid.

VICE News volgt leden van de Eritrese diaspora-gemeenschap in Europa die radiostations en kritische websites runnen, en de dissidenten helpen die nog in Eritrea wonen.

Als hij niet bezig was een ontzettende klootzak te zijn, zei Newton zo nu en dan best verstandige dingen. Zoals "actie is reactie," bijvoorbeeld. Hoogstwaarschijnlijk had hij het hier niet over drugs, maar dit principe is er desalniettemin prima op toe te passen.

Het nemen van een flinke dosis MDMA (in de vorm van xtc-pillen of kristallen) is best intens. Voor je hersenen is het vergelijkbaar een dubbele flikflak in een ijskoud zwembad, of de Millennium Falcon die de hyperdrive aanzwengelt. Maar wie de bal kaatst, kan 'm terugverwachten en in het geval van MDMA zijn de gevolgen bijzonder goed gedocumenteerd. Volgens een onderzoek in Human Psychopharmacology heeft tachtig procent van xtc-gebruikers naderhand last van "depressies en lusteloosheid" en online vind je talloze forumposts waarin mensen hun ervaringen met door xtc veroorzaakte nachtangsten en slaapverlammingen bespreken.

Eén persoon legt het verschil uit tussen een gewone nachtmerrie en nachtangst die met xtc gepaard gaat: "Een normale droom is alsof je op je spelcomputer een game speelt, terwijl het bij nachtangsten is alsof je zo'n virtual realitybril draagt. Alles lijkt heel erg echt."

Nachtangsten verschillen erg van nachtmerries en ze komen voornamelijk bij kinderen voor. Medische specialisten beschrijven ze als slaapfases van maximaal vijftien minuten waarin het individu "kan gillen, schreeuwen, in paniek om zich heen kan slaan en zelfs uit bed kan springen. De ogen zijn open, maar de persoon is niet volledig wakker." Daarnaast is er ook iets als slaapverlamming, waarbij je wel wakker bent, maar niet in staat bent om te bewegen. Dat kan enkele seconden tot een paar minuten duren.

Ondanks dat veel xtc-gebruikers een of beide van deze slaapstoornissen ervaren na een trip, is er maar weinig wetenschappelijk bewijs voor een direct verband met MDMA. Volgens professor Ron Cowan van Vanderbilt University, die voor mij een literatuuronderzoek deed naar dit verband, is er "flink wat wetenschappelijk bewijs voor een verband tussen MDMA en slaapstoornissen, in het bijzonder slaapapneu." Toch is er nog geen enkel onderzoek gedaan naar een mogelijk verband tussen de partydrug en slaapangsten en slaapverlamming.

Chloe* (25) gebruikte voor het eerst MDMA in haar studententijd. "Ik nam een hele hoop drugs, waarschijnlijk meer dan goed voor me was op achttienjarige leeftijd," herinnert ze zich. Na een avond feesten had ze een keer moeite om in slaap te vallen. "Uiteindelijk dommelde ik wel in, maar toen ik weer wakker werd, kon ik me totaal niet bewegen. Mijn kamer was donker en ik zag dat mijn moeder op een bureaustoel zat. Ik zag dat ze veel pijn had, maar ik kon haar niet helpen. Ik kon me niet bewegen."

Ondanks haar zware drugsgebruik – gemiddeld één gram MDMA per avondje uit – legde Chloe in eerste instantie geen verband tussen de drugs en haar slaapprobleem. "Het was me nog niet eerder overkomen en het was echt klote. Ik wist toen niet eens was een slaapverlamming was. Ik heb best een lange tijd gedacht dat ik gek aan het worden was en ik was erg bang om te gaan slapen."

Een MDMA-kristal (beeld: Flickr/St. Albert)

Professor Glen Hanson, neurowetenschapper aan de Universiteit van Utah, is een deskundige op het gebied van de schadelijke effecten van MDMA op de hersenen. "Het veroorzaakt fysiologisch gezien een buitensporige afgifte van neurotransmitters in je hersenen, waar het serotonine- en dopaminesysteem overdreven op reageert," zegt hij. Dat gevoel wordt veroorzaakt door drie verschillende stofjes: serotonine, dopamine en noradrenaline – maar voornamelijk serotonine.

Volgens Hanson is langdurig en zwaar gebruik van MDMA schadelijk voor de productie van serotonine in je hersenen. "Het verandert een enzym dat serotonine produceert – tryptofaanhydroxylase – waardoor het niet meer zo goed werkt. Het serotonineniveau in je hersenen daalt daardoor en de andere twee neurotransmitters nemen het dan over. Over langere tijd verandert de hersenchemie dan van een op serotonine gebaseerd systeem naar een op dopamine of noradrenaline gebaseerd systeem."

Omdat serotonine cruciaal is voor slapen, is het mogelijk dat MDMA nachtangsten en slaapverlamming kan veroorzaken, alleen is dit wel meer wetenschappelijk gissen omdat er nog geen onderzoeken naar dit specifieke verband bestaan. "We begrijpen nog maar weinig van de remslaap, maar we weten wel dat het belangrijk is voor je gemoedstoestand," zegt Hanson. "Serotonine is belangrijk voor de remslaap, dus als er iets mis is met serotonine, dan slaap je niet lekker."

Veel van de mensen waarmee ik voor dit stuk sprak, vertelden dat hun dromen heel visueel waren. Zou MDMA dan misschien ook een hallucinogeen effect kunnen hebben? "Hoewel MDMA een amfetamine is," zegt Hanson, "kan het in hoge doses wel degelijk hallucinaties veroorzaken. Dit kan zich voorzetten naar een droom, maar er zijn wel erg hoge doses voor nodig om daar te komen."

Nicole* (28) heeft zelf ervaren hoe het is om de hoofdrol in je eigen horrorfilm te hebben. Net als iedereen die ik geïnterviewd heb, zegt ze dat haar slaapverlammingen en nachtangsten het ergst waren als ze meerdere avonden achter elkaar MDMA had gebruikt. "Het ergste geval dat ik me kan herinneren was drie jaar geleden ergens in de winter," vertelt ze. "Ik was niet van plan om dat weekend drugs te gebruiken, maar uiteindelijk had ik vrijdagavond de hele avond MDMA gebruikt en de volgende avond slikte ik een pil op een huisfeestje."

Terwijl ze op zondagavond in slaap viel, voelde Nicole dat haar zicht begon te vervagen. "Als kind had ik al last van nachtangsten maar die waren altijd auditief, zoals plotse luide muziek of explosies. Alleen die ene nacht zag ik echt enge dingen, zoals een moordenaar met een mes en iemand met een Scream-masker die boven mijn hoofd hing."

Leila* (27) heeft ook haar portie horror wel gehad. "Mijn eerste ervaring met nachtangsten was in 2012, een paar jaar nadat ik met MDMA was begonnen. Ik had erg levendige en vermoeiende dromen die ik me niet exact kon herinneren, maar het eindigde met dat ik mezelf door mijn hoofd schoot. Normaal word je wel wakker als je zoiets droomt, maar dit keer heb ik het helemaal meegemaakt." Ze is ervan overtuigd dat de dromen door MDMA worden veroorzaakt. "Ik heb er alleen last van nadat ik MDMA heb genomen, en nooit met andere drugs."

Beeld: BONNINSTUDIO via Stocksy

De dromen hebben ook een sterke fysieke component. "Het voelt alsof mijn hele lichaam samen wordt gedrukt terwijl ik in slaap val," voegt ze toe, "alsof iemand heel hard op me aan het drukken is."

Onder alle mensen die met mij hun ervaringen met nachtangsten hebben gedeeld zat maar één man en beperkt wetenschappelijk onderzoek lijkt erop te wijzen dat vrouwen ook vatbaarder zijn voor de schadelijke effecten van MDMA dan mannen. Een studie uit 2013 wees bijvoorbeeld uit dat vrouwelijke xtc-gebruikers meer last hebben van slaapproblemen. Daarnaast worden vrouwen volgens cijfers van de Global Drugs Survey ongeveer drie keer vaker opgenomen in het ziekenhuis vanwege van het gebruik van MDMA.

"Stel: je hebt met twee personen te maken," legt Hanson uit. "Een daarvan is een man en de ander is een vrouw. Die is dan waarschijnlijk kleiner en haar lichaam verwerkt de drugs sowieso langzamer. Zij heeft dan ten opzichte van de man voor een langere tijd een hoge concentratie MDMA in haar lichaam. Hoe hoger de concentratie, des te groter is het effect op het lichaam. De drug zal bij de vrouw dus fysiek en gedragsmatig meer effect hebben."

"Dit is gewoon scheikunde," concludeert hij.

Verontrustend genoeg is het bijna onmogelijk om te bepalen of langetermijngebruikers van MDMA hun slaapcyclus permanent veranderen. Ondanks dat niemand van de mensen die ik sprak zei dat hun slaapritme significant was veranderd, waarschuwt Hanson wel dat iedereen anders reageert op het langdurig gebruik van MDMA. "Als je serotoninesysteem al is beschadigd – en die beschadiging is ingrijpend genoeg – dan is het heel moeilijk om dat te compenseren. Ik denk niet dat een slaapcyclus normaal kan zijn met een beschadigd serotoninesysteem." Volgens Hanson is er een risico dat deze groep mensen afhankelijk wordt van slaappillen om nog te kunnen slapen.

Tijdens het schrijven van dit artikel heb ik aan verschillende organisaties – goede doelen, gezondheidsinstanties en instituten voor drugsbeleid – gevraagd om advies voor MDMA-gebruikers die zich druk maken om wat de drug met hun slaapritme doet. Geen enkele heeft mij praktische adviezen kunnen geven.

* De namen zijn gefingeerd.

Vrachtwagenchauffeur Ürsu staat geparkeerd op het parkeerterrein van een wegrestaurant bij Grauholz. De snelweg net buiten Bern is één van de oudste en drukste wegen in Zwitserland. "Vroeger had het nog wel iets romantisch, vrachtwagenchauffeur zijn," zegt de 61-jarige Ürsu, maar inmiddels is de situatie anders. "Overvolle wegen, krappe tijdsplanning, continue surveillance en een slecht loon aan het einde van de maand." Hij zou niet in de schoenen willen staan van de jongere generatie chauffeurs.

Internationale vrachtwagenchauffeur is een veeleisende baan – een 48-urige werkweek is heel normaal, en dit kan uitlopen tot wel 60 uur per week. In Nederland verdient de gemiddelde vrachtwagenchauffeur een brutoloon van €1800, terwijl het gemiddelde in het Verenigd Koninkrijk rond de €2450 ligt; in Duitsland is dit ongeveer €1950. Het ziet er niet naar uit dat de werkomstandigheden of lonen zullen verbeteren, gezien het feit dat transportondernemers uit West-Europese landen steeds meer chauffeurs uit Midden- en Oost-Europa aannemen, die hetzelfde werk doen voor de helft van het geld.

Deze bestuurders komen uit landen als Estonia, Litouwen, Polen, Hongarije, Roemenië, Wit-Rusland of Oekraïne en zijn vaak wekenlang, soms maandenlang onderweg; ze zitten, eten en slapen gedurende al die tijd in een ruimte die vaak kleiner is dan drie vierkante meter. Veel van hen zijn gedwongen om voor ieder aanneembaar loon de weg op te gaan, door de werkloosheid in hun thuisland – wat sommige transportondernemers maar al te graag in hun voordeel gebruiken.

Ik ging naar het wegrestaurant bij Grauholz om een aantal van deze internationale vrachtwagenchauffeurs te ontmoeten. Sommigen wilden liever niet op de foto, dus vroegen ze me in plaats daarvan een foto te maken van hun trucks. We praatten in het Engels of Duits, met onze handen en voeten, of met behulp van Google Translate. Hoe de communicatie ook verliep, één ding was duidelijk: ze hadden allemaal heimwee.

Fjodor, 53 jaar, uit Kazachstan

"Ik ben nu al bijna drie maanden onderweg. Over twee weken zal ik naar huis rijden, samen met een vriend uit Wit-Rusland. Ook hij rijdt lange afstanden, maar hij heeft twee jonge kinderen. Voor mij is het wat makkelijker, omdat mijn zoon al volwassen is. Maar ik wil niet klagen: ik verdien maandelijks zo'n €750. Thuis zou ik misschien €100 verdienen – als ik überhaupt werk zou kunnen vinden."

Kristjan, 26 jaar, uit Estonia

"Als vrachtwagenchauffeur ben je de hele tijd aan het wachten, altijd maar wachten. Uren – soms dagen. Dat vind ik het vervelendste aan deze baan. Vroeger nam ik nog weleens een boek mee als ik begon met rijden, maar tegenwoordig staar ik maar wat naar m'n telefoon. Als ik begin te rijden, voel ik me meteen wat beter – ik word er ontspannen van. Ik vind het niet erg om niet te weten waar ik volgende week zal zijn, als ik tenminste niet zo lang hoef te wachten. We staan nu onder meer druk dan vroeger. We worden de hele tijd in de gaten gehouden – door koeriers, door klanten en door de politie. Ik weet niet hoe lang ik hier nog mee door zal gaan. Misschien stop ik als ik mijn toekomstige vriendinnetje ontmoet."

Alexandr, 36 jaar, uit Wit-Rusland

"Ik ben bevriend met Fjodor uit Kazachstan. We rijden vaak samen, praten dan over allerlei dingen – over het leven thuis, over onze problemen en over wat ons te wachten staat. Wat we gaan doen als we stoppen met rijden, bedoel ik. Soms ben ik bang om naar huis te gaan, vooral als ik lang weg ben geweest. Je weet niet of er thuis ondertussen iets drastisch veranderd is, omdat we onder een dictator leven sinds de Sovjet-Unie uiteengevallen is. Natuurlijk bel ik m'n familie wanneer ik de kans krijg, maar je weet gewoon niet zeker wat er de volgende dag zal gebeuren. Geloof mij maar, ik heb genoeg meegemaakt om dat met zekerheid te kunnen zeggen."

Jan, 65 jaar, uit Nederland

"Ik zou in maart met pensioen gaan, maar ik blijf rijden tot oktober, omdat ik dan 25 jaar bij hetzelfde bedrijf ben, en ze een enorm feest voor me gaan geven. Ik zit al meer dan veertig jaar achter het stuur. In die tijd is er veel veranderd – meer verkeer, meer stress, minder tijd. Meer chauffeurs uit Oost-Europa. Zij geven veel geld uit aan een rijbewijs in Roemenië, Polen of Rusland, en dan komen ze hier en zeggen ze: "Neem mij, ik rijd voor elke prijs, het maakt niet uit waarheen of voor hoe lang." Begrijp me niet verkeerd, ik neem ze niks kwalijk. De transporteurs die ze voor de helft of een derde van ons salaris aannemen zijn de schuldigen. Het is een slechte zaak."

Anatoli, 35 jaar, uit Wit-Rusland

"Ik reed van Wit-Rusland naar Litouwen, toen door Polen naar Duitsland en daarna door naar Zwitserland. Eerst vervoerde ik hout, toen meubels, later bloemen. Volgens mij breng ik op de weg terug iets van koffiepads mee. Ik ben soms maandenlang onafgebroken weg. Ik weet niet hoe ik dit precies moet uitleggen, maar soms ben ik heel verdrietig. Dan denk ik aan thuis – we hebben een klein tuintje, het is er heel mooi. Maar ik kan er geen werk vinden. Wat moet ik anders doen? Het heeft me al een fortuin gekost om m'n rijbewijs te kunnen halen, ik kan niet zomaar ontslag nemen. Ik moet geld verdienen."

Mike, 56 jaar, geboren op Sicilië, opgegroeid in Duitsland

"Vroeger bezat ik tientallen vrachtwagens. Ik vervoerde allerlei dingen – ik bedoel, echt alles. Ik reed naar plekken als Zuid-Afrika, de Verenigde Staten en Rusland, naar steden als Mexico-Stad en Kaboel. Ik verdiende veel geld, maar op een gegeven moment had ik er geen zin meer in. Ik wilde eigenlijk niets meer te maken hebben met die hele levensstijl. Tegenwoordig werk ik als vrachtwagenchauffeur voor maar €2500 per maand. Ik ben nu samen met mijn vierde vrouw – ze is Russisch. Zij weet tenminste nog wat familie betekent.

Ja, de werkomstandigheden zijn klote. Het verkeer, de druk, de chauffeurs uit Oost-Europa – alles is klote. Maar ja. Ik ben 56 jaar, en ik zal rijden tot ik erbij neerval. Dit is mijn leven, ik voel me vrij. En nee, je mag niet in m'n truck zitten. M'n bloedeigen broer mag er niet eens in – dat brengt ongeluk."

Andriy, ergens in de dertig, uit Oekraïne

"Ik rijd nu al twee jaar rond. Het is de enige baan waar ik wat geld mee kan verdienen. Ik krijg van die beelden in m'n hoofd – meestal vlak voor ik ga slapen, maar soms ook als ik aan het rijden ben. Het zijn flashbacks naar die ene keer toen ik naar het ziekenhuis moest, omdat ik gewond was. De lichten waren zo fel. De man naast me had een been verloren en een gat in z'n buik. Het was afschuwelijk. Die beelden blijven maar omhoog komen. Denk je dat ik gek aan het worden ben? Ik wil niet op de foto, maar schrijf alsjeblieft op dat ik een goed leven wil hebben. Dat is alles wat ik wil. Zou je dat voor me willen opschrijven?"

Jakub, 34 jaar, uit Polen

"Ik rijd vier weken lang, en dan ga ik een paar dagen terug naar Warschau, naar m'n vrouw en kinderen. Ik vervoer bloemen in potten en tulpen van Nederland naar Zwitserland, Italië, Spanje – waar dan ook. Ik mis m'n dochters. Vandaag is mijn jongste dochter jarig en ik zit hier maar in die vrachtwagen, ver weg van huis."

Denis, 57 jaar, uit Oekraïne

"Het maakt me niet zoveel uit dat ik alleen eet, alleen slaap en alleen drink. Ik bedoel, het is beter om niet te denken aan hoe het zou zijn als alles anders was. Maar het kan natuurlijk wel lastig zijn. Mijn moeder is ziek en woont in een verzorgingstehuis. Als ik aan haar denk, hoe ze daar zit, dan wil ik naar huis om haar op te zoeken en met haar te praten over het verleden. Ze was vroeger een heel vrolijk persoon, ze lachte altijd veel. Ik ben bang dat ze plotseling zal overlijden, en dat ik er dan niet bij ben. Maar soms ben ik ook blij dat ik zo ver weg van huis ben. Dat is de realiteit – ik weet niet wat ik er verder over moet zeggen."

Lazio, ergens in de veertig, uit Roemenië

"Ik rijd alleen voor de Duitsers en de Nederlanders. Voor Roemeense bedrijven komt de wagen op de eerste plaats, voor de man die achter het stuur zit. Dat is waarom ik dit leven prima vind zoals het nu is – behoorlijk goed, zelfs. Ik weet niet waarom de anderen zoveel klagen. Ik kan voor het eerst in mijn leven aan met pensioen gaan denken. Ik heb nu geld om naar de dokter te gaan als ik ziek ben. Dat is een goed gevoel."

Ronaldo, 54 jaar, uit Portugal

"Een schnitzel met patat, een salade, een kop koffie en een douche – dat zou in totaal ongeveer 36 euro kosten hier in Zwitserland. Het kost ongeveer de helft in Duitsland, maar ik zou het niet eens kunnen betalen als het een tientje was. Ik neem mijn eigen eten mee. Altijd genoeg vlees, een paar eieren, groenten in glazen potten. Mijn broer is boer en de rest kan je altijd wel ergens krijgen."

Toni, 46 jaar, uit Macedonië

"Ik heb mijn eigen bedrijf, we zijn met vier chauffeurs. Ik red me wel, maar het is zwaar. Een transporteur kan maar op twee dingen bezuinigen – diesel en de chauffeur. Wie het meest kostenefficiënt is krijgt de klus. Dat gaat de komende paar jaar niet veranderen.

Wat zou het voor verschil maken als ik tegen je zei dat ik me zorgen maak over de zaak? Mijn chauffeurs zijn betrouwbaar, ik ben mijn eigen baas, ik heb een gezin, de kinderen zijn gezond. Ik heb foto's van ze – wacht, ik zal ze laten zien."

Ürsu, 61 jaar, uit Zwitserland

"Ik ben begonnen met rijden op 3 september 1976 – bijna veertig jaar geleden. De business is wel een stuk lastiger geworden, maar dat is overal het geval. Het gebrek aan respect tegenwoordig, dat is wat me echt stoort. Vrachtwagenchauffeurs waren vroeger echt iets op de weg, ik was altijd trots dat ik met een vrachtwagen reed. Ik heb zoveel vrienden gemaakt en we letten altijd op elkaar.

Nu let iedereen alleen op zichzelf. En dat is ook niet zo gek: veel mensen rijden voor een hongerloontje. Ze werken voor bedrijven die alles uit hun chauffeurs proberen te persen – voor hen is het belangrijkste dat het niet te veel mag kosten. Het is eigenlijk gewoon moderne slavernij. Nou ja, over dat soort dingen denk ik vaak na tijdens lange ritten."

Muzikant en activist Matt Bowden is een uitgesproken voorstander van regulering voor het testen en goedkeuren van deze synthetische drugs in Nieuw-Zeeland. Nadat hij goede vrienden en familieleden verloor aan drugsgebruik, heeft Bowden zijn leven gewijd aan het ontwikkelen van veiligere legale drugs. Daarnaast ontwerpt hij ook kleding, en schrijft en speelt hij steampunkrock.

In deze aflevering van Hamilton's Pharmacopiagaat Hamilton Morris naar Nieuw-Zeeland om Bowden te ontmoeten. Daarna gaan de twee naar een fabriek in China waar synthetische wiet wordt gemaakt, en maken ze een muziekvideo's voor Bowdens steampunkopera. Ook leren we meer over het grijze gebied van designerdrugs, en waarom Bowden blijft strijden voor meer regulering.

Griekenland maakt momenteel een hittegolf door — zoals het al elke zomer sinds het begin der tijden doet. Waarom denk je dat al die oude Grieken rondliepen in losjes geknoopte lakens? Hoe dan ook, een beetje warmte is perfect als je ergens op een Grieks eiland aan het strand ligt met een cocktail in je knuist. Maar als je vastzit in een kantoor in Athene, is het een stuk minder prettig — aldus onze Griekse collega's. Fotograaf Panos Kefalos liep door de stad om te zien hoe de Atheners omgaan met de warme zomerdagen.

Bekijk meer foto's hieronder:

Originele foto door Raymond van Mil via

Ach, vrienden. Ze zijn net familie, maar dan leuker. Je kan ze zelf uitkiezen, en ze zullen nooit dingen tegen je zeggen als "het is hier geen hotel". Als je op je bek gaat, dan zal er altijd eentje klaarstaan om je op te vangen. Maar hoe leuk je vrienden ook zijn, ze doen soms ook heel erg domme dingen. Dingen die, mocht iemand er ooit achter komen, elk greintje zelfrespect dat ze nog hebben zullen vernietigen. Dingen waar ze wakker van liggen; dingen die ze liever niet met de wereld delen. Dingen die vragen bij ze oproepen, die ze maar wat graag beantwoord zouden zien. En daar is deze nieuwe column voor: zodat jij namens je vrienden hun beschamende vragen kunt stellen, en wij ze kunnen beantwoorden.

Het scenario: Je "vriend" brengt vrijwel iedere avond in de kroeg door, waar één drankje er al snel zeven worden. Vervolgens werkt hij om twee uur 's nachts standaard nog wat fastfood naar binnen en strompelt hij dan naar huis, waar hij met z'n kleren nog aan op bed ploft, en wegzakt in wat je zou kunnen omschrijven als "een diepe slaap" of "bewusteloosheid die grenst aan een coma" – afhankelijk van hoe eerlijk je tegen jezelf bent – eh, correctie, hoe eerlijk hij tegen zichzelf is.

De gekoesterde hoop: Hoewel hij als een verfrommeld hoopje ledematen op z'n bed ligt en z'n gesnurk klinkt alsof-ie aan het stikken is, rust hij nog steeds lekker uit en wordt hij morgen fris en fruitig wakker.

De realiteit: Ja, alcohol is een verdovend middel, en zorgt ervoor dat je sneller knock-out gaat – en wanneer dat gebeurt, kan het inderdaad aanvoelen alsof je diep in slaap bent. Toch is dat niet zo. Als je alcohol drinkt vlak voordat je naar bed gaat, krijg je last van iets dat het 'rebound effect' heet: "Als je lichaam de alcohol eenmaal gemetaboliseerd heeft en het kalmerende effect langzaamaan minder wordt, krijg je microprikkelingen die je slaapcyclus verstoren," vertelt Holly Phillips, internist en auteur van het boek The Exhaustion Breakthrough . Het aantal drankjes dat nodig is om op dit punt te belanden, verschilt per persoon. Voor de meeste mensen geldt echter dat één of twee drankjes, vlak voor ze naar bed gaan, er al voor kunnen zorgen dat hun slaapcyclus verstoord wordt.

Normaal gesproken doorloop je vier fases van een steeds dieper wordende slaap, die uiteindelijk eindigen in de remslaap; tijdens je remslaap verwerken je hersenen alles wat er die dag gebeurd is, en wordt alles opgeslagen in je langetermijngeheugen. Na een paar biertjes blijf je echter wakker worden in slaapfases I en II, die het lichtst zijn en daardoor ook het makkelijkst te verstoren zijn. Dit heeft minder diepe slaap en minder remslaap tot gevolg, waardoor je dus een slechte nachtrust hebt en weinig van je herinneringen opgeslagen zullen worden. "En van alcohol moet je ook plassen, waardoor je midden in de nacht wakker kunt worden," legde Phillips uit. "Het heeft daarnaast een uitdrogend effect, dus je zult je de volgende dag vermoeider voelen, zelfs als je niet alleen maar licht hebt geslapen."

Gedacht wordt dat onvoldoende remslaap op de lange termijn niet alleen maar slecht is voor je geheugen. Hoewel er geen gedocumenteerde gevallen zijn van mensen die overleden zijn aan een gedwongen slaapgebrek, gaan mensen die aan de zeer zeldzame aandoening fatale familiaire insomnie lijden (waardoor ze niet in staat meer zijn te slapen) over het algemeen binnen 7 tot 36 maanden na het ontwikkelen van de aandoening dood (alhoewel wetenschappers de oorzaak hiervan nog niet helemaal achterhaald hebben). Ratten die gedwongen geen remslaap meer krijgen, gaan binnen vijf weken dood. Overigens zorgde propofol, het medicijn waar Michael Jackson een overdosis van nam, ervoor dat hij 60 nachten lang geen remslaap kreeg. Sommige artsen denken dat dit hem uiteindelijk fataal zou zijn geworden, als hij niet was overleden door een overdosis.

Wat je moet doen: Ik zou willen dat ik dit op een leukere manier kon brengen, maar als je vlak voor je naar bed gaat een aantal drankjes op hebt, zal je minder goed slapen – en daar helpen vet eten, vitamine- of sportdrankjes drinken, of een koude douche voor het slapengaan niet tegen. Als je echt lekker wil slapen, moet je minimaal drie uur voordat je naar bed gaat niet meer drinken. Sorry.

Screenshot uit Spirited Away via YouTube

Ergens op Tumblr staat de quote: "Disneyfilms raken het hart, maar films van Studio Ghibli raken de ziel." Hoe sentimenteel dat ook klinkt, het is ook treffend. Het is in ieder geval deels de reden dat animefans over de hele wereld Spirited Away van Hayao Miyazaki de beste animatiefilm aller tijden vinden. Vijftien jaar na de Japanse release van de film is Sen to Chihiro no Kamikakushi – in het Engels vertaald als Sen and Chihiro's Spiriting Away – ongeëvenaard in de manier waarop het spiritualiteit, realiteit, fantasie en menselijkheid mengt. Miyazaki was de meester in het balanceren van die verschillende domeinen, en nu hij met pensioen is zal Spirited Away altijd gezien worden als zijn definitieve meesterwerk.

In de kern draait de film om de weg die het jonge meisje Chihiro moet afleggen om haar ouders te bevrijden. Ze komt vast te zitten in een geestenwereld, waar ze in een badhuis moet gaan werken dat gerund wordt door de heks Yu-baaba om te overleven. Miyazaki heeft gezegd dat de film geïnspireerd is door en gebaseerd op de tienjarige dochter van een vriend die elke zomer bij hem kwam logeren. De film is gemaakt voor tienjarige meisjes – en dat is precies waarom hij mensen van alle leeftijden aanspreekt, en waarom Chihiro zo echt voelt. Hoe vaak kan je nou zeggen dat een film gemaakt is voor jonge meisjes, in plaats van voor het geld of een zo breed mogelijk publiek?

Veel mannelijke recensenten beschreven Chihiro destijds als een "nors" en "verwend" meisje, en dat doen ze nog steeds. Dat is onterecht. Wanneer we Chihiro ontmoeten, wordt ze weggereden van haar thuis en haar bekende omgeving om in een nieuwe stad te gaan wonen. Het enige dat ze heeft als aandenken aan haar vrienden is een boeket. "De enige keer dat ik een boeket krijg, en dan is het een afscheidscadeau. Hoe deprimerend," zegt ze, waarna haar moeder haar eraan herinnert dat haar vader bloemen had gekocht voor haar verjaardag. Chihiro haalt haar schouder op, en dat is ook begrijpelijk. Er zijn maar weinig tienjarigen die zich zo goed zouden gedragen als hun leven op z'n kop stond. Wanneer de familie uit de auto stapt, betoverd door het verlaten pretpark, is Chihiro "zeurderig" omdat haar intuïtie klopt. Ze volgt haar ouders naar binnen, maar is ongerust door de kleine altaartjes en het eten dat opeens verschijnt, een waarschuwing dat ze daar niet zouden moeten zijn. Deze recensenten zullen zien dat ze de rest van de film niet alleen de prijs betaalt voor hun onwetendheid, maar ook voor het feit dat ze de stem van een jong meisje negeerden.

Afbeelding via Wiki

Wat haar verhaal onderscheidt, is dat Chihiro niet gedwongen wordt om een groot kwaad te overwinnen en van een "nors" kind te veranderen in een braaf meisje. Dit is een film die draait om een natuurlijke karakterontwikkeling. Miyazaki laat zien hoe ze zich langzaam aanpast aan haar omgeving, en openstaat voor de taken die in het vooruitschiet liggen, en die ze zo goed en kwaad als het gaat probeert te volbrengen. Ze heeft er moeite mee om de trap af te lopen naar de ketelstoker Kamaji, maar het lukt haar uiteindelijk om beneden te komen. Kamaji blijft haar negeren, maar ze weet dat ze een baan bij het badhuis moet krijgen om te kunnen overleven in deze nieuwe wereld, dus stopt ze niet totdat hij haar helpt. Haar bedachtzaamheid en vastberadenheid worden al snel beloond wanneer ze zich realiseert dat een stinkende geest eigenlijk een vervuilde riviergeest is. Het feit dat de film werd gemaakt zonder script draagt alleen maar bij aan deze natuurlijke evolutie van Chihiro. "Ik heb het verhaal nog niet kant en klaar wanneer we aan een film beginnen," vertelde Miyazaki een keertje aan Midnight Eye. "Ik ben niet degene die de film maakt. De film maakt zichzelf, en ik heb geen andere keuze dan te volgen." Het hele team moet de wereld van de personages samen met hen stap voor stap navigeren, en die intuïtie zie je terug op het scherm.

Tussen de verhaallijn door bevat Spirited Away een paar van de mooiste beelden in de moderne cinema, laat staan in animatie. Zoals filmrecensent Roger Ebert al schreef in zijn recensie van de film, is elk frame gemaakt met een overweldigende hoeveelheid "ruimhartigheid en liefde". Voor elke seconde zijn er tientallen verschillende schepsels gecreëerd, elk piepklein detail is met de hand getekend, ook in de hoeken of op de achtergrond. De kijker krijgt de tijd om te ademen en te leven in de wereld van Miyazaki. Hij zei dat deze scènes waarin er niet echt iets gebeurt "ma" heten, of 'leegte'. "Mensen die films maken zijn bang voor stilte, dus willen ze die bedekken en opvullen," zei hij. "Ze zijn bang dat de kijker zich gaat vervelen. Maar dat een film de hele tijd heel intens is, betekent niet dat kinderen je hun volledige aandacht gaan geven. Waar het om draait zijn de onderliggende emoties – die moet je niet loslaten." Interessant genoeg zijn het de "ma-momenten" in de film die met de jaren iconisch zijn geworden – Chihiro die op het balkon buiten de slaapkamer staat en over zee uitkijkt; Chihiro en haar vrienden, No-Face, Boh en de Yu-Bird die verloren voor zich uit starend in de trein zitten.

Afbeelding via Wiki

Deze schoonheid is universeel, maar er zit natuurlijk een subtiliteit in de film die verloren gaat in de vertaling. Veel Japanse kijkers wijzen op de visuele hints in de film die mensen die geen Japans spreken niet zullen herkennen. Wanneer ze in de openingsscène bij de markt aankomen, zien we het kanjikarakter狗voor 'hond' in een frame, maar dit kan ook de homofoon "kuniku" suggereren, wat letterlijk 'bitter vlees' betekent; iets dat een persoonlijke opoffering vereist. Een ander karakter voor 'bot' lijkt te hinten naar de idiomatische frase "hone-nashi", wat een gebrek aan morele ruggengraat betekent. Wanneer de vader kordaat door een poort loopt, zal een Japanse kijker zien dat sommige van de karakters er achterstevoren op staan, wat het unheimische gevoel dat Chihiro ook heeft versterkt. Sommige kijkers hebben gewezen op de herhaling van de karakters "yu" en "me" in de film, aangezien "yume" Japans is voor 'droom'.

Namen spelen in de film een belangrijke rol als onderdeel van een identiteit. Chihiro's naam betekent letterlijk "duizend" en "vragen stellen" of "zoeken". Wanneer Yu-baaba een karakter van Chihiro's naam afneemt, betekent Chihiro's nieuwe naam, Sen, alleen nog maar "duizend". Die betekenis wordt haar afgenomen; ze is zichzelf, maar er ontbreekt een deel van haar. De namen van de andere personages hebben ook letterlijke connotaties. Boh betekent jongetje of zoon, Kamaji betekent oude ketelstoker, Yu-baaba betekent badhuisheks, en Zeniiba betekent geldheks.

Zoals met elke film die snel een cultstatus heeft bereikt, kan je uren besteden aan het lezen van theorieën over Spirited Away. Een theorie is dat het verhaal een allegorie is voor kinderprostitutie, waardoor het badhuis een sinistere ondertoon krijgt. Miyazaki heeft weleens gezegd dat de Japanse maatschappij net als de seksindustrie is geworden. Een andere lezing is dat de geestenwereld het oude Japan representeert, een Japan dat het moeilijk heeft naast het nieuwe Japan, de "echte" wereld van Chihiro en haar familie. In dit geval is de moraal van het verhaal dat, net als Chihiro, Japan moet leren dat het verleden en heden naast elkaar kunnen bestaan, maar dat dit aanpassing en verandering vereist. Sommigen zien de film als een strijd tussen bruut kapitalisme en spiritualiteit.

Chihiro moet verhuizen omdat haar vader een nieuwe baan heeft. Als ze bij het pretpark aankomen, vertelt haar vader dat ze hier eerst een rivier aan zouden leggen, maar dat ze uiteindelijk toch gekozen hebben voor dit gefaalde commerciële project. Iemand vroeg Studio Ghibli onlangs op Twitter wat de relevantie ervan is dat de ouders van Chihiro veranderen in varkens. Ze antwoordden dat de transformatie een weerspiegeling is van hoe mensen zich gedroegen als varkens tijdens de zeepbeleconomie van Japan in de jaren tachtig, die gevolgd werd door een krach in 1991, en dat als iemand eenmaal een varken wordt, ze geleidelijk het "lichaam en ziel van een varken" krijgen, wat "niet alleen geldt in de fantasiewereld."

Afbeelding via Wiki

Wat iedereen van Spirited Away kan leren is hoe belangrijk evenwicht is. Er zijn geen slechte personages, ondanks de slechte bedoelingen. Iedereen heeft een goede kant of de potentie om goed te doen – zelfs Yu-baaba, zoals blijkt uit haar tweelingzus. Het moddermonster is niet echt slecht, maar herbergt een kawa no kami, een god van de rivier. Het tegenovergestelde van evenwicht is overdaad, en zoals blijkt uit de ouders die zoveel eten dat ze varkens worden of de hebzucht en rijkdom die te zien is in het badhuis, leidt dat nooit tot iets goeds.

Dit soort fijngevoelige, spirituele en emotionele boodschappen maakten Spirited Away de meest winstgevende film in de Japanse geschiedenis. De film won prijzen over de hele wereld, waaronder een Academy Award, al weigerde Miyazaki beleefd om naar de uitreiking te komen omdat hij tegen de Amerikaanse inmenging in de oorlog in Irak was. Bovendien maakten door deze film honderdduizenden kijkers kennis met de films van Studio Ghibli, die anders de animatiestudio misschien nooit ontdekt zouden hebben. Het is een zeldzame film die alle jonge fans lang zal bijblijven, en die ze aan hun kinderen en kleinkinderen zullen laten zien. Uiteindelijk liet Spirited Away zien hoe adembenemend, hartverscheurend en serieus animatie kan zijn; een les die Pixar, Disney en andere mainstream animators vijftien jaar later nog steeds niet volledig onder de knie hebben.

"Dit zijn mijn ontmoetingen met de Mexicaanse cowboys: de charro's uit het zuiden en vaqueros uit het noorden, met hun verschillende stijlcodes en sombrero-formaten. Flirterige ontmoetingen met iets te handtastelijke begroetingen, zoals het een echte machoman betaamt.

Lieve mannen, zo stoer en macho, maar ondergedompeld in oneindige ijdelheid. Ze jagen een nostalgische identiteit na die terug gaat naar de roerige tijden van de Mexicaanse revolutie, toen mannen op paarden hun land verdedigden. Grootse mannen die tot in de puntjes zijn uitgedost volgens modetrends die de tand des tijds hebben doorstaan. In het noorden in spijkerstof zoals de noorderburen, in het zuiden zijn het grote strikken en gigantisch versierde sombero's à la Jorge Negrete, de nationale held.

Wellicht zijn zij wel de belichaming van de mannelijkheid zelve: mysterieus, trots en dapper. Maar het gaat verder dan de looks, de traje de charro komt met status en skills. De skills van het trotseren van stieren, het temmen van wilde paarden en het overleven in de natuur.

Zij zijn Mexico. Met de fles tequila in hun hand en een grote sombrero op. Het is meer dan het welbekende stereotype; het is de trots van een land wat al eeuwen wordt geteisterd door het vele bloedvergieten."

Van Catharina Gerritsen publiceerden we eerder al enkele series over Suriname.

In de Russische cultuur is de oma het middelpunt van de familie. Toen mijn familie van Moskou naar Vancouver emigreerde, namen we die traditie met ons mee. Als kind bracht ik mijn avonden door met oma. Zelfs toen ik nog jong was, realiseerde ik me dat ze een wandelend vat van tegenstrijdigheden was. Alsof iemand zomaar wat verschillende persoonlijkheden aan elkaar had gelijmd en ze in een zacht, klein lichaam had gepropt.

Als ze me Russisch leerde schrijven, was ze ongelofelijk geduldig en lief. Maar in normale gesprekken had ze een scherpe tong, was ze afkeurend en giftig. Onze relatie was hobbelig, en hoe ouder ik werd, hoe minder ik begreep dat een vrouw met een scheikundediploma, een passie voor film, en liefde voor haar familie zo onaardig kon zijn tegen de mensen waar ze het meest van hield.

Op een dag probeerde mijn moeder me een antwoord te geven op die vraag. "Je weet dat je grootmoeder geen makkelijk leven heeft gehad," zei ze. "Ze heeft bijvoorbeeld twaalf abortussen gehad."

Ik schrok me kapot. Ik had altijd geleerd dat Sovjetvrouwen geen angst kenden, dat ze altijd in enorme pannen borsjt stonden te roeren of vlees klaarmaakten waar ze drie uur naar hadden moeten zoeken. Ik ging ervanuit dat Sovjetvrouwen volledig gericht waren op het onderhouden en voeden van hun grote families, en het was nooit in me opgekomen dat abortussen ook een rol konden spelen in hun levens, dat het überhaupt een optie was.

Ik was benieuwd waar deze schijnbare paradoxale situatie vandaan kwam, dus zocht ik op Google naar cijfers over abortussen in de Sovjet-Unie – en ik realiseerde me dat mijn ideeën over Russische vrouwen helemaal niet klopten. Aan het einde van de twintigste eeuw stond de Sovjet-Unie bovenin de lijst van landen waar veel geaborteerd werd. Volgens New York Times waren veel vrouwen afhankelijk van door de staat gefinancierde abortussen, als voornaamste anticonceptiemiddel. Maar zelfs nu ik dit wist bleef ik perplex over de situatie van mijn oma. Twaalf abortussen, het leek me een bovengemiddelde hoeveelheid, zeker voor een vrouw die hoogopgeleid was.

Dus besloot ik het haar zelf te vragen. Ik werd een beetje nerveus terwijl ik wachtte tot ze opnam op Skype – deze vrouw had nog nooit het woord 'seks' gebruikt in mijn buurt. En nu moest ze ineens vertellen over haar persoonlijke geschiedenis? Maar zodra ze opnam bleek dat ze er heel rustig en zelfs zakelijk over kon vertellen, ze werd nauwelijks emotioneel. Het was alsof ze vertelde over de laatste film die ze had gezien. Alhoewel ze zich beheerste, voelde ik wel dat er onder de oppervlakte iets gebeurde: ze kon gewoon niet stoppen met praten.

"Ik heb het nog nooit aan iemand verteld," zei ze. "Niemand vroeg ernaar."

"Zodra een vrouw het ziekenhuis binnenkwam voor een abortus werd ze behandeld als crimineel, ze was een schande voor alle vrouwen."

Mijn oma werd in 1939 geboren in Kiev. Als kleuter had ze tuberculose. Toen ze daarvan genas, kreeg ze diabetes en hartproblemen. Ze werd opgevoed door haar vader in een klein appartement. Ze kwam over haar gezondheidsproblemen heen, haalde goede cijfers op school en verhuisde uiteindelijk naar Moskou, waar ze een diploma haalde in scheikunde op de universiteit. Niet lang daarna ontmoette ze mijn grootvader – een lieve filmnerd die het filmfestival in Moskou organiseerde. Toen ze 24 was, beviel ze van mijn moeder. Op haar 35^e kreeg ze haar tweede kind. In de elf jaar daartussen onderging ze het grootste deel van haar abortussen.

In die tijd waren alle Sovjetburgers bekend met het spreekwoord 'In de Sovjet-Unie is er geen seks'. Mijn oma vertelde dat seks taboe was, en dat het werd neergezet als iets dat je alleen maar zou afleiden van de taken die je moest uitvoeren als goede, hardwerkende communist.

Door die houding was informatie over moderne anticonceptiemiddelen schaars, en dat terwijl dingen als de pil, condooms en spiraaltjes wel al verkrijgbaar waren in die tijd. "Seksuele voorlichting was er vrijwel niet in de Sovjet-Unie," zegt Anna Temkina, een socioloog aan de Universiteit van St. Petersburg. "Misschien dat sommige scholen basisdingen als het vrouwelijke voortplantingssysteem uitlegden, maar niks over voorbehoedsmiddelen of seksueel genot."

Temkina zei ook dat de enige mensen die iets wisten over moderne voorbehoedsmiddelen degenen waren die aan goede universiteiten studeerden, omdat daar publicaties uit het buitenland in de bibliotheken lagen. "Daarom kozen veel vrouwen voor 'traditionele' vormen van anticonceptie, zoals hun maandelijkse cyclus bijhouden of voor het zingen de kerk uit," zei ze. "Ze hadden niet het inzicht, of geen toegang om nieuwe manieren van anticonceptie uit te proberen."

Ondanks dat er geen voorlichting werd gegeven op scholen, werden abortussen wel vergoed door de staat. Maar, zegt Temkina, er heerste een groot taboe op het beëindigen van een zwangerschap in een ziekenhuis. "Zodra een vrouw een ziekenhuis binnenkwam werd ze behandeld als crimineel, ze was een schande voor alle vrouwen," zei ze. "Ze moest zich schamen voor twee dingen: vooral voor het feit dat ze had genoten van seks, en ook voor het feit dat ze haar vrouwelijke taak niet vervulde door moeder te worden."

Mijn moeder met haar ouders

Mijn oma kan zich vinden in deze omschrijving. "Voor de meeste vrouwen was wachten op een abortus een beetje alsof je op een lopende band lag. Op een willekeurige dag stonden er tien vrouwen in de rij voor een abortus," zei ze. "Dus als ik er eentje nodig had, zorgde ik ervoor dat ik iemand vond die bij het staatsziekenhuis werkte, die ik dan wat extra betaalde voor een betere behandeling."

Mijn oma vertelde dat je menselijker werd behandeld als je wat extra betaalde, dan bij een doorsnee abortus die door de staat gefinancierd werd. Toen ik vroeg hoe de dokters in het staatsziekenhuis waren, klonk ze gelijk bozig. "Ze waren onsympathiek en niet erg ondersteunend," zei ze. "Ze lachten je uit en zeiden dat je moest ophouden met huilen. Ze waren harteloos en voelden niet mee met de vrouwen die ze behandelden."

"Het is onvoorstelbaar dat ze geen verdoving gebruikten."

Dit gebrek aan empathie zat ook in de medische behandeling die de vrouwen kregen. Volgens zowel mijn oma als professor Temkina kregen vrouwen bij een staatsabortus geen verdoving. "Als je een gratis abortus kreeg, werd je in een kamer gereden en de enige pijnstilling die je kreeg was ijs," zei mijn oma. "De dokters wachtten dan tot alles gevoelloos was en deden dan hun ding."

"Het is onvoorstelbaar dat ze geen verdoving gebruikten," zegt Temkina, al zegt ze dat ze niet weet waarom ze het niet deden. "Misschien was er geen tijd of geen personeel om op een goede manier een verdoving toe te dienen. Misschien zat er een limiet op het soort verdoving dat dokters konden krijgen. De tandarts werkte ook zonder verdoving."

Je zou denken dat als zoveel vrouwen abortussen kregen en er horrorverhalen over hoorden, ze zouden vechten voor hun rechten – maar zo dachten mensen toen niet. "Vrouwen schaamden zich zo voor hun abortus dat ze er niet aan dachten om dit soort zaken publiekelijk te bespreken," zegt Temkina.

Met zo'n sterk stigma en een gebrek aan kwalitatieve zorg, kozen veel vrouwen in de Sovjet-Unie ervoor om illegale abortussen te ondergaan, vertelde mijn oma. "Veel vrouwen vonden iemand die het vanuit huis deed, en dat was echt verschrikkelijk," herinnert ze zich. "Mensen deden alsof ze professionals waren, maar ze deden het alleen om geld te verdienen. Sommige vrouwen werkten in het ziekenhuis als conciërge of zoiets, en logen dat ze dokters waren. Sommige vrouwen stierven erdoor. We hoorden dat soort verhalen vaak, zelfs in Moskou."

Er zijn een paar oorzaken voor het grote aantal abortussen in de Sovjet-Unie. Volgens professor Temkina kwam het niet alleen omdat seks en seksualiteit niet publiekelijk besproken werden – in de privésfeer werd er ook niet over gepraat. "Het kwam zoveel voor omdat er geen open gesprekken waren tussen mannen en vrouwen over seks," legt ze uit. "Erover praten hoorde niet bij de cultuur, zelfs niet tussen getrouwde mensen. Als een stel een soort afspraak had, was dat een stilzwijgende afspraak. Als je geen vaste relatie had, was zelfs een onuitgesproken afspraak geen optie. Dus ja, natuurlijk waren dit de gevolgen."

Mijn oma is het daarmee eens. "Het lag helemaal aan je partner. Sommige mannen hielden er niet van om condooms te gebruiken, of het maakte ze niet uit of ze scheurden of niet."

In mijn hele leven heb ik mijn grootouders misschien één keer zien kussen. Hun huwelijk leek me er altijd eentje van uitgebluste vriendschap en gewoonte, dus het is niet ondenkbaar dat hun relatie een voorbeeld was van de man-vrouwverhouding waar professor Temkina het over had.

"Je opa wist over mijn zwangerschappen, maar hij hielp niet echt," zei mijn oma. "Hij reed me een of twee keer naar de abortuskliniek, maar ging nooit mee naar binnen. In onze cultuur was het geen taak van een man om zich daarmee te bemoeien. Als je daadwerkelijk een kindje kreeg, dan wel. Dan was hij er wel bij betrokken."

Aan het einde van het gesprek met mijn oma werd ik steeds bozer en verdrietiger voor haar. Ze woonde in een land dat ervoor koos om de ogen te sluiten voor het feit dat zoveel vrouwen een abortus ondergingen – een plek die ontkende dat traditionele opvattingen over seksualiteit en het moederschap aantoonbare schade toebracht aan vrouwen.

"Iedereen stond heel rationeel en praktisch tegenover abortussen," zei mijn oma. "Je kwam er nooit achter wat voor effect het had op vrouwen." De Sovjet-Unie schoof alle verantwoordelijkheid wat betreft seks in de schoenen van vrouwen, en vrouwen wisten niet dat ze een optie hadden om eronderuit te kunnen komen. Wat ik zie is dat mijn oma daardoor veranderd is als mens – en ik denk niet dat mijn oma, of welke vrouw dan ook uit haar generatie, dat zelf zo ziet.

-

Vrouwen praten misschien veel, maar we horen ze te weinig. Daarom is Broadly Nederland er. Like onze pagina.

Ik heb een mooie kont. Mannen houden ervan, en ik ben er zelf ook trots op. De mannen staan op Scruff in de rij om me een goede beurt te geven, maar ik heb altijd problemen gehad met ontvangen. Als ik dit aan een andere homo vertel, stellen ze eerst de gebruikelijke vragen: "Neem je er de tijd voor? (Ja.) Gebruik je glijmiddel? (Ja.) Heb je al speeltjes gebruikt? (Zeker weten.) Heb je poppers al geprobeerd?

Laten we het over poppers hebben.

Poppers zijn populaire drugs, gemaakt van alkynitriet, (soms bevatten ze ook de stof butylnitriet, of zelfs cyclohexylnitriet, isopropylnitriet en isobutylnitriet — heftige chemicaliën). Denk je nu: dat klinkt niet heel gezond? Dat klopt. Maar ze zijn wel geweldig voor anale seks: één snelle snuif en je normale zo gespannen kringspier ontspant zich direct. Daarnaast word je zo hard als een baksteen. Ze zijn legaal in de Verenigden Staten, maar kunnen niet verkocht worden als medicijn. Je komt ze dan ook vooral tegen in seksshops met namen als "luchtverfrisser" of "videocassettereiniger". Vooral "luchtverfrisser" is een grappige naam voor iets dat ruikt naar oude sokken en benzine (wat overigens best een kinky geur kan zijn). Ze kunnen daarnaast ook, ondanks de relatief kleine kans op bijwerkingen, gevaarlijk voor je zijn.

Het gebruik van poppers is in verband gebracht met een verhoogd risico op hiv – ze kunnen risico, waarschijnlijk door de toegenomen bloedstroom naar het weefsel van de anus, verdubbelen. Terwijl onderzoek zegt dat de kans op onveilige seks niet groter wordt, is mijn ervaring dat dit wel het geval is. Met poppers vind ik mezelf uit het niets in een man (of hij in mij), en het voelt geweldig. Ik voel me een koning, en dan realiseer ik me dat we geen condooms gebruiken.

Poppers zijn relatief veilig – een onderzoek uit 2007 zette poppers op de 19^e plaats van de 20 meest gevaarlijke drugs, op fysiek en psychologisch gebied. Maar vorig jaar toonde een studie de aanwezigheid van toegevoegde middelen aan in poppers. Conclusie: poppers zijn niet altijd poppers. Er zijn verschillende meldingen van gebruikers die een verslechterd gezichtsvermogen kregen door het gebruik van poppers. In het Verenigd Koninkrijk werd er gediscussieerd over het verbannen van de drugs. Jimmy Johnson, woordvoerder van homopartij Sink the Pink vertelde aan VICE dat het voorstel "voelde als een aanval op het seksleven van homoseksuele mannen." Maar hij waardeerde dat de politiek een publiek debat over drugs en homoseks ontketende. "Het is goed," zei hij, "een beetje laat alleen."

"Poppers ondergaan een revolutie in Londen, zeker in de alternatieve homoscene," zei Johnson. "Toen de politieke discussie op gang kwam, begonnen verschillende groeperingen het plezier van poppers te verdedigen. In Londen kwamen Les Poppeurs, Knickerbocker en Awful op. De nieuwe generatie homoseksuelen, die in het algemeen een andere relatie met drugs hebben, zien poppers echter als kitscherig, zoals discoballen en koekoeksklokken —  dom, nostalgisch."

Terwijl de nieuwe homogeneratie hun relatie met poppers herontdekt en evalueert, komt er een potentieel alternatief op aan de Westkust van de Verenigde Staten: wietglijmiddel en zetpillen. BOND Sensual Oil, ForiaExplore (de eerste commercieel beschikbare wietzetpil, speciaal voor anaal plezier) en Ethos Extracts zijn de eerste voorbeelden van een nieuwe golf van stimuleringsmiddelen. Vrouwelijke gebruikers ervaren fantastisch resultaat: meer orgasmes, intiem voorspel en een gevoel van macht. Maar wat gebeurt er als wiet gebruikt wordt om het een en ander te ontspannen voor anale seks?

In de staat Washington, waar in 2014 wiet is gelegaliseerd, is BOND een van de eerst beschikbare wietolies. Het is gemaakt om het seksuele plezier van een vrouw te stimuleren. De marketing was gericht op vaginale seks, maar je kunt het ook eten, en – gelukkig voor mij – in je anus doen. Je moet wel gewoon normaal glijmiddel gebruiken voor anale seks. Ook al werkt het enigszins als glijmiddel – het is en blijft wietolie, gebruik het daar dus voor. Anale seks heeft zeeën van glijmiddel nodig, en de wietolie kan deze noodzaak niet wegnemen. Daarnaast raad ik het af om het met condooms te gebruiken.

In tegenstelling tot andere seksdrugs, is wietglijmiddel helemaal veilig. BOND is een mix van kokos- en wietolie, en het risico is nihil. Wiet is altijd al de meeste natuurlijke optie geweest, wat drugs betreft, maar de tijdloze, psychoactieve plant als seksmiddel gebruiken, kan ons seksleven wel eens compleet veranderen.

De eerste keer dat ik het gebruikte, wilde ik het voelen – zonder afleiding.

De aanbevolen dosering van BOND is vier tot acht keer pompen. Ik bracht het aan met een dildo – één pomp, erin stoppen, eruit halen, nog een pomp, enzovoorts, tot ik zes keer had gepompt. (Het ruikt trouwens heerlijk – naar een koekje. Of misschien had ik gewoon een vreetkick.)

Na tien minuten was m'n hele lichaam high. M'n mond was een beetje droog, maar niet storend. Na dertien minuten was m'n penis keihard. Het effect was fijn. Het roken van wiet geeft me vaak angstige en paranoïde gedachten, of ik begin filosofisch en spiritueel na te denken over Joan Didion en m'n fundamentele liefde voor bladerdeeg. Hier had ik met het wietglijmiddel geen last van. Na 21 minuten was er maar één ding dat ik wilde: iemands anus vingeren met het wietglijmiddel en het er vervolgens uit eten. Na 26 minuten herinnerde ik me weer dat ik een anus had, raakte het aan, en kwam hevig klaar. Ik was nog steeds high, maar het was de beste orgasme van de afgelopen maanden. Na dertig minuten stond ik, in de douche, nog na te trillen, en kwam ik kwam langzaam uit m'n bubbel.

De volgende avond probeerde ik het met een vriend. We brachten het weer zes keer aan met m'n dildo. Het was buitenaards. Na twaalf minuten zat hij in me – en ik was volledig ontspannen. Met dronken seks raak ik vaak m'n concentratie kwijt, en kan ik mij niet goed focussen op de intimiteit. Als ik high ben van het wietglijmiddel, heb ik echter de volledige controle over de situatie en voel ik me sexy. Natuurlijk verandert je gemoedstoestand, maar we waren volledig aanwezig in het moment – en dat maakte het zo goed. Toen m'n vriend en ik klaarkwamen, was het episch.

De ervaring met wiet als glijmiddel is voor iedereen anders. Wat je voelt, hangt af van hoe en waar je het gebruikt. Na een paar keer te hebben gebruikt, zag ik het als een krachtig middel dat me vertrouwen gaf en anale seks supermakkelijk maakte. Daarnaast hoefde ik me ook geen zorgen meer te maken over mijn gezondheid – geen hoofdpijn van poppers en geen gekke chemicaliën. Amerikanen zullen altijd de grenzen verleggen tussen drugs en seks, en wietglijmiddel zal de manier waarop wij naar wiet en onze seksualiteit kijken herdefiniëren. En we zullen fucking goede seks hebben, dankzij wietglijmiddel.

Eindelijk weet ik wat ik wil worden als ik later groot ben! Ik wil namelijk de collectie-aankoper worden van Sexmuseum de Venustempel, op het Damrak in Amsterdam, dat ik onlangs voor het eerst in mijn leven bezocht. Net als alle andere Amsterdammers heb ik deze plek altijd uit het diepst van mijn hart verafschuwd, zonder dat ik ook maar enigszins wist wat er zich binnen allemaal afspeelde. Het leek me een plek waar dronken vrijgezellenfeestmannen in penispakken naartoe gaan als ze klaar zijn met joelend langs de hoeren lopen. Een museum dat geen museum genoemd zou mogen worden.

Maar niks is minder waar. Het sexmuseum blijkt een echt museum met een eindeloze rijkdom aan curiosa. Door middel van de meest uiteenlopende antieke gebruiksvoorwerpen laat het zien hoe de geschiedenis van de mensheid zich tot seks verhoudt. De spullen worden over de hele wereld op (erotische) veilingen en antiekbeurzen gekocht door eigenaresse Monique van Marle, las ik in een artikel van Het Parool. Het mooie is dat het eigenlijk een extreem ouderwets museum is: heel veel meer dan bijzondere spullen achter vitrines is het niet. En een kaartje kost slechts 4 euro!

Het museum staat in de top tien van best bezochte attracties van Nederland, en telt 610 duizend bezoekers per jaar. Alleen, blijkbaar mijden Nederlanders zelf het museum alsof het een met Ebola besmet abattoir is, want m eer dan 90% daarvan is toerist. En dat is zonde, want nog meer dan Het Rijksmuseum kan dit museum een symbool worden van Nederland en al zijn verworvenheden. Musea met oude schilderijen zoals het Rijksmuseum heb je overal, maar het Sexmuseum, daar is er maar één van.

(Oké goed, er is er ook één in Japan, maar daar hebben ze ook restaurants waar de meisjes die er werken bloedserieus het eten tussen hun billen ingeklemd op je bord serveren, dus dat telt niet – in Japan hebben ze alles).

Ga dus allemaal als de sodemieter naar het Sexmuseum. Bij dezen een persoonlijke selectie uit de prachtige schatten die ik heb aangetroffen.

(En Monique, mocht je zelf ooit moe worden van het afreizen naar de verste uithoeken in de hoop daar Middeleeuwse tepelklemmen te vinden, ik sta honderd procent klaar om zo nu en dan de druk wat te verlichten en voor je in te vallen.)

De Potloodventer

Zo nu en dan hebben ze ook bepaalde taferelen uit de seks nagebouwd in dezelfde typische jarentachtigstijl als bijvoorbeeld de Fata Morgana in de Efteling. Zo is er bijvoorbeeld in die stijl een enorm stuk van de wallen in de jaren tachtig nagebouwd. Maar het hoogtepunt van de Efteling-poppen is toch wel de potloodventer die om de zoveel tijd zijn edele delen flasht.

Zo verzonk ik zelf weer terug in die goede oude tijd dat je nog potloodventers met regenjassen in de buurt van basisscholen had. Voor mij en de rest van mijn klas waren die altijd het hoogtepunt van de dag.

Godzijdank hebben we musea, om cultureel erfgoed te conserveren wat anders verloren zou gaan.

De kuisheidsgordel met karteltandjes

Ik heb altijd gedacht dat een kuisheidsgordel simpelweg de toegang tot de vagina blokkeert. Een domme gedachte, besef ik me nu, want met een totaal gesloten toegangspoort zal de vrouw met kuisheidsgordel ook niet meer kunnen plassen, of in ieder geval niet zonder dat het er aan alle kanten uitstroomt.

Door het seksmuseum weet ik dat kuisheidsgordels wel een gat hebben, maar dan eentje die zorgt dat elke penis die zich naar binnen probeert te werken totaal vershreddert weer naar buiten komt.

Grote penissen around the world

Wat ik ook heb geleerd is dat er over vrijwel de hele wereld rituele beelden zijn gemaakt van mannen met een onwaarschijnlijk grote penis.

Erotische dobbelstenen

Dit was een van mijn persoonlijke favo's uit de collectie: dobbelstenen in de vorm van een naakte man en vrouw die in een soort hurk-poep-houding zitten. Wat is er in vredesnaam gebeurd dat we hebben besloten de saaie vierkante dobbelsteen als standaard te gebruiken in plaats van deze veel betere optie?

De Tevredenheid

Het mooiste aan dit Romeinse beeldhouwwerk vind ik dat het de ontroerende titel 'De Tevredenheid' met zich meedraagt.

Het soort schilderijen dat je zelf bij de kringloopwinkel hoopt te vinden

Ik heb al enige tijd als hobby om op rommelmarkten en in kringloopwinkels op zoek te gaan naar de meest lelijk en bizarre werken. Ik was bijvoorbeeld heel blij geworden als ik dit schilderij had gevonden – een schilderij van een landschap waar twee tieten met handen uit tevoorschijn komen.

De prachtige dikke vrouw

In het museum ontdek je ook veel over hoe er in verschillende tijden en culturen verschillende schoonheidsidealen bestonden. Als ik dit tekeningetje zie snap ik direct ook niet meer wat we ook al weer zo mooi vinden aan dun.

De wc-pot uit ieders dromen

Ik denk dat mijn leven nooit meer compleet gaat voelen totdat ik deze wc-pot in mijn huis heb.

Vintage foto's die laten zien hoe ontzettend veel gezelliger seks vroeger was

Het museum blinkt ook uit in een uiterst uitgebreide collectie van vintage foto's waarop je kunt zien hoe mensen vroeger seks hadden. Het opvallendste is dat het er allemaal zoveel gezelliger uitzag. Zelfs als mensen de meest extreme dingen deden (en dat deden ze, wij zijn echt engeltjes vergeleken met onze opa's en oma's), ze bleven vrolijk lachend op de foto verschijnen. Zo anders dan de emotieloze blikken die onze pornosterren nu hebben.

Wat ik ook leuk vond om te weten is het volgende: omdat ze vroeger nog geen kiosk hadden waar de Tuk en Candy werd verkocht, gingen mensen zelf maar seksfoto's maken en die per foto aan elkaar verkopen. Wat nu professionele pornosterren zijn, waren vroeger gewoon je buren.

Josefine Baker in een bananenrok

Ook weer in die Efteling-poppenstijl zien we een exotische danseres in bananenrok een erotische dans doen. Ik dacht eerst dat het was om te laten zien hoe we vroeger zwarte slaven dwongen om seksshows te geven, maar na wat Google-werk ben ik erachter gekomen dat Josefine Baker juist een belangrijk figuur was op het gebied van mensenrechten voor Afro-Amerikanen.

Mijn voorstel voor de nieuwe collectie ontbijtborden van de HEMA

Nog voordat we fotografie kenden, vonden we borden een goed medium om onze erotische fantasieën op weer te geven. Ik vind dat nog steeds een goed idee en wil graag al deze borden om in mijn eigen huis m'n boterhammen op te smeren.

Penis op pootjes

Ik weet niet precies wat de gedachte achter dit voorwerp is geweest, maar het is een prachtige authentieke penis op pootjes, en wat zou je daar verder nog voor gedachte aanvast moeten plakken?

De dingen die als schokkend ervarend kunnen worden

Op een gegeven moment vind je een waarschuwingsbordje in het museum. Alles wat in de daaropvolgende ruimte tentoongesteld wordt kan als schokkend worden ervaren en betreden is daarom op eigen risico.

Handenwrijvend ga ik naar binnen. Ga ik nu eindelijk foto's zien van een gemuteerde lilliputter die het karkas van een dode hond neukt? Helaas, het valt allemaal reuze mee. Aan de muren hangen op een rijtje alle bekende fetisjes en themaporno: grannies, shemales, megasize vrouwen, SM, plasseks, je kent het wel. Omdat alle foto's vooral allemaal zo ontzettend jaren tachtig zijn, voel ik eigenlijk vooral vertedering.

Hoe je geslachtsdelen op te fluffen tot een shining star

Ook in het 'betreden op eigen risico'-gedeelte vond ik deze foto's en die vond ik dan wel heel inspirerend. Ik dacht altijd dat een Prins Albert-piercing (door je eikel) of een clit-ring het wel zo'n beetje was op geslachtsdecoratiegebied, maar dat was overduidelijk voor ik deze foto's gezien had.

Mijn nichtje Matilda
Ik kom steeds meer in aanraking met baby's. Familieleden die baby's krijgen, vrienden die zwanger zijn en sinds anderhalf jaar heb ik een nichtje, Matilda. Zij is het allerliefste wezen op deze aarde en ik ben ontzettend fan van deze enorme aandachtstrekker. Maar ik vind haar ook nogal eng. Niet omdat ze gekke dingen doet, maar omdat ik door haar word geconfronteerd met een vreselijke realiteit: ik kan niet met baby's omgaan.

De allereerste keer dat ik een baby in mijn armen had liggen was op mijn 22e, toen Matilda net geboren was. Mijn zus vroeg aan me of ik haar even wilde vasthouden. Dat wilde ik eigenlijk niet, maar ik bezweek onder de sociale druk die me opeens werd opgelegd; een baby vasthouden is blijkbaar iets wat je heel graag zou moeten willen, als mens. En in mijn ooghoek zag ik de duivelse blik van mijn oma – achteraf begreep ik dat die blik voortkwam uit ongeduld en jaloezie, want mijn oma wil niets liever dan de hele dag zachtjes knijpen in de fluwelen huid van zuigelingen.

Dit is de allereerste keer in mijn leven dat ik een baby vasthoud.

Ik moest mijn armen in een kommetje houden (ik ken geen enkele andere volwassen vrouw die haar armen voordat er een baby in wordt gelegd in een kommetje moet houden). Het waren zo ongeveer de langste tien minuten van mijn leven, waarin een aantal belangrijke existentiële vragen door mijn hoofd raasden: wat als ik de baby laat vallen? Wat doe ik als ze moet huilen? Waarom leef ik? Heb ik zometeen zin in diksap? Aan Matilda te zien, die als een verschrikte vogel in mijn armen lag, waren dit vragen die haar ook bezighielden.

Een nat krentje met een belletje slijmprut
Inmiddels is Matilda bijna twee, en mijn knulligheid met baby's begint uit de hand te lopen. Mijn ego heeft wel eens een dreun gehad, maar niets is zo onverteerbaar als de afwijzing van een baby/peuter. Een goudeerlijk wezen in haar puurste vorm, een halfmens dat niet eens een vierkant stuk plastic in een vierkant gat kan stoppen maar gewoon met dat vierkante stuk plastic op het ronde gat blijft slaan, want verdomme het moet er toch in kunnen. Als ik in Matilda's blikveld verschijn, verdwijnt haar glimlach direct en kijkt ze me angstig aan. Weet je nog hoe het voelde om als laatst gekozen te worden met gym? Nou, dat dus.

Soms geeft Matilda me met een hoopvolle blik een krentje. Dit klinkt misschien gezellig, maar dit is een van de allermoeilijkste situaties in het leven van een babyvrezer, want wat moet je in godsnaam doen als een kind je een krentje geeft? Ik ga het niet opeten want er hangt een belletje slijmprut aan. Ik ga het ook niet weggooien, want dan moet ze misschien huilen. Dus blijf ik maar zitten, met een natte krent in mijn hand, in de hoop dat ze me niet voor altijd zal haten.

Ik heb verder nooit moeite met sociale contacten, dus waarom dan wel met wezens die nog blijer zijn met aandacht dan Emile Ratelband? Of ligt het aan mijn (soms) ongeïnteresseerde blik, mijn angstzweet, of mijn gebrek aan moedergevoelens?

Bellen met de babyfluisteraar
Iemand die me misschien antwoorden op deze vragen kan geven is peutergoeroe Patricia Sluis, Deze babyfluisteraar praat regelmatig met de halfmensen waar ik maar geen normaal contact mee kan maken, en ze begrijpt ze als geen ander. Ik besluit haar op te bellen om te vragen waar mijn onhandigheid met baby's vandaan komt, en wat ik moet doen om daar voor eens en altijd korte metten mee te maken.

Dit is Patricia, de babyfluisteraar – foto via patriciasluis.nl

Broadly: Hoi Patricia, waarom ben ik zo onhandig met baby's?
Patricia Sluis: Omdat je volgens mij nogal perfectionistisch bent, en niet relaxt. Je moet opeens een nieuwe kant van jezelf laten zien. Daardoor word je onzeker, en dat wordt dan weer gespiegeld door het kind. Zij vangt jouw schaamte op en denkt: wat moet ik hier in hemelsnaam mee? Zo'n klein kind is nog heel onbevangen, dus als jij iets negatiefs uitzendt dan voelt ze dat meteen.

Toch vind ik het raar dat ik onzeker word in het bijzijn van een baby. Ik heb namelijk nooit moeite gehad met sociaal contact.
Kleintjes hebben nog helemaal niets te maken met sociale omgangsvormen of rationaliteit. Hoe ouder een kind wordt, hoe meer het gaat nadenken over wat wel en niet kan. Maar kleintjes, die zijn alleen maar bezig met finetunen.

Wat bedoel je precies met finetunen?
Als een baby naar mij kijkt dan vangt-ie een signaal van mij op. Bijvoorbeeld dat ik rust en liefde uitstraal. Of juist dat ik stress en verdriet uitstraal. Een kind reageert op humeur.

Als een baby mij afwijst kan dat dus te maken hebben met mijn gezichtsuitdrukking en gemoedstoestand? Sommige mensen zeggen wel eens dat mijn gezichtsuitdrukking die van een chagrijn is.
Dat zou kunnen, ja. Volwassenen kunnen daar wel doorheen prikken en iets zeggen als: "Hé, je ziet er niet zo blij uit." Dat is een beleefde omgangsvorm die pas later wordt aangeleerd, maar baby's kunnen dat niet zeggen. Die willen dan gewoon niks met je te maken hebben.

Dat maakt het eng: het is zo direct.
Soms is het ook gewoon zo dat het niet matcht, dat een kind een negatief onderbuikgevoel van je krijgt. Ik heb dat zelf gehad met mijn zesde kleinkind – die moest me niet.

Volgens mij zit dat tussen mij en Matilda wel goed – ze biedt me bijvoorbeeld vaak een krentje aan. Wat moet ik doen als een kind mij een nat krentje geeft?
Dan doe je net alsof je die in je mond stopt en zeg je: "Hmmm, lekker hoor." En even later gooi je het krentje gewoon weg – opgelost.

Dat klinkt simpel.
Je moet ontspannen zijn. Als je ergens binnenkomt waar kinderen zijn, moet je ze negeren. Als je snel toenadering zoekt vinden peuters dat soms eng. Zo deed ik dat bij mijn zesde kleinkind ook – ik negeerde hem gewoon. Op een gegeven moment kwam-ie dan toch naar me toe.

Kan mijn onhandigheid met baby's ook te maken hebben met het feit dat ik nog niet weet of ik kinderen wil? Dat ze dat voelen?
Dat kan je wel uitstralen, ja.

Soms krijg ik het idee dat ik niet gelukt ben als mens, omdat ik baby's niet begrijp.
Dat is volkomen onzin. Iedereen heeft verschillende kwaliteiten. Als dit niet jouw ding is, dan is dit niet jouw ding. Dat moet je gewoon loslaten. Waarom is het een vereiste om goed met baby's om te kunnen gaan? Dat hoeft helemaal niet.

Ook denk ik dat het voor mannen minder erg is als ze niet met baby's om kunnen gaan.
Ja, voor vrouwen is het minder sociaal geaccepteerd. Maar dat heeft niks met de baby zelf te maken – die kan alleen voelen. Jij moet je prestatiedrang loslaten, accepteer jezelf zoals je bent. Focus je op dingen waar je wel gelukkig van wordt.

Jouw advies is dus om het kind gewoon te negeren, te doen alsof ik een slijmkrentje lekker vind, te werken aan mijn gemoedstoestand en perfectionisme, en me bijvoorbeeld te concentreren op mijn werk?
Precies. Dan komt het wel goed.

Bedankt Patricia! Matilda krijgt binnenkort een broertje, dus dan kan ik deze tactiek gelijk uitproberen.

-

Vrouwen praten misschien veel, maar we horen ze te weinig. Daarom is Broadly Nederland er. Like onze pagina.

Foto met dank aan de auteur

In het afgelopen jaar heb ik keer op keer dezelfde vraag gekregen: "Hé, ben jij niet dat meisje dat niet aan pijpen doet?" Het gebeurt op feestjes. Als ik een drankje bestel aan de bar. Op Tinder. Misschien zou ik me hier niet over moeten verbazen, aangezien ik het hele internet vorig jaar heb verteld dat ik niet aan pijpen doe, maar ik dacht eerlijk gezegd niet dat het zo'n big deal zou zijn.

Dat had ik verkeerd gedacht. In het stuk schreef ik dat ik, na jaren van mannen die verwachtten dat ik hen pijpte zonder dat daar een wederdienst tegenover stond, er gewoon genoeg van had. Als mannen blijkbaar verwachten dat seks ze een orgasme oplevert, zonder dat ze daarvoor iets terug hoeven doen, dan kon ik dat ook.

Hoe vervelend het ook is om voor altijd geassocieerd te worden met pijpbeurten (of het gebrek daaraan), ik ben wel blij dat er een discussie is ontstaan over de oneerlijke verhoudingen als het gaat om het krijgen en geven van genot tijdens seks tussen heteroseksuele partners. Het schrijven was ook therapeutisch voor me. Ik ben nu wat minder boos dan ik toen was, en een stuk blijer met mezelf en met hoe ik tegen seks aankijk. En hoewel het ietwat ongemakkelijk is als gasten me een berichtje sturen op Tinder en zeggen dat ze weten wie ik ben – dat meisje dat niet pijpt – is het voordeel daarvan dat ze in ieder geval weten waar ik sta, en het blijkbaar ergens daar wel mee eens zijn.

Toch moet ik iets bekennen. Sinds ik dat stuk heb geschreven, heb ik wel gepijpt. Alsjeblieft, hordes van haters, vat dit niet op als een soort overwinning. Ik zwoer dat ik nooit meer zou pijpen zoals ik ook regelmatig zweer dat ik nooit meer een heel stokbrood in één keer ga opeten – diep van binnen wist ik dat het uiteindelijk wel weer een keer zou gebeuren. Als ik tegenwoordig besluit om wel te pijpen, is dat onder bepaalde voorwaarden – namelijk, dat mijn partner daadwerkelijk de tijd heeft genomen om mij te beffen, me klaar heeft laten komen, en mijn seksuele behoeften respecteert. Ik pijp wanneer iemand dat verdiend heeft. Het probleem is alleen dat dit zelden gebeurt.

Als een man me het gevoel geeft dat mijn leven een nummer van Weeknd is, ga ik niet aan z'n lul zuigen. Als je me niet terug appt, verdien je ook niet mijn mond om je pik. Aan de andere kant, als een man me behandelt als een vrouw wiens behoeften hij respecteert en mij eerst beft, tuurlijk, dan overweeg ik wel om hem ook te pijpen. Maar om op dat punt te komen is altijd een enorme strijd. Penetratie is leuk, maar het maakt niet uit hoe lang, gekromd, of dik je lul is – het gaat gewoon niet gebeuren bij mij. Dat geldt ook voor genoeg andere vrouwen – het is de clit of niks. In andere woorden, als een gast en ik seks hebben maar ik hem niet pijp, kan hij nog steeds klaarkomen. Als we seks hebben en hij beft me niet, dan kom ik niet klaar.

Een paar maanden voordat ik dat eerste artikel schreef, was ik aan het daten met een man die elke keer dat ik het hem vroeg weigerde om me te beffen. Zijn smoes? Hij doet dat alleen als hij in een serieuze relatie zit. Tegelijkertijd maakte hij wel duidelijk dat hij van mij verwachtte dat ik hem zou pijpen. Hij leek niet te begrijpen – of er niets om te geven – hoe hypocriet dat is.

Sindsdien heb ik geleerd om m'n poot stijf te houden. Ik had niet zo lang geleden afgesproken met een oude vlam van me, die toevallig in de stad was. Nadat we een beetje gezoend hadden, vroeg hij of ik een condoom had. Ik zei dat ik graag wilde dat hij me eerst befte, waarop hij antwoordde: "Dat doe ik wel nadat we seks hebben gehad." Die zin heb ik eerder gehoord, en het eindigt er bijna altijd mee dat de man in kwestie opeens "te moe" is om me te beffen. Ik zei dat ik liever had dat hij het eerst deed, en dat dit de seks erna alleen maar ten goede zou komen, maar hij zei 'nee'. Dus ging ik weg.

Het is al veel te lang sociaal geaccepteerd om cunnilingus te vermijden. Ik hoor constant mannen zeggen: "Nah, dat is niks voor mij." Maar als een vrouw besluit om dezelfde houding aan te nemen ten opzichte van pijpen, veroorzaakt dat opeens een storm van kritiek. En als ik de officieuze woordvoerder voor cunnilingus moet worden om dat te veranderen, dan is dat maar zo.

Natuurlijk snap ik ook wel dat nooit meer pijpen een beetje extreem is, wat ook de reden is dat ik mijn eigen regel heb overtreden. Ik pijpte voor het eerst in een jaar weer nadat een man waar ik sterke gevoelens voor had me zo goed had gebeft dat ik bijna overwoog om een medaille voor hem te kopen. We hadden geen relatie, maar het ging wel die kant op, en hij gaf me de aandacht en het respect dat ik nodig heb van mijn romantische partners. Hem pijpen voelde anders dan de keren dat ik het in het verleden met tegenzin had gedaan bij andere mannen. Ik vond het leuk om hem te plezieren, omdat ik wist hoe leuk hij het vond om mij te plezieren.

Pijpbeurten zijn een privilege, geen recht. Als mannen gaan begrijpen wat er nodig is om een vrouw klaar te laten komen, zal ik zonder klagen aan het pijpen slaan. Maar tot die tijd blijf ik mijn mond open trekken – niet om er een penis in te stoppen, maar om te pleiten voor meer gelijkheid tussen de lakens.

Alle foto's door de auteur

In Californië struikel je bijna over de veganistische restaurants. Er zijn er zo veel, dat zelfs non-veganisten (zoals ik) ook af en toe wat te eten halen bij veganistische restaurants, waarna we telkens dezelfde openbaring hebben, in de trant van: o, dit is eigenlijk helemaal niet zo smerig als ik gedacht had! Maar één specifieke, veganistische restaurantketen springt er toch wel uit: Loving Hut, een internationale keten met meer dan 140 restaurants en één hotel, die ook wel de snelst groeiende veganistische franchise ter wereld wordt genoemd. De keten wordt gerund door een groep die door veel mensen als een sekte wordt gezien.

Loving Hut werd opgericht door Supreme Master Ching Hai, een Vietnamese zakenvrouw van 66. Naast haar imperium van restaurants is Ching Hai – die door Time een "kruising tussen Martha Stewart en de Dalai Lama" werd genoemd – ook de oprichtster van een sieradenlijn, een kledinglijn en de bedenker van de Quan Yin Methode, een pseudoreligieuze filosofie met, volgens sommige schattingen, wel 500 duizend aanhangers.

Waarschijnlijk heb je nog nooit van Ching Hai gehoord, want ze houdt het voor een sekteleider allemaal vrij netjes. Er zijn in haar naam geen moordpartijen gepleegd, en ze kleedt haar volgers niet financieel uit, zoals Scientology dat bijvoorbeeld wel doet. In plaats daarvan draait de Quan Yin Methode vooral om het behouden en beschermen van het leven. Andere regels binnen de beweging zijn niet liegen, geen dingen nemen die je niet worden aangeboden, geen alcohol of drugs gebruiken, en het vermijden van "seksueel wangedrag" – wat dat ook mag betekenen.

Iedere sekteleider moet op de één of andere manier zijn of haar boodschap verspreiden, en Ching Hai doet dat door middel van eten. De Loving Hut-keten heeft overal restaurants, van Amsterdam en Portland tot Praag, die niet als een traditionele franchise functioneren; iedere locatie mag zelf bepalen hoe het restaurant wordt gerund, mits het binnen de filosofie van Ching Hai past.

Ik besloot de dichtstbijzijnde Loving Hut te bezoeken, ongeveer een uur van Los Angeles vandaan, in Claremont. Het restaurant zit in een modern winkelcentrum, naast blitse tentjes als Le Pain Quotidien en Yogurtland. De Loving Hut heeft vergeelde foto's van verschillende voorgerechten op de ramen geplakt, en ziet eruit als een buitenbeentje tussen de zorgvuldig aangekleede restaurants die eromheen zitten. Er wordt de laatste tijd nogal makkelijk met het woord "Lynchiaans" gestrooid, maar er was geen andere manier om de entree van het restaurant te beschrijven.

De gordijnen waren dicht om de hitte van het middagzonnetje tegen te houden, dus het enige licht in het restaurant was afkomstig van een paar zonnestralen die door de kiertjes schenen, waardoor het stof dat door de lucht dwarrelde duidelijk te zien was. Een witte gast met dreadlocks in een poloshirt was zijn baby in een buggy eten aan het geven. Aan een ander tafeltje zaten twee vrouwen tegenover elkaar; ze wisselden geen woord met elkaar, en aten ook niet. Speakers die verspreid door het restaurant stonden lieten rustgevende ambientmuziek horen, van dat gepingel dat normaal vooral in massagesalons wordt afgespeeld.

Op een televisie aan de muur werden korrelige landschapsbeelden afgespeeld, met onderin het beeld een tekstbalk. Later kwam ik erachter dat ik naar Supreme Master TV zat te kijken, een kanaal dat eigendom is van Ching Hai en in de meeste restaurants van Loving Hut (en op 71 kabelnetwerken) uitgezonden wordt, aldus de website. Het kanaal, dat 24 uur per dag uitzendt, laat programma's zien met titels als Vegetarianism: The Noble Way of Living, Animal World: Our Co-Inhabitants en Words of Wisdom.

Na een minuutje of twee komt er een medewerker op me af en word ik naar mijn tafel begeleid. Het menu was belachelijk uitgebreid. Elke Loving Hut-locatie stelt zijn eigen menu samen, wat betekent dat er geen consistentie is tussen de verschillende locaties – afgezien van het feit dat ze allemaal veganistische gerechten serveren.

Ik vroeg de serveerster wat zij zou aanraden, en ze stelde de Aziatische gyros voor – een vleesvervanger in een huisgemaakt sjalotbroodje, met sla, tomaat, verse kruiden en een pittige saus. Ik bedacht me dat ik waarschijnlijk niet zo snel weer de kans zou krijgen om een veganistisch Aziatisch-Grieks fusiongerecht te eten, dus besloot ik ervoor te gaan.

Terwijl ik op m'n eten zat te wachten, merkte ik een aantal portretten van beroemdheden op die aan de muur hingen. Het ging om foto's van de "vegetarische en veganistische elite," variërend van mensen die ik niet herkende tot Bill Clinton. Het plakkaat naast de foto's gaf uitleg, met merkwaardig hoofdlettergebruik: "These Smart, Beautiful, Talented People are Vegan and Vegetarian. Why aren't you?" Dat leek me toch best een rare vraag in een restaurant waar mensen specifiek komen om veganistisch voedsel te eten.

De eigenaar van deze Loving Hut, Charles Liang, vertelde me later dat hij al sinds 1996 een aanhanger is van Ching Hai. Toen de eerste Loving Hut in 2008 z'n deuren opende en de keten zich in rap tempo uitbreidde, pakte hij zijn kans om de veganistische boodschap te verspreiden door zijn eigen Loving Hut-locatie te openen.

"Het belangrijkste is het redden van levens. De liefde voor dieren, liefde voor anderen, liefde voor jezelf," vertelde Liang me. "Alles staat met elkaar in verbinding. Alles geeft vibraties af. De natuur is de magie die alles in stand houdt. Dat is waarom mijn restaurant eten serveert dat veganistisch én biologisch is, niet alleen veganistisch."

Liang vertelde dat Supreme Master Ching Hai het leuk vindt om een bezoekje te brengen aan haar restaurants overal ter wereld; ook in Claremont is ze een aantal keer langs geweest. Zelfs godheden moeten natuurlijk eten.

Mijn Aziatische gyros was snel klaar en smaakte heel goed. De imitatiebiefstuk smaakte naar echt rundvlees en het brood van sjalotjes zorgde voor een interessante twist. En in plaats van dat de serveerders me probeerden te bekeren tot het veganistendom, lieten ze me rustig genieten van mijn vleesloze gerecht.

Natuurlijk hoorde ik nog steeds de geluiden van het Supreme Master tv-kanaal op de achtergrond, en werd ik vanaf de muur aangestaard door portretten van intelligente, dappere, beroemde, knappe vegans. Maar als je het je lukt om dat allemaal te negeren terwijl je van een prima bordje nepgyros zit te genieten, krijg je misschien zelfs het gevoel dat jij ook wel een aanhanger van Ching Hai zou kunnen worden.

Foto door Chiara Cremaschi via Flickr

Ik ben klinisch psycholoog en werk al een aantal jaar in een medisch centrum. Mijn patiënten lijden aan een breed scala van angststoornissen, maar het valt me op dat veel van deze angsten op de een of andere manier verbonden zijn aan seksualiteit.

Sommigen van hen zouden er nooit met me over durven praten, maar voor veel van hen is het onderwerp van cruciaal belang en zo nauw verbonden met hun problemen, dat ze het niet zomaar kunnen negeren. Ik ben altijd verrast door het grote aantal seksuele problemen waar mensen tegenwoordig mee te maken hebben, en de psychologische effecten die deze problemen kunnen veroorzaken. We leven in een wereld vol porno, waarin het lichaam geseksualiseerd wordt en de druk om te presteren groot is; een gevolg daarvan is dat veel jonge mensen problemen ondervinden met hun eigen libido.

Zoals G., een 26-jarige patiënt van me. "Ik had een vrij saai seksleven, totdat ik M. ontmoette," vertelde ze me. "Ik was 23 en hij was 35. Ik was helemaal weg van hem en in het begin hadden we geweldige seks. Maar toen begon hij steeds dwingender te worden op seksueel gebied. Zo dwong hij me bijvoorbeeld anale seks te hebben, waarbij ik dan speciaal ondergoed aan moest doen – ondergoed dat ik zelf nooit zou uitkiezen. Ik deed het maar, omdat ik verliefd was en hem niet kwijt wilde raken. Ik had niet door dat ik hem ondertussen toestemming gaf onze hele seksuele relatie op te bouwen en te definiëren, enkel en alleen op zijn wensen gebaseerd."

Nu het zes maanden uit is tussen mijn patiënt en deze man, gaat ze door een identiteitscrisis heen. Als je alleen maar de wensen van je partner probeert te vervullen, en als je helemaal geen grenzen voor jezelf stelt, dan heb je geen zicht meer op wat jijzelf wel en niet wil. We hadden de seksuele ervaringen van G. al tijdens een aantal sessies besproken, toen ze zei: "Eerst dacht ik dat het prima met me ging, dat ik gewoon nieuwe dingen aan het uitproberen was. Maar hoe langer het bezig was, hoe meer ik me realiseerde dat dit niet goed voor me was. Uiteindelijk ging ik weg, omdat ik eindelijk inzag dat ik al die dingen alleen maar deed om ervoor te zorgen dat hij niet bij me weg zou gaan voor een ander meisje, iemand die wel bereid was dingen te doen waar ik geen trek in had."

De maatschappelijke druk om te presteren in bed kan ervoor zorgen dat seks in een wedstrijd om succes verandert. Als je ten koste van alles alleen maar gefocust bent op het bevredigen van je partner om jezelf onvervangbaar te maken, is het makkelijk om uit het oog te verliezen wie jijzelf bent.

Foto door Chris Marchant via Flickr

Zoals je je misschien wel kunt voorstellen, doen de mannen in mijn praktijk het niet veel beter. F., 24 jaar, oogde heel fragiel toen hij me toevertrouwde dat zijn seksleven naar eigen zeggen een regelrechte ramp is. "Ik heb een paar seksuele ervaringen gehad en het was elke keer afschuwelijk. Ik blijf me maar voorstellen hoe zo'n meisje toch nooit klaar zal komen, dat ik slaapverwekkend ben, dat ik haar niet op de goede plekken aanraak, of juist op alle verkeerde plekken." Hij kan deze eindeloze stroom aan gedachten tijdens de seks maar niet voorkomen, al sinds de eerste keer dat hij seks had, vijf jaar geleden.

Dit geeft de kern van faalangst goed weer. Faalangst kan er goed inhakken bij jonge mensen die een plekje proberen te veroveren op de werkvloer en in hun sociale levens, maar ook in bed. In het geval van G. en F. zei ik dat ze meer op zichzelf gefocust moesten zijn. Alhoewel het in de kern goed is om aandacht te besteden aan de verwachtingen van anderen, is het niet nodig om dat in extreme mate te doen. Onze seksualiteit is niet iets wat we zomaar weg kunnen geven. Je kunt het beter beschouwen als een soort tuin waar twee of meer mensen voor moeten zorgen. Als je iemand iets wil geven in de hoop dat ze je daarna aardig zullen vinden, bak dan gewoon een taart voor ze.

Een ander probleem dat vaak voorbijkomt in mijn praktijk is niet de kwaliteit van het presteren zelf, maar eerder het totale gebrek aan seks. H., 29 jaar, is momenteel vier jaar samen met zijn vriend en heeft de laatste paar maanden geen zin in seks gehad. Dat was voornamelijk de reden voor zijn eerste consultatie. "Ik houd van m'n vriend," vertelde hij me. "We zijn heel gelukkig samen, we zorgen voor elkaar en we vinden het fijn om samen tijd door te brengen. Ik denk dat we samen gelukkig zijn, en ik heb ook niet de behoefte om vreemd te gaan."

"Jouw lichaam verdient het niet om zich voort te planten."

Als ik hem hoor praten, heb ik het idee dat het probleem vooral van buitenaf komt. "Ik durf m'n vrienden niet te vertellen dat we al een paar weken geen seks hebben gehad, en dat we er gewoon niet zoveel interesse in hebben. Ik heb het ze een of twee keer geprobeerd te vertellen, en ze geven altijd hetzelfde antwoord: ze stellen trio's voor, of zeggen dat we speeltjes moeten gebruiken of aan rollenspellen moeten doen – alsof niet seksen een soort ziekte is."

H. is van zijn eigen partner niet vervreemd, maar sociaal gezien is hij dat wel. Van wat ik heb begrepen is zijn vriend zeer begripvol; mogelijk ziet hij het als een fase in hun relatie. In die context is het geen serieus probleem – een relatie is niet alleen gebaseerd op het aantal keren dat je seks hebt. Maar H. voelt zich schuldig en heeft het idee dat hij de realiteit voor zijn vrienden verborgen moet houden. Hij kwam echter snel over zijn angsten heen, door zich te focussen op de kwaliteit van zijn relatie.

Het gebrek aan lust zorgt voor problemen, maar het gebrek aan kansen om seks te hebben doet dat ook. Ongeveer een derde van mijn cliënten bestaat uit mensen die op seksueel gebied vergeten worden. R. bijvoorbeeld, is een vrouw van 26 jaar die zich in een vrij afgesloten sociale en professionele omgeving bevindt, met een beperkte vrienden- en kennissenkring. Na een ontelbare keren teleurgesteld te zijn door online dating, heeft ze het helemaal gehad. "Op de zeldzame momenten dat ik uitga, kom ik wel eens mannen tegen die ik leuk vind, maar ze blijken altijd homo of bezet te zijn." Nog erger vindt ze het gevoel dat ze nooit gekozen of opgemerkt wordt, waardoor ze het idee heeft dat ze een mislukkeling is. Afgezien van de one night stands die ze af en toe had op de universiteit, is het vier jaar geleden dat ze seks met iemand heeft gehad.

Foto door Flickr-gebruiker Angrylambie1,via.

"Ik maakte me nooit zoveel zorgen om de toekomst van mijn liefdesleven," vertelde ze me. "Maar elke keer dat ik echt zin had in seks, realiseerde ik me dat ik niemand heb om het mee te doen. Ik voelde me zo waardeloos." Afwijzingen op liefdesgebied zijn altijd lastig, maar structurele, seksuele afwijzing en de eenzaamheid die daaruit volgt kunnen ons ook diep raken. Die afwijzingen kunnen op psychologisch vlak een gewelddadige boodschap afgeven – als in: "Jouw lichaam verdient het niet om zich voort te planten."

Die pijn is universeel, iets wat mijn mannelijke patiënt A. kan bevestigen. Hij is 28 jaar, opgegroeid in een erg mannelijke omgeving en vertelde me over – wat hij beschouwt als – zijn mislukte pogingen om contact te maken met vrouwen. "Mijn collega's hebben vriendinnetjes of one night stands, maar ze hebben in elk geval iets. Ik weet gewoon dat ik, elke keer dat ik afgewezen word, daar totaal niet sterker uitkom – ik word alleen maar banger om nog een poging te doen." Seksuele eenzaamheid is niet alleen frustrerend voor het individu dat het doormaakt, maar het verandert ook hoe we bekeken worden door onze vrienden, familie en andere mensen die de toch al aanwezige, persoonlijke schaamte alleen nog maar erger maken.

Wat zeg je dan in zo'n geval? Soms vrij weinig. Seksuele druk en seksuele competitie maken deel uit van jong zijn. Ik adviseer patiënten die dit soort schaamte en angsten doormaken altijd om hun aandacht op henzelf en hun persoonlijke ontwikkeling te richten. De mening van de wereld daarbuiten zal toch niet veranderen; wat wel moet veranderen, is hoe de persoon in kwestie met de situatie omgaat. We moeten mensen de wapens geven die ze nodig hebben om met de publieke opinie om te kunnen gaan. Tijdens onze sessies probeer ik de schade die is aangericht ongedaan te maken, en nieuwe dynamieken te creëren om zo een plekje in de patiënt te vinden, waar hij of zij in vrede met zichzelf kan leven. Als deze jonge mensen me benaderen, zie ik de sterke grip die bepaalde culturele en sociale fenomenen op hen hebben, waar ik overigens heel verdrietig van word. Seksualiteit, een natuurlijk en schitterend iets, wordt ontdaan van zijn spontaniteit en moet vervolgens aan allerlei regeltjes voldoen, die elkaar ook nog eens tegenspreken. Deze regels adviseren op een heel paradoxale manier dat we relaxed en open moeten zijn, en "naar onszelf moeten luisteren," terwijl we ondertussen wel maandelijks met minstens drie mensen het bed moeten delen en vier standjes per nacht moeten uitproberen.

De mensen die ik spreek verliezen hun eigen inbreng in hun seksualiteit of relatie, en wanneer dat gebeurt, kan ik alleen maar concluderen wat ik in veel andere situaties ook zou concluderen: je moet constant bij jezelf nagaan wat jijzelf wil, wat jouw eigen wensen zijn. Dat is waar je comfort met je eigen seksleven begint en eindigt – en dat geldt eigenlijk ook voor je leven in het algemeen. Weten wat je wel en niet wil is een van de meest sexy eigenschappen.

De patiënten van dr. Colbert hebben allen toestemming gegeven om anoniem in dit artikel beschreven te worden.

Het einde van de voetbalcarrière van De Zeeuw was trouwens niet zo tof. Degraderen met NAC Breda, dat kon beter. Hij wachtte daarna op een mooie club, maar die kwam niet langs. De Zeeuw stortte zich daarom vol op zijn kledingmerk BALR., dat hij samen met onder meer Gregory van der Wiel en Eljero Elia runt. De grote kracht achter de groei van het merk is 433, een gigantisch Instagram-account dat De Zeeuw inzet om sales te vergroten. De Zeeuw plukte Rogier Deelstra, het brein achter 433, jaren geleden weg bij het AD. Ze waren met 433 de eersten die zich op grappige Instagram-posts over voetbal richtten. Dat bleek een schot in de roos.

Kortom: de kans is niet zo groot dat De Zeeuw nog eens terugkeert op de voetbalvelden, tenzij er nog een mooie club uit Amerika of Dubai langskomt. VICE Sports sprak de voormalig speler van Go Ahead Eagles, AZ, Ajax, Spartak Moskou, Anderlecht, NAC Breda en Oranje over zijn afscheid van de voetballerij en de carrière die hij daarbuiten voor zichzelf heeft opgebouwd.

VICE Sports: Ha Demy, hoe is het met je?
Demy de Zeeuw: Goed, ik ben net terug uit Berlijn.

Wat deed je daar?
Ik was daar om te spreken bij een conferentie over hoe je social media gebruikt bij het opzetten van een merk. Ik stond naast mensen van Facebook en Tinder op het programma. De mensen zeiden na afloop dat ze mij de leukste spreker van de dag vonden. Dat was mooi om te horen.

Hoe is het zakelijke balletje voor jou gaan rollen?
Het begon in Rusland toen ik speelde voor Spartak Moskou. We zaten een keer met de hele selectie op het vliegveld, met onze twintig Louis Vuitton-tassen. Dat kon echt niet. Toen bedacht ik me dat ik iets wilde doen met mode die op voetballers is gericht. Gelukkig had ik veel vrije tijd in Rusland. Ik zat elke dag vijf uur in de auto met een chauffeur, dus dan word je vanzelf creatief.

En toen?
Destijds was het heel populair om namen van mode-ontwerpers achterop dure T-shirts te zetten, bijvoorbeeld van Riccardo Tisci en Raf Simons, met een rugnummer. Ik wilde dat ook met voetballers doen, verzon de naam BALR., kocht de url en wist hoe de shirts eruit moesten gaan zien: zwart, wit en donkerblauw. Nou, dat verkocht meteen als een gek. Ik had alleen nog een of twee andere voetballers nodig om het merk meer een gezicht te geven. Zo kwamen Greg en Eljero erbij.

Heb je hier eigenlijk een opleiding voor gedaan?
Nee, ik las tijdens mijn voetbalcarrière wel al veel blogs en boeken over marketing en bekende ondernemers. Ik ben nooit zo van het playstationen geweest. Nu komen voetballers vaak naar me toe om te zeggen dat ik mazzel heb met mijn werk. Dan zeg ik: ja, toen ik hiermee bezig was, zat jij op de Playstation te spelen.

Benaderen voetballers je weleens voor zakelijk advies?
Niet echt. Veel voetballers proberen me wel na te doen. Zoveel voetballers hebben de afgelopen tijd kledingmerken gelanceerd, maar ik zie er geeneen meer. Veel voetballers geven hun geld en naam aan anderen om een merk mee te beginnen, maar je moet er echt zelf bovenop zitten. Ik weet niet of Greg en Eljero na hun voetbalcarrières vol voor ons merk gaan. Ze zijn er in ieder geval goed op voorbereid. Dat is het belangrijkste.

Heb je er ook eens over nagedacht om met jullie bereik een andere kant van het leven van een voetballer te laten zien, in plaats van de esthetische kant?
Via video's willen we meer de mensen achter de lifestyle van een voetballer laten zien, bijvoorbeeld door een personal shopper te portretteren. We zijn ook in Londen bij een restaurant geweest waar veel voetballers komen. We willen dus meer de mensen er omheen gaan belichten, niet de voetballers zelf.

Waarom niet?
Bij voetballers krijg je toch een standaard praatje. Je moet maar eens opletten als een verslaggever ze naar een specifiek moment uit een wedstrijd vraagt, dan riedelen ze er zo een hele samenvatting van de wedstrijd uit, terwijl de verslaggever daar helemaal niet naar vroeg. Het is altijd hetzelfde liedje.

Ja, dat klopt inderdaad wel. In Nederland zie je sowieso weinig spelers meer met een sterke eigen mening. Het is allemaal erg gezapig.
Dat is een beetje de trend in Nederland, al die voetballers zijn jaknikkers. Wie is er nog echt een persoonlijkheid bij Ajax? Toen ik er speelde had je allemaal jongens die echt wat te zeggen hadden. Nu zijn het allemaal lieve, leuke jongens.

Jouw eerste jaar bij Ajax onder Martin Jol, met gasten als Marko Pantelić en Luis Suárez, hoe was dat? Onder Frank de Boer is er nooit meer zoveel gescoord.
Dat jaar was heel erg gezellig. Martin Jol is leuk, een supergrappige man. Soms, tijdens wedstrijdbesprekingen, hoefde hij maar iets te zeggen en dan lagen we allemaal in een deuk, terwijl we daarna gewoon een serieuze wedstrijd hadden. Dat deed hij dan om het ijs te breken. De trainingen waren leuk, met veel partijtjes en positiespelletjes. Maar Louis van Gaal bij AZ was voor mij de allerbeste trainer, soms wel een beetje apart, maar altijd eerlijk.

Veel voetballers worden later trainer. Waarom jij niet?
Ik ben nu heel erg vrij en doe wat ik wil. Ik zie het niet zitten om dit in te ruilen voor de vaste verplichtingen van het trainerschap.

En analist op televisie, lijkt dat je wat?
Televisiewerk vind ik op zich wel leuk, maar dan moet je niet zoals bij Studio France met zijn zessen en een hond op een bank zitten. Krijg je allemaal vijf minuutjes spreektijd. Dan denk ik: worden die gasten allemaal betaald? Waarschijnlijk wel. Dat is dan de publieke omroep. Ook Rafael snap ik niet. Dan heb je vakantie en ga je daar wekenlang zitten om Polen - Slowakije ofzo te analyseren. Nee, dat trek ik niet. Iedereen praat elkaar na, om maar een beetje op televisie te zijn. Alleen met Kenneth Pérez heb ik dat niet. Hij is de enige die echt eerlijk is en zegt waar het op staat. Ik zou ook echt eerlijk zijn, maar misschien vragen ze me daarom niet.

Ben je klaar met het voetbalwereldje?
Ja, het is zo makkelijk, die reacties ook die mensen bijvoorbeeld geven als voetballers wat op social media posten. Vandaag ook weer. Ik zette een foto van een nieuwe armband op Instagram. Reageerde iemand door me een patser te noemen. Zulke mensen blokkeer ik meteen. Er zit altijd een halvegare achter zo'n account. Iedereen kan maar wat zeggen. Tegenwoordig maken ze anonieme accounts aan om iemand helemaal verrot te schelden. Waar haalt iemand de energie en tijd vandaan om zoiets te doen? Mensen ergeren zich steeds meer aan zulk gedrag op internet, maar ik denk dat het alleen maar erger gaat worden. Gelukkig zijn mensen steeds beter te achterhalen via IP-adressen. Ik vond het wel mooi dat Peter R. de Vries zulke mensen met zijn televisieprogramma opzocht.

Lijkt de modewereld niet heel erg op de voetbalwereld?
De modewereld is ook heel erg hard. Dat is soms wel lastig. Toen wij begonnen zei iedereen tegen ons dat de een na de ander failliet ging. Dat klopt, maar wij groeien superhard met BALR., want we hebben iets unieks en weten wat onze doelgroep wil. De uitstraling die we hebben als merk, is niet gespeeld. We hebben dat leven. We reizen veel, rijden in mooie auto's en zijn veel met mooie mensen. Voor dit werk ben ik ook constant op reis.

De stijl waar je voor staat is geliefd, maar ook gehaat. Begrijp je waarom?
Veel mensen zeggen ook dat onze kleren simpel zijn en iedereen het kan doen. Dan zeg ik: doe maar. Maar we hebben wel veel last van mensen die ons namaken. Die pakken we allemaal aan. We hebben zoveel boetes uit laten delen of politie in laten vallen bij mensen. Dan vonden we dozen vol bij mensen die het uit China of Turkije besteld hadden. Die gasten gaan dan tegen mij zeuren dat ze de boetes niet kunnen betalen. Ik reageer op niemand meer. Ze weten donders goed wat ze doen. Maar ja, als je niet wordt nagedaan, ben je ook niet succesvol, zeggen ze.

Eigenlijk best ironisch dat jij rustig uit de voetbalwereld kon rollen, door de levensstijl van voetballers slim te vermarkten met je merken.
Ik mag niet klagen. Ik ben blij met het leven dat ik nu heb. Ik slaap in mooie hotels, reis en onderneem veel. Maar mensen moeten niet zeggen dat ik hier allemaal maar mazzel mee heb gehad. Mensen die dat zeggen, weten niet wat je ervoor moet doen.

-

Mis niets! Like VICE Sports Nederland voor je dagelijkse dosis ijzersterke sportverhalen: