De 24-jarige Yassin Yassin groeide op in Londen, nadat zijn familie vluchtte voor het regime van Saddam Hoessein. Onlangs ging hij terug naar Irak om de gewapende groepen – ze worden zelf liever niet milities genoemd, zegt Yassin – te fotograferen die namens de overheid tegen IS vechten. Het project was onderdeel van Yassins poging om beter te begrijpen wat er gebeurd is met het land dat hij als kind achterliet.

Yassin bracht tijd door met drie groepen – Kataib Jund Al Imam, Tayyar Al Risali en Forket al imam Ali. "In het begin was ik bang, omdat ik nooit echt ben blootgesteld aan echt gevaar, maar naarmate de tijd verstreek en ik zag hoe ontspannen de soldaten waren, werd ik ook wat relaxter," zegt hij. Ik sprak hem over de foto's die hij eerder dit jaar schoot tijdens zijn vijf weken in Irak.

VICE: Hoe ben je in contact gekomen met deze militiemannen?
Yassin Yassin: Ik ben gewoon naar Irak gevlogen, en ben letterlijk de kantoortjes van deze milities binnen gestapt, om te vragen of ik mocht vastleggen wat ze aan het doen waren. Het was natuurlijk wel lastig. Veel van de mensen vertrouwden me niet helemaal – ze dachten: misschien ben je wel een spion. Maar een van mijn familieleden kende een tv-journalist die via via weer mensen kende, en zo kreeg ik m'n voet tussen de deur.

Hoe zag een typische dag op de basis eruit?
Een typische dag is moeilijk te beschrijven, omdat elke dag weer anders was. Ik was er net voor de bevrijding van Falluja, dat in januari 2014 in handen viel van IS. Toen ik daar was, was Hashd Al Shaabi in de verdedigingsmodus, en ik was met hen aan de frontlinie terwijl zij probeerden om de vijand buiten de poort te houden.

Hoe ging dat? Wat heb je gezien, of wat lieten ze je zien?
Elke militie bestaat uit twee teams: de soldaten en het mediateam, dat me meenam naar hun basis bij Camp Speicher in Tikrit. Ik heb een explosievenexpert ontmoet die met deze groep werkte – hij wilde om veiligheidsredenen niet op de foto – die me vertelde dat hij als tolk had gewerkt voor het Amerikaanse leger tijdens de Irakoorlog.

Later ontmoette ik nog een soldaat op een andere locatie die voor het Mahdi-leger had gevochten tijdens de oorlog van 2003. Hij was geaffilieerd met een groep die het de Amerikanen behoorlijk lastig maakte; die veel soldaten had gedood en Iraakse tolken had gekidnapt – hoewel hij daar zelf niet aan had meegedaan. Ik vond het interessant dat deze mannen met totaal tegenstrijdige ideeën samen waren gekomen om tegen een gemeenschappelijke vijand te vechten. Alle mensen in Hashd Al Shaabi hebben één ding gemeen: ze willen IS vernietigen. Ze waren allemaal erg positief, en behandelden me met respect.

Welke verhalen zijn je bijgebleven?
Er was een gast die Mali heette (hierboven) die ik ontmoette bij Camp Speicher. Hij was strijder van in de twintig uit het zuiden van Irak, en zat tegen de tijd dat ik hem fotografeerde al een jaar bij de beweging. Hij vertelde me over het pact dat hij had gesloten met zijn vier oudere broers: als hij zou overlijden, zou zijn volgende broer zijn plaats innemen, enzovoorts, tot ze allemaal dood waren. Hij was een aardige gast, en we hielden daarna ook nog contact. Maar tegelijkertijd zag ik ook een andere kant van hem. Ik vergat weleens dat hij een serieuze moordmachine was, totdat hij me de foto's en video's van zijn acties op het slagveld liet zien.

Hoe vond je het om weer in Irak te zijn?
Het was gewoon erg treurig om te zien wat er gebeurd is met het land. Als je de omstandigheden ziet waarin mensen leven – met de corruptie, de vervuilde straten, de slechte voorzieningen – voel je je machteloos. Maar dit project heeft me wel één ding geleerd: de Irakezen hebben het momenteel erg moeilijk, maar het zijn enorm sterke en gepassioneerde mensen. Elke dag in Bagdad voelt als Russische roulette. Als je op het verkeerde moment op de verkeerde plek bent, ben je weg. Maar dat houdt de mensen niet tegen. Ze kunnen niet thuisblijven en niks doen; ze moeten hun levens leiden.

Een groot deel van mijn tijd als twintiger bracht ik, vanwege chronische migraine, door in mijn donkere slaapkamer. Als ik op het laatste moment een afspraak afbelde, dachten m'n vrienden dat ik de migraine gebruikte als een excuus, maar ik wilde niets liever dan naar een concert gaan in plaats van in bed te liggen zweten. Mijn vrienden maakten samen dingen mee, terwijl ik daar in mijn eentje lag. Ik kon mijn kop wel tegen de muur rammen.

Ik werkte voor MTV, terwijl ik nog een voltijdstudie volgde en parttime werkte bij een tandarts. Maar door de migraine moest ik overal mee stoppen. Ik probeerde eerst nog door te zetten, met behulp van cafeïne, maar de pijn werd me uiteindelijk teveel.

In eerste instantie beschreef de dokter, toen ik hem vertelde over mijn pijn, me als een "hoofdpijngevoelig persoon". Het klopt dat de migraine begon als hoofdpijn, maar de pijn vond al snel z'n weg naar m'n oren, kiezen, nek en – het verschrikkelijkste – achter m'n ogen. Uit bed komen om m'n pijnstillers te pakken was al nauwelijks te verdragen

Ik kocht zelf Excedrin, een middel tegen migraine. Dat hielp tegen de hoofdpijn, maar als ik meerdere keren per week last had van migraine, werkte het niet. Mijn dokter schreef Fioricet voor, wat dezelfde samenstelling heeft als Excedrin, en het kalmeringsmiddel Butalbital. Na zes maanden was m'n lichaam er tolerant voor geworden. Ik deed alles wat me werd aangeraden: koffiebonen op m'n voorhoofd wrijven, m'n slapen masseren met pepermuntolie, aardappelschillen vastbinden aan m'n hoofd met een bandana. Ik nam een jaar lang het kruidenmiddel migrelief. Ik probeerde zelfs yoga.

Niets werkte.

Uiteindelijk werd ik doorverwezen naar een neuroloog, die dacht dat de migraine veroorzaakt werd door een gezwel op m'n hersenen. Ik kreeg een MRI-scan, en hij had gelijk – ik had inderdaad een gezwel van vier millimeter op het belangrijkste deel van m'n lijf. Ik was doodsbang, maar een neurochirurg vertelde me dat het gezwel niet de oorzaak was van de migraine.

Toen ik 28 was bezocht ik drie keer per week een migraine-expert. Daar kreeg ik een behandeling met elektrostimulatie en zenuwblokkade-injecties in m'n hoofd en rug. Die dokter vermoedde dat ik een voedselallergie had, en liet me een maand lang een logboek bijhouden van alles wat ik in m'n lichaam stopte. Toen ik na vier weken terugkwam om de resultaten te bespreken, pakte hij een stift, keek me recht in m'n ogen aan en zette een dikke streep onder de woorden "suikervrije frisdrank". Daar dronk ik, in die tijd, bijna drie flessen per dag van, met het idee dat de cafeïne de pijn zou verlichten.

Na duizenden euro's uitgegeven te hebben aan specialisten, MRI's en medicijnen, bleek ik dus een intolerantie te hebben voor aspartaam. De kunstmatige zoetstof in suikervrije frisdrank verpestte m'n leven al acht jaar.

Aspartaam staat bekend als een middel dat migraine kan opwekken. Onderzoek in de jaren tachtig toonde al aan dat aspartaam de hoofdpijnfrequentie bij meer dan de helft van de migrainepatiënten laat toenemen. De resultaten van latere studies, die probeerden een link tussen aspartaam en migraine te leggen, zijn echter vaag.

Aaron Carroll, hoogleraar kindergeneeskunde op de Indiana University School of Medicine, schreef vorig jaar in de New York Times over het verband tussen aspartaam en migraine. Hij vertelt aan VICE dat de onderzoeken waarin wel een verband werd gevonden, gevoelig zijn voor "herinneringsbias". "Herinneringsbias wil zeggen dat de mensen, waarbij iets is gebeurd, zich gebeurtenissen anders herinneren dan gezonde mensen," vertelt hij. "Dat kan leiden tot verschillende reacties, en daardoor zijn de resultaten van het onderzoek vertekend".

Het punt van dit verhaal is dat je moet opletten wat je allemaal in je lichaam stopt. Mijn migraine stopte zodra ik ophield met het drinken van suikervrije frisdrank – en met het eten van '0% vet'-producten waar aspartaam in zit. Nu lees ik altijd de etiketten als ik boodschappen doe – en als ik uit eten ga, drink ik water of ongezoete ijsthee. Ik krijg, net als iedereen, nog steeds hoofdpijn na een avond flink zuipen, maar na een paar ibuprofennetjes voel ik me weer prima.

"Er is geen eenduidige oplossing voor migraine – het is echt zoeken naar een oplossing, vaak met vallen en opstaan, dat is de sleutel tot succes," vertelt Jonathan Borkum, een psycholoog die gespecialiseerd is in migraine, aan VICE. "Voor jou was het aspartaam. Voor iemand anders is het misschien rode wijn, de regen, weinig slaap of schuldgevoelens. Het belangrijkste aan migraine is dat je voor jezelf moet zorgen. En een gezonde manier van leven staat daarin centraal.

Snackbar 't Pleintje is waarschijnlijk de bekendste cafetaria van Nederland. Niet dat de zaak, een simpel houten gebouwtje, zo bijzonder is. 't Pleintje was een snackbar geweest zoals er honderden of misschien wel duizenden zijn, ware het niet dat de makers van New Kids hem uitkozen als dé vreetschuur van Richard Batsbak, Barrie Butsers en die andere randfiguren. Dit is de plek waar de New Kids naartoe gingen voor hun picanto's, broodjes warm vlees en bakpao's, en waar de legendarische vraag "wie is hier nou de snackbar, gij of ik?" het licht zag.

Snackbar 't Pleintje bestaat echt. Het frietkot staat in Den Dungen, het dorp dat grenst aan Maaskantje. De afgelopen zestien jaar werd de zaak uitgebaat door Eric van Zandbeek en zijn vrouw. Maar Eric heeft genoeg friet gebakken, en heeft zijn zaak te koop gezet. We belden met Eric om te vragen waarom hij stopt, en of hij het gaat missen.

VICE: Hoi Eric. Waarom ga je ermee stoppen?
Eric: Mijn vrouw en ik zijn hier al zestien jaar mee bezig, en na zestien jaar frietbakken zijn we wel toe aan wat nieuws, een nieuwe uitdaging. Maar de cafetaria blijft wel bestaan.

Ga je het missen?
Mijn vrouw staat vooral in de zaak, en die gaat het contact met de klanten denk ik wel missen. Maar ik eigenlijk niet. Ik ben de afgelopen tijd sowieso al meer ander werk aan het doen, ik werk ook als zzp'er in de bedrukking. Ik sta tegenwoordig alleen nog maar in het weekend in de cafetaria.

Heeft New Kids veel veranderd voor jou en de zaak?
We hebben door de film natuurlijk enorm veel publiciteit gehad. En nog steeds komen er heel veel mensen vanwege New Kids naar ons toe, ook Duitsers, Oostenrijkers en zelfs Russen. Dat gebeurt nog bijna elke dag. Dat is heel leuk, iedereen vindt het geweldig hier. We hebben eigenlijk nooit negatieve klanten.

Was het voor jou altijd leuk, of is het ook weleens vermoeiend als er weer iemand binnenkwam om New Kidsje te spelen?
Voor mij is het altijd leuk. Ik heb een boel vaste klanten, en die herken ik natuurlijk. Als ik iemand niet ken, dan weet ik eigenlijk al hoe ze hier terecht zijn gekomen. Ik maak dan altijd een praatje, vraag waar die mensen vandaan komen. Zo leer je elke dag nieuwe mensen kennen. Het komt weleens voor dat er mensen de zaak in komen waarvan ik denk: wat komt hier nu weer binnen? Maar als je die dan spreekt, zijn ze toch heel anders dan je dacht. Dat gaan we toch wel een beetje missen.

Heb je eigenlijk je assortiment aangepast na de film – staat de Jos Brinkie op het menu?
Nee, maar we hebben wel jarenlang de Knoepert verkocht. Dat was een snack die de jongens van New Kids samen met Van Oers Snacks hebben ontwikkeld. Die worden nu niet meer gemaakt. Dat is wel jammer, want daar hadden we er nog veel meer van kunnen verkopen. Maar we hebben ruim zestig snacks in het assortiment, dus er is keuze genoeg.

Wat gaat er nu met de snackbar gebeuren? Is er veel interesse?
Ja, het gaat heel hard. Ik heb zaterdag op Facebook laten weten dat de zaak te koop is, en dat is al honderden keren gedeeld. Ik heb ook al een paar serieuze kopers aan de telefoon gehad, maar dat loopt nu allemaal via de makelaar.

En wat ga jij nu doen? Ben je door de populariteit van 't Pleintje rijk genoeg geworden om de rest van je dagen aan de Spaanse costa te slijten?
Ach, je verdient er wel wat extra door, maar ik kan helaas nog niet in Spanje op het strand gaan zitten. Ik moet nog wel even blijven werken.

Bedankt Eric, het ga je goed!

Illustratie door Joel Benjamin

De gevangenis lijkt een bijna oneindige bron van bizarre verhalen voor de Britse sensatiepers. In de laatste paar maanden zijn er berichten geweest over gedetineerden die elkaar halfnaakt te lijf gingen met wc-borstels, hun rivalen probeerden op te blazen met vloeibare explosieven, en zich naakt door het observatieluikje in de celdeur probeerden te wurmen. Kortom, er gebeuren een hoop dingen achter tralies die je in het dagelijks leven niet zo snel zal tegenkomen.

Ik nam contact op met vier voormalig gedetineerden om erachter te komen wat de bizarste dingen zijn die zij in de gevangenis hebben gezien. Dit is wat ze te zeggen hadden.

John Williams, 67 jaar oud
Zat meerdere straffen uit voor gewapende overval

Tijdens mijn gevangenisstraffen heb ik twee dingen meegemaakt die ik erg bizar vond. De eerste was toen de gevangenisbewaarders in HMP Albany het lijkje van mijn parkiet opgroeven, omdat ze dachten dat ik smokkelwaar had verstopt. Mensen die lange straffen uitzaten, mochten parkieten houden als huisdier, en de mijne was bijna als een kind voor me geworden. Er was een klein grasveldje met een boom buiten de vleugel, en toen mijn parkiet doodging, besloot ik hem daar te begraven. Ongeveer twintig minuten later keek ik uit mijn celraam, en zag ik een groep cipiers naar het grasveld lopen.

Tot mijn grote afschuw begonnen ze te graven, omdat ze dachten dat ik iets illegaals had verstopt. Ze hadden waarschijnlijk gezien dat ik iets begroef en hadden het verkeerde idee gekregen. Het was erg absurd. Uiteindelijk vonden ze de parkiet, en moesten ze daar hard om lachen. Ik vond het niet zo grappig. Ik had een betere band gekregen met dat vogeltje dan ik met de meeste mensen had, wat waarschijnlijk een van de redenen is dat ik überhaupt in de bak ben beland.

Het tweede incident draaide om een gevangene die betrapt werd in het ondergoed van de vrouw van de gevangenisdirecteur. Hij werd gefouilleerd, en toen bleek dat-ie een kanten slipje aan had. De cipiers doorzochten z'n cel, en vonden nog vier soortgelijke onderbroekjes. Ze begonnen gelijk allerlei vragen op 'm af te vuren: "Wat is dit? Is er een zwarte handel in ondergoed? Waar heb je dit vandaan?" Hij weigerde te antwoorden, dus werd hij naar de directeur gesleept omdat hij ongeautoriseerde spullen in z'n cel had.

Ik hoorde later dat de directeur de beschuldigingen had voorgelezen, en hem daarna vroeg of hij nog iets te zeggen had. "Ja," zei de onderbroekendief. "Het spijt me, meneer, maar ze zijn van uw vrouw." Hij zat in een ploeg die de gevangenis uit mocht om het huis van de directeur te schilderen, en was naar binnen geslopen en had het ondergoed gestolen.

Justin Rollins, 32 jaar oud
Zat vast voor beroving

Het raarste dat ik ooit heb gezien in de gevangenis gebeurde in HMP Highdown in Surrey. Ik was in de ziekenvleugel geplaatst, nadat ik in mijn armen had gesneden met een scheermesje omdat ik overgeplaatst wilde worden. Het was in de ziekenvleugel een stuk veiliger en rustiger dan in de vleugel voor jeugdcriminelen, waar ik daarvoor zat.

Iedereen in de ziekenvleugel behalve ik was volwassen, en veel van de mensen daar hadden ernstige psychische problemen. Op een dag zag ik hoe een gast uit z'n cel werd getrokken door bewaarders in van die witte anti-besmettingspakken. Hij werd langs mijn cel afgevoerd, en in een speciale isolatiecel geplaatst.

Het gebeurde wel vaker dat gevangenen door de mannen in witte pakken werden afgevoerd; dat gebeurde meestal als iemand zichzelf had onder gesmeerd met poep, wat regelmatig voorkwam. Maar deze keer was de reden voor de pakken veel vreemder; er was een kussensloop vol met duivenkoppen gevonden in de cel van de gevangene. Blijkbaar gebruikte hij brood om ze naar zijn raam te lokken, en trok hij dan hun kop eraf en verzamelde die.

Ik heb de duivenmoordenaar daarna nooit meer gezien. Ik ga ervan uit dat hij naar een andere gevangenis werd overgeplaatst, of met spoed is opgenomen in een psychiatrische inrichting. De andere gevangenen vonden het hele verhaal wel grappig – uiteindelijk moet je wel de humor inzien van moeilijke situaties in de gevangenis. Het personeel was nog meer gehard dan de criminelen. Ze hadden alles wel al een keertje meegemaakt, en keken nergens meer van op. Maar een cipier moest wel kotsen na de duivenvondst, wat ik ook niet zo gek vond.

Ceri "Cesto" Stokes, 33 jaar oud
Heeft meerdere straffen uitgezeten voor geweldsdelicten

Het bizarste dat ik heb gezien in de bak was een gast die een cipier gijzelde met een nepbom, die hij had gemaakt van een heupfles en een paar draden van een radio. Hij was Iers, en maakte gebruik van het nationale stereotype. In werkelijkheid had hij geen idee hoe je een bom maakt. De gijzelaar was een vrouwelijke bewaarder die Emma heette, en ongelofelijk vervelend was. De hele vleugel klaagde over haar, en die Ierse gast had duidelijk besloten om er iets aan te doen. Hij sloot haar op in haar kantoor, en dreigde haar op te blazen. Ze piste in haar broek, wat we behoorlijk grappig vonden, omdat ze ons allemaal het leven zuur had gemaakt.

Het werd duidelijk dat de cipiers de controle over de vleugel waren verloren, en de gevangenen begonnen al snel te rellen. Het lukte de bewaarders om ons naar buiten te drijven, naar de binnenplaats, waar we tot middernacht werden vastgehouden. De gevangenen van de vleugels om de binnenplaats heen gooiden hun matrassen uit het raam, en wij staken ze in de fik en maakten een soort vreugdevuur. De rel haalde de regionale nieuwszender.

Die Ierse gast kreeg vier jaar bovenop zijn gevangenisstraf voor de gijzeling. De gevangenisdirecteur verzekerde iedereen die op de binnenplaats werd vastgehouden dat we geen extra straf zouden krijgen als we allemaal teruggingen naar onze cel. Hoewel hij zich aan zijn woord hield, werden sommigen van ons wel snel daarna overgeplaatst naar andere gevangenissen. Het was een rare en grappige gebeurtenis die laat zien hoe gestoord de bak af en toe kan zijn.

Stephen Jackley, 30 jaar oud
Zat twaalf jaar vast voor een gewapende overval

Een van de raarste dingen die ik in de gevangenis heb meegemaakt, was dat de cipiers van HMP Parkhurst besloten dat we niet naar buiten mochten, omdat er een wolk in de lucht boven de binnenplaats hing. Volgens mij dachten ze dat het zou gaan regenen, en dat de natte tegels een gevaar voor onze veiligheid zouden zijn, omdat we dan misschien wel zouden uitglijden. Ze wilden proactief zijn, en de dreiging alvast neutraliseren voordat het zover was. Als je kijkt naar hoe het leven is in de gevangenis, zou je niet denken dat een wolk het grootste gevaar voor de veiligheid vormt.

John, Justin, Cesto en Stephen zeggen dat ze nu op het rechte pad zijn. Justin heeft een boek geschreven over zijn criminele dagen, Stephen runt zijn eigen uitgeverij, John houdt een blog bij over misdaad en het gevangeniswezen, en Cesto is een rapper.

Het gebeurt meestal rond een uur of één 's nachts. Je pil is al een tijdje ingeslagen en je komt plotseling op het lumineuze idee om je ex-huisgenoot een berichtje te sturen. Dit is het perfecte moment van alle momenten om te vertellen hoe erg je hem mist, hoeveel je van hem houdt en dat je niets liever wil dan naast hem zitten, terwijl je de gezichten van mensen aait op het huisfeestje van je zwager.

Je pakt je telefoon om het berichtje te sturen, maar als je naar je scherm tuurt, dansen de apps als gekken over het scherm. Je knippert met je ogen in de hoop dat het daar beter door wordt, maar het helpt geen fluit. Je kunt nauwelijks langer dan vijf seconden in fel licht te kijken, en je ogen voelen alsof ze de hele tijd naar de zijkanten schokken. Je hebt, kortom, last van wiebelende pillenogen, of om in medische termen te spreken: nystagmus.

Dit verschijnsel moet niet verward worden met zelf opgelopen nystagmus, wat meestal veroorzaakt wordt door hoofdletsel. Het gaat hier om het instinctief-onbewust trillende oog, welbekend bij de kids in de subreddit /r/drugs, die vragen of dit normaal is of het begin van een langzame dood. Het is overigens geen nieuw verschijnsel. In een forumpost uit 1999 beschrijft een gebruiker een pil die hem "de meeste intense oogschokken die ik ooit heb meegemaakt" gaf. "Soms kon ik niets zien, en voelde het alsof ik achterover viel. Ik voelde m'n ogen heen en weer trillen, zo snel dat ik alles dubbel zag."

Ik vond het wel de moeite waard om iemand die iets snapt van ogen en weet hoe groot het effect van nystagmus op je lichaam is, te vragen over dit verschijnsel. Dus nam ik contact op met een expert – Dr. Matt Dunn, een optometrist en docent visuele perceptie op de Universiteit van Cardiff – om te praten over wiebelende ogen, waarom ons lijf dit doet, en wat de langetermijneffecten kunnen zijn.

VICE: Hoi Dr. Dunn, kun je me vertellen waarom onze ogen wiebelen als we mdma gebruiken?
Dr. Matt Dunn: Er zijn geen meldingen van nystagmus die veroorzaakt wordt door mdma, maar er zijn ook nog geen specifieke onderzoeken geweest naar dit verband. Er zijn wel rapporten over andere soorten drugs – zoals cocaïne – die opsoclonus veroorzaken. Ik heb een aantal filmpjes op YouTube bekeken, en het lijkt meer op opsoclonus. Dat is niet hetzelfde als nystagmus, maar lijkt het wel op elkaar: het zijn in beide gevallen instinctieve en onbewuste bewegingen van het oog.

Als ik high ben, en m'n oog begint te trillen, is het onmogelijk om me te concentreren op iets als een telefoonscherm. Hoe komt dat?
Als je ogen oncontroleerbaar bewegen, merk je dat het moeilijk is om je te focussen op één punt. We vergeten wel eens hoe gefocust ons zicht is. Je hebt ongeveer twee graden visuele ruimte, in het centrum van je ogen, waar ook de fovea centralis ligt. Als je je arm uitsteekt en naar je nagel kijkt, is dat ongeveer de grootte. Dat is dus alles wat je gebruikt, als je iets leest of je ergens op focust.

Als je uitzoomt, is alles wat in je randvisie ligt niet scherp. Toch hebben we de illusie dat we alles scherp zien, terwijl we alleen het middelpunt helder zien. Dus wanneer je ogen oncontroleerbaar bewegen in verschillende richtingen, word je je bewust van het feit dat je niet kan zien wat je wil zien, omdat je zicht alleen helder is in het centrale gebied. En als je je niet kunt focussen op het object waar je naar kijkt – zoals een telefoonscherm – wordt het heel moeilijk om te zien.

Heeft mdma effect op de oogspieren, en kunnen de oogspieren wiebelende ogen veroorzaken?
Dat is speculeren. Er is nog niet genoeg onderzoek geweest om hier iets over te zeggen. Een doordachte inschatting zou zijn dat het wordt veroorzaakt door iets dat in het brein gebeurt. Dus de spieren zouden slechts een effector zijn in de neurologische cyclus. Als er een terugkoppeling in het brein zou zijn, zou het signaal doorgegeven worden naar de spieren. Wat je ziet, is dat de spieren doen wat ze verteld wordt. Het is alleen niet de juiste reactie.

Kan het gewiebel onze ogen beschadigen?
Ik zou niet weten waarom. Bij mensen die nystagmus hebben, zien we vaak dat ze na een langere tijd astigmatisme – of vertekende beelden – ontwikkelen in het oog. Dit komt voor bij mensen die jarenlang constant bewegende ogen hebben. Ik denk dat – als het gaat om kortstondige periodes, veroorzaakt door drugs – de kans op permanente schade aan het oog klein is.

Kan het ook zijn dat het niet meer weggaat?
In sommige gevallen wel, ja. Maar in die gevallen was er geen mdma in het spel. Het is normaal gesproken een gevolg van hersenschade of de ziekte MS. Maar het komt dus zeker voor.

Is er iets aan te doen als je ogen beginnen te wiebelen?
Als het fundament van de hersenstam, dat gerelateerd is aan het bewustzijn, wordt aangetast, denk ik dat er weinig tegen te doen is. Maar je moet flink wat pillen achterover slaan voor dat gebeurt.

Sommige mensen hebben het vermogen om hun ogen te laten wiebelen op commando. Is dat iets wat je graag wil? Ik denk het niet.

Dankjewel, Matt!

Afgelopen weekend werd voor de achttiende keer de Pines Party gehouden - een drie dagen durend feest vol jarentachtig-neon, lasershows en extravagante dansacts. Fotograaf Nathan Bajar stapte op de veerboot om portretten te schieten van de bezoekers.

Ik ontmoet de zelfbenoemde "beste valsmunter ter wereld" in zijn thuisstad Trois-Rivières in Canada, bij een bar die grappig genoeg Les Contrebandiers (Frans voor 'de smokkelaars') heet. Toch herkent het barpersoneel de hedendaagse contrabandier die voor ze staat niet.

Bourassa denkt dat dit komt doordat de mediaberichten over zijn avonturen vooral in Amerika zijn verschenen, in het Engels. "Gek genoeg is het verhaal niet echt bekend hier, omdat het leven hier helemaal in het Frans is, en Engelstalige media niet echt binnenkomen in de soort van geïsoleerde wereld waarin we leven in Québec."

Dit is het nieuwe leven van Bourassa: een rustig en bescheiden bestaan in een kleine stad die zich langs de rivier Saint Lawrence uitstrekt.

Maar een paar jaar geleden bedacht de voormalige beroepscrimineel een plan dat zijn leven voorgoed zou veranderen. "Ik stond te wachten bij een rood stoplicht," vertelt hij, "en ik dacht bij mezelf: we komen 's ochtends ons bed uit om een product te verkopen, of een dienst te leveren, maar het doel is altijd om geld te verdienen."

"Ik dacht: waarom sla ik niet een paar stappen over en ga ik direct voor het geld? Dat zou een hoop problemen schelen. Alle irritaties, de moeilijkheden die we hebben in het leven en op ons werk, daar heb ik dan geen last meer van."

Bourassa deed jarenlang onderzoek. Hij bestudeerde de beveiligingskenmerken van de Amerikaanse dollarbiljetten en nam contact op met honderden papierleveranciers om het perfecte canvas te vinden voor zijn misdaad.

"Ik ben erg goed in research doen," zegt hij. "De samba? Daar bak ik niets van – maar research? Het kostte me duizenden uren," zegt hij. "Ik moest een recept vinden, ingrediënten, en een bedrijf dat het kon doen. Ik moest een leverancier vinden die papier kon produceren naar mijn recept zonder dat het leek alsof dit een recept was voor briefgeld."

Na maanden van mailen vond Bourassa een Europees bedrijf dat bereid was om zijn opdracht aan te nemen, hoewel hij blijft volhouden dat zij geen idee hadden wat zijn uiteindelijke doel was. Hij beschrijft het moment dat de levering aankwam als "de gelukkigste dag van mijn leven."

Maar het was ook de meest stressvolle dag. "Tot dat punt had ik er met niemand hardop over gepraat, omdat een stemopname sterk bewijs tegen je is in een rechtszaak," zegt Bourassa. "Alles werd per e-mail gedaan, en vanaf het moment dat ze het papier opstuurden, had ik geen idee of ze de FBI hadden gebeld of niet."

Het oppikken van de papierlevering bij de haven van Montreal was een beproeving waar drie dagen van surveillance, talloze handlangers, en minstens drie vrachtwagens aan te pas kwamen.

Bourassa zit in een donker hoekje, ver weg van de overige gasten bij de bar en vertelt over de talloze voorzorgsmaatregelen die hij nam, en waar de meesten volgens hem niet aan zouden denken.

"Je moet het papier verplaatsen naar een andere pallet, omdat er misschien een tracker op zit," zegt hij. "Maar toen ik het eenmaal naar een andere vrachtwagen had verplaatst en het uiteindelijk bij de drukker kreeg, toen, wow. Niets of niemand kon me meer tegenhouden."

De reden dat hij 250 miljoen dollar aan vals geld drukte, zegt hij, was simpelweg omdat dat de minimale hoeveelheid papier was die het bedrijf bereid was om te produceren met een nieuw recept. Maar het zit ook gewoon in z'n karakter. "Als ik het ging doen, wilde ik het groots aanpakken, en als je het groots gaat aanpakken moet je het ook goed doen."

"Ik doe niet veel met mate."

Bourassa plukte een paar maanden de vruchten van z'n valsmunterij, al hield hij er voor de buitenwereld nog steeds een bescheiden levensstijl op na om geen argwaan te wekken. "De zaken liepen goed, ik had wat klanten die geïnteresseerd waren, een klein order van 700 duizend dollar. Ze wilden vaak dat ik ze een kleine partij opstuurde, zodat ze die konden doorgeven aan hun mensen; ze wilden alles zien, alles checken. En als ze dan klaar waren met hun tests kwamen ze weer bij me terug."

Het plan was om aan een zo klein mogelijk aantal klanten zo groot mogelijke partijen te verkopen. Bourassa verkocht z'n valse biljetten voor 30 dollar per bundel van 100 dollar. Maar zijn zoektocht naar nieuwe klanten dreef hem rechtstreeks in de armen van een undercover agent, wat het einde betekende van zijn onderneming. "Alles gaat geweldig en dan wordt er opeens op je deur geklopt en boem, stort je wereld ineen. Het gebeurt echt allemaal in één seconde," zegt hij.

Bourassa was nu overgeleverd aan de Canadese politie en de Amerikaanse geheime dienst, die aandrong op zijn uitlevering. Dit, zegt hij, was zijn ergste nachtmerrie. "Dan is het echt voorbij, dat zou het einde van de wereld zijn voor me. Je moet naar de VS, je bent ver van huis, je krijgt geen bezoek. Ik zou mijn pa niet meer zien, hij zou overlijden en dan zou ik hem nooit meer gezien hebben. Het was echt een ramp voor me."

Met de hulp van een man die hij de "beste advocaat ter wereld" noemt, lukte het Bourassa om een deel van de aanklachten te laten vervallen of verminderen, en bescherming te krijgen voor het uitleveringsbevel. Dat had allemaal te maken met een van de voorzorgsmaatregelen die hij trof: toen hij een partij nepbiljetten aan een van zijn klanten leverde – toen de politie hem al op het spoor was en in de gaten hield – reed hij met zijn busje naar een afgeschermde plek, waardoor er geen beelden waren waarop hij daadwerkelijk de nepbiljetten afleverde. Zijn advocaat beargumenteerde dat het oorspronkelijke huiszoekingsbevel hierdoor ongeldig was, en Bourassa pushte de onderhandelingen nog verder door aan te bieden om 200 miljoen dollar aan nepgeld die de politie nog niet had gevonden in te leveren. Uiteindelijk kreeg hij slechts een gevangenisstraf van zes weken en moest hij een boete betalen van 1350 Canadese dollar.

Die boete, zegt hij, was voor het bezit van kleine hoeveelheden verboden middelen. "Ze vonden drugs in mijn auto omdat ik allerlei soorten mensen oppik – dat klinkt als een leugen maar ik gebruik zelf niet – en ze vonden allemaal dingen waarvan ik niet wist dat ze er lagen, minimale sporen of zo, en een pil die op de grond gevallen was."

Aan de bakstenen muur achter ons hangen de ingelijste politiefoto's van Lucky Luciano, Arnold Rothstein en Al Capone – allemaal beroemde criminelen; mannen die lange gevangenisstraffen kregen of op brute wijze stierven.

Bourassa zegt dat hij het gevoel heeft dat hij gewonnen heeft: hij leeft nog, is nog op vrije voeten, en heeft mogelijk ook nog een deel van het geld. Vijftig miljoen van zijn nepfortuin werd nooit teruggevonden.

"Het enige dat ik kan zeggen, behalve dat het goed verborgen is, is dat ik geen haast heb om het op te halen," zegt hij. "Ik zeg weleens voor de grap dat het vijftig stappen van de grote eik ligt, maar nee, ik kan het niet zeggen. Het is geheim," grijnst hij.

Als ik hem vraag of hij geen zwaardere straf verdient, aarzelt Bourassa. "Dat is een goede vraag. De gemiddelde mens zou waarschijnlijk vinden van wel. Maar ik weet het niet, ik zorgde ervoor dat ik niemand kwetste, maar je kan wel zeggen dat het de overheid schaadde, en die representeert op een bepaalde manier ook het volk."

Bourassa zegt dat hij denkt dat zijn misdaad relatief slachtofferloos was, aangezien hij het grootste deel van zijn geld naar Aziatische, Afrikaanse en Europese klanten stuurde, omdat hij geen Amerikanen wilde naaien.

"Amerikanen zijn de beste mensen op de planeet, maar ze worden door hun eigen overheid onderdrukt, ze hebben het moeilijk," zegt hij, waarbij hij het gebrek aan goede gezondheidszorg noemt als een voorbeeld hiervan. "Dus ik wilde geen netwerk van klanten hebben die het geld in de VS zouden uitgeven, want de manier waarop vals geld werkt is dat als iemand ermee betrapt wordt, diegene het kwijt is."

"Ik heb m'n slechte kanten, maar ik wil geen mensen onderdrukken; ik wil niet stelen en iemand pijn doen. Maar om de overheid op te lichten, daar heb ik niet zo'n probleem mee."

Er zijn bijna geen manieren om het geld te traceren dat hij verkocht heeft, dus Bourassa kan niet zeggen of het gebruikt is voor andere misdaden, hoewel hij " dat het in het collectemandje van de kerk is beland."

De beste valsmunter ter wereld heeft nu zijn eigen bedrijf, waarmee hij advies geeft aan bedrijven om valsmunters tegen te houden.

Toch zitten er grenzen aan zijn vrijheid: Bourassa is alleen beschermd voor uitlevering als hij in Canada blijft, en hij kan weet niet of hij nog steeds onder surveillance staat (woordvoerders van de geheime dienst zeiden tegen VICE dat ze geen commentaar konden leveren op de zaak omdat hun onderzoek nog loopt.)

Bourassa zegt dat verdere surveillance tijdsverspilling zou zijn. "Ik ga m'n vingers niet meer branden aan vals geld," zegt hij. "Nooit meer in m'n leven." Als hij terug in de tijd kon gaan, zou hij het dan nog een keer doen? "Ja, ik ben blij, ik heb het goed gedaan."

Eerst komen de nieuwsberichten binnen. Op dat moment ben ik nog kalm. Er zijn schoten gelost in het Olympiawinkelcentrum in München. Oh, denk ik, en ik stuur er een berichtje over naar een van mijn whatsappgroepen, voor het geval dat iemand het nog niet gehoord heeft. Wat zegt Twitter? Schoten gelost in het winkelcentrum OEZ; dat wist ik al. En blijkbaar wordt taxichauffeurs aangeraden om weg te blijven van Stachus, een groot plein in het centrum. Wacht even – waarom daar? Dat is kilometers van het winkelcentrum.

Ik schrijf: "De schutter schijnt nog rond te lopen. Ze zeggen dat we uit de buurt van Stachus moeten blijven. Wat de fuck?" Mijn vriendin Mari antwoordt: "Ik hoorde dat er ook iets aan de hand is op Odeonsplatz." "De metro gaat dicht," schrijft Andrea. Op Twitter wordt iets gezegd over schoten op het festival Tollwood.

Ik krijg nu berichten via drie verschillende kanalen: WhatsApp, Telegram en Facebook. Ik zit in vijf telegramgroepen en vier whatsappgroepen, en in vijf van deze negen groepen gaat het over het nieuws.

Dan staat er opeens in een bericht: "Hij is hier. Help. Omg." Het bericht komt van mijn vriend Max, in mijn grootste whatsappgroep: 35 mensen lezen het. Binnen een paar seconden volgen de bezorgde berichten elkaar op. Max? MAX?? Stilte. Daarna een voicemessage. We horen gehijg. Max zegt: "We zijn bij Rewe . In Tal. Hij is hier." Tal is een winkelstraat in het centrum van München. Max is meer aan het huilen dan aan het praten. Zijn stem slaat over terwijl hij blijft herhalen: "Oh mijn god." Einde voicemessage.

Dat is het moment waarop ik in paniek raak.

Een paar dagen geleden werd een onderzoek gepubliceerd waaruit blijkt dat 73 procent van de Duitsers bang is voor terrorisme. Dat is 21 procent meer dan een jaar geleden – en misschien een paar procent minder dan nu. Volgens het onderzoek was terrorisme al voor de gebeurtenissen van de afgelopen week de grootste angst van Duitsers, meer dan angsten als 'ernstige ziekte' of 'oorlogen waarbij Duitsland betrokken is'.

De mensen in Duitsland zijn al jaren met terrorisme bezig. De duizenden berichten in de media, de onrust onder rechtse mensen, en de debatten over de onrust onder rechtse mensen. Het beeld van de doorgeslagen islamist die op een menigte schiet heeft zich in ons hoofd geprent. Op 24 juni nam de Duitse regering een nieuwe anti-terreurwet aan. Anonieme simkaarten zijn verboden, de Duitse geheime dienst kan makkelijker data aftappen, en undercoveroperaties zijn aan minder beperkingen gebonden. In Rusland werden op 20 juli nieuwe anti-terrorismewetten aangenomen en de noodtoestand in Frankrijk werd onlangs met zes maanden verlengd. Helpen die maatregelen aanslagen te voorkomen? Het maakt nauwelijks uit. Je kan niet onderhandelen met angst. Ik vraag me af of terrorisme München nu bereikt heeft.

Het openbaar vervoer ligt stil. De politie adviseert mensen om weg te blijven van openbare plekken. Op Duitse nieuwswebsites verschijnen artikelen over wat er wel en niet bekend is. Wat we weten: helemaal niets. Maar op Twitter lijken mensen wel dingen te weten: blijkbaar heeft de islam het gedaan, en waarschijnlijk is de dader net uit Syrië gevlucht. Wat heeft hij gedaan? Waar wordt er geschoten? Wat maakt het uit. Het telefoonnetwerk staat op instorten. Ik krijg steeds met grote vertraging berichten over gemiste oproepen.

"Op Duitse nieuwswebsites verschijnen artikelen over wat er wel en niet bekend is. Wat we weten: helemaal niets."

"Ga naar huis," stuur ik naar al mijn vrienden. Ik heb de afgelopen maanden steeds gezegd dat we niet bang moeten zijn voor terrorisme, en er statistieken bij gehaald waaruit blijkt dat de kans om te sterven door een vallende tak groter is dan de kans dat je wordt doodgeschoten door een terrorist. Maar sinds ik de voicemessage van Max heb gehoord, ben ik bang. Wat als mijn vrienden slachtoffer zijn? De terreur is nu hier, ik kan het voelen. Mensen op straat, bij mij voor de deur, kijken op hun telefoon. Het Olympiawinkelcentrum is hier een halfuurtje vandaan, net als Stachus, maar via Twitter en WhatsApp ben ik er min of meer om de hoek. Zo voelt het, althans.

Later die avond blijken de meeste foto's en video's die ik heb gezien nep te zijn. Net als de meeste informatie op Twitter. De berichten op social media hebben ons totaal niet wijzer gemaakt – ze hebben de paniek alleen maar vergroot.

In de winkelstraat tussen het Marienplatz en Stachus zijn alle winkels dicht. Buiten lopen agenten met machinegeweren. Het is half tien 's avonds. De politie heeft nog steeds niet het sein veilig gegeven. "Niemand durft naar buiten te gaan," zegt een medewerker van een speelgoedwinkel. "En waar zouden ze naartoe moeten? Het ov rijdt niet." Normaal gesproken was de winkel al een uur geleden dicht gegaan, maar nu deelt hij drinken uit aan mensen die bij hem zijn komen schuilen. "Ik zag de angst op hun gezichten; het leek wel een film," zegt hij. Hij klinkt vermoeid, de woorden komen er langzaam uit. Of ik binnen wil komen? Nee? "Oké, maar blijf dan dicht bij de muren, zodat je in de gaten kunt houden wat er om je heen gebeurt. En verplaats je niet in groepen," zegt hij. "Dat adviseert de politie."

Meer dan dat heeft de politie niet te vertellen. Op het Marienplatz bewaakt een agent de blokkade die de weg naar Stachus verspert. Ik vraag hem waarom. "Is Stachus niet afgesloten?" vraagt hij. "Nee," zeg ik. "Ik kom er net vandaan." "Oh," antwoordt de agent. Maar hij blijft op wacht staan, maar nu met enige twijfel in zijn ogen.

"Later die avond blijken de meeste foto's en video's die ik heb gezien nep te zijn. De berichten op social media hebben ons totaal niet wijzer gemaakt – ze hebben de paniek alleen maar vergroot."

Ik word gebeld door Max, die erachter is gekomen dat de schutter niet bij hem in de supermarkt was. Dat die schutter zelfs niet bestond. "Iemand op Twitter had het over schoten op Stachus," zegt hij. "Ik stond bij de kassa vijf minuten verderop toen iemand begon te roepen: "Hij komt eraan!"

Dus laat Max al zijn spullen vallen en zet het op een lopen, samen met de andere klanten. Schappen vallen om, mensen duwen, kinderen huilen. Hij verstopt zich in een koud berghok. Met een vriend wurmt hij zich in een gootsteenkastje. Vlakbij belt een man zijn moeder om afscheid te nemen. Iedereen weet het zeker: we gaan dood. Tussen de bevroren worstjes en koteletten.

Een foto die Max maakte in de supermarkt: "Iedereen weet het zeker: we gaan dood."

Max stuurt de voicemessage naar de whatsappgroep. Buiten roept iemand iets in het Arabisch. Max is een antifascist en vindt zichzelf normaal gesproken onbevooroordeeld. "Ik wist zeker dat dat de schutter was," zegt hij. Hij is even stil. "Echt ongelofelijk," zegt hij dan. "Ik haat zulke vooroordelen, maar toch was dat het eerste dat ik dacht. Iedereen dacht het. Omdat 11 september zoveel indruk op ons heeft gemaakt. Ook op mij."

"Ik heb er sinds 11 september zoveel over gelezen. Je zag die beelden overal, en opeens zat ik er middenin," zegt hij. "Het is bizar hoe het menselijk brein werkt."

De schutter in het Olympiawinkelcentrum was een achttienjarige eenling. Dat vertelt de politie op een persconferentie om twee uur 's nachts. De andere daders hebben blijkbaar nooit bestaan. "Maar voor ons waren ze levensecht," zegt Max. 2.300 agenten werden de straat op gestuurd. De politie kreeg vrijdagavond ontelbare telefoontjes en berichten over schietpartijen op andere plekken binnen. Geen daarvan bleek te kloppen. De massale paniek brak niet alleen in de supermarkt uit, maar ook op tientallen andere plekken, zoals het treinstation, Stachus en de bekende bierhal Hofbräuhaus.

Zijn de gebeurtenissen in München terrorisme? Het doet er nauwelijks toe. In de hoofden van de Münchenaren wel. Tegen die angst kan je weinig beginnen.

We blijven achter met verdriet om de slachtoffers. Een speciale bijeenkomst van de veiligheidsraad. Misschien een nieuwe antiterreurwet. De machine van angst en haat blijft doorratelen, op social media, in de kranten, in talkshows. Vrijdag heb ik meegemaakt hoezeer we er onderdeel van zijn. Daar blijf ik mee zitten.

Dit jaar organiseren we samen met IDFA de eerste VICE Documentaire Pitch. We willen namelijk heel graag getalenteerde documentairemakers helpen om de wereld zo snel mogelijk mooier te maken met hun talent. Het idee is als volgt:

• Jij, getalenteerde documentairemaker die je bent, stuurt ons voor 12 september een pitch voor de documentaire die je wil maken (onderaan staat hoe je dat precies doet). Het onderwerp moet zich trouwens afspelen in de Benelux.
• Tussen 19 en 23 september nodigen wij de mensen met de echt goede ideeën uit op ons kantoor, waar ons video development team één op één feedback zal geven.
• Jij bereidt een pitch voor, inclusief een trailer van 90 seconden
• Tijdens IDFA presenteren de vijf overgebleven finalisten hun pitch en de bijbehorende trailer. Dit wordt beoordeeld door een panel dat bestaat uit ervaren VICE-producers en -regisseurs. En dan...
• Wordt er op deze heuglijke avond een absolute winnaar gekozen.

Voor de winnende persoon stellen we een productiebudget van €25.000 ter beschikking, inclusief betaalde uren voor de winnaar die samen met ons video development team zijn of haar film kan ontwikkelen op het Amsterdamse VICE-kantoor. Deze bofferd krijgt volledige toegang tot alle faciliteiten die ons kantoor te bieden heeft, en mag een beroep doen op ons voltallige team van documentairemakers.

Misschien wil je graag een documentaire maken over de tanende economie in West-Fiji, of over de eikenprocessierups, maar het is goed om te weten wat voor soort verhalen we zoeken:

• Verhalen die omgevormd kunnen worden tot documentaires van 30-60 minuten
• Verhalen die zich dus afspelen binnen de Benelux
• Verhalen van ambitieuze, onderscheidende filmmakers met een neus voor een steengoed verhaal
• Verhalen die gemaakt kunnen worden door unieke access
• Verhalen die bij de toon, stijl en context van VICE passen

Kijk op de IDFA-website voor meer info. Of, als je genoeg weet, en staat te popelen om dat formulier in te vullen, kan dat ook meteen hier.

For an application form in English, please click here.Please note that participants can have any nationality, but we prefer the stories to be based within the Benelux.

Jill Freedman is een kunstenaar en fotograaf die de afgelopen vijf decennia een bekende naam is geworden dankzij haar bekroonde straatfotografie van New York. Ze begon te fotograferen in de jaren zestig, toen ze haar eerste rol film volschoot op een geleende camera, en heeft sindsdien een hele rits iconische beelden gemaakt.

Ik kende vooral haar zwart-wit foto's van agenten, brandweermannen, en New York in de jaren zeventig, dus was ik verbaasd toen ik een e-mail kreeg van haar met als onderwerp "Miami Strippers 2002". Maar nadat ik de kans kreeg om een paar keer met haar te praten en haar appartement en archief te bezoeken, realiseerde ik me dat ze elk project aanpakt met hetzelfde gevoel voor avontuur en spontaniteit, ongeacht het onderwerp.

Dit is wat Jill zelf over de foto's te zeggen had:

Op zoek naar de kracht van de suggestie, en de romantiek die daarin zit, keek ik naar wat de strippers níet droegen. Wie weet er tenslotte meer over de kunst van het weglaten dan een stripper? Maar helaas, de striptease is aan het uitsterven; als de strippers het podium op komen zijn ze al ontdaan van alle illusie, en wordt er niets meer aan de verbeelding overgelaten. Waar is de magie? Tegenwoordig zien strippers er net uit als iedereen, alleen zijn hun hakken wat hoger en hun lichamen strakker. En worden ze betaald om hun lijf in vorm te houden.

— Jill Freedman, december 2002.

Bekijk meer werk van Jill Freedman op Instagram.

Fotograaf Raymond van Mil heeft lang in de stad gewoond, en ging voor een avondje terug om te kijken wat hij aan Nijmeegse vrolijkheid tegenkwam.

Links: Nederlanders in de Internationale Brigaden, een eenheid die in Spanje streed, en bestond uit 32 duizend vrijwilligers uit meer dan vijftig landen. (Via archief Werner Abel).
Rechts: Yilmaz, een Nederlandse jihadstrijder in Syrië, in een reportage van Nieuwsuur.

Voor duidelijk werd hoe allesverzengend afgrijselijk de situatie met IS zou worden, keek ik met gepaste jaloezie naar de Europese Syriëstrijders. Hun zaak kon bijna niet verder van de mijne af liggen, maar de passie! Benijdenswaardig. Zij waren (schijnbaar) in staat daadwerkelijk te vechten voor een zaak waar ze in geloofden, terwijl ik een biertje dronk en passief-agressief dingen likete op Twitter. Then again: misschien zijn het gewoon volledige idioten allemaal, met een overdaad aan agressie?

In de jaren dertig was er een gebeurtenis die gelijkenissen vertoont met de begindagen van de strijd in Syrië. In het Spanje van de fascistische generaal Franco werd een burgeroorlog uitgevochten waarin, grof gezegd, de communisten tegen de fascisten vochten. Er stierven naar schatting meer dan 600.000 mensen in die oorlog. Net als in Syrië stroomden mensen vanuit heel Europa toe om strijd te leveren. Dat ook schrijver George Orwell daar aan communistische zijde vocht - hij schreef er het goede verslag Homage to Catalonia over - bewijst dat het niet de minsten waren die gingen. Maar wat ik niet wist is dat er destijds ook zo'n zevenhonderd Nederlanders heen waren gegaan. Dat leerde ik doordat ik een persbericht kreeg over de lancering van Spanjestrijders.nl, enkele weken geleden.

Dat archief staat vol met alle tot nu toe achterhaalde informatie over de circa zevenhonderd Nederlanders die tussen 1936 en 1939 afreisden naar Spanje om daar op een of andere manier betrokken te zijn bij de door de communisten gesteunde strijd tegen het fascisme. Het is een vette bron van verhalen, waar initiatiefnemer en journalist Yvonne Scholten onder de hoede van het Internationale Instituut voor Sociale Geschiedenis en met behulp van stagiairs jaren aan werkte. Ik wilde weten wat die Spanjestrijders van toen bewoog, wat haar lievelingsverhalen zijn en of we iets kunnen leren om de Syriëgangers van nu beter te begrijpen.

Drie Nederlandse strijders in Spanje. De man in het midden is Leen Triep. Hij was timmerman, die hielp Duitse vluchtelingen op te vangen. Een krantenfoto van het bombardement op Guernica (26 april 1937) gaf de doorslag om naar Spanje te gaan.

VICE: Wat voor mensen gingen destijds naar Spanje?
Yvonne Scholten: Er zit veel diversiteit in de groep. Goed, het waren voornamelijk mannen, maar het waren lang niet alleen maar communisten.

Communisten?
Daar ging ik vanuit. Ik kom zelf uit een communistisch gezin, mijn vader had zelf naar Spanje willen gaan om te strijden. Hij zat altijd vol verhalen over Hollander Piet, de aanvoerder van de Nederlandse Brigade in Spanje. En omdat mijn vader zelf geen geld had om te gaan, had hij een bank willen overvallen. Heeft hij niet gedaan natuurlijk. Maar daardoor had ik het idee dat al die Spanjegangers waren zoals mijn vader: arbeidersmilieu, weinig scholing, lid van de communistische partij.

Maar dat is dus niet het geval?
Nee. In mijn zoektocht liep ik tegen uiteenlopende figuren aan. Van boerenjongens uit Emmen tot joodse meisjes die wilden verplegen, tot net afgestudeerde artsen uit Indonesië.

Is er ondanks die diversiteit in het algemeen iets te zeggen over wat voor mensen het waren? Radicalen? Idealisten?
Ik merk dat idealisme vaak de drijvende kracht was. Dat idealisme was het idee dat als Spanje zou vallen, heel Europa in handen van fascistische regimes zou komen. Dat was voor praktisch al die Spanjegangers doorslaggevend. Door het fascistische regime dat rond dezelfde tijd in Duitsland aan de macht kwam, kwam een enorme stroom Duitse vluchtelingen op gang. Die werden veelal in communistische gezinnen opgevangen, via organisaties als de Internationale Rode Hulp. Dat was een directe kennismaking met wat er in Duitsland aan de hand was. En dus ontstond het idee: we moeten naar Spanje.

Links: Vier strijders in Barcelona 1936, waaronder helemaal rechts Martinus van Vugt, een metaalbewerker uit Amsterdam-Noord. Hij had echt een enorme hekel aan Hitler (via het archief van Martin van Vugt).

Rechts: De man op de achterste rij, tweede van links, is Steef Grose. Hij was een machinebankwerker uit Amsterdam. Zijn strijdmakkers noemden hem 'een fijne kameraad' (via het archief van Yvonne Grose).

Zijn er parallellen met de Syriëgangers van nu en de Spanjestrijders van toen?
Laat me ten eerste het grote verschil benoemen: dat is de religie. Communisme is geen geloof, islam wel. Een ander verschil is dat die mensen destijds natuurlijk een beetje gelijk hebben gekregen: Europa werd overspoeld door het fascisme.

Maar qua overeenkomsten... als je je een beetje verdiept in terrorisme en de analyses ervan, dan zal je zien dat wat steeds terugkomt het gevoel van vernedering is. En dat speelde ook bij jongens die naar Spanje gaan een rol. Er waren veel werkelozen, jongens die zich inderdaad vernederd voelde. Ik weet van mijn vader: dat was een intelligente man, maar hij kon niet naar de middelbare school, want er was geen geld. Dat gevoel van uitsluiting, dat was een belangrijk motief. Dat motief van de vernedering, dat is belangrijk. Daar wordt nu nog steeds met een beetje gemak overheen gestapt. Hoezo vernederd? Ze hebben het toch goed hier? is de standaard reflex. Daar wordt te weinig mee gedaan.

Wat gebeurde er met ze als ze terugkwamen?
Deze mensen zijn allemaal in de gaten gehouden door politie en justitie. De Binnenlandse Veiligheidsdienst heeft ze tot in de jaren zeventig gevolgd in hun doen en laten. Als ze terugkwamen raakten ze hun nationaliteit kwijt. Die konden ze na een paar jaar goed gedrag wel weer aanvragen. Maar wat gek genoeg nog veel bedreigender was, is dat de Centrale Inlichtingendienst (een soort voorloper van de AIVD), een lijst had opgesteld van Spanjestrijders. Die lijst viel vervolgens tijdens de Tweede Wereldoorlog in handen van de Duitse bezetters, met als gevolg dat die Spanjegangers tijdens de oorlog eigenlijk vogelvrij waren. Zo zie je wat de verstrekkende consequenties zijn van een goed functionerende bureaucratie.

Via

Van mensen die nu naar Syrië gaan wordt gezegd dat ze radicaliseren. Als ik dat lees voelt het altijd alsof ze een ziekte hebben, alsof het aberraties zijn. Hoe werd dat in die tijd gezien?
Het was toen anders dan nu. In de linkse pers was zelfs bewondering voor Spanjestrijders. De kritiek kwam van de rechtse pers: De Telegraaf, katholieke kranten. Daar las je benamingen als 'avonturiers', en zo werden die mensen afgeschilderd als gevaarlijk, als een soort tikkende tijdbommen. Men dacht: ze hebben daar geleerd bommen te maken, dat zal in Nederland wel doorgaan. Maar zo algemeen als de veroordeling nu is, was het niet.

Hoe kwamen die Spanjestrijders terug? Zaten er daadwerkelijk 'tijdbommen' tussen?
Ironisch genoeg waren het wél tikkende tijdbommen, maar niet perse ten kwade. Toen de Duitsers Nederland bezetten, waren de Spanjestrijders zo'n beetje de eersten die het verzet in gingen. Toen kwam dat bommenmaken inderdaad van pas. Dus veel Spanjestrijders kwamen in het verzet, en velen werden vervolgens ook opgepakt doordat ze geregistreerd stonden.

Tegenwoordig worden gefrustreerde jongeren vooral warm voor de strijd elders door middel van social media en fora. Hoe ging dat in die tijd? Door de kranten
Nou, zoals ik zei: een deel kwam vanuit de oprechte angst voor het fascisme in Europa. Maar een ander gedeelte kwam denk ik door de vluchtelingen in Nederland. Er waren ongelofelijk veel joodse verpleegsters die naar Spanje trokken. Dat moet samenhangen met de opkomst van Hitler. In die tijd had je al heel veel joodse vluchtelingen uit Duitsland die door Nederlandse gezinnen werden opgevangen. Je ziet aan die verpleegsters dat het meestal jonge meisjes waren die enorm gestimuleerd werden door wat er gebeurde. In Spanje konden ze daadwerkelijk iets doen.

Tot slot gaat geschiedenis natuurlijk om het vertellen van verhalen. Wat waren voor u de mooiste verhalen die u in het archief tegenkwam?
God, er zijn zoveel prachtige verhalen. Ik voelde vaak ontroering. Ik stuitte bijvoorbeeld op brieven van een boerenjongen uit Emmen. Die schrijft dan zijn ouders met de vraag of de rogge al binnen is, om daarna te beschrijve hoe de boeren in Spanje bezig zijn, hoe ze helpen in de strijd en hoe ze met liefde met het veld om gaan, terwijl de fascisten het veld plattrappen. Zo'n jongen zit middenin een oorlog, en is dan alsnog met het land bezig. Ook is er het verhaal van de oom van Ischa Meijer (wijlen de beroemde journalist). De broer van Ischa's moeder was het. Hij was een net afgestudeerde student medicijnen, Ies Voet. Hij ging erheen en sneuvelde. Net afgestudeerd, arts, komt niet meer terug uit Spanje. Tragisch. Je ziet dan ook brieven van ouders van kinderen die tot in de jaren vijftig op zoek blijven naar hun jongens die niet zijn teruggekomen. Mensen die de hoop koesteren dat zo'n knul in de bergen nog ergens tegen Franco aan het vechten is.

Of neem het verhaal van Tio Oen Bik, een van origine Indonesische-Chinese jongen die naar Nederland was gekomen en arts was geworden. Na zijn strijd in Spanje ging hij naar China, en sloot hij zich aan bij Mao. Die man liep van de ene revolutie naar de andere. God, het is zo'n rijkdom aan verhalen.

Bekijk die rijkdom aan verhalen zelf eens op www.spanjestrijders.nl

Daardoor worden Eritrese activisten gedwongen om creatief te zijn. Ze gebruiken piratenradio, berichtjes op bankbiljetten en posters die ze midden in de nacht ophangen om zich te verzetten tegen de dictatoriale overheid.

VICE News volgt leden van de Eritrese diaspora-gemeenschap in Europa die radiostations en kritische websites runnen, en de dissidenten helpen die nog in Eritrea wonen.

Dit zijn extremen. Maar wij doen het ook, op onze eigen manier. Of dat nou een doos vol oude schoolrapporten is, die je één keer in de vijftien jaar openmaakt, of een knuffel waar je nog steeds zo nostalgisch van wordt dat de tranen en het snot over je kin druipen. Het komt op hetzelfde neer: we zijn bang om dingen los te laten. Ik vroeg een aantal mensen om de spullen waar ze geen afscheid van kunnen nemen mee te nemen. Ik maakte er foto's van en vroeg ze waarom ze geen afstand van de spullen kunnen doen.

MIKE EN Z'N BADJAS

VICE: Wat is het?
Mike: Het is een badjas. Mijn moeder heeft 'm voor me gekocht, ik denk zo'n 22 of 23 jaar geleden. Misschien nog wel langer.

Waarom heb je hem nog steeds?
Toen ik jong was, kon ik niet slapen als het niet pikdonker was. Alleen denken aan licht hield me al wakker. Om dit op te lossen, sliep ik altijd met iets over m'n hoofd – en dat was dus deze badjas. Het voelt een beetje als een handdoek, maar dan zachter – omdat-ie zo vaak gebruikt is. Als je deze badjas over m'n ogen legt, val ik direct in slaap.

Ik leg nog steeds iets over m'n ogen als ik ga slapen, maar doordat de badjas zo versleten is voelt het niet meer zoals vroeger. Het voelt niet goed meer. Nu gebruik ik gewoon het t-shirt dat ik die dag aan had. Ik schaam me ervoor, echt. Het is toch een beetje triest. Mensen zien het als een babydekentje, en voor een volwassen man wordt dat toch wel onder de categorie "triest" geschaard. Maar ik gebruik het niet als troost of zo – ik wil gewoon iets over m'n ogen hebben als ik slaap. Maar omdat ik 'm al zo lang heb, zal ik hem nooit weggooien. Ik hou hem voor de rest van m'n leven.

OOBAH EN Z'N SLIPKNOTPORTEMONNEE

Wat heb je daar?
Oobah: Een Slipknotportemonnee aan een ketting. Het was een cadeau van m'n tante toen ik 13 was.

Dus hoe lang heb je 'm inmiddels al?
Twaalf jaar. Ik heb ook al twaalf jaar geen vlees gegeten. Je zou de portemonnee dus kunnen zien als een symbool voor alle lammetjes die nu nog in het gras grazen, omdat ik ze niet heb opgegeten.

Waarom heb je hem nog steeds?
Ik wilde hem gewoon niet weggooien. Ik wil dat deel van mezelf gewoon niet loslaten. Ik was enorm fan van Slipknot, en ik heb al m'n bandshirts en -truien al weggegooid – maar dit niet.

En ik gebruik hem nu ook weer. Daar zijn een aantal redenen voor. Zo was ik bijvoorbeeld laatst bij de slijterij, en merkte ik op dat mensen om me moesten lachen. Ik snapte eerst niet waarom, maar toen realiseerde ik me dat ze lachten omdat ik in m'n Slipknotportemonnee aan het rommelen was. Ze lachten me uit, omdat ik, als volwassen man, naar geld aan het zoeken was in m'n Slipknotportemonnee.

Daarnaast is het gewoon een handige portemonnee. Hij zit aan m'n lichaam vast, wat betekent dat ik hem niet kwijt kan raken. Ik ben in één jaar vijf portemonnees kwijtgeraakt, dus daarom heb ik deze maar weer in gebruik genomen.

ELLA EN HAAR ROZENKRANS

Wat heb je meegenomen?
Ella: De rozenkrans die ik kreeg voor m'n communie, toen ik acht was.

Waarom heb je hem nog steeds?
Ik kreeg hem van m'n opa. Ik heb een vreemde relatie met het katholieke geloof. M'n ouders hebben me katholiek opgevoed, ik ben gedoopt, noem maar op – terwijl ik er vanaf het eerste moment dat ik alles begreep niet meer in geloofde. Ik heb de rozenkrans als een herinnering aan m'n familie – die nog steeds streng gelovig is – en de ketting is eigenlijk altijd per ongeluk met me meeverhuisd.

Het gekke van katholiek opgevoed zijn, is dat – ook al geloof ik niet – ik toch altijd in moeilijke situaties denk: hmm, misschien... Dus het geeft me ergens nog wel troost.

IAN EN ZIJN SCHEDEL

Wat voor schedel is dat?
Ian: Het is de schedel van een edelhert.

Hoe kom je aan deze schedel?
Ik vond hem in de bossen. Ik zocht vroeger, toen ik klein was, altijd naar botten en schedels. Ik verzamelde ze. De meeste die ik vond zijn weggegooid door m'n ouders – aangezien ze niet heel erg blij waren met de overblijfselen van dode dieren in huis – maar deze bleef.

De schedel was vrij smerig toen ik hem vond. Ik weet niet wat het precies was, maar er zat nog iets in de holte van de hersens. En je zag aan de tandafdrukken dat een dier erop had gekauwd. Maar dat maakt allemaal geen hol uit als je kind bent.

Hoe lang heb je hem al?
Ik denk dat ik zes of zeven was toen ik hem vond. Zeventien jaar dus, ongeveer.

En waarom heb je hem nooit weggegooid?
Ik wilde graag een paar dingen bewaren van mijn botten- en schedelcollectie. Het is zonde om zoiets weg te gooien. Het is een beetje ziekelijk voor een kind om zulke dingen te verzamelen, maar ik woonde op het platteland – en daar was geen moer te doen. Het is ook een beetje sentiment, iets van de plek waar ik ben opgegroeid.

MARI EN HAAR VIOOL

Je hebt een viool gehouden?
Mari: Ja. Ik zat vroeger op muziekles en nam het vrij serieus. Ik speelde vooral piano, de viool was m'n tweede instrument. De piano staat nog bij m'n familie in Japan, maar de viool is klein – dus die kon ik makkelijk meenemen en bewaren. Ik speel er trouwens niet meer op.

Wanneer begon je met spelen?
Toen ik acht was. Voor een Aziatische opvoeding is dat best laat. De viool is Duits – we hebben veel antiekwinkels moeten afstruinen om 'm te vinden. Volgens mij is-ie gemaakt in 1847. Er zit een labeltje in de viool, maar dat is half weggerot.

Hoe oud was je toen je 'm kreeg?
Elf. Ik speelde er tot m'n achttiende op, maar toen kreeg ik last van m'n pezen. Ik heb 'm nu al negen of tien jaar niet aangeraakt.

Waarom heb je 'm dan nog?
Ik hou nog steeds van het instrument, ook al kan ik er niet meer op spelen. Er zijn veel instrumenten die ik graag zou willen spelen, als het kon. Als ik hem zou verkopen, zou het voelen alsof ik een groot deel van mezelf kwijtraak. Je hebt een fysieke relatie met een instrument. Je groeit ermee op en het wordt een deel van wie je bent. Ik zou niet willen zeggen dat het hetzelfde is als het uitmaken met je vriend, maar het voelt wel alsof ik een belangrijk deel van mijn leven kwijtraak.

MICHAEL EN NIGHT NIGHT

Wat is dat?
Michael: Dit is Night Night, m'n teddybeer.

Wanneer heb je 'm gekregen?
De vrienden van m'n vader gaven hem aan me toen ik nog een baby was. De eerste woorden die ik zei waren "night night", en ik bleef het zeggen terwijl ik deze jongen vastpakte, vandaar de naam.

Hoe lang heb je 'm al?
22 jaar, zoiets.

En waarom ligt-ie nog niet in de prullenbak?
Hmm, het is eigenlijk wel comfortabel als ik alleen in bed lig. Als mensen blijven overnachten, verstop ik 'm wel even achter m'n bed, want ik wil niet dat mensen 'm zien. Iemand vond 'm een keer, en toen werd het een beetje ongemakkelijk. Ze begonnen 'm over te gooien, en zo, dus vandaar dat ik 'm even verstop.

Ik heb niets uit m'n jeugd waar ik echt gehecht aan ben. Toen ik op m'n achttiende op mezelf ging wonen, ben ik ook nooit meer teruggegaan. De teddybeer is m'n enige fysieke connectie met m'n kindertijd, en hij is heel lief en knuffelbaar.

BEKKY EN HAAR KETTING

Wat is dit, Bekky?
Bekky: Het is de gouden ketting van m'n moeder.

Hoe heb je 'm gekregen?
M'n moeder overleed toen ik een tiener was. Ik vond de ketting op haar nachtkastje, en heb hem sindsdien elke dag gedragen.

Hoe lang heb 'm al?
Inmiddels acht jaar.

Is het een fijne herinnering aan je moeder?
Het voelt fijn om elke dag een deel van haar bij me te dragen. Ik voel me – omdat ik hem al draag sinds de dag dat ze overleed – veilig als ik de ketting draag. Ik moet hem altijd dichtbij me hebben. Het voelt alsof we nog met elkaar verbonden zijn, ook al is het maar een ketting. Het is nu een deel van wie ik ben, en zonder zou ik verloren zijn.

KATE EN HAAR HOEFIJZER

Wat is dit? Een hoefijzer?
Kate: Een roestig hoefijzer, gedragen door Birdie, een grijs paard van 122 centimeter. We noemden haar Birdie, want als ze sprong, vloog ze door de lucht.

Hoe kom je eraan?
Deze is denk ik van haar hoef gevallen tijdens een rit, of de hoefsmid is hem vergeten bij het verwisselen. Hoe dan ook, het was een oude, dus ik besloot 'm te houden.

Hoe lang heb je 'm al?
Sinds m'n negende. Zevenentwintig jaar dus.

Waarom gooi je hem niet gewoon weg?
Birdie was een groot deel van m'n leven. Ik groeide op op het platteland – m'n opa was boer. Hij had ook paarden. Daar kon hij urenlang over praten – ze hadden karakters voor hem, het waren z'n vrienden.

We mochten vroeger pas paardrijden als we sterk genoeg waren om een emmer water te dragen. Dat was frustrerend toen ik nog klein was, maar op m'n zevende kon ik er eindelijk één dragen. Birdie werd de daaropvolgende zeven jaar het middelpunt van m'n leven. Op m'n veertiende was ik helaas te groot voor haar.

Vrachtwagenchauffeur Ürsu staat geparkeerd op het parkeerterrein van een wegrestaurant bij Grauholz. De snelweg net buiten Bern is één van de oudste en drukste wegen in Zwitserland. "Vroeger had het nog wel iets romantisch, vrachtwagenchauffeur zijn," zegt de 61-jarige Ürsu, maar inmiddels is de situatie anders. "Overvolle wegen, krappe tijdsplanning, continue surveillance en een slecht loon aan het einde van de maand." Hij zou niet in de schoenen willen staan van de jongere generatie chauffeurs.

Internationale vrachtwagenchauffeur is een veeleisende baan – een 48-urige werkweek is heel normaal, en dit kan uitlopen tot wel 60 uur per week. In Nederland verdient de gemiddelde vrachtwagenchauffeur een brutoloon van €1800, terwijl het gemiddelde in het Verenigd Koninkrijk rond de €2450 ligt; in Duitsland is dit ongeveer €1950. Het ziet er niet naar uit dat de werkomstandigheden of lonen zullen verbeteren, gezien het feit dat transportondernemers uit West-Europese landen steeds meer chauffeurs uit Midden- en Oost-Europa aannemen, die hetzelfde werk doen voor de helft van het geld.

Deze bestuurders komen uit landen als Estonia, Litouwen, Polen, Hongarije, Roemenië, Wit-Rusland of Oekraïne en zijn vaak wekenlang, soms maandenlang onderweg; ze zitten, eten en slapen gedurende al die tijd in een ruimte die vaak kleiner is dan drie vierkante meter. Veel van hen zijn gedwongen om voor ieder aanneembaar loon de weg op te gaan, door de werkloosheid in hun thuisland – wat sommige transportondernemers maar al te graag in hun voordeel gebruiken.

Ik ging naar het wegrestaurant bij Grauholz om een aantal van deze internationale vrachtwagenchauffeurs te ontmoeten. Sommigen wilden liever niet op de foto, dus vroegen ze me in plaats daarvan een foto te maken van hun trucks. We praatten in het Engels of Duits, met onze handen en voeten, of met behulp van Google Translate. Hoe de communicatie ook verliep, één ding was duidelijk: ze hadden allemaal heimwee.

Fjodor, 53 jaar, uit Kazachstan

"Ik ben nu al bijna drie maanden onderweg. Over twee weken zal ik naar huis rijden, samen met een vriend uit Wit-Rusland. Ook hij rijdt lange afstanden, maar hij heeft twee jonge kinderen. Voor mij is het wat makkelijker, omdat mijn zoon al volwassen is. Maar ik wil niet klagen: ik verdien maandelijks zo'n €750. Thuis zou ik misschien €100 verdienen – als ik überhaupt werk zou kunnen vinden."

Kristjan, 26 jaar, uit Estonia

"Als vrachtwagenchauffeur ben je de hele tijd aan het wachten, altijd maar wachten. Uren – soms dagen. Dat vind ik het vervelendste aan deze baan. Vroeger nam ik nog weleens een boek mee als ik begon met rijden, maar tegenwoordig staar ik maar wat naar m'n telefoon. Als ik begin te rijden, voel ik me meteen wat beter – ik word er ontspannen van. Ik vind het niet erg om niet te weten waar ik volgende week zal zijn, als ik tenminste niet zo lang hoef te wachten. We staan nu onder meer druk dan vroeger. We worden de hele tijd in de gaten gehouden – door koeriers, door klanten en door de politie. Ik weet niet hoe lang ik hier nog mee door zal gaan. Misschien stop ik als ik mijn toekomstige vriendinnetje ontmoet."

Alexandr, 36 jaar, uit Wit-Rusland

"Ik ben bevriend met Fjodor uit Kazachstan. We rijden vaak samen, praten dan over allerlei dingen – over het leven thuis, over onze problemen en over wat ons te wachten staat. Wat we gaan doen als we stoppen met rijden, bedoel ik. Soms ben ik bang om naar huis te gaan, vooral als ik lang weg ben geweest. Je weet niet of er thuis ondertussen iets drastisch veranderd is, omdat we onder een dictator leven sinds de Sovjet-Unie uiteengevallen is. Natuurlijk bel ik m'n familie wanneer ik de kans krijg, maar je weet gewoon niet zeker wat er de volgende dag zal gebeuren. Geloof mij maar, ik heb genoeg meegemaakt om dat met zekerheid te kunnen zeggen."

Jan, 65 jaar, uit Nederland

"Ik zou in maart met pensioen gaan, maar ik blijf rijden tot oktober, omdat ik dan 25 jaar bij hetzelfde bedrijf ben, en ze een enorm feest voor me gaan geven. Ik zit al meer dan veertig jaar achter het stuur. In die tijd is er veel veranderd – meer verkeer, meer stress, minder tijd. Meer chauffeurs uit Oost-Europa. Zij geven veel geld uit aan een rijbewijs in Roemenië, Polen of Rusland, en dan komen ze hier en zeggen ze: "Neem mij, ik rijd voor elke prijs, het maakt niet uit waarheen of voor hoe lang." Begrijp me niet verkeerd, ik neem ze niks kwalijk. De transporteurs die ze voor de helft of een derde van ons salaris aannemen zijn de schuldigen. Het is een slechte zaak."

Anatoli, 35 jaar, uit Wit-Rusland

"Ik reed van Wit-Rusland naar Litouwen, toen door Polen naar Duitsland en daarna door naar Zwitserland. Eerst vervoerde ik hout, toen meubels, later bloemen. Volgens mij breng ik op de weg terug iets van koffiepads mee. Ik ben soms maandenlang onafgebroken weg. Ik weet niet hoe ik dit precies moet uitleggen, maar soms ben ik heel verdrietig. Dan denk ik aan thuis – we hebben een klein tuintje, het is er heel mooi. Maar ik kan er geen werk vinden. Wat moet ik anders doen? Het heeft me al een fortuin gekost om m'n rijbewijs te kunnen halen, ik kan niet zomaar ontslag nemen. Ik moet geld verdienen."

Mike, 56 jaar, geboren op Sicilië, opgegroeid in Duitsland

"Vroeger bezat ik tientallen vrachtwagens. Ik vervoerde allerlei dingen – ik bedoel, echt alles. Ik reed naar plekken als Zuid-Afrika, de Verenigde Staten en Rusland, naar steden als Mexico-Stad en Kaboel. Ik verdiende veel geld, maar op een gegeven moment had ik er geen zin meer in. Ik wilde eigenlijk niets meer te maken hebben met die hele levensstijl. Tegenwoordig werk ik als vrachtwagenchauffeur voor maar €2500 per maand. Ik ben nu samen met mijn vierde vrouw – ze is Russisch. Zij weet tenminste nog wat familie betekent.

Ja, de werkomstandigheden zijn klote. Het verkeer, de druk, de chauffeurs uit Oost-Europa – alles is klote. Maar ja. Ik ben 56 jaar, en ik zal rijden tot ik erbij neerval. Dit is mijn leven, ik voel me vrij. En nee, je mag niet in m'n truck zitten. M'n bloedeigen broer mag er niet eens in – dat brengt ongeluk."

Andriy, ergens in de dertig, uit Oekraïne

"Ik rijd nu al twee jaar rond. Het is de enige baan waar ik wat geld mee kan verdienen. Ik krijg van die beelden in m'n hoofd – meestal vlak voor ik ga slapen, maar soms ook als ik aan het rijden ben. Het zijn flashbacks naar die ene keer toen ik naar het ziekenhuis moest, omdat ik gewond was. De lichten waren zo fel. De man naast me had een been verloren en een gat in z'n buik. Het was afschuwelijk. Die beelden blijven maar omhoog komen. Denk je dat ik gek aan het worden ben? Ik wil niet op de foto, maar schrijf alsjeblieft op dat ik een goed leven wil hebben. Dat is alles wat ik wil. Zou je dat voor me willen opschrijven?"

Jakub, 34 jaar, uit Polen

"Ik rijd vier weken lang, en dan ga ik een paar dagen terug naar Warschau, naar m'n vrouw en kinderen. Ik vervoer bloemen in potten en tulpen van Nederland naar Zwitserland, Italië, Spanje – waar dan ook. Ik mis m'n dochters. Vandaag is mijn jongste dochter jarig en ik zit hier maar in die vrachtwagen, ver weg van huis."

Denis, 57 jaar, uit Oekraïne

"Het maakt me niet zoveel uit dat ik alleen eet, alleen slaap en alleen drink. Ik bedoel, het is beter om niet te denken aan hoe het zou zijn als alles anders was. Maar het kan natuurlijk wel lastig zijn. Mijn moeder is ziek en woont in een verzorgingstehuis. Als ik aan haar denk, hoe ze daar zit, dan wil ik naar huis om haar op te zoeken en met haar te praten over het verleden. Ze was vroeger een heel vrolijk persoon, ze lachte altijd veel. Ik ben bang dat ze plotseling zal overlijden, en dat ik er dan niet bij ben. Maar soms ben ik ook blij dat ik zo ver weg van huis ben. Dat is de realiteit – ik weet niet wat ik er verder over moet zeggen."

Lazio, ergens in de veertig, uit Roemenië

"Ik rijd alleen voor de Duitsers en de Nederlanders. Voor Roemeense bedrijven komt de wagen op de eerste plaats, voor de man die achter het stuur zit. Dat is waarom ik dit leven prima vind zoals het nu is – behoorlijk goed, zelfs. Ik weet niet waarom de anderen zoveel klagen. Ik kan voor het eerst in mijn leven aan met pensioen gaan denken. Ik heb nu geld om naar de dokter te gaan als ik ziek ben. Dat is een goed gevoel."

Ronaldo, 54 jaar, uit Portugal

"Een schnitzel met patat, een salade, een kop koffie en een douche – dat zou in totaal ongeveer 36 euro kosten hier in Zwitserland. Het kost ongeveer de helft in Duitsland, maar ik zou het niet eens kunnen betalen als het een tientje was. Ik neem mijn eigen eten mee. Altijd genoeg vlees, een paar eieren, groenten in glazen potten. Mijn broer is boer en de rest kan je altijd wel ergens krijgen."

Toni, 46 jaar, uit Macedonië

"Ik heb mijn eigen bedrijf, we zijn met vier chauffeurs. Ik red me wel, maar het is zwaar. Een transporteur kan maar op twee dingen bezuinigen – diesel en de chauffeur. Wie het meest kostenefficiënt is krijgt de klus. Dat gaat de komende paar jaar niet veranderen.

Wat zou het voor verschil maken als ik tegen je zei dat ik me zorgen maak over de zaak? Mijn chauffeurs zijn betrouwbaar, ik ben mijn eigen baas, ik heb een gezin, de kinderen zijn gezond. Ik heb foto's van ze – wacht, ik zal ze laten zien."

Ürsu, 61 jaar, uit Zwitserland

"Ik ben begonnen met rijden op 3 september 1976 – bijna veertig jaar geleden. De business is wel een stuk lastiger geworden, maar dat is overal het geval. Het gebrek aan respect tegenwoordig, dat is wat me echt stoort. Vrachtwagenchauffeurs waren vroeger echt iets op de weg, ik was altijd trots dat ik met een vrachtwagen reed. Ik heb zoveel vrienden gemaakt en we letten altijd op elkaar.

Nu let iedereen alleen op zichzelf. En dat is ook niet zo gek: veel mensen rijden voor een hongerloontje. Ze werken voor bedrijven die alles uit hun chauffeurs proberen te persen – voor hen is het belangrijkste dat het niet te veel mag kosten. Het is eigenlijk gewoon moderne slavernij. Nou ja, over dat soort dingen denk ik vaak na tijdens lange ritten."

Griekenland maakt momenteel een hittegolf door — zoals het al elke zomer sinds het begin der tijden doet. Waarom denk je dat al die oude Grieken rondliepen in losjes geknoopte lakens? Hoe dan ook, een beetje warmte is perfect als je ergens op een Grieks eiland aan het strand ligt met een cocktail in je knuist. Maar als je vastzit in een kantoor in Athene, is het een stuk minder prettig — aldus onze Griekse collega's. Fotograaf Panos Kefalos liep door de stad om te zien hoe de Atheners omgaan met de warme zomerdagen.

Bekijk meer foto's hieronder:

Originele foto door Raymond van Mil via

Ach, vrienden. Ze zijn net familie, maar dan leuker. Je kan ze zelf uitkiezen, en ze zullen nooit dingen tegen je zeggen als "het is hier geen hotel". Als je op je bek gaat, dan zal er altijd eentje klaarstaan om je op te vangen. Maar hoe leuk je vrienden ook zijn, ze doen soms ook heel erg domme dingen. Dingen die, mocht iemand er ooit achter komen, elk greintje zelfrespect dat ze nog hebben zullen vernietigen. Dingen waar ze wakker van liggen; dingen die ze liever niet met de wereld delen. Dingen die vragen bij ze oproepen, die ze maar wat graag beantwoord zouden zien. En daar is deze nieuwe column voor: zodat jij namens je vrienden hun beschamende vragen kunt stellen, en wij ze kunnen beantwoorden.

Het scenario: Je "vriend" brengt vrijwel iedere avond in de kroeg door, waar één drankje er al snel zeven worden. Vervolgens werkt hij om twee uur 's nachts standaard nog wat fastfood naar binnen en strompelt hij dan naar huis, waar hij met z'n kleren nog aan op bed ploft, en wegzakt in wat je zou kunnen omschrijven als "een diepe slaap" of "bewusteloosheid die grenst aan een coma" – afhankelijk van hoe eerlijk je tegen jezelf bent – eh, correctie, hoe eerlijk hij tegen zichzelf is.

De gekoesterde hoop: Hoewel hij als een verfrommeld hoopje ledematen op z'n bed ligt en z'n gesnurk klinkt alsof-ie aan het stikken is, rust hij nog steeds lekker uit en wordt hij morgen fris en fruitig wakker.

De realiteit: Ja, alcohol is een verdovend middel, en zorgt ervoor dat je sneller knock-out gaat – en wanneer dat gebeurt, kan het inderdaad aanvoelen alsof je diep in slaap bent. Toch is dat niet zo. Als je alcohol drinkt vlak voordat je naar bed gaat, krijg je last van iets dat het 'rebound effect' heet: "Als je lichaam de alcohol eenmaal gemetaboliseerd heeft en het kalmerende effect langzaamaan minder wordt, krijg je microprikkelingen die je slaapcyclus verstoren," vertelt Holly Phillips, internist en auteur van het boek The Exhaustion Breakthrough. Het aantal drankjes dat nodig is om op dit punt te belanden, verschilt per persoon. Voor de meeste mensen geldt echter dat één of twee drankjes, vlak voor ze naar bed gaan, er al voor kunnen zorgen dat hun slaapcyclus verstoord wordt.

Normaal gesproken doorloop je vier fases van een steeds dieper wordende slaap, die uiteindelijk eindigen in de remslaap; tijdens je remslaap verwerken je hersenen alles wat er die dag gebeurd is, en wordt alles opgeslagen in je langetermijngeheugen. Na een paar biertjes blijf je echter wakker worden in slaapfases I en II, die het lichtst zijn en daardoor ook het makkelijkst te verstoren zijn. Dit heeft minder diepe slaap en minder remslaap tot gevolg, waardoor je dus een slechte nachtrust hebt en weinig van je herinneringen opgeslagen zullen worden. "En van alcohol moet je ook plassen, waardoor je midden in de nacht wakker kunt worden," legde Phillips uit. "Het heeft daarnaast een uitdrogend effect, dus je zult je de volgende dag vermoeider voelen, zelfs als je niet alleen maar licht hebt geslapen."

Gedacht wordt dat onvoldoende remslaap op de lange termijn niet alleen maar slecht is voor je geheugen. Hoewel er geen gedocumenteerde gevallen zijn van mensen die overleden zijn aan een gedwongen slaapgebrek, gaan mensen die aan de zeer zeldzame aandoening fatale familiaire insomnie lijden (waardoor ze niet in staat meer zijn te slapen) over het algemeen binnen 7 tot 36 maanden na het ontwikkelen van de aandoening dood (alhoewel wetenschappers de oorzaak hiervan nog niet helemaal achterhaald hebben). Ratten die gedwongen geen remslaap meer krijgen, gaan binnen vijf weken dood. Overigens zorgde propofol, het medicijn waar Michael Jackson een overdosis van nam, ervoor dat hij 60 nachten lang geen remslaap kreeg. Sommige artsen denken dat dit hem uiteindelijk fataal zou zijn geworden, als hij niet was overleden door een overdosis.

Wat je moet doen: Ik zou willen dat ik dit op een leukere manier kon brengen, maar als je vlak voor je naar bed gaat een aantal drankjes op hebt, zal je minder goed slapen – en daar helpen vet eten, vitamine- of sportdrankjes drinken, of een koude douche voor het slapengaan niet tegen. Als je echt lekker wil slapen, moet je minimaal drie uur voordat je naar bed gaat niet meer drinken. Sorry.

Screenshot uit Spirited Away via YouTube

Ergens op Tumblr staat de quote: "Disneyfilms raken het hart, maar films van Studio Ghibli raken de ziel." Hoe sentimenteel dat ook klinkt, het is ook treffend. Het is in ieder geval deels de reden dat animefans over de hele wereld Spirited Away van Hayao Miyazaki de beste animatiefilm aller tijden vinden. Vijftien jaar na de Japanse release van de film is Sen to Chihiro no Kamikakushi – in het Engels vertaald als Sen and Chihiro's Spiriting Away – ongeëvenaard in de manier waarop het spiritualiteit, realiteit, fantasie en menselijkheid mengt. Miyazaki was de meester in het balanceren van die verschillende domeinen, en nu hij met pensioen is zal Spirited Away altijd gezien worden als zijn definitieve meesterwerk.

In de kern draait de film om de weg die het jonge meisje Chihiro moet afleggen om haar ouders te bevrijden. Ze komt vast te zitten in een geestenwereld, waar ze in een badhuis moet gaan werken dat gerund wordt door de heks Yu-baaba om te overleven. Miyazaki heeft gezegd dat de film geïnspireerd is door en gebaseerd op de tienjarige dochter van een vriend die elke zomer bij hem kwam logeren. De film is gemaakt voor tienjarige meisjes – en dat is precies waarom hij mensen van alle leeftijden aanspreekt, en waarom Chihiro zo echt voelt. Hoe vaak kan je nou zeggen dat een film gemaakt is voor jonge meisjes, in plaats van voor het geld of een zo breed mogelijk publiek?

Veel mannelijke recensenten beschreven Chihiro destijds als een "nors" en "verwend" meisje, en dat doen ze nog steeds. Dat is onterecht. Wanneer we Chihiro ontmoeten, wordt ze weggereden van haar thuis en haar bekende omgeving om in een nieuwe stad te gaan wonen. Het enige dat ze heeft als aandenken aan haar vrienden is een boeket. "De enige keer dat ik een boeket krijg, en dan is het een afscheidscadeau. Hoe deprimerend," zegt ze, waarna haar moeder haar eraan herinnert dat haar vader bloemen had gekocht voor haar verjaardag. Chihiro haalt haar schouder op, en dat is ook begrijpelijk. Er zijn maar weinig tienjarigen die zich zo goed zouden gedragen als hun leven op z'n kop stond. Wanneer de familie uit de auto stapt, betoverd door het verlaten pretpark, is Chihiro "zeurderig" omdat haar intuïtie klopt. Ze volgt haar ouders naar binnen, maar is ongerust door de kleine altaartjes en het eten dat opeens verschijnt, een waarschuwing dat ze daar niet zouden moeten zijn. Deze recensenten zullen zien dat ze de rest van de film niet alleen de prijs betaald voor hun onwetendheid, maar ook voor het feit dat ze de stem van een jong meisje negeren.

Afbeelding via Wiki

Wat haar verhaal onderscheidt, is dat Chihiro niet gedwongen wordt om een groot kwaad te overwinnen en van een "nors" kind te veranderen in een braaf meisje. Dit is een film die draait om een natuurlijke karakterontwikkeling. Miyazaki laat zien hoe ze zich langzaam aanpast aan haar omgeving, en openstaat voor de taken die in het vooruitschiet liggen, en die ze zo goed en kwaad als het gaat probeert te volbrengen. Ze heeft er moeite mee om de trap af te lopen naar de ketelstoker Kamaji, maar het lukt haar uiteindelijk om beneden te komen. Kamaji blijft haar negeren, maar ze weet dat ze een baan bij het badhuis moet krijgen om te kunnen overleven in deze nieuwe wereld, dus stopt ze niet totdat hij haar helpt. Haar bedachtzaamheid en vastberadenheid worden al snel beloond wanneer ze zich realiseert dat een stinkende geest eigenlijk een vervuilde riviergeest is die bevrijd moet worden van alle troep eromheen. Het feit dat de film werd gemaakt zonder script draagt alleen maar bij aan deze natuurlijke evolutie van Chihiro. "Ik heb het verhaal nog niet kant en klaar wanneer we aan een film beginnen," vertelde Miyazaki een keertje aan Midnight Eye. "Ik ben niet degene die de film maakt. De film maakt zichzelf, en ik heb geen andere keuze dan te volgen." Het hele team moet de wereld van de personages samen met hen stap voor stap navigeren, en die intuïtie zie je terug op het scherm.

Tussen de verhaallijn door bevat Spirited Away een paar van de mooiste beelden in de moderne cinema, laat staan in animatie. Zoals filmrecensent Roger Ebert al schreef in zijn recensie van de film, is elk frame gemaakt met een overweldigende hoeveelheid "ruimhartigheid en liefde". Voor elke seconde zijn er tientallen verschillende schepsels gecreëerd, elk piepklein detail is met de hand getekend, ook in de hoeken of op de achtergrond. De kijker krijgt de tijd om te ademen en te leven in de wereld van Miyazaki. Hij zei dat deze scènes waarin er niet echt iets gebeurt "ma" heten, of 'leegte'. "Mensen die films maken zijn bang voor stilte, dus willen ze die bedekken en opvullen," zei hij. "Ze zijn bang dat de kijker zich gaat vervelen. Maar dat een film de hele tijd heel intens is, betekent niet dat kinderen je hun volledige aandacht gaan geven. Waar het om draait zijn de onderliggende emoties – die moet je niet loslaten." Interessant genoeg zijn het de "ma-momenten" in de film die met de jaren iconisch zijn geworden – Chihiro die op het balkon buiten de slaapkamer staat en over zee uitkijkt; Chihiro en haar vrienden, No-Face, Boh en de Yu-Bird die verloren voor zich uit starend in de trein zitten.

Afbeelding via Wiki

Deze schoonheid is universeel, maar er zit natuurlijk een subtiliteit in de film die verloren gaat in de vertaling. Veel Japanse kijkers wijzen op de visuele hints in de film die mensen die geen Japans spreken niet zullen herkennen. Wanneer ze in de openingsscène bij de markt aankomen, zien we het kanjikarakter狗voor 'hond' in een frame, maar dit kan ook de homofoon "kuniku" suggereren, wat letterlijk 'bitter vlees' betekent; iets dat een persoonlijke opoffering vereist. Een ander karakter voor 'bot' lijkt te hinten naar de idiomatische frase "hone-nashi", wat een gebrek aan morele ruggengraat betekent. Wanneer de vader kordaat door een poort loopt, zal een Japanse kijker zien dat sommige van de karakters er achterstevoren op staan, wat het unheimische gevoel dat Chihiro ook heeft versterkt. Sommige kijkers hebben gewezen op de herhaling van de karakters "yu" en "me" in de film, aangezien "yume" Japans is voor 'droom'.

Namen spelen in de film een belangrijke rol als onderdeel van een identiteit. Chihiro's naam betekent letterlijk "duizend" en "vragen stellen" of "zoeken". Wanneer Yu-baaba een karakter van Chihiro's naam afneemt, betekent Chihiro's nieuwe naam, Sen, alleen nog maar "duizend". Die betekenis wordt haar afgenomen; ze is zichzelf, maar er ontbreekt een deel van haar. De namen van de andere personages hebben ook letterlijke connotaties. Boh betekent jongetje of zoon, Kamaji betekent oude ketelstoker, Yu-baaba betekent badhuisheks, en Zeniiba betekent geldheks.

Zoals met elke film die snel een cultstatus heeft bereikt, kan je uren besteden aan het lezen van theorieën over Spirited Away. Een theorie is dat het verhaal een allegorie is voor kinderprostitutie, waardoor het badhuis een sinistere ondertoon krijgt. Miyazaki heeft weleens gezegd dat de Japanse maatschappij net als de seksindustrie is geworden. Een andere lezing is dat de geestenwereld het oude Japan representeert, een Japan dat het moeilijk heeft naast het nieuwe Japan, de "echte" wereld van Chihiro en haar familie. In dit geval is de moraal van het verhaal dat, net als Chihiro, Japan moet leren dat het verleden en heden naast elkaar kunnen bestaan, maar dat dit aanpassing en verandering vereist. Sommigen zien de film als een strijd tussen bruut kapitalisme en spiritualiteit.

Chihiro moet verhuizen omdat haar vader een nieuwe baan heeft. Als ze bij het pretpark aankomen, vertelt haar vader dat ze hier eerst een rivier aan zouden leggen, maar dat ze uiteindelijk toch gekozen hebben voor dit gefaalde commerciële project. Iemand vroeg Studio Ghibli onlangs op Twitter wat de relevantie ervan is dat de ouders van Chihiro veranderen in varkens. Ze antwoordden dat de transformatie een weerspiegeling is van hoe mensen zich gedroegen als varkens tijdens de zeepbeleconomie van Japan in de jaren tachtig, die gevolgd werd door een krach in 1991, en dat als iemand eenmaal een varken wordt, ze geleidelijk het "lichaam en ziel van een varken" krijgen, wat "niet alleen geldt in de fantasiewereld."

Afbeelding via Wiki

Wat iedereen van Spirited Away kan leren is hoe belangrijk evenwicht is. Er zijn geen slechte personages, ondanks de slechte bedoelingen. Iedereen heeft een goede kant of de potentie om goed te doen – zelfs Yu-baaba, zoals blijkt uit haar tweelingzus. Het moddermonster is niet echt slecht, maar herbergt een kawa no kami, een god van de rivier. Het tegenovergestelde van evenwicht is overdaad, en zoals blijkt uit de ouders die zoveel eten dat ze varkens worden of de hebzucht en rijkdom die te zien is in het badhuis, leidt dat nooit tot iets goeds.

Dit soort fijngevoelige, spirituele en emotionele boodschappen maakten Spirited Away de meest winstgevende film in de Japanse geschiedenis. De film won prijzen over de hele wereld, waaronder een Academy Award, al weigerde Miyazaki beleefd om naar de uitreiking te komen omdat hij tegen de Amerikaanse inmenging in de oorlog in Irak was. Bovendien maakten door deze film honderdduizenden kijkers kennis met de films van Studio Ghibli, die anders de animatiestudio misschien nooit ontdekt zouden hebben. Het is een zeldzame film die alle jonge fans lang zal bijblijven, en die ze aan hun kinderen en kleinkinderen zullen laten zien. Uiteindelijk liet Spirited Away zien hoe adembenemend, hartverscheurend en serieus animatie kan zijn; een les die Pixar, Disney en andere mainstream animators vijftien jaar later nog steeds niet volledig onder de knie hebben.

"Dit zijn mijn ontmoetingen met de Mexicaanse cowboys: de charro's uit het zuiden en vaqueros uit het noorden, met hun verschillende stijlcodes en sombrero-formaten. Flirterige ontmoetingen met iets te handtastelijke begroetingen, zoals het een echte machoman betaamt.

Lieve mannen, zo stoer en macho, maar ondergedompeld in oneindige ijdelheid. Ze jagen een nostalgische identiteit na die terug gaat naar de roerige tijden van de Mexicaanse revolutie, toen mannen op paarden hun land verdedigden. Grootse mannen die tot in de puntjes zijn uitgedost volgens modetrends die de tand des tijds hebben doorstaan. In het noorden in spijkerstof zoals de noorderburen, in het zuiden zijn het grote strikken en gigantisch versierde sombero's à la Jorge Negrete, de nationale held.

Wellicht zijn zij wel de belichaming van de mannelijkheid zelve: mysterieus, trots en dapper. Maar het gaat verder dan de looks, de traje de charro komt met status en skills. De skills van het trotseren van stieren, het temmen van wilde paarden en het overleven in de natuur.

Zij zijn Mexico. Met de fles tequila in hun hand en een grote sombrero op. Het is meer dan het welbekende stereotype; het is de trots van een land wat al eeuwen wordt geteisterd door het vele bloedvergieten."

Van Catharina Gerritsen publiceerden we eerder al enkele series over Suriname.

Ik heb een mooie kont. Mannen houden ervan, en ik ben er zelf ook trots op. De mannen staan op Scruff in de rij om me een goede beurt te geven, maar ik heb altijd problemen gehad met ontvangen. Als ik dit aan een andere homo vertel, stellen ze eerst de gebruikelijke vragen: "Neem je er de tijd voor? (Ja.) Gebruik je glijmiddel? (Ja.) Heb je al speeltjes gebruikt? (Zeker weten.) Heb je poppers al geprobeerd?

Laten we het over poppers hebben.

Poppers zijn populaire drugs, gemaakt van alkynitriet, (soms bevatten ze ook de stof butylnitriet, of zelfs cyclohexylnitriet, isopropylnitriet en isobutylnitriet — heftige chemicaliën). Denk je nu: dat klinkt niet heel gezond? Dat klopt. Maar ze zijn wel geweldig voor anale seks: één snelle snuif en je normale zo gespannen kringspier ontspant zich direct. Daarnaast word je zo hard als een baksteen. Ze zijn legaal in de Verenigden Staten, maar kunnen niet verkocht worden als medicijn. Je komt ze dan ook vooral tegen in seksshops met namen als "luchtverfrisser" of "videocassettereiniger". Vooral "luchtverfrisser" is een grappige naam voor iets dat ruikt naar oude sokken en benzine (wat overigens best een kinky geur kan zijn). Ze kunnen daarnaast ook, ondanks de relatief kleine kans op bijwerkingen, gevaarlijk voor je zijn.

Het gebruik van poppers is in verband gebracht met een verhoogd risico op hiv – ze kunnen risico, waarschijnlijk door de toegenomen bloedstroom naar het weefsel van de anus, verdubbelen. Terwijl onderzoek zegt dat de kans op onveilige seks niet groter wordt, is mijn ervaring dat dit wel het geval is. Met poppers vind ik mezelf uit het niets in een man (of hij in mij), en het voelt geweldig. Ik voel me een koning, en dan realiseer ik me dat we geen condooms gebruiken.

Poppers zijn relatief veilig – een onderzoek uit 2007 zette poppers op de 19^e plaats van de 20 meest gevaarlijke drugs, op fysiek en psychologisch gebied. Maar vorig jaar toonde een studie de aanwezigheid van toegevoegde middelen aan in poppers. Conclusie: poppers zijn niet altijd poppers. Er zijn verschillende meldingen van gebruikers die een verslechterd gezichtsvermogen kregen door het gebruik van poppers. In het Verenigd Koninkrijk werd er gediscussieerd over het verbannen van de drugs. Jimmy Johnson, woordvoerder van homopartij Sink the Pink vertelde aan VICE dat het voorstel "voelde als een aanval op het seksleven van homoseksuele mannen." Maar hij waardeerde dat de politiek een publiek debat over drugs en homoseks ontketende. "Het is goed," zei hij, "een beetje laat alleen."

"Poppers ondergaan een revolutie in Londen, zeker in de alternatieve homoscene," zei Johnson. "Toen de politieke discussie op gang kwam, begonnen verschillende groeperingen het plezier van poppers te verdedigen. In Londen kwamen Les Poppeurs, Knickerbocker en Awful op. De nieuwe generatie homoseksuelen, die in het algemeen een andere relatie met drugs hebben, zien poppers echter als kitscherig, zoals discoballen en koekoeksklokken —  dom, nostalgisch."

Terwijl de nieuwe homogeneratie hun relatie met poppers herontdekt en evalueert, komt er een potentieel alternatief op aan de Westkust van de Verenigde Staten: wietglijmiddel en zetpillen. BOND Sensual Oil, ForiaExplore (de eerste commercieel beschikbare wietzetpil, speciaal voor anaal plezier) en Ethos Extracts zijn de eerste voorbeelden van een nieuwe golf van stimuleringsmiddelen. Vrouwelijke gebruikers ervaren fantastisch resultaat: meer orgasmes, intiem voorspel en een gevoel van macht. Maar wat gebeurt er als wiet gebruikt wordt om het een en ander te ontspannen voor anale seks?

In de staat Washington, waar in 2014 wiet is gelegaliseerd, is BOND een van de eerst beschikbare wietolies. Het is gemaakt om het seksuele plezier van een vrouw te stimuleren. De marketing was gericht op vaginale seks, maar je kunt het ook eten, en – gelukkig voor mij – in je anus doen. Je moet wel gewoon normaal glijmiddel gebruiken voor anale seks. Ook al werkt het enigszins als glijmiddel – het is en blijft wietolie, gebruik het daar dus voor. Anale seks heeft zeeën van glijmiddel nodig, en de wietolie kan deze noodzaak niet wegnemen. Daarnaast raad ik het af om het met condooms te gebruiken.

In tegenstelling tot andere seksdrugs, is wietglijmiddel helemaal veilig. BOND is een mix van kokos- en wietolie, en het risico is nihil. Wiet is altijd al de meeste natuurlijke optie geweest, wat drugs betreft, maar de tijdloze, psychoactieve plant als seksmiddel gebruiken, kan ons seksleven wel eens compleet veranderen.

De eerste keer dat ik het gebruikte, wilde ik het voelen – zonder afleiding.

De aanbevolen dosering van BOND is vier tot acht keer pompen. Ik bracht het aan met een dildo – één pomp, erin stoppen, eruit halen, nog een pomp, enzovoorts, tot ik zes keer had gepompt. (Het ruikt trouwens heerlijk – naar een koekje. Of misschien had ik gewoon een vreetkick.)

Na tien minuten was m'n hele lichaam high. M'n mond was een beetje droog, maar niet storend. Na dertien minuten was m'n penis keihard. Het effect was fijn. Het roken van wiet geeft me vaak angstige en paranoïde gedachten, of ik begin filosofisch en spiritueel na te denken over Joan Didion en m'n fundamentele liefde voor bladerdeeg. Hier had ik met het wietglijmiddel geen last van. Na 21 minuten was er maar één ding dat ik wilde: iemands anus vingeren met het wietglijmiddel en het er vervolgens uit eten. Na 26 minuten herinnerde ik me weer dat ik een anus had, raakte het aan, en kwam hevig klaar. Ik was nog steeds high, maar het was de beste orgasme van de afgelopen maanden. Na dertig minuten stond ik, in de douche, nog na te trillen, en kwam ik kwam langzaam uit m'n bubbel.

De volgende avond probeerde ik het met een vriend. We brachten het weer zes keer aan met m'n dildo. Het was buitenaards. Na twaalf minuten zat hij in me – en ik was volledig ontspannen. Met dronken seks raak ik vaak m'n concentratie kwijt, en kan ik mij niet goed focussen op de intimiteit. Als ik high ben van het wietglijmiddel, heb ik echter de volledige controle over de situatie en voel ik me sexy. Natuurlijk verandert je gemoedstoestand, maar we waren volledig aanwezig in het moment – en dat maakte het zo goed. Toen m'n vriend en ik klaarkwamen, was het episch.

De ervaring met wiet als glijmiddel is voor iedereen anders. Wat je voelt, hangt af van hoe en waar je het gebruikt. Na een paar keer te hebben gebruikt, zag ik het als een krachtig middel dat me vertrouwen gaf en anale seks supermakkelijk maakte. Daarnaast hoefde ik me ook geen zorgen meer te maken over mijn gezondheid – geen hoofdpijn van poppers en geen gekke chemicaliën. Amerikanen zullen altijd de grenzen verleggen tussen drugs en seks, en wietglijmiddel zal de manier waarop wij naar wiet en onze seksualiteit kijken herdefiniëren. En we zullen fucking goede seks hebben, dankzij wietglijmiddel.

Eindelijk weet ik wat ik wil worden als ik later groot ben! Ik wil namelijk de collectie-aankoper worden van Sexmuseum de Venustempel, op het Damrak in Amsterdam, dat ik onlangs voor het eerst in mijn leven bezocht. Net als alle andere Amsterdammers heb ik deze plek altijd uit het diepst van mijn hart verafschuwd, zonder dat ik ook maar enigszins wist wat er zich binnen allemaal afspeelde. Het leek me een plek waar dronken vrijgezellenfeestmannen in penispakken naartoe gaan als ze klaar zijn met joelend langs de hoeren lopen. Een museum dat geen museum genoemd zou mogen worden.

Maar niks is minder waar. Het sexmuseum blijkt een echt museum met een eindeloze rijkdom aan curiosa. Door middel van de meest uiteenlopende antieke gebruiksvoorwerpen laat het zien hoe de geschiedenis van de mensheid zich tot seks verhoudt. De spullen worden over de hele wereld op (erotische) veilingen en antiekbeurzen gekocht door eigenaresse Monique van Marle, las ik in een artikel van Het Parool. Het mooie is dat het eigenlijk een extreem ouderwets museum is: heel veel meer dan bijzondere spullen achter vitrines is het niet. En een kaartje kost slechts 4 euro!

Het museum staat in de top tien van best bezochte attracties van Nederland, en telt 610 duizend bezoekers per jaar. Alleen, blijkbaar mijden Nederlanders zelf het museum alsof het een met Ebola besmet abattoir is, want m eer dan 90% daarvan is toerist. En dat is zonde, want nog meer dan Het Rijksmuseum kan dit museum een symbool worden van Nederland en al zijn verworvenheden. Musea met oude schilderijen zoals het Rijksmuseum heb je overal, maar het Sexmuseum, daar is er maar één van.

(Oké goed, er is er ook één in Japan, maar daar hebben ze ook restaurants waar de meisjes die er werken bloedserieus het eten tussen hun billen ingeklemd op je bord serveren, dus dat telt niet – in Japan hebben ze alles).

Ga dus allemaal als de sodemieter naar het Sexmuseum. Bij dezen een persoonlijke selectie uit de prachtige schatten die ik heb aangetroffen.

(En Monique, mocht je zelf ooit moe worden van het afreizen naar de verste uithoeken in de hoop daar Middeleeuwse tepelklemmen te vinden, ik sta honderd procent klaar om zo nu en dan de druk wat te verlichten en voor je in te vallen.)

De Potloodventer

Zo nu en dan hebben ze ook bepaalde taferelen uit de seks nagebouwd in dezelfde typische jarentachtigstijl als bijvoorbeeld de Fata Morgana in de Efteling. Zo is er bijvoorbeeld in die stijl een enorm stuk van de wallen in de jaren tachtig nagebouwd. Maar het hoogtepunt van de Efteling-poppen is toch wel de potloodventer die om de zoveel tijd zijn edele delen flasht.

Zo verzonk ik zelf weer terug in die goede oude tijd dat je nog potloodventers met regenjassen in de buurt van basisscholen had. Voor mij en de rest van mijn klas waren die altijd het hoogtepunt van de dag.

Godzijdank hebben we musea, om cultureel erfgoed te conserveren wat anders verloren zou gaan.

De kuisheidsgordel met karteltandjes

Ik heb altijd gedacht dat een kuisheidsgordel simpelweg de toegang tot de vagina blokkeert. Een domme gedachte, besef ik me nu, want met een totaal gesloten toegangspoort zal de vrouw met kuisheidsgordel ook niet meer kunnen plassen, of in ieder geval niet zonder dat het er aan alle kanten uitstroomt.

Door het seksmuseum weet ik dat kuisheidsgordels wel een gat hebben, maar dan eentje die zorgt dat elke penis die zich naar binnen probeert te werken totaal vershreddert weer naar buiten komt.

Grote penissen around the world

Wat ik ook heb geleerd is dat er over vrijwel de hele wereld rituele beelden zijn gemaakt van mannen met een onwaarschijnlijk grote penis.

Erotische dobbelstenen

Dit was een van mijn persoonlijke favo's uit de collectie: dobbelstenen in de vorm van een naakte man en vrouw die in een soort hurk-poep-houding zitten. Wat is er in vredesnaam gebeurd dat we hebben besloten de saaie vierkante dobbelsteen als standaard te gebruiken in plaats van deze veel betere optie?

De Tevredenheid

Het mooiste aan dit Romeinse beeldhouwwerk vind ik dat het de ontroerende titel 'De Tevredenheid' met zich meedraagt.

Het soort schilderijen dat je zelf bij de kringloopwinkel hoopt te vinden

Ik heb al enige tijd als hobby om op rommelmarkten en in kringloopwinkels op zoek te gaan naar de meest lelijk en bizarre werken. Ik was bijvoorbeeld heel blij geworden als ik dit schilderij had gevonden – een schilderij van een landschap waar twee tieten met handen uit tevoorschijn komen.

De prachtige dikke vrouw

In het museum ontdek je ook veel over hoe er in verschillende tijden en culturen verschillende schoonheidsidealen bestonden. Als ik dit tekeningetje zie snap ik direct ook niet meer wat we ook al weer zo mooi vinden aan dun.

De wc-pot uit ieders dromen

Ik denk dat mijn leven nooit meer compleet gaat voelen totdat ik deze wc-pot in mijn huis heb.

Vintage foto's die laten zien hoe ontzettend veel gezelliger seks vroeger was

Het museum blinkt ook uit in een uiterst uitgebreide collectie van vintage foto's waarop je kunt zien hoe mensen vroeger seks hadden. Het opvallendste is dat het er allemaal zoveel gezelliger uitzag. Zelfs als mensen de meest extreme dingen deden (en dat deden ze, wij zijn echt engeltjes vergeleken met onze opa's en oma's), ze bleven vrolijk lachend op de foto verschijnen. Zo anders dan de emotieloze blikken die onze pornosterren nu hebben.

Wat ik ook leuk vond om te weten is het volgende: omdat ze vroeger nog geen kiosk hadden waar de Tuk en Candy werd verkocht, gingen mensen zelf maar seksfoto's maken en die per foto aan elkaar verkopen. Wat nu professionele pornosterren zijn, waren vroeger gewoon je buren.

Josefine Baker in een bananenrok

Ook weer in die Efteling-poppenstijl zien we een exotische danseres in bananenrok een erotische dans doen. Ik dacht eerst dat het was om te laten zien hoe we vroeger zwarte slaven dwongen om seksshows te geven, maar na wat Google-werk ben ik erachter gekomen dat Josefine Baker juist een belangrijk figuur was op het gebied van mensenrechten voor Afro-Amerikanen.

Mijn voorstel voor de nieuwe collectie ontbijtborden van de HEMA

Nog voordat we fotografie kenden, vonden we borden een goed medium om onze erotische fantasieën op weer te geven. Ik vind dat nog steeds een goed idee en wil graag al deze borden om in mijn eigen huis m'n boterhammen op te smeren.

Penis op pootjes

Ik weet niet precies wat de gedachte achter dit voorwerp is geweest, maar het is een prachtige authentieke penis op pootjes, en wat zou je daar verder nog voor gedachte aanvast moeten plakken?

De dingen die als schokkend ervarend kunnen worden

Op een gegeven moment vind je een waarschuwingsbordje in het museum. Alles wat in de daaropvolgende ruimte tentoongesteld wordt kan als schokkend worden ervaren en betreden is daarom op eigen risico.

Handenwrijvend ga ik naar binnen. Ga ik nu eindelijk foto's zien van een gemuteerde lilliputter die het karkas van een dode hond neukt? Helaas, het valt allemaal reuze mee. Aan de muren hangen op een rijtje alle bekende fetisjes en themaporno: grannies, shemales, megasize vrouwen, SM, plasseks, je kent het wel. Omdat alle foto's vooral allemaal zo ontzettend jaren tachtig zijn, voel ik eigenlijk vooral vertedering.

Hoe je geslachtsdelen op te fluffen tot een shining star

Ook in het 'betreden op eigen risico'-gedeelte vond ik deze foto's en die vond ik dan wel heel inspirerend. Ik dacht altijd dat een Prins Albert-piercing (door je eikel) of een clit-ring het wel zo'n beetje was op geslachtsdecoratiegebied, maar dat was overduidelijk voor ik deze foto's gezien had.

Foto met dank aan de auteur

In het afgelopen jaar heb ik keer op keer dezelfde vraag gekregen: "Hé, ben jij niet dat meisje dat niet aan pijpen doet?" Het gebeurt op feestjes. Als ik een drankje bestel aan de bar. Op Tinder. Misschien zou ik me hier niet over moeten verbazen, aangezien ik het hele internet vorig jaar heb verteld dat ik niet aan pijpen doe, maar ik dacht eerlijk gezegd niet dat het zo'n big deal zou zijn.

Dat had ik verkeerd gedacht. In het stuk schreef ik dat ik, na jaren van mannen die verwachtten dat ik hen pijpte zonder dat daar een wederdienst tegenover stond, er gewoon genoeg van had. Als mannen blijkbaar verwachten dat seks ze een orgasme oplevert, zonder dat ze daarvoor iets terug hoeven doen, dan kon ik dat ook.

Hoe vervelend het ook is om voor altijd geassocieerd te worden met pijpbeurten (of het gebrek daaraan), ik ben wel blij dat er een discussie is ontstaan over de oneerlijke verhoudingen als het gaat om het krijgen en geven van genot tijdens seks tussen heteroseksuele partners. Het schrijven was ook therapeutisch voor me. Ik ben nu wat minder boos dan ik toen was, en een stuk blijer met mezelf en met hoe ik tegen seks aankijk. En hoewel het ietwat ongemakkelijk is als gasten me een berichtje sturen op Tinder en zeggen dat ze weten wie ik ben – dat meisje dat niet pijpt – is het voordeel daarvan dat ze in ieder geval weten waar ik sta, en het blijkbaar ergens daar wel mee eens zijn.

Toch moet ik iets bekennen. Sinds ik dat stuk heb geschreven, heb ik wel gepijpt. Alsjeblieft, hordes van haters, vat dit niet op als een soort overwinning. Ik zwoer dat ik nooit meer zou pijpen zoals ik ook regelmatig zweer dat ik nooit meer een heel stokbrood in één keer ga opeten – diep van binnen wist ik dat het uiteindelijk wel weer een keer zou gebeuren. Als ik tegenwoordig besluit om wel te pijpen, is dat onder bepaalde voorwaarden – namelijk, dat mijn partner daadwerkelijk de tijd heeft genomen om mij te beffen, me klaar heeft laten komen, en mijn seksuele behoeften respecteert. Ik pijp wanneer iemand dat verdiend heeft. Het probleem is alleen dat dit zelden gebeurt.

Als een man me het gevoel geeft dat mijn leven een nummer van Weeknd is, ga ik niet aan z'n lul zuigen. Als je me niet terug appt, verdien je ook niet mijn mond om je pik. Aan de andere kant, als een man me behandelt als een vrouw wiens behoeften hij respecteert en mij eerst beft, tuurlijk, dan overweeg ik wel om hem ook te pijpen. Maar om op dat punt te komen is altijd een enorme strijd. Penetratie is leuk, maar het maakt niet uit hoe lang, gekromd, of dik je lul is – het gaat gewoon niet gebeuren bij mij. Dat geldt ook voor genoeg andere vrouwen – het is de clit of niks. In andere woorden, als een gast en ik seks hebben maar ik hem niet pijp, kan hij nog steeds klaarkomen. Als we seks hebben en hij beft me niet, dan kom ik niet klaar.

Een paar maanden voordat ik dat eerste artikel schreef, was ik aan het daten met een man die elke keer dat ik het hem vroeg weigerde om me te beffen. Zijn smoes? Hij doet dat alleen als hij in een serieuze relatie zit. Tegelijkertijd maakte hij wel duidelijk dat hij van mij verwachtte dat ik hem zou pijpen. Hij leek niet te begrijpen – of er niets om te geven – hoe hypocriet dat is.

Sindsdien heb ik geleerd om m'n poot stijf te houden. Ik had niet zo lang geleden afgesproken met een oude vlam van me, die toevallig in de stad was. Nadat we een beetje gezoend hadden, vroeg hij of ik een condoom had. Ik zei dat ik graag wilde dat hij me eerst befte, waarop hij antwoordde: "Dat doe ik wel nadat we seks hebben gehad." Die zin heb ik eerder gehoord, en het eindigt er bijna altijd mee dat de man in kwestie opeens "te moe" is om me te beffen. Ik zei dat ik liever had dat hij het eerst deed, en dat dit de seks erna alleen maar ten goede zou komen, maar hij zei 'nee'. Dus ging ik weg.

Het is al veel te lang sociaal geaccepteerd om cunnilingus te vermijden. Ik hoor constant mannen zeggen: "Nah, dat is niks voor mij." Maar als een vrouw besluit om dezelfde houding aan te nemen ten opzichte van pijpen, veroorzaakt dat opeens een storm van kritiek. En als ik de officieuze woordvoerder voor cunnilingus moet worden om dat te veranderen, dan is dat maar zo.

Natuurlijk snap ik ook wel dat nooit meer pijpen een beetje extreem is, wat ook de reden is dat ik mijn eigen regel heb overtreden. Ik pijpte voor het eerst in een jaar weer nadat een man waar ik sterke gevoelens voor had me zo goed had gebeft dat ik bijna overwoog om een medaille voor hem te kopen. We hadden geen relatie, maar het ging wel die kant op, en hij gaf me de aandacht en het respect dat ik nodig heb van mijn romantische partners. Hem pijpen voelde anders dan de keren dat ik het in het verleden met tegenzin had gedaan bij andere mannen. Ik vond het leuk om hem te plezieren, omdat ik wist hoe leuk hij het vond om mij te plezieren.

Pijpbeurten zijn een privilege, geen recht. Als mannen gaan begrijpen wat er nodig is om een vrouw klaar te laten komen, zal ik zonder klagen aan het pijpen slaan. Maar tot die tijd blijf ik mijn mond open trekken – niet om er een penis in te stoppen, maar om te pleiten voor meer gelijkheid tussen de lakens.

Alle foto's door de auteur

In Californië struikel je bijna over de veganistische restaurants. Er zijn er zo veel, dat zelfs non-veganisten (zoals ik) ook af en toe wat te eten halen bij veganistische restaurants, waarna we telkens dezelfde openbaring hebben, in de trant van: o, dit is eigenlijk helemaal niet zo smerig als ik gedacht had! Maar één specifieke, veganistische restaurantketen springt er toch wel uit: Loving Hut, een internationale keten met meer dan 140 restaurants en één hotel, die ook wel de snelst groeiende veganistische franchise ter wereld wordt genoemd. De keten wordt gerund door een groep die door veel mensen als een sekte wordt gezien.

Loving Hut werd opgericht door Supreme Master Ching Hai, een Vietnamese zakenvrouw van 66. Naast haar imperium van restaurants is Ching Hai – die door Time een "kruising tussen Martha Stewart en de Dalai Lama" werd genoemd – ook de oprichtster van een sieradenlijn, een kledinglijn en de bedenker van de Quan Yin Methode, een pseudoreligieuze filosofie met, volgens sommige schattingen, wel 500 duizend aanhangers.

Waarschijnlijk heb je nog nooit van Ching Hai gehoord, want ze houdt het voor een sekteleider allemaal vrij netjes. Er zijn in haar naam geen moordpartijen gepleegd, en ze kleedt haar volgers niet financieel uit, zoals Scientology dat bijvoorbeeld wel doet. In plaats daarvan draait de Quan Yin Methode vooral om het behouden en beschermen van het leven. Andere regels binnen de beweging zijn niet liegen, geen dingen nemen die je niet worden aangeboden, geen alcohol of drugs gebruiken, en het vermijden van "seksueel wangedrag" – wat dat ook mag betekenen.

Iedere sekteleider moet op de één of andere manier zijn of haar boodschap verspreiden, en Ching Hai doet dat door middel van eten. De Loving Hut-keten heeft overal restaurants, van Amsterdam en Portland tot Praag, die niet als een traditionele franchise functioneren; iedere locatie mag zelf bepalen hoe het restaurant wordt gerund, mits het binnen de filosofie van Ching Hai past.

Ik besloot de dichtstbijzijnde Loving Hut te bezoeken, ongeveer een uur van Los Angeles vandaan, in Claremont. Het restaurant zit in een modern winkelcentrum, naast blitse tentjes als Le Pain Quotidien en Yogurtland. De Loving Hut heeft vergeelde foto's van verschillende voorgerechten op de ramen geplakt, en ziet eruit als een buitenbeentje tussen de zorgvuldig aangekleede restaurants die eromheen zitten. Er wordt de laatste tijd nogal makkelijk met het woord "Lynchiaans" gestrooid, maar er was geen andere manier om de entree van het restaurant te beschrijven.

De gordijnen waren dicht om de hitte van het middagzonnetje tegen te houden, dus het enige licht in het restaurant was afkomstig van een paar zonnestralen die door de kiertjes schenen, waardoor het stof dat door de lucht dwarrelde duidelijk te zien was. Een witte gast met dreadlocks in een poloshirt was zijn baby in een buggy eten aan het geven. Aan een ander tafeltje zaten twee vrouwen tegenover elkaar; ze wisselden geen woord met elkaar, en aten ook niet. Speakers die verspreid door het restaurant stonden lieten rustgevende ambientmuziek horen, van dat gepingel dat normaal vooral in massagesalons wordt afgespeeld.

Op een televisie aan de muur werden korrelige landschapsbeelden afgespeeld, met onderin het beeld een tekstbalk. Later kwam ik erachter dat ik naar Supreme Master TV zat te kijken, een kanaal dat eigendom is van Ching Hai en in de meeste restaurants van Loving Hut (en op 71 kabelnetwerken) uitgezonden wordt, aldus de website. Het kanaal, dat 24 uur per dag uitzendt, laat programma's zien met titels als Vegetarianism: The Noble Way of Living, Animal World: Our Co-Inhabitants en Words of Wisdom.

Na een minuutje of twee komt er een medewerker op me af en word ik naar mijn tafel begeleid. Het menu was belachelijk uitgebreid. Elke Loving Hut-locatie stelt zijn eigen menu samen, wat betekent dat er geen consistentie is tussen de verschillende locaties – afgezien van het feit dat ze allemaal veganistische gerechten serveren.

Ik vroeg de serveerster wat zij zou aanraden, en ze stelde de Aziatische gyros voor – een vleesvervanger in een huisgemaakt sjalotbroodje, met sla, tomaat, verse kruiden en een pittige saus. Ik bedacht me dat ik waarschijnlijk niet zo snel weer de kans zou krijgen om een veganistisch Aziatisch-Grieks fusiongerecht te eten, dus besloot ik ervoor te gaan.

Terwijl ik op m'n eten zat te wachten, merkte ik een aantal portretten van beroemdheden op die aan de muur hingen. Het ging om foto's van de "vegetarische en veganistische elite," variërend van mensen die ik niet herkende tot Bill Clinton. Het plakkaat naast de foto's gaf uitleg, met merkwaardig hoofdlettergebruik: "These Smart, Beautiful, Talented People are Vegan and Vegetarian. Why aren't you?" Dat leek me toch best een rare vraag in een restaurant waar mensen specifiek komen om veganistisch voedsel te eten.

De eigenaar van deze Loving Hut, Charles Liang, vertelde me later dat hij al sinds 1996 een aanhanger is van Ching Hai. Toen de eerste Loving Hut in 2008 z'n deuren opende en de keten zich in rap tempo uitbreidde, pakte hij zijn kans om de veganistische boodschap te verspreiden door zijn eigen Loving Hut-locatie te openen.

"Het belangrijkste is het redden van levens. De liefde voor dieren, liefde voor anderen, liefde voor jezelf," vertelde Liang me. "Alles staat met elkaar in verbinding. Alles geeft vibraties af. De natuur is de magie die alles in stand houdt. Dat is waarom mijn restaurant eten serveert dat veganistisch én biologisch is, niet alleen veganistisch."

Liang vertelde dat Supreme Master Ching Hai het leuk vindt om een bezoekje te brengen aan haar restaurants overal ter wereld; ook in Claremont is ze een aantal keer langs geweest. Zelfs godheden moeten natuurlijk eten.

Mijn Aziatische gyros was snel klaar en smaakte heel goed. De imitatiebiefstuk smaakte naar echt rundvlees en het brood van sjalotjes zorgde voor een interessante twist. En in plaats van dat de serveerders me probeerden te bekeren tot het veganistendom, lieten ze me rustig genieten van mijn vleesloze gerecht.

Natuurlijk hoorde ik nog steeds de geluiden van het Supreme Master tv-kanaal op de achtergrond, en werd ik vanaf de muur aangestaard door portretten van intelligente, dappere, beroemde, knappe vegans. Maar als je het je lukt om dat allemaal te negeren terwijl je van een prima bordje nepgyros zit te genieten, krijg je misschien zelfs het gevoel dat jij ook wel een aanhanger van Ching Hai zou kunnen worden.

Foto door Chiara Cremaschi via Flickr

Ik ben klinisch psycholoog en werk al een aantal jaar in een medisch centrum. Mijn patiënten lijden aan een breed scala van angststoornissen, maar het valt me op dat veel van deze angsten op de een of andere manier verbonden zijn aan seksualiteit.

Sommigen van hen zouden er nooit met me over durven praten, maar voor veel van hen is het onderwerp van cruciaal belang en zo nauw verbonden met hun problemen, dat ze het niet zomaar kunnen negeren. Ik ben altijd verrast door het grote aantal seksuele problemen waar mensen tegenwoordig mee te maken hebben, en de psychologische effecten die deze problemen kunnen veroorzaken. We leven in een wereld vol porno, waarin het lichaam geseksualiseerd wordt en de druk om te presteren groot is; een gevolg daarvan is dat veel jonge mensen problemen ondervinden met hun eigen libido.

Zoals G., een 26-jarige patiënt van me. "Ik had een vrij saai seksleven, totdat ik M. ontmoette," vertelde ze me. "Ik was 23 en hij was 35. Ik was helemaal weg van hem en in het begin hadden we geweldige seks. Maar toen begon hij steeds dwingender te worden op seksueel gebied. Zo dwong hij me bijvoorbeeld anale seks te hebben, waarbij ik dan speciaal ondergoed aan moest doen – ondergoed dat ik zelf nooit zou uitkiezen. Ik deed het maar, omdat ik verliefd was en hem niet kwijt wilde raken. Ik had niet door dat ik hem ondertussen toestemming gaf onze hele seksuele relatie op te bouwen en te definiëren, enkel en alleen op zijn wensen gebaseerd."

Nu het zes maanden uit is tussen mijn patiënt en deze man, gaat ze door een identiteitscrisis heen. Als je alleen maar de wensen van je partner probeert te vervullen, en als je helemaal geen grenzen voor jezelf stelt, dan heb je geen zicht meer op wat jijzelf wel en niet wil. We hadden de seksuele ervaringen van G. al tijdens een aantal sessies besproken, toen ze zei: "Eerst dacht ik dat het prima met me ging, dat ik gewoon nieuwe dingen aan het uitproberen was. Maar hoe langer het bezig was, hoe meer ik me realiseerde dat dit niet goed voor me was. Uiteindelijk ging ik weg, omdat ik eindelijk inzag dat ik al die dingen alleen maar deed om ervoor te zorgen dat hij niet bij me weg zou gaan voor een ander meisje, iemand die wel bereid was dingen te doen waar ik geen trek in had."

De maatschappelijke druk om te presteren in bed kan ervoor zorgen dat seks in een wedstrijd om succes verandert. Als je ten koste van alles alleen maar gefocust bent op het bevredigen van je partner om jezelf onvervangbaar te maken, is het makkelijk om uit het oog te verliezen wie jijzelf bent.

Foto door Chris Marchant via Flickr

Zoals je je misschien wel kunt voorstellen, doen de mannen in mijn praktijk het niet veel beter. F., 24 jaar, oogde heel fragiel toen hij me toevertrouwde dat zijn seksleven naar eigen zeggen een regelrechte ramp is. "Ik heb een paar seksuele ervaringen gehad en het was elke keer afschuwelijk. Ik blijf me maar voorstellen hoe zo'n meisje toch nooit klaar zal komen, dat ik slaapverwekkend ben, dat ik haar niet op de goede plekken aanraak, of juist op alle verkeerde plekken." Hij kan deze eindeloze stroom aan gedachten tijdens de seks maar niet voorkomen, al sinds de eerste keer dat hij seks had, vijf jaar geleden.

Dit geeft de kern van faalangst goed weer. Faalangst kan er goed inhakken bij jonge mensen die een plekje proberen te veroveren op de werkvloer en in hun sociale levens, maar ook in bed. In het geval van G. en F. zei ik dat ze meer op zichzelf gefocust moesten zijn. Alhoewel het in de kern goed is om aandacht te besteden aan de verwachtingen van anderen, is het niet nodig om dat in extreme mate te doen. Onze seksualiteit is niet iets wat we zomaar weg kunnen geven. Je kunt het beter beschouwen als een soort tuin waar twee of meer mensen voor moeten zorgen. Als je iemand iets wil geven in de hoop dat ze je daarna aardig zullen vinden, bak dan gewoon een taart voor ze.

Een ander probleem dat vaak voorbijkomt in mijn praktijk is niet de kwaliteit van het presteren zelf, maar eerder het totale gebrek aan seks. H., 29 jaar, is momenteel vier jaar samen met zijn vriend en heeft de laatste paar maanden geen zin in seks gehad. Dat was voornamelijk de reden voor zijn eerste consultatie. "Ik houd van m'n vriend," vertelde hij me. "We zijn heel gelukkig samen, we zorgen voor elkaar en we vinden het fijn om samen tijd door te brengen. Ik denk dat we samen gelukkig zijn, en ik heb ook niet de behoefte om vreemd te gaan."

"Jouw lichaam verdient het niet om zich voort te planten."

Als ik hem hoor praten, heb ik het idee dat het probleem vooral van buitenaf komt. "Ik durf m'n vrienden niet te vertellen dat we al een paar weken geen seks hebben gehad, en dat we er gewoon niet zoveel interesse in hebben. Ik heb het ze een of twee keer geprobeerd te vertellen, en ze geven altijd hetzelfde antwoord: ze stellen trio's voor, of zeggen dat we speeltjes moeten gebruiken of aan rollenspellen moeten doen – alsof niet seksen een soort ziekte is."

H. is van zijn eigen partner niet vervreemd, maar sociaal gezien is hij dat wel. Van wat ik heb begrepen is zijn vriend zeer begripvol; mogelijk ziet hij het als een fase in hun relatie. In die context is het geen serieus probleem – een relatie is niet alleen gebaseerd op het aantal keren dat je seks hebt. Maar H. voelt zich schuldig en heeft het idee dat hij de realiteit voor zijn vrienden verborgen moet houden. Hij kwam echter snel over zijn angsten heen, door zich te focussen op de kwaliteit van zijn relatie.

Het gebrek aan lust zorgt voor problemen, maar het gebrek aan kansen om seks te hebben doet dat ook. Ongeveer een derde van mijn cliënten bestaat uit mensen die op seksueel gebied vergeten worden. R. bijvoorbeeld, is een vrouw van 26 jaar die zich in een vrij afgesloten sociale en professionele omgeving bevindt, met een beperkte vrienden- en kennissenkring. Na een ontelbare keren teleurgesteld te zijn door online dating, heeft ze het helemaal gehad. "Op de zeldzame momenten dat ik uitga, kom ik wel eens mannen tegen die ik leuk vind, maar ze blijken altijd homo of bezet te zijn." Nog erger vindt ze het gevoel dat ze nooit gekozen of opgemerkt wordt, waardoor ze het idee heeft dat ze een mislukkeling is. Afgezien van de one night stands die ze af en toe had op de universiteit, is het vier jaar geleden dat ze seks met iemand heeft gehad.

Foto door Flickr-gebruiker Angrylambie1,via.

"Ik maakte me nooit zoveel zorgen om de toekomst van mijn liefdesleven," vertelde ze me. "Maar elke keer dat ik echt zin had in seks, realiseerde ik me dat ik niemand heb om het mee te doen. Ik voelde me zo waardeloos." Afwijzingen op liefdesgebied zijn altijd lastig, maar structurele, seksuele afwijzing en de eenzaamheid die daaruit volgt kunnen ons ook diep raken. Die afwijzingen kunnen op psychologisch vlak een gewelddadige boodschap afgeven – als in: "Jouw lichaam verdient het niet om zich voort te planten."

Die pijn is universeel, iets wat mijn mannelijke patiënt A. kan bevestigen. Hij is 28 jaar, opgegroeid in een erg mannelijke omgeving en vertelde me over – wat hij beschouwt als – zijn mislukte pogingen om contact te maken met vrouwen. "Mijn collega's hebben vriendinnetjes of one night stands, maar ze hebben in elk geval iets. Ik weet gewoon dat ik, elke keer dat ik afgewezen word, daar totaal niet sterker uitkom – ik word alleen maar banger om nog een poging te doen." Seksuele eenzaamheid is niet alleen frustrerend voor het individu dat het doormaakt, maar het verandert ook hoe we bekeken worden door onze vrienden, familie en andere mensen die de toch al aanwezige, persoonlijke schaamte alleen nog maar erger maken.

Wat zeg je dan in zo'n geval? Soms vrij weinig. Seksuele druk en seksuele competitie maken deel uit van jong zijn. Ik adviseer patiënten die dit soort schaamte en angsten doormaken altijd om hun aandacht op henzelf en hun persoonlijke ontwikkeling te richten. De mening van de wereld daarbuiten zal toch niet veranderen; wat wel moet veranderen, is hoe de persoon in kwestie met de situatie omgaat. We moeten mensen de wapens geven die ze nodig hebben om met de publieke opinie om te kunnen gaan. Tijdens onze sessies probeer ik de schade die is aangericht ongedaan te maken, en nieuwe dynamieken te creëren om zo een plekje in de patiënt te vinden, waar hij of zij in vrede met zichzelf kan leven. Als deze jonge mensen me benaderen, zie ik de sterke grip die bepaalde culturele en sociale fenomenen op hen hebben, waar ik overigens heel verdrietig van word. Seksualiteit, een natuurlijk en schitterend iets, wordt ontdaan van zijn spontaniteit en moet vervolgens aan allerlei regeltjes voldoen, die elkaar ook nog eens tegenspreken. Deze regels adviseren op een heel paradoxale manier dat we relaxed en open moeten zijn, en "naar onszelf moeten luisteren," terwijl we ondertussen wel maandelijks met minstens drie mensen het bed moeten delen en vier standjes per nacht moeten uitproberen.

De mensen die ik spreek verliezen hun eigen inbreng in hun seksualiteit of relatie, en wanneer dat gebeurt, kan ik alleen maar concluderen wat ik in veel andere situaties ook zou concluderen: je moet constant bij jezelf nagaan wat jijzelf wil, wat jouw eigen wensen zijn. Dat is waar je comfort met je eigen seksleven begint en eindigt – en dat geldt eigenlijk ook voor je leven in het algemeen. Weten wat je wel en niet wil is een van de meest sexy eigenschappen.

De patiënten van dr. Colbert hebben allen toestemming gegeven om anoniem in dit artikel beschreven te worden.

Muzikant en activist Matt Bowden is een uitgesproken voorstander van regulering voor het testen en goedkeuren van deze synthetische drugs in Nieuw-Zeeland. Nadat hij goede vrienden en familieleden verloor aan drugsgebruik, heeft Bowden zijn leven gewijd aan het ontwikkelen van veiligere legale drugs. Daarnaast ontwerpt hij ook kleding, en schrijft en speelt hij steampunkrock.

In deze aflevering van Hamilton's Pharmacopiagaat Hamilton Morris naar Nieuw-Zeeland om Bowden te ontmoeten. Daarna gaan de twee naar een fabriek in China waar synthetische wiet wordt gemaakt, en maken ze een muziekvideo's voor Bowdens steampunkopera. Ook leren we meer over het grijze gebied van designerdrugs, en waarom Bowden blijft strijden voor meer regulering.

Ken je deze foto? Waarschijnlijk wel. Dit is de Golf van Alaska, en hier komen twee zeeën bij elkaar, denk ik. Hoe dan ook, het is een perfecte verbeelding van wat er zich op dit moment afspeelt in Nijmegen.

De linkerzee, de lichtgekleurde, stelt op deze foto de Volkskrant voor. Rechts zie je Snapchat. En de kleurgrens in het midden, waar de Volkskrant en Snapchat samenkomen, is het parcours van de Nijmeegse Vierdaagse. Zie je de mensen wandelen? Nee hè. Het is namelijk niet echt een plaatje van de Vierdaagse, maar een metafoor.

De Volkskrant is in principe gespecialiseerd in het afdrukken van het nieuws van gisteren op papier, maar daarmee red je het tegenwoordig niet meer, en dat weten ze bij de krant ook wel. Daarom zoeken ze naar nieuwe manieren om (vooral) jonge lezers te bereiken. Snapchat is zo'n manier, want iedereen die jong is zit op Snapchat. ­ (Ik moet eigenlijk zeggen: "iedereen die jong is zat op Snapchat," want nu speelt iedereen alleen nog maar Pokemon Go. Iedereen die dat niet doet, doet dat niet omdat zijn of haar batterij leeg is door Pokemon Go.)

Laten we nog even kijken naar het plaatje van de zee (als je van dit plaatje zin krijgt om in deze zee te zwemmen, bedenk dan dat dit de Golf van Alaska is en dat je waarschijnlijk doodvriest als je hier een duik in neemt.)

Nijmegen vandaag. Links zie je de Volkskrant, rechts Snapchat, en in het midden, precies op de kleurgrens, loopt het parcours van de Vierdaagse.

Zoals je op het plaatje ziet klotst de Volkskrant lekker tegen de Vierdaagse aan. Dat wil zeggen: de krant kan prima een stuk schrijven over het wandelen. Sterker nog: de Nijmeegse Vierdaagse is het grootste evenement van Nederland, en hoewel er in de rest van de wereld ook zat gebeurt zou het best raar zijn als de krant doet alsof die hele Vierdaagse niet plaatsvindt. Bovendien is het hartstikke komkommertijd dus kan de krant die paginavulling uitstekend gebruiken. Aan de andere kant zie je dat Snapchat ook lekker tegen de Vierdaagse aangolft. Dat geeft aan dat je prima een snappie kan versturen als je aan het wandelen bent. Toch tijd zat – je bent namelijk eindeloos aan het wandelen – en Snapchat is bij uitstek een middel om het thuisfront op de hoogte te houden van de ontwikkelingen omtrent de blaar op je rechterhiel, al dan niet voorzien van een leuke sticker.

Maar – en nogmaals een shoutout naar de Golf van Alaska omdat-ie zo vriendelijk is om mijn punt zo duidelijk te illustreren – de Volkskrant kan dus niet zomaar over de Vierdaagse gaan zitten snappen. Dat mixt gewoon voor geen meter. Kijk maar naar het plaatje. Het zou best kunnen dat de krant wel over andere dingen zou kunnen snappen, net zoals het water van de twee zeeën ergens buiten het kader van de foto misschien wel mengt, maar niet op de Vierdaagse, want daar gebeurt effectief niets. Waar het op neer komt is dat er een hoop mensen bij elkaar om gezamenlijk een wandelingetje te maken. En als je daar, tegen alle wetten van de natuur in, dan toch een snapstory over maakt, gebeurt er dus dit:

"De temperatuur was best wel hartstikke warm," aldus deze mevrouw

Kijk, deze mevrouw zit lekker in het zonnetje, met haar roze petje. Als dit een snap van mijn tante Jannie was geweest was ik er al zeer matig in geïnteresseerd geweest, maar ik ken deze mevrouw niet eens. Kijk, ik vind het niet erg om geconfronteerd te worden met mensen die ik niet ken, maar dan moeten ze wel iets te zeggen hebben. Dat het warm is had ik ook al geconstateerd.

De snapchatter van dienst maakt middels een pijl duidelijk welke van alle bruggen op deze foto hij precies bedoelt

Dit is de Waalbrug in Nijmegen. De vierdaagselopers passeren deze brug. Verder gebeurt er niets. Mensen wandelen over de brug, dat is het. Als je twijfelt welke brug ik precies bedoel: het is dus die brug waar het rode pijltje naartoe wijst. Die brug waar niets gebeurt.

Soldaten! Zou het dan toch nog spannend worden in deze snapstory? Het antwoord is "nee". Ook deze militairen doen wat iedereen in Nijmegen doet: een beetje keuvelen. Dat moeten ze natuurlijk zelf weten – er is toch niet echt oorlog – maar ik hoef het geloof ik niet te weten. En dat is een beetje het probleem van Snapchattende media: ook als er niets noemenswaardig gebeurt is het nieuws. Snapchat heeft namelijk geen eindredacteur. En die jongen van de krant is toch al in Nijmegen, dus gaat hij niet niét snappen, dat snap ik ook wel. Het doet me denken aan het liveblog over het weer, dat een andere krant vandaag bijhield. Belangrijkste nieuws: het was warm. Misschien moeten we ons er gewoon bij neerleggen dat er soms even geen nieuws is – vooral niet tijdens een wandeling.

Verpleegsters zijn van essentieel belang voor de gezondheidszorg en de infrastructuur van ziekenhuizen. Naast het verzorgen van patiënten, staan ze dichterbij het leed, de tranen en de kots van de patiënt dan ieder ander persoon. De verpleegsters staan dus in de frontlinie van de gezondheidszorg, en dit betekent dat ze blootgesteld worden aan de meeste gore shit. Zowel tijdens, als na de operaties.

We vroegen een groep verpleegsters om de ranzigste, meest geschifte en bizarste gebeurtenissen, die ze tijdens een dienst hebben meegemaakt met ons te delen. Na het lezen van deze anekdotes, zal je op z'n minst nog meer respect hebben voor hun werk – en met een beetje geluk zal je de volgende keer ook iets beter op jezelf letten.

Dot

Ik kreeg ooit een gast binnen, wiens penis was afgehakt met een machete – het was echt een vrij gruwelijke wond. De penis lag naast hem op de brancard – klein, eenzaam en verlaten. Er was geen mogelijkheid om 'm weer vast te hechten. Blijkbaar was die guy aangesloten bij het Zeta-kartel en had hij geprobeerd eruit te stappen. Dat moet je blijkbaar niet doen, als je pik je lief is.

Shawn

We krijgen veel mannen binnen met een overdosis aan medicijnen voor erectieproblemen, wat resulteert in een urenlange stijve penis. Het is psychologisch nogal beangstigend, en een aangenaam gevoel is het allerminst, waardoor ze vaak in totale paniek en tranen binnenkomen. Het enige wat je als dokter kunt doen om het probleem te verhelpen, is door twee naalden in beide kanten van de penis te steken, om vervolgens het bloed eruit te zuigen. Het bloed spuit er dan uit als twee fonteintjes. Als de dokter de procedure beschrijft, sputteren ze meestal eerst nog tegen en vragen ze of ze het niet toch beter even kunnen uitzitten. Maar als ze dat doen, zal het bloed gaan klonteren en sterft het weefsel af, wat ervoor kan zorgen dat ze hun penis verliezen. Het hele tafereel is verschrikkelijk, en elk deel ervan is ondraaglijk om te zien.

Marty

Het ziekenhuis waar ik voor werkte, staat bekend om zijn microvasculaire operaties – behandelingen als het terugplaatsen van geamputeerde ledematen en vingers werden regelmatig uitgevoerd. Zo was er een keer een man die onder zijn vrachtwagen terecht was gekomen. Allebei z'n oren lagen eraf. De artsen plaatsten de oren terug, maar hij ontwikkelde veneuze congestie – een ziekte die kan leiden tot bloedverlies rond het getroffen gebied. We behandelden dit met de bloedzuigertherapie. Bloedzuigers laten een enzym los, en dat werkt als een lokaal antistollingsmiddel. De man liep dus op de afdeling rond met in beide oren een bloedzuiger – als een paar mooie oorbellen. Het werkte. Hij ging met beide oren naar huis.

Bob

Ik had een vrouwelijke patiënt, midden veertig, die continu aan het masturberen was. Geen van mijn collega's had het ooit met eigen ogen gezien, alleen ik, dus gingen ze ervan uit ze dat ze op mij geilde – iets wat me geen beter gevoel gaf. Ik hoorde de hele dag shit als "Sarah en Bob sitting in a tree..." Ik kon niet wachten tot ze weer beter was.

Doug

Van de gewone dingen – bloed, botten, kots, vreemde genitaliën – ben ik niet onder de indruk. Het zijn de onverwachte momenten die iets met me doen. Ik werk bij de spoedeisende hulp van een groot ziekenhuis, en we zien veel daklozen die verslaafd zijn aan drugs. Ze verzinnen vaak ziektes en aandoeningen, in de hoop dat wij ze een tijdje goed verzorgen. Zo was er een meisje die regelmatig het ziekenhuis binnenkwam met telkens een ander verzonnen verhaal over hoe ze was gevallen. Je zit soms op de eerste rij van een soort wanhoopsparade, en dat is hartverscheurend.

Jen

Een volwassen man wilde de bedpan niet gebruiken, dus besloot hij met z'n reet over het bed te gaan hangen en alles te laten lopen. Vervolgens riep hij mij om "effe de stront op te rapen".

Sammantha

Er kwam een tienermeisje binnen met haar moeder, en fysiek was er niks bijzonders te zien, maar de angst stond in haar ogen. Het bleek dat haar rug uit de kom was geschoten toen ze voor een aantal jongens aan het twerken was. We konden niet veel voor haar doen, maar ik wilde haar vasthouden en zeggen dat het oké was. De moeder had het continu over slut shaming, en het enige dat ik tegen haar wilde zeggen, was: "Ik heb nog veel ergere dingen gedaan op jouw leeftijd, en ik ben uiteindelijk aardig terecht gekomen. Ik twerk zelf trouwens ook – en ik ben hoofdverpleegster.

Kimberlyn

Ik werk in het ziekenhuis van een afgelegen stad, midden in de woestijn, dus we zien niet heel veel gekke dingen. Maar er is één gast die altijd met z'n kat de spoedeisende hulp binnenloopt. De dierenarts is 1,5 kilometer verderop, maar de boodschap dringt niet tot hem door. Het is ook nooit zo dat er iets ernstigs aan de hand is met de kat. Meestal heeft die kat een kinkhoest of zo. Echt gek.

Jenna

's Nachts gebeurt er iets heel raars met oude mensen die opgenomen zijn. Sommigen veranderen echt in een soort gremlins... je zou nooit geloven hoe sterk oude mensen worden als ze in de war zijn. Ik ben na middennacht regelmatig getrapt, geslagen, gebeten en bespuugd door iemands lieve omaatje. In de ochtend zijn ze vervolgens weer het zachte, verzorgende omaatje waar je voor moet opstaan als de tram vol is.

Anna

Ik heb zoveel dingen in de anussen van mensen zien zitten, dat ik er niet meer van opkijk als er weer eens iemand met een vreemd voorwerp in z'n endeldarm aan komt kakken. We hadden eens een man met een infectie op z'n kont, samen met perianale abces, veroorzaakt door z'n huisdieren - die de open wonden aflebberden. Normaal gesproken heb ik een sterke maag, maar toen ik dat zag, moest ik bijna overgeven. De gedachte van een hond die z'n eigen anus likt, om vervolgens de zweren op het gat van z'n baasje te likken, maakte me kotsmisselijk.

Matthew

Een dakloze man die door de drank en drugs amper nog voor rede vatbaar was, fluisterde de tekst van Run to the Hills van Iron Maiden in m'n oor. Ik kon niet stoppen met lachen, en als ik me niet aan ethiek, fatsoensnormen en wet- en regelgeving in de zorg moest houden, had ik het naar al m'n vrienden gesnapchat.

Lindsey

Een patiënt, die binnenkwam bij de spoedeisende hulp, moest geopereerd worden. Toen ze eenmaal op de operatietafel lag, haalde ze een joint uit haar haarextensions en probeerde ze 'm op te steken.

Lucy

Een jongen gebruikte eens de alarmknop, zo'n snoer met aan het einde een rode knop, als lasso, en slingerde het boven zijn hoofd. Hij raakte mijn collega en ze brak haar jukbeen. Dat was balen.

Jonge Trump-aanhangers. Foto via Ken Betancur/AFP/Getty Images

Tieners zijn ondoorgrondelijk. Zodra volwassenen enige grip krijgen op een tienertrend, en eindelijk snappen wat "on fleek" betekent of hoe Snapchat werkt, zijn tieners alweer doorgegaan naar de volgende hype – of zijn ze twintigers geworden en hebben ze plaats gemaakt voor de volgende onbegrijpelijke lichting pubers.

Ik denk bijvoorbeeld dat ik begrijp waarom tieners "fuck me daddy" naar Donald Trump tweeten (omdat het grappig is). Maar hoe zit het met de tieners die zeggen dat ze oprecht achter de Republikeinse presidentskandidaat staan? Hoe zit het daarmee?

Ik heb het over tieners zoals de achttienjarige Mike, die het broertje van een vriend van me is. Een paar weken geleden kondigde hij aan de eettafel trots aan dat hij van plan is om zijn eerste presidentiële stembiljet ooit te gebruiken voor de brutale ondernemer die de wereld Trump Steaks bracht. Zijn familie snapt totaal niet waarom. "Ik denk dat hij Trump gewoon cool vindt," zei mijn vriend tegen me.

"Ik zou niet zeggen dat ik Trump mag als persoon," zei Mike toen ik hem vroeg waarom hij van plan is om te stemmen op The Donald. Maar als het gaat om zaken als immigratie, belasting, en de manier waarop er wordt omgegaan met oorlogsveteranen, zei Mike, is hij het op veel fronten met Trump eens. "Ik zal niet naar zijn bijeenkomsten gaan of zo'n pet kopen met 'Make America Great Again' erop," zei hij, "maar als ik moet kiezen tussen Clinton en Trump, dan wordt het Trump."

Mike vertelde me dat zijn vader ook op de conservatieven stemt, wat het geval leek te zijn bij veel van de Trumptieners die ik sprak. "We kijken elke avond het nieuws tijdens het avondeten, en daarna praten mijn ouders en ik erover," zei een tiener die Campbell heet. Hij woont in Californië, en is net klaar met de middelbare school. Net als Trump zelf, denkt Campbell nogal zwart-wit. "Als ik het nieuws kijk en al die mensen zie die Amerikaanse vlaggen verbranden, dan wordt ik daar gewoon misselijk van," zei hij – waardoor ik me wel afvroeg welk nieuws hij in godsnaam kijkt.

Lees ook: De Australische tiener die Donald Trump helpt de wereld te veroveren

Hij vroeg me daarna of ik vond dat Hillary Clinton vervolgd had moeten worden voor het e-mailschandaal, en voordat ik antwoord kon geven, begon hij wetteksten voor te lezen die Clinton volgens hem overtreden had. Het is lastig om een discussie te voeren met een tiener terwijl hij het wetboek aan je aan het voorlezen is, dus zei ik maar dat ik het idee had dat Trump met nog veel slechtere dingen was weggekomen in zijn lange carrière.

"Maar er zijn mazen in de wet waar hij gebruik van maakt," zei Campbell. "Dat is niet per definitie illegaal."

Ik had de indruk dat Campbell sowieso een jonge Republikein was geweest, ook als hij vijftig jaar eerder was geboren. Hij vertelde dat hij een conservatief is omdat hij de "'big government' echt een groot probleem vindt. Ik vind dat we de belastingen moeten verlagen, en de overheidsuitgaven moeten inperken."

Praten met Trumptieners voelde een beetje alsof ik naar het Jeugdjournaal van Fox News zat te kijken. Toen ik op Twitter met de zestienjarige Trumpfan Addison praatte, vertelde ze dat de "opkomst van linkse social-justicestrijders" haar zorgen baarde over "de richting die dit land op gaat." Ze voegde nog toe: "We leven in een cultuur van zelfbenoemde slachtoffers en politici, en de media houdt die mythe draaiende."

Addison is nog niet oud genoeg om te stemmen, maar is wel samen met een vriendin een anonieme pro-Trump twitteraccount begonnen, waar ze feminisme, Black Lives Matter, immigratie, vuurwapenregulatie, en (vooral) Hillary Clinton aanvallen. Ze vertelde me dat ze het gevoel had dat ze dit soort dingen alleen anoniem kon posten door de "overduidelijke dubbele standaard" die er heerst. "Ik kan mijn mening niet vrijelijk uiten, want als ik dat doe ben ik 'racisme en vooroordelen aan het opdringen aan anderen', maar hebben er geen probleem mee om hun meningen aan mij op te dringen."

Pablo Barberá is een assistent-professor aan de School of International Relations van USC die de manier waarop sociale media de traditionele vormen van politieke communicatie beïnvloeden bestudeert. Hij vertelde me dat zelfs als tieners als Addison beledigende dingen tweeten en retweeten, ze zich mogelijk niet realiseren dat het beledigend is. In plaats daarvan zijn haar acties onderdeel van een cyclus van "kuddevormend gedrag" die hij tegenkomt in online politieke gemeenschappen. Hoewel hij dit gedrag zowel bij links als bij rechts heeft gezien, vertelde Barberá me dat het vooral veel voorkomt op rechts georiënteerde sites Reddit, 4chan, en de zogenaamde "alt-rightbeweging". Als conservatieven alleen op hun eigen posts en memes reageren, zei hij, "creëert dat een echokamer waarin je overtuigingen constant worden bevestigd, en je in steeds extremere ideeën gaat geloven." Een tiener die zich in deze omgeving begeeft, vertelde Barberá, zal nog sneller "deze berichten zien als valide zonder zich te realiseren dat ze wellicht racistisch of xenofoob zijn."

Lees ook: Ik leefde een week lang op Trump-producten

Tieners als Addison en Campbell zijn behoorlijk in de minderheid – Trump is ongelofelijk onpopulair onder jongeren, en de meerderheid van stemgerechtigden onder de dertig vindt hem een racist. Maar dat je meningen onpopulair zijn, betekent niet per se dat je eraan gaat twijfelen. De socioloog Amy Binder van UC San Diego, een van de auteurs van Becoming Right: How Campuses Shape Young Conservatives, heeft veel tijd doorgebracht met jonge Republikeinen op de campus van een universiteit in het westen van Amerika. "Hun hele ding was: 'We zijn een onderdrukte minderheid, dus laten we er dan ook vol voor gaan'," zei ze. Dat betekende dat de jonge conservatieven dingen deden als "positievediscriminatiekoekjes" bakken, waarbij studenten met verschillende achtergronden verschillende prijzen voor de koekjes moesten betalen, en " Catch an Illegal Immigrant" spelen, een soort speurtocht met een xenofoob randje. "Ik heb het idee dat Trump dat soort dingen fantastisch zou vinden, omdat ze 'politiek incorrect' zijn," zei Binder.

Bekijk ook onze video over de USA Freedom Kids:

Zoals elke ouder weet, zijn tieners impulsief, zeggen ze alles wat in ze opkomt zonder na te denken over de gevolgen, reageren ze overdreven op vermeende beledigingen of afwijzingen, en geven ze het vaak niet toe als ze het verkloot hebben. Hoewel Trump niet veel daadwerkelijke tieners aanspreekt, spreekt hij duidelijk wel hun taal.

"Dit soort provocatieve dingen worden nu gezegd door mainstream politici," zei Binder. "Of hij zich er nou bewust van is of niet, hij volgt wel hun voorbeeld."

Afbeelding via teakwood

Na lang wikken en wegen, ben ik tot de conclusie gekomen dat zomer bullshit is. Het is jammer, maar dit is de waarheid die we onder ogen moeten zien. Diep in de witte vorst van de winter, gedurende lange herfstnachten, tijdens frisse lenteregens, is de zomer het enige waar we naar verlangen. En dan slaat de zomer in als een bom en hebben we allemaal zoiets van: nou, de tering, zeg. Deze zomeronzin is totale bullshit. Ik moet een ventilator kopen. Mijn lichaam heeft een constante en prangende behoefte aan Solero's. Ik zou een moord plegen voor een Solero. Ik haat dit vanuit de grond van mijn hart. Ik haat deze hitte en alle verschrikkingen die erbij horen.

Hoe dan ook, hele hordes zomerfanaten – mensen die ervan houden om buiten op een bankje hun lunch te eten in het zonnetje, bijvoorbeeld, mensen die een gelijkmatige diepbruine teint krijgen in plaats van te veranderen in een lappendeken van sproeten en brandblaren, mensen die graag een ijskoude cocktail drinken aan de rand van een zwembad – veel van deze zomerfanaten proberen me over te halen, proberen me ervan te overtuigen dat ik het mis heb, dat er helemaal niets mis is met de zomer, maar wel met mij, dat er op een fundamenteel niveau iets mis is met mij, dat alles wat ik denk te weten een leugen is. En tegen die mensen zeg ik:

Slapen is onmogelijk

Of je ligt langzaam te garen in een au bain-marie van je eigen zweet, of je wordt om vier uur 's nachts wakker van een onverklaarbare zonsopgang, of van het voltallige dierenrijk dat bevangen door de hitte besloten heeft om te gaan zitten grommen en fluiten en kwetteren recht onder jouw slaapkamerraam; de slaapkamer waarin jij, plakkend van je eigen stinkzweet, ligt te woelen bovenop een dekbed en onder een hoeslaken omdat de wereld op zijn kop staat in de zomer, en boven opeens onder is en vice versa, en dit de ergste tijd van het jaar is.

Afbeelding via, en ik kan bijna niet geloven dat ik dit nu typ, 'Hotlanta Voyeur'

Het korte-broekendilemma

Ik weet eigenlijk niet of ik überhaupt ooit een korte broek zou moeten dragen, want 1) ik ben een Engelsman en zou nooit zoiets doen, en 2) mijn benen zijn belachelijk wit, grotesk wit, mijn benen zijn een barbecue bij Taylor Swift op de 4th of July en 3) is het ooit echt acceptabel om je benen en/of voeten te tonen aan de mensen waarmee je werkt, de mensen waarmee je een professionele relatie gebaseerd op wederzijds respect probeert te hebben? en 4) de enige korte broek die ik heb is eigenlijk een zwembroek, dus zit ik nu achter mijn bureau in een broek waardoor ik eruitzie alsof ik elk moment kan opspringen om een bommetje te doen, en 5) het is een kleine stap van een korte broek naar zonder shirt over straat gaan; dit is hoe het begint, dit is exact het moment waarop het allemaal mis begon te gaan, dit is het moment dat onvermijdelijk leidt tot mijn uiteindelijke arrestatie voor onzedelijk gedrag en verstoring van de openbare orde; mijn topless uitbarsting voor de lokale McDonald's, waar ik wit en blubberig en halfnaakt zal staan schreeuwen: "DIT IS EEN VRIJ LAND, IK WILDE ALLEEN MAAR WAT MCNUGGETS, ER IS GEEN BORD WAAROP STAAT DAT IK EEN SHIRT MOET DRAGEN, DIT IS BETUTTELING VAN HET HOOGSTE KALIBER!" Dat gezegd hebbende, als ik nu een spijkerbroek aan zou hebben zouden mijn ballen zo warm worden dat ze ontploffen en ik sterf, dus.

IJsjes halen

Van juni tot begin september zal ik en ieder ander mens op aarde rond een uur of vier enorm zin krijgen in een Magnum, en aangezien ik nu een BMI heb dat dokters zouden classificeren als "extreem riskant" ben ik, helaas, niet in staat om die verleiding te weerstaan. Dat veroorzaakt twee problemen, misschien drie, hooguit vijf:

1) Als je naar de winkel gaat voor een Magnum gelden dezelfde regels als voor koffie halen; dat wil zeggen, je moet iedereen die bij je in de buurt zit op kantoor vragen of zij misschien ook een Magnum willen, en voor je het weet heb je een berg plakkerig kleingeld in je hand, en belooft iemand die alleen maar een twintigje heeft dat je een Magnum van 'm "te goed houdt" – en jullie weten allebei dat dit een belofte is die nooit ingelost zal worden – en ga je op pad met een verfrommeld briefje waarop "1 x Classic, 2 x Wit, 1 x Caramel (of Classic)" staat, en sta je in de rij voor de kassa terwijl alle Magnums ter wereld langzaam in je armen smelten en over je vingers druipen.

2) Als je terug op kantoor komt, en een hap neemt van de voorgenoemde Magnum, ga je dit gesprek moeten voeren, woord voor woord:

"Ooh, wat heb je daar?"
[Jij, terwijl je overduidelijk een Magnum eet] "Een Magnum"
"Welke?"
[Jij, terwijl je duidelijk een witte Magnum eet] "Een Witte"
"Oh, je had die nieuwe moeten nemen, met karamel."
"ALS IK GEÏNTERESSEERD WAS GEWEEST IN JE MENING HAD IK ER WEL OM GEVRAAGD, MARLOES"

En dat brengt me bij punt drie:

3) Het derde punt is dat je dus niet die nieuwe Magnum met karamelsmaak moet proberen. Ze blijven maar nieuwe smaken verzinnen, maar de rangschikking van Magnumsmaken zal altijd als volgt blijven: 1. De witte Magnum. 2. Magnum Almond. 3. Magnum Classic. 4 - 100. Elke andere klotesmaak, geen discussie. Ik vertel je dit om je de teleurstelling te besparen die ik een paar weken geleden voelde toen ik een dubbelgelaagd choco-caramelgeval kocht. Waarom zouden ze überhaupt zulke smerige Magnums maken?

4) Magnums zijn heerlijk, maar je krijgt er wel plakkerige handjes van, smeerpoets.

5) Het enige dat je nog kan doen als je achter je bureau zit nadat je een Magnum hebt gegeten, is oprotten naar huis, omdat je de rest van de dag toch niets meer gedaan krijgt. De Magnum heeft je hersenen in vakantiemodus gezet, en daar is niets aan te doen behalve een Coronaatje pakken, er een partje limoen in duwen en die achter je bureau achterover klokken. Dat Excelbestand komt later wel.

Ik, tijdens een doordeweekse lunchpauze. Afbeelding via

Je bent de hele tijd dronken

"Biertje? Biertje?" Dat is het enige dat iedereen die je kent nog kan zeggen. "Proseccootje anders?" Het is zo warm dat het zelfs oké is om rum te drinken. Je zit op een klein grasveldje ergens in de buurt van je werk te lunchen en je denkt: zou het nou écht zo'n probleem zijn als ik één blikje bier bij de lunch drink? Dat is het wel, maar je doet het toch. En in het weekend willen mensen de hele tijd dat je naar het park komt om met ze op een kleedje te liggen en te kijken hoe een van je vrienden een bal hooghoudt terwijl jullie met z'n allen wijn drinken. Gisteravond toen ik van werk naar huis liep, heb ik in m'n eentje twee blikjes bier gedronken. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe het voelt om nuchter te zijn. Ik kan me niet meer herinneren hoe het is om helder te denken, of hoe het voelt om een gehydrateerd leven te leiden. Ik ken alleen nog maar de halfdronken waas in mijn hoofd, die niet weg zal gaan tot op z'n vroegst eind september en op z'n laatst de dag dat ik sterf. God bewaar me. Ik heb zin in een gin-tonic.

Je wordt knettergek van de zon

Sinds mei kan je alleen nog maar geflipte, onsamenhangende dingen denken. Wees maar eerlijk. Je hebt sowieso de afgelopen tijd iets totaal gestoords gedaan, alleen maar omdat het een graad of vijf warmer is dan normaal.

Het gevaar van zonnebrand ligt constant op de loer

Dit geldt niet voor iedereen, maar als voorzitter van de Club voor Lijkbleke Jongens (niet te verwarren met de Ku Klux Klan, ik kan dit niet genoeg benadrukken) kan ik je vertellen dat verbranden een serieus probleem is, en dat het verschil tussen een 'gezond kleurtje' en een neus die zo rood is dat HR je apart neemt om te vragen of je soms een drankprobleem hebt, bestaat uit ongeveer 45 seconden in direct zonlicht. Eén onbewaakt moment en je bent voor het leven getekend door het zonnetje. Je wordt bedankt, zon.

Dit is hoe je Instagram eruit ziet na een warme zaterdag. Afbeelding via Bruno Caimi

Je moet de hele teringtijd water drinken omdat je anders een tragische dood sterft

Ugh, de activiteit 'leven' is met heet weer zo'n dom iets. Ik heb vandaag al een keer of duizend gepist. Een keer of miljoen. Ik heb al een oceaan aan Spa Blauw achter de kiezen. Ik besta uit water en pis. Verder niks. Hydrateren is iets wat nooit stopt. Je moet jezelf onophoudelijk volgieten met water om niet dood te gaan. Dit is precies waarom zomers zo klote zijn: als je niet twee liter van het saaiste drankje op aarde drinkt, stopt je hart ermee. En dan zit je pas echt met de gebakken peren.

De eeuwige drang naar 'de zomerhit'

Na water is 'de zomerhit' de grootste benodigdheid van de zomer, want zonder zomerhit is de zomer nauwelijks een zomer te noemen. Het kan nog beter een zomer lang regenen dan dat er een zomer lang geen zomerhit is. Elke zomer heeft z'n eigen unieke zomergevoel en dat culmineert allemaal in die ene unieke zomerhit, die we grijs draaien en die we zo rond september helemaal kotsbeu zijn. Dat gezegd hebbende, op dit moment is er niet echt een??!?! Ik bedoel, je hebt One Dance, en dat andere Drake-nummer, die ene met DJ Khaled, maar toch voelt het gewoon niet echt als een hardcore zomerhit. Iemand moet echt heel snel in deze leegte stappen met een keiharde knalpomper van een zomerhit want hoe de fuck gaan we deze zomer ooit overleven zonder zomerhit? Wie zijn we überhaupt, zonder zomerhit?

Het constante dubben over of je een dikke 'fuck deze shit' moet pullen en gewoon lekker je hoofd moet kaalscheren, want haar is gewoon een veel te warm ding om te hebben, en een schedel is op zich een prima lichaamsdeel om kaal te scheren, dus waarom zou je het niet doen, het gaat lentefris zijn, zomerfris zelfs, en een enigszins normale hoofdtemperatuur is iets om te koesteren

Het enige waar ik aan kan denken op de momenten dat ik niet aan mijn zwetende balzak denk, is of ik wel of niet mijn hoofd moet kaalscheren, en ik weet dat ik het absoluut niet moet doen, aangezien ik totaal niet het hoofd dan wel het charisma ervoor heb. Mijn haar is mijn allesie, en als ik het afscheer zie ik er precies zo uit als die kinderen die bij je in de klas zaten op de basisschool, en hun haar nooit langer dan een paar centimeter mochten hebben omdat ze altijd luizen hadden - van die kinderen die altijd morsige vlekken op hun net iets te krappe of veel te grote kleren hadden, van die kinderen die al veel te vroeg een bepaalde wereldwijze treurigheid uitstraalden. En net als je je dit allemaal bedenkt, plakt er een natte lok haar tegen je klamme voorhoofd en denk je: misschien moet ik het toch gewoon een keer doen? Zou ik er niet gewoon toch mee wegkomen? En het antwoord daarop is altijd: nee, daar kom je niet mee weg, doe het niet.

20 juli, ook wel nationale nood-bussen-deodorant-inkoop-dag genoemd

De meeste mensen in het openbaar vervoer hebben het fatsoen om gedoucht en fris te ruiken, maar er is altijd één guy die als een zwetend stuk bacon staat te meuren tussen alle dicht op elkaar gepakte mensen. De guy die voordat hij de deur uitging even aan zichzelf rook en dacht: hm, ik ruik wel een beetje als een oude zweetband, maar ik denk dat het wel los loopt. Waarna hij vervolgens op weg naar de bus of tram weer begon te zweten, waardoor alle geuren weer een fikse, gore slinger kregen en het allemaal tamelijk ziekelijk werd, geur-wise. Deze persoon is in essentie een terrorist, een meurterrorist, zaaier van geurangst.

En toch weet ik niet of deze persoon zo kut is als de mensen voor wie het zweterige stinken geen weloverwogen keuze was, maar iets dat ze overviel, omdat ze totaal waren vergeten dat je van warm weer gaat stinken, waardoor ze een nood-deodorantbus van Axe Africa van de Etos moesten kopen, en waardoor nu de hele tram/bus naar die gore, zoete, plakkerige geur ruikt. De hele stad ruikt naar de gore, plakkerige geur van Axe Africa van mannetjes die halsoverkop een bus deo moesten halen om niet ruikend als een oude kaas op werk aan te komen. Op hete zomerdagen ruikt de hele stad alsof er honderd brugklassen vol puberjongetjes allemaal heel hard hebben getrefbald en nu hun ziekelijke puberzweet proberen te verbloemen met kwaadaardige deodorantgeuren. Dit is vele malen erger dan de geur die het zwetende stuk bacon verspreidt.

Moeten werken en dit soort stukken typen in de warme kolenmijnen die tegenwoordig 'kantoor' heten, is in essentie marteling.

Ik wil zeer graag een beetje poedelen in een of ander meer, en veertig Raketjes eten, maar helaas moet ik content creëren voor jullie content consumerende kuikens, jullie hongerige lezers, die geen moment zonder content kunnen, en die onstilbare honger verruïneert iedere seconde van mijn leven.

In deze aflevering van VICE Meets praat host Gianni Toboni met Robyn in New York over feminisme, het perfecte popliedje, en haar beslissing om bij haar label te vertrekken en haar eigen weg in te slaan.

Illustraties door Joel Benjamin

Je hoeft maar even door Meana Wolfs twitterprofiel te scrollen en je komt een filmpje van een enorme pik tegen. Wolf is een fetisjpornoster, dus zo heel gek is dat nou ook weer niet. Wat wel vreemd is, is dat sinds vijf jaar mensen constant over porno struikelen op social media, die in principe niet voor porno bedoeld zijn. Het lijkt alsof er nauwelijks iets tegen gedaan wordt. Van Twitter tot Snapchat, WhatsApp, Tumblr, Instagram en zelfs op LinkedIn kom je porno tegen zonder leeftijdsrestrictie.

Wolf zegt dat Twitter een handig middel is om reclame te maken, maar dat het haar voornamelijk om het netwerken gaat. "Twitter is vaak het eerste contact tussen acteurs en producenten, en ik heb veel mensen in mijn werkveld ontmoet door ze te volgen en een privébericht te sturen," zegt ze vanuit Canada.

Het medium voelde ook voor Curious Clover als een goede plek om te beginnen als amateurpornoactrice.

"PlumperPass benaderde me een paar jaar geleden via Twitter en kort daarna ging ik voor mijn eerste scène naar Miami. Ik ga in augustus terug en ben via Twitter met andere bedrijven in gesprek, dus het is zeker een goede manier om bekend te worden." In het kort, het is een marketinginstrument, maar niet echt een directe manier om geld te verdienen.

Hoewel de site zelf niet de sterren betaalt, fungeert het als een springplank voor consumenten om content te bekijken, om er vervolgens op andere sites voor te betalen. Meana Wolf en Curious Clover posten allebei een gifje of een foto met een link als lokmiddel als ze een nieuwe video hebben uitgebracht. Net zoals een social editor kunnen ze daarmee de cijfers stimuleren.

"Ik heb absoluut een flinke toename gezien sinds ik mijn posts ben gaan plannen met een site die bijhoudt hoe vaak er op een link wordt geklikt," zegt Clover. "Het zorgde voor veel meer traffic." Het is voor webcambabes ook gebruikelijk om te tweeten als ze met een show bezig zijn. Clover zegt dat tijdens een normale camshow ze blij moet zijn als ze tussen de twintig en vijftig dollar verdient, maar als ze over de show tweet, verdient ze meer dan honderd.

Clover zegt dat Twitter in de afgelopen jaren "is uitgegroeid tot het belangrijkste platform voor webcambabes om pornografisch materiaal te posten zonder dat ze daarmee in de problemen komen." In vergelijking met platforms als Facebook en Tumblr heeft Twitter de reputatie om coulant om te gaan met porno. Hoewel ze in hun algemene voorwaarden stellen geen pornografische content toe te staan in profielen of omslagfoto's, staat Twitter bepaalde content in tweets gemarkeerd als "gevoelige media" toe.

Zelfs als een tweet is gemarkeerd is als gevoelige content, hoeft een gebruiker alleen op 'view' te klikken en dan kunnen ze het alsnog zien. Clover vertelt me dat "deze vorm van censuur die ze op Twitter hebben eigenlijk geen echte censuur is," en dat ze liever een andere vorm van censuur zou willen, omdat "Twitter nu erg populair wordt onder jonge kinderen. Als ik aan mijn zusje denk, die is pas twaalf..."

Twitter wilde geen commentaar leveren, maar als je snel hun geschiedenis bekijkt, blijkt dat censuur niet hun sterkste kant is. In 2009 kregen ze kritiek op het feit dat er advertenties stonden op pornoprofielen, en vervolgens verspreidde een hacker een trojanvirus dat op computers van gebruikers terechtkwam. Een gelekte memo uit 2015 van CEO Dick Costola verklaarde in feite hun incompetentie in het censureren van trolls en dergelijke. "We maken er al jaren een puinzooi van," schreef hij.

Afgezien van hun geautomatiseerde censuursystemen ligt het misschien ook aan het feit dat Twitter voor een groot deel afhankelijk is van cloudsourcing om gevoelig materiaal te markeren. De taak is aan het publiek om pornografische content te rapporteren. Omdat Twitter zo enorm groeit, lijkt het handhaven van regels op een uniforme manier onhaalbaar. Ik bedoel, wie stoort zich nou aan een paar billen of tieten? Net zoals bij legale drugs kan een pornoprofiel het recept een beetje veranderen, om toch binnen de wet te blijven.

Je ziet iets soortgelijks bij Snapchat, waar honderden pornosterren en zelfs bedrijven als Redtube en Brazzers een profiel hebben. Clover is een van de vele sterren die geld vraagt voor toegang tot haar Snapchat. Hoewel Snapchats algemene voorwaarden het specifiek verbiedt om snaps te verkopen zonder hun toestemming, blijkt dat niet erg efficiënt.

"Ik vraag een vergoeding van tien dollar per maand, of vijftig dollar voor een jaar. Als mensen je vinden zonder te betalen, kun je ze zelfs blokkeren." Veel sterren hebben ook verlanglijstjes en sommigen geven je alleen toegang tot hun Snapchat als je iets voor ze koopt. De dingen op die verlanglijstjes variëren van ondergoed tot auto's. Clover vertelt me: "De grootste donatie die ik ooit kreeg van een vent, was vijfduizend dollar om een nieuwe auto mee te kopen."

Veel sterren, waaronder Clover, besluiten toch om hun Snapchat gratis toegankelijk te houden. "Het is een goed marketinginstrument," zegt ze. "Ik probeer een balans te vinden tussen de porno-industrie en het dagelijkse leven, want mijn fans vinden het leuk om te zien wat er zich achter de schermen afspeelt. Ze willen het gevoel hebben dat je hun buurmeisje zou kunnen zijn, en niet alleen maar iemand waar ze porno van kopen. Dat kunnen ze toch overal al gratis krijgen."

Dit lijkt de manier om succesvol geld te verdienen in de seksindustrie, zegt Wolf. "De grote pornoleveranciers willen zien dat een performer een band heeft met de fans. Dat is cruciaal tegenwoordig. Waarom? Omdat gasten zich niet alleen op je willen aftrekken, maar al je foto's op Instagram willen liken en je via je tweets en snapchats beter willen leren kennen." Wolf stelt dat veel van haar volgers een hun seksuele verlangen ook in een emotionele context willen plaatsen. Ze voelen zich ook tot al haar eigenaardigheden buiten de set aangetrokken. Wolf vertelt verder dat, "hoe meer ze de ster leuk vinden, hoe meer van haar foto's en filmpjes ze willen hebben. Dat is enorm gunstig voor de grote pornoleveranciers die abonnementen verkopen. Uiteindelijk is het voor iedereen een win-winsituatie."

Pornosterren zijn innovatief, en de seksindustrie profiteert van de ontwikkeling van social media. Pornosites vertegenwoordigen al 52 procent van alle internetweergaves in het Verenigd Koninkrijk, het is duidelijk dat de porno-industrie meer manier gaat vinden om door de barrières heen te sijpelen, zelfs met de komst van een toekomstige leeftijdsrestrictie voor porno. Je kunt een goede pik gewoon niet slap houden.

Deze afbeelding is bewerkt. Origineel via YouTube

"Was Atatürk een buitenaards wezen?" Zo opende een discussieprogramma op een populaire televisiezender in Turkije de avond. De vader des vaderlands was zó geniaal, dat hij geen gewoon mens moet zijn geweest maar een alien die door God gestuurd is om 'de Turkse natie' te redden.

Als Nederlander verbaas ik me elke keer weer over hoe mainstream dat soort absurde denkbeelden zijn als ik op bezoek ben in het land van mijn opa. Er is niks zo Turks als samenzweringstheorieën.

De sociaal psycholoog Michael Billig legt in zijn boeiende boek Fascists: a social psychological view of the national front een verband tussen samenzweringstheorieën en extreme politieke ideologieën. Fascisme gedijt volgens Billig in samenlevingen waarin samenzweringstheorieën mainstream zijn geworden, met als bekendste voorbeeld natuurlijk Nazi-Duitsland. Er is redelijk wat onderzoek gedaan naar mensen die in samenzweringstheorieën geloven; kort gezegd geloven deze mensen zo sterk in een zeer specifiek denkbeeld, dat ze 'cognitieve illusies' creëren om dit te laten kloppen, en alles wat niet met hun visie strookt zien als een bevestiging van hun gelijk. Met andere woorden: realiteiten, onzekerheden, of vraagstukken die niet (genoeg) overeenkomen met de eigen ideologie worden 'logisch' gemaakt door de samenzweringstheorie.

Wil dat zeggen dat samenzweringen altijd maar bedenksels zijn in de verwrongen hoofden van mensen? Natuurlijk niet. Iedereen die zijn macht wil uitbreiden doet aan vormen van 'samenzweren', of het nou op de werkvloer is (roddelen over de bloedirritante stem van een collega is eigenlijk al een milde vorm) of in de geopolitiek. Des te sneuer is het dat zoveel mensen in Turkije dit gegeven tot het absurde toe doordenken, zoals het wijdverbreide idee dat de dodelijke aardbeving in 1999 door een geheim Amerikaans wapen zou zijn veroorzaakt.

Zo regent het ook samenzweringstheorieën in de nasleep van de mislukte militaire staatsgreep in Turkije afgelopen vrijdag. Wie zat er achter de couppoging die meer dan 290 doden en 1400 gewonden tot gevolg had? Wat zijn de belangrijkste theorieën? En in hoeverre kloppen ze? Hieronder een overzicht.

Illustraties door Polly Williams

Iedereen die een pijnlijk einde van een relatie tegemoet gaat, denkt weleens na over manieren om wraak te nemen. Zo kun je bijvoorbeeld het favoriete shirt van je ex jatten wanneer je relatie op de klippen loopt, of fantaseer je over het lekprikken van z'n banden. Of misschien lijk je wel meer op deze wraakzuchtige vrouw, die haar overspelige ex deblokkeerde op Facebook, puur en alleen om hem wekelijks Game of Thrones-spoilers te kunnen sturen. Wij vroegen een aantal mensen om te onthullen wat er gebeurde toen zij toegaven aan die verleiding, en hoe dat verder ging.

Bea*, 22 jaar

Ik was al een paar jaar samen met een jongen, toen ik erachter kwam dat hij vreemdging. Hij bekende dat hij nooit echt van me gehouden had, en dat hij elke keer dat hij tegen me zei dat-ie van me hield had gelogen. Hij ging bij me weg vanwege een ander meisje, waar ik trouwens ook mee bevriend was. Een paar maanden later ging het uit tussen hen en begon hij video's te delen waarin zij hem pijpte. Getver.

Op een avond raakten zijn ex en ik in gesprek – we zaten te lachen en te praten en stelden ons voor hoe het zou zijn als hij gearresteerd zou worden, of zoiets. Eerst was ik er niet zo zeker van, maar toen bedacht ik me dat het ruïneren van zijn reputatie – al was het maar een beetje – misschien wel precies was wat ik nodig had om verder te kunnen met m'n leven. Zij ging naar de politie vanwege die video, omdat het in principe gewoon wraakporno is. Ik deed het vuile werk. Hij was bokser, dus ik sms'te zijn coach en vertelde dat hij soms trainingen oversloeg, zodat hij bij mij of z'n andere vriendinnetje kon zijn. Dat, in combinatie met het feit dat er aangifte tegen hem was gedaan, zorgde ervoor dat hij uit het team werd gezet.

Zijn familie praat niet meer met hem en elk meisje in de wijde omtrek is van de situatie op de hoogte. Niemand wil meer iets met hem te maken hebben, dus missie geslaagd. Ik heb hem nooit meer gesproken.

Jing, 25 jaar

We hadden elkaar ontmoet op een open dag van de universiteit en hielden contact, ook al overwoog hij om voor z'n bachelor naar Amerika te verhuizen. Toen we allebei niet werden toegelaten tot Oxford en daarom maar aan een universiteit in Londen gingen studeren, trok hij bij mij in, in een appartement in Londen dat van mijn ouders was. Alhoewel het de eerste jaren goed ging tussen ons, hadden we eigenlijk geen seksleven. Ik nam wel vaak initiatief, en zocht in m'n dieptepunt zelfs op Google op hoe je je partner het beste kunt verleiden, maar na ontelbaar veel pogingen liet ik het er maar gewoon bij zitten. Toen we bijna drie jaar samen waren, was ik het zat dat ik stage liep en daarnaast ook nog een scriptie schreef, terwijl hij de hele dag computerspelletjes lag te spelen in bed en niets bijdroeg.

De druppel was dat ik zijn computer een keer gebruikte om een mailtje te verzenden, en er toen achter kwam dat hij vreemd was gegaan met een meisje van zijn studie. Het speelde trouwens ook al een tijdje. In plaats van dat ik hem aanmoedigde om zijn scriptie af te maken, leidde ik hem af door avond na avond met hem te gamen. Als hij vroeg naar bed wilde omdat hij een deadline had, bleef ik de hele nacht op en hield ik hem wakker. Tijdens de zomer liep hij stage bij de bank JP Morgan, en ze hadden hem een baan aangeboden – op voorwaarde dat hij minstens met een 8 zou afstuderen. Natuurlijk lukte hem dat niet, en hij kon opdonderden. Nog diezelfde dag gooide ik hem uit huis. Ik hoorde laatst dat hij voor zijn moeder werkt.

Sarah, 24 jaar

Ik was samen met iemand die echt een eersteklas lul was. Hij deed dingen puur en alleen om me onzeker te maken. Als we op straat een mooi meisje tegenkwamen, staarde hij haar na en maakte hij opmerkingen over hoe ik me net als zij zou moeten kleden. Ook likete hij soms softporno foto's op Instagram van meisjes die qua uiterlijk compleet het tegenovergestelde waren van mij. Als we seks hadden, probeerde hij me altijd te dwingen dingen te doen waar ik geen interesse in had. Uiteindelijk heb ik z'n berichten op Facebook doorgekeken, en kwam ik erachter dat hij het jaar daarvoor seksueel getinte berichten had gestuurd naar drie andere meisjes, toen wij allang samen waren.

Hij was dol op z'n moeder. Zij was de enige die dacht dat hij een engeltje was. Ik heb screenshots gemaakt van alle berichten, en ze in een e-mail naar haar toegestuurd. Ik hoop dat Angela trots is op haar lieve, kleine jongen.

Ruth, 22 jaar

Ik was (en ben nog steeds) vrij religieus en toen ik jonger was, had ik niet genoeg zelfvertrouwen om uit de kast te komen. Twee jaar geleden had ik een relatie met een internationale student. Hij maakte soms homofobe opmerkingen, waar ik heel ongemakkelijk van werd. Daarom vertelde ik hem nog maar niet dat ik biseksueel was. Ik begon een steeds grotere afkeer van hem te krijgen. Hij wist dat ik financieel afhankelijk van hem was, doordat mijn ouders me financieel niet meer steunden. Iedere keer als ik overwoog het uit te maken, kocht hij bergen cadeautjes voor me en nam hij me mee uit eten, zodat ik zou blijven. Dat lukte, totdat ik mijn huidige vriendin Laura* ontmoette. Pas toen hij aan iemand die ik kende had verteld dat hij alleen maar met mij was zodat hij in aanmerking zou komen voor een Engels paspoort, omdat hij "politieke ambities" had, heb ik er een punt achter gezet. Ik zou willen dat ik echt goed wraak op hem had genomen, maar het feit dat ik officieel iets kreeg met Laura* heeft hem ook diep gekwetst.

Robert*, 34 jaar

Het was mijn eerste echte relatie, die negen jaar duurde. Acht van die negen jaar lang werkte ik als kantoorslaaf in de advocatuur. Ik haatte het meer dan wat dan ook. We hadden afgesproken dat wanneer zij afstudeerde als verpleegkundige, ik freelance zou gaan werken om zo mijn eigen bedrijf op te kunnen zetten. Maar in plaats daarvan raakte ze gewend aan de situatie zoals die was, en deed ze totaal geen moeite om werk te vinden. Ook heeft ze niet één keer aangeboden de huur te betalen; als ik erover begon, werd ze hysterisch en huilde ze naar mijn gevoel urenlang.

Ik begon mijn ontsnapping te plannen en zette stiekem geld opzij, zodat ik m'n eigen appartement zou kunnen kopen. Ze kwam erachter en besloot bij me te blijven, omdat ze dacht dat we het appartement wel zouden delen. Uiteindelijk besloot ik, als laatste redmiddel, mijn moeder bij ons in te laten wonen (mijn moeder had destijds serieuze problemen met haar geestelijke gezondheid en had continu zorg nodig), en pas toen besloot ze te verhuizen. Ik heb sindsdien geen vriendin meer gehad, maar ik heb nu wel een appartement in Londen, helemaal voor mij alleen.

* Sommige namen in dit stuk zijn uit privacyoverwegingen aangepast.

Alle foto's met dank aan Adam Abel

In september 2011 reisde kunstenaar en filmmaker Adam Abel samen met de Palestijnse activist Mohammed Othman naar Qalgilya om een documentaire over een lokale skater te schieten. Ze eindigden hun project met het bouwen van een ramp voor de prille skategemeenschap van de Palestijnse stad. De ramp was een succes, en Abel en Othman besloten om verder te bouwen aan iets dat meer is dan alleen een plek om te skaten voor jongeren in Palestina.

Vanaf augustus is de ramp het middelpunt van SkateQilya, een van de eerste skatekampen in Palestina. Geïnspireerd door Skateistan, een vergelijkbaar project in de Afghaanse hoofdstad Kaboel, willen de oprichters van SkateQilya "de jeugd van Qalqilya samen brengen in een positieve en veilige omgeving", vertelt professioneel skater Kenny Reed, die zich ook inzet voor het project. "Skaten vergt creativiteit en maatschappelijke betrokkenheid, en je moet buiten de kaders kunnen denken. Met ons kamp richten wij ons op deze vaardigheden."

"We leven in een samenleving die gemankeerd is door tientallen jaren van bezetting... De stad is omringd door prikkeldraad, beton en sluipschutters," zei Othman, CEO van het kamp, tegen VICE. "Deze kinderen zijn de toekomstige leiders van het land, en wat is een betere manier om ze hierop voor te bereiden dan ze kennis te laten maken met een sport die erop gericht is om grenzen te doorbreken?"

Het drie weken durende kamp, dat gehouden wordt in een park in de dierentuin van Qalqilya ("een omheinde skatebaan in een omheinde stad", aldus Othman) begint officieel op 7 augustus, maar de crew van SkateQilya is nog steeds op zoek naar fondsen om het benodigde materiaal te financieren en de tweede fase van het project te realiseren: een workshop van vier maanden voor kinderen die na de zomer door willen skaten. VICE sprak met Abel en Reed over de evolutie van SkateQilya, en wat zij hopen te bereiken met hun project.

VICE: Kun je me vertellen hoe het bouwen van een ramp in de dierentuin heeft geleid tot SkateQilya?
Adam Abel: De ramp was ideaal voor de kinderen om op te spelen. Wat nog miste, was een programma dat het naar een hoger niveau kon tillen. We hebben Skateistan zien groeien met de jaren, en wat zij hebben gecreëerd is geweldig. We hebben veel respect voor hen. Omdat het jaren duurt om zoiets op te bouwen, besloten Mohammed en ik om klein te beginnen.

We namen contact op met Kenny Reed, en vertelden hem over onze ideeën: een proefprogramma dat skateboarden en kunst gebruikt om jongeren leiderschap te leren en ze samen te brengen. Kenny heeft wereldwijde ervaring in het geven van skatelessen, en Mohammed heeft jarenlange ervaring als jeugdcoördinator voor ngo's in Palestina. Zelf heb ik colleges in fotografie, video en ontwerp gegeven. Dus we kwamen al snel met een programma dat bestaat uit skateboarden, fotografie, video, social media en trainingen in leiderschap en gemeenschapsvorming.

Zijn er toelatingseisen voor de kinderen? En is het kamp gratis?
Kenny Reed: We hebben een aanmeldingsformulier dat de kinderen samen met hun ouders kunnen invullen. Daar staat algemene informatie over veiligheid op, maar er wordt ook gevraagd of ze in een paar zinnen kunnen uitleggen waarom ze naar het kamp willen komen. Ons project draait zelfsturing en ontwikkeling van de jeugd, dus we willen het echt van henzelf horen. Mohammed bespreekt de aanmeldingen met mij, en vervolgens maken we eind juli een besluit wie er toegelaten wordt.

Ons programma is gratis, en we zorgen ook voor gratis vervoer, water en t-shirts. We wilden ook snacks en lunch aanbieden aan de kinderen, maar dat idee hebben we door een gebrek aan budget moeten schrappen. Maar misschien dat dit alsnog kan - we blijven ook tijdens het kamp nog doorgaan met het ophalen van fondsen via www.skateqilya.org.

Kan iedereen in de stad meedoen aan het kamp?
Er is plek voor twintig jongeren in de leeftijdscategorie van 12 tot en met 16 jaar. We verwachten meer jongens dan meisjes, aangezien het een sportkamp is en Qalqilya toch een vrij traditionele en conservatieve stad is. Toch hebben zich al een aantal meisjes aangemeld, dus ik verwacht zeker wel een mix.

Wie zal de lessen geven en hoe ziet het programma eruit?
Adam Abel: Kenny zal het skateprogramma leiden. Dat houdt in dat hij lessen geeft op de skatebaan en op straat. We zullen ze ook meenemen op excursies naar andere skateplekken op de Westelijke Jordaanoever. Door de eeuwenlange bezetting zijn Palestijnse gemeenschappen systematisch van elkaar afgesneden. Eén van onze doelen is om skaten te gebruiken als een middel om relaties op te bouwen tussen gemeenschappen op de Westelijke Jordaanoever. Kenny en ik zullen ook een serie skatefilms uitkiezen om te vertonen tijdens het kamp - documentaires als Dogtown en Z-Boys, maar ook klassieke skatevideo's zoals 7 Year Glitch, een eigen video van Kenny. We willen de kinderen een breed scala aan skatecultuur laten zien.

Waar gaan jullie, buiten het skaten, nog meer les in geven?
Skateboarden is alleen een kapstok, waar we de andere delen van het programma aan ophangen. Mohammed, die een achtergrond heeft als jeugdcoördinator voor ngo's, zal bijvoorbeeld ook workshops geven over leiderschap en gemeenschapsvorming. Doordat we samenwerken met het stadsbestuur van Qalqilya kunnen de studenten ook helpen met activiteiten voor de gemeenschap, en in samenwerking met het Rode Kruis kunnen we cursussen aanbieden over veiligheid en verantwoordelijkheid.

Daarnaast heb ik de leiding over het kunst- en socialmediagedeelte. Skateboarden gaat over creativiteit en expressie, dus willen we onze studenten manieren bieden om met de wereld te communiceren. Het enige probleem is dat we, door een gebrek aan financiën, niet alle spullen hebben die nodig zijn voor dit programma. Zonder camera wordt het lastig om fotografie- en videocursussen te geven – niet iedereen heeft een smartphone, en Palestina heeft nog steeds geen 3G internet. Zonder camera's zal het een grote uitdaging zijn om ter plaatse content te maken en te delen.

Wat is het uiteindelijke doel van het kamp?
Het doel is om creativiteit, leiderschap en gemeenschapsvorming in Qalqilya te stimuleren. Door het maken van onze film en het bouwen van de ramp in Qalqilya hebben we gezien hoe belangrijk het is dat kinderen kunnen spelen. Skaten is niet alleen een sport - het is ook een cultuur en een taal. Met de tools die wij ze meegeven, kunnen de kinderen leren om op een andere manier te communiceren - niet alleen binnen hun eigen gemeenschap, maar ook met de rest van de wereld. In een tijd waarin xenofobie en angst muren vormen, nog dikker dan de muren die Qalqilya omsingelen, helpen wij de toekomstige leiders van Palestina om ambassadeurs te worden.

Alle foto's door Panagiotis Maidis

"Als je een tatoeage neemt is één ding zeker: het gaat pijn doen," zei tatoeëerder Sotiris vijf jaar geleden tegen me terwijl hij een tatoeage bij me zette. Ik weet hoeveel pijn het bij mij deed, maar vroeg me af hoe het voelt voor anderen – en hoe zij met de pijn omgaan.

Daarom bezocht ik de afgelopen weken verschillende tatoeagestudio's in Athene om de gezichten te fotograferen van mensen die getatoeëerd werden. Wat ik leerde van het project was dat het niet alleen bij iedereen pijn deed, maar dat iedereen ook tot op zeker hoogte leek te genieten van die pijn. Iedereen werd rood en vloekte als een ketter tijdens hun sessie, maar als het allemaal voorbij was, straalden ze van de opluchting en blijheid. Het hele gedoe voelde bijna als een zuiveringsritueel.

Ik vroeg Jenio van Dildo Tattoo Studio naar de rol van pijn in tatoeëren: "Ik geloof dat pijn negatieve energie wegdrijft uit je lichaam. Het doet bij iedereen pijn, maar hun reactie op de pijn hangt af van hun karakter – sommige mensen schuiven heen en weer in de stoel en mopperen, terwijl anderen doodstil zijn. Maar uiteindelijk vertrekt iedereen met een brede glimlach op z'n gezicht. Dat moet wel iets betekenen."

Bekijk meer foto's hieronder. Met dank aan Dildo Tattoo in Faliro, No Toxic in Kallithea en Black Rose in Psyrri.

Foto via Dutch WAM Lad

Hoewel sploshing in Nederland nog in de kinderschoenen staat, vind je met wat creatieve zoektermen ook een heuse Hollandse WAM-scene. Daar kwam ik in contact met Cees (35), in de (internationale) splosh-wereld beter bekend als The Dutch WAM Lad. Hij vindt het geil om video's van zichzelf te maken, terwijl hij nat en vies wordt.

VICE: Wat voor soort spul gebruik je om over jezelf heen te gieten?
The Dutch WAM Lad: De gemiddelde WAM'er begint altijd met huis-, tuin- en keukenmiddelen. Dat varieert van een pak yoghurt tot ketchup. Op den duur ga je verder zoeken en kom je uit bij dingen als behangplaksel of gunge.

Gunge?
Dat is een speciaal soort slijm dat je in poedervorm kunt kopen bij een speciale webshop voor WAM'ers. Thuis hoef je er alleen wat water bij te doen om de juiste dikte te krijgen. Het is verkrijgbaar in allerlei kleuren, waardoor je een beetje het Nickelodeon-effect krijgt, zeg maar.

Wat bedoel je?
Nickleodeon heeft één keer per jaar de Kids' Choice Award, waarbij bekende filmsterren op het podium gunge-douches over zich heen krijgen. Dat is voor de meeste WAM'ers toch wel de ultieme kick.

Kun je uitleggen welk effect het op jou heeft als je gunge over je heen giet?
De voorpret begint al bij het aanmaken van het spul. Als je met z'n tweeën bent, sta je meestal wat te giechelen, omdat je weet wat er gaat komen. Zodra het over je heen komt, voel je een aangename tinteling. Net alsof iemand je streelt.

Komt er altijd seks bij kijken?
Soms masturbeer ik er wel bij. En als je met meerdere WAM'ers bent, gebeurt er vaak ook wel meer dan alleen kliederen. Maar seks is geen doel op zich. Het gaat om het vies worden.

Dus je houdt je kleding aan?
Ja. Dat is bij de meeste WAM'ers het geval. Ik draag meestal een sportbroekje of een trainingspak. Dat geeft net wat extra's. Van kleins af aan wordt er tegen je gezegd dat je jezelf niet vies mag maken. Tijdens een gunge-sessie voelt het daardoor alsof je iets aan het doen bent wat niet mag.

Hoeveel liter gunge gaat er bij jou per week doorheen?
Dat varieert. Als ik het spul in huis heb, doe ik het elke dag. In m'n eentje heb ik per keer genoeg aan tien liter. Maar ben je met meer, dan gaat er in één sessie soms wel vijftig liter doorheen. Ik ben ook weleens op een sploshparty bij iemand thuis geweest, waar er vijfhonderd liter gunge door het hele huis lag. Alles zat onder.

Klinkt goed! Maar hoe krijg je het schoon?
Gunge is geurloos, eetbaar en je krijgt het veel eenvoudiger uit je kleding dan bijvoorbeeld yoghurt, waarbij het soms drie wasbeurten duurt voordat de geur eruit is.

Is het een dure hobby?
Welnee. Per maand kost het me inclusief yoghurt en behangerslijm zo'n vijftig euro.

Bedruipen sploshers elkaar ook met lichaamssappen?
Weinig. Je hebt weleens iemand die z'n broek vol plast, maar dat zit meer in de hoek van de plasseks.

Ja precies. Wanneer kwam je erachter dat je een WAM-fetisj had?
Ik ben er op m'n zeventiende achter gekomen door een ex-vriendje die het had. Toen ik een keer uit werk kwam werd ik totaal door hem overdonderd met een pak vla. In eerste instantie dacht ik: rot lekker op. Maar ik gaf me eraan over en het was vreselijk leuk. En verslavend, want ik doe het nog steeds.

Je maakt zelf ook filmpjes die je online zet. Krijg je daar goede reacties op?
Aan de reacties die ik krijg, merk ik wel dat steeds meer Nederlanders ervoor uitkomen dat ze een WAM-fetisj hebben. Hoe groot de Nederlandse WAM-gemeenschap is weet ik niet. Het is hier nog vrij onbekend, maar ik denk dat er nog veel meer mensen zijn die het stiekem doen.

Kijk je ook naar WAM-porno?
Ja, maar dat zijn meestal wat softere youtubefilmpjes van mensen die langzaam van schoon naar vies gaan. Een goede bekende van mij, Mess Steve, heeft een video waarin hij in een kleine, leuke outfit buiten in een park langzaam de modder in gaat. Dat vind ik leuk om te zien.

Op een WAM-pornosite zag ik filmpjes van obstacle runs en fragmenten van het tv-programma Wie is de Sjaak waarin mensen te zien zijn die vies worden. Windt dat jou ook op?
Het is ongetwijfeld niet de bedoeling van de makers, maar voor sommige WAM'ers is dat softporno. Als er op tv zo'n modderige survivalrun voorbij komt, kijk ik daar anders naar dan de gemiddelde Nederlander. Maar het is niet zo dat ik dan gelijk met een stijve lul in m'n hand zit.

Zijn er WAM'ers die met bijbedoelingen aan recreatieve modderlopen, zoals Mud Masters en Strong Viking meedoen?
Jazeker! Dan kun je je eindelijk open en bloot uiten zonder betrapt te worden. Zelf ben ik afgelopen zondag met twee WAM'ers in een open 4x4 Jeep gaan rijden op een modderig circuit. Dat autorijden is leuk, maar onze uitdaging was dat je uiteindelijk van top tot teen onder de modder zat.

Krijg je zelf buitenshuis ook soms de neiging om in een plas te duiken?
Absoluut! Die regenachtige zomer is voor ons een groot plezier. Als er een stortbui losbarst en het is niet al te koud, ga ik maar al te graag naar buiten.

Ben je ook weleens opgewonden geworden voor het zuivelschap in de supermarkt?
Als je met een groepje WAM'ers inkopen gaat doen voor een sessie sta je weleens giechelend in de winkel.

Dankjewel, Cees!

Gabrielle Bernstein en Brad Yates, twee tappers die actief zijn op YouTube

"Toen ik mijn eerste grote paniekaanval kreeg, dacht ik dat ik een hartaanval had. Ik liet mijn man een ambulance bellen. Het was verschrikkelijk – een vreselijk gevoel. Ik had rond die tijd nogal veel aan m'n hoofd, en ik had constant van die aanvallen. De dokter zei: 'Tja, je hebt een angststoornis,' maar kwam niet echt met een oplossing. Ik vond het zo frustrerend dat ze me niet hielpen, dus begon ik me bezig te houden met EFT." Toen Caroline Robinson de alternatieve therapie Emotional Freedom Technique begon te beoefenen, merkte ze dat ze langzaam maar zeker begon te herstellen.

"Na een tijdje kon ik eindelijk weer rationeel denken. Ik kon weer behulpzaam zijn. Het trauma dat verbonden was met de gebeurtenissen die mijn angstgevoelens triggerden verminderde, en als ik er nu aan denk, is er gewoon geen emotie. Ik heb nu een ander perspectief op dingen en kan gewoon verder gaan." Ze leert haar jonge kinderen nu ook EFT, zodat ze de techniek zelf ook in de toekomst kunnen gebruiken.

EFT staat ook wel bekend als "tapping". Het werd uitgevonden in de jaren negentig door Gary Craig, en leunt op verschillende theorieën uit de alternatieve geneeswijzen. Het is grotendeels gebaseerd op de Chinese energiebanen – of chi-meridianen – die gebruikt worden bij acupunctuur. Het basisidee is dat deze lijnen van meridianenpunten een soort rivieren van energie zijn die door het lichaam stromen. Elk drukpunt correspondeert met een deel van het lichaam. Soms kunnen er blokkades vormen, van sterke emoties of trauma, terwijl er voor een gezond lichaam een gebalanceerde flow nodig is.

"Alle informatie in deze meridianen wordt opgeslagen in je onderbewuste," legt Karl Dawson, een EFT-behandelaar uit. "Als je zachtjes op die drukpunten tikt, is het alsof je een resetknop indrukt." Door te 'tappen' op deze drukpunten worden emoties erkend en geleidelijk vrijgegeven, tot de overvloedige energie verdwenen is en het lichaam weer in balans is. Bij acupunctuur wordt dit met naalden gedaan. Met tapping gebruik je je vingers om druk uit te oefenen terwijl je bepaalde woorden herhaalt.

Natuurlijk klinkt tapping – zoals het geval is met de meeste alternatieve therapieën – te mooi om waar te zijn. Toch is het de afgelopen jaren steeds populairder geworden. Als je op YouTube zoekt, vind je talloze video's van mensen die fanatiek aan het tappen zijn om al hun kwaaltjes te genezen en alles te krijgen wat hun hartje begeert. Gabrielle Bernstein is een auteur en een van de populairste newage-mensen op YouTube, en werd door Oprah zelf een "new-thought leader" genoemd. Ze is ook een groot voorstander van tapping. In een video waarin ze mensen laat zien hoe je stress kan verminderen, tikt ze op haar voorhoofd, kin en hand, terwijl ze de woorden "hoewel ik gestrest en overweldigd ben, accepteer ik mezelf totaal en compleet" herhaalt. Je kan dit mantra op elk moment van de dag herhalen, en dat schijnt bijzonder goed te werken – al lijkt het me behoorlijk gênant om dit in het bijzijn van anderen te doen.

Bernstein is niet de enige (semi-)beroemdheid die fan is van tapping, en het zijn niet allemaal new-agers. Paul McKenna, de hypnotiseur en schrijver van zelfhulpboeken, praatte op tv over tapping en hoe het je vreetbuien kan wegnemen, Lily Allen zei dat de techniek haar heeft geholpen om af te vallen, en Whoopi Goldberg gebruikte het om over haar vliegangst heen te komen.

Dawson is een van de 28 "founding masters" van EFT. Hij begon het te leren in 2002, nadat hij last kreeg van pijn die dokters niet konden verhelpen, en milde depressie en vermoeidheid. "Ik was op een detoxretraite en een van de therapeuten daar wist veel over EFT," zegt hij. "Op jezelf tikken om van pijn af te komen lijkt in eerste instantie belachelijk. Maar uiteindelijk probeerde ik het en begon de pijn na een aantal maanden steeds minder te worden. Hoewel er iets fysiek mis was, merkte ik dat door te dealen met emotionele problemen, negatieve gedachten, en trauma in m'n verleden, elk deel van mijn leven begon te veranderen, en de depressie en de pijn verdween. Na een tijdje realiseerde ik me, zoals veel EFT'ers doen, dat ik andere mensen hiermee wilde helpen, dus werd ik een behandelaar."

Karl Dawson, "founding master"

Als tikken op het juiste punt op je lichaam helpt om fysieke en mentale pijn te verminderen, waar zijn die zelfhulpmantra's dan nodig? "In eerste instantie zaten er twee kanten aan de verbale boodschap. De ene kant was: 'Dit is waar ik aan werk, ik heb deze scherpe pijn in mijn linkerknie,' en dan is de andere kant: 'Ik accepteer mezelf hoe dan ook' – dus het was ook gewoon een vorm van zelfacceptatie. Door de jaren heen ben ik tot de conclusie gekomen dat het meer gaat om het probleem oplossen en wat er in je lichaam gebeurt – dat is het belangrijkste, belangrijker dan zelfacceptatie."

Volgens Dawson is tapping niet bedoeld als een vervanging van westerse geneeskunde, maar als een aanvulling hierop. Toch is er behoorlijk veel scepsis over tapping. Dr. Becky Spelman, psycholoog en gedragstherapeut bij Private Therapy Clinic, is er geen voorstander van. "Hoewel energiebanen een interessant concept zijn, heeft wetenschappelijk onderzoek hun bestaan tot nu toe niet kunnen bevestigen," zegt ze. "Formele onderzoeken naar de effectiviteit van EFT hebben tot nu toe uitgewezen dat mogelijke positieve resultaten waarschijnlijk meer te maken hebben met het placebo-effect dan iets anders. Daarom, hoewel verder onderzoek zeker welkom zou zijn, zien maar weinig klinisch psychologen het als een valide vorm van therapie, en zullen zei sneller een bewezen aanpak aanraden, zoals Eye Motion Desensitizing and Reprocessing (EMDR), voor patiënten die last hebben van emotionele stress die in verband staat met specifieke herinneringen, omstandigheden of ervaringen."

Maar dat wil niet zeggen dat alle wetenschappers EFT belachelijk vinden. Onderzoekers aan de Staffordshire University leiden het onderzoek naar EFT in het Verenigd Koninkrijk, en hebben de NHS (de Engelse nationale gezondheidsdienst) gevraagd om EFT aan te gaan bieden als een effectieve vorm van therapie voor depressie, angststoornissen en woedeaanvallen. Gemiddeld zijn er vijf sessies nodig om patiënten te behandelen, wat een goede score is in vergelijking met andere therapieën zoals cognitieve gedragstherapie, waarbij er gewoonlijk minimaal zes tot twintig sessies nodig zijn.

Dr. Stephanie Franz is een gediplomeerd huisarts die stopte met haar praktijk nadat EFT haar chronische pijn genas. "Het heeft me volledig genezen. Soms is het moeilijk om uit te vogelen of je depressief bent omdat je pijn hebt of dat je pijn hebt omdat je depressief bent. Maar met EFT maakt het niet echt uit. Je kan emotionele én fysieke symptomen behandelen. Met de manier waarop huisartsen tegenwoordig moeten werken, denk ik dat het steeds moeilijk wordt om echt veel patiënten te helpen. Je hebt er gewoon de tijd niet voor. Ik had het gevoel dat ik vaak niet de oorzaak van de symptomen van mijn patiënten kon behandelen. Daarom besloot ik te stoppen met mijn huisartspraktijk en me te richten op EFT."

Franz vindt dat aanvullende therapieën als EFT toegankelijker moeten zijn. "Ik heb mensen gezien die dertig jaar aan therapie en antidepressiva achter de rug hadden, en wiens symptomen binnen acht sessies verminderden. Of mensen die zo gestrest waren dat ze letterlijk niets meer konden doen, en die een veel betere kwaliteit van leven hebben gekregen na minder dan tien sessies. Ik heb echt mensen zien herstellen van situaties die niet verbeterd konden worden door traditionele therapieën of medische behandelingen."

Of je nou vindt dat dit allemaal klinkklare onzin is of niet, de enige manier om erachter te komen of het daadwerkelijk effect heeft op een individueel niveau is om het te proberen. Wat interessanter is, is dat EFT een gratis vorm van zelfzorg is die voor veel mensen een uitkomst biedt in barre economische tijden. Als je het eenmaal hebt geleerd van een behandelaar – of gratis op YouTube van iemand die vrolijk op z'n gezicht tikt – kan jij het ook. Als het mensen helpt met kleine lichamelijke ongemakken, dan is dat alleen maar mooi meegenomen. Ik zou het alleen niet in de buurt van je baas doen.

Vanaf buiten ziet Bischoff's Taxidermy & Animal FX er hetzelfde uit als alle andere gebouwen langs de Highway 5 in Los Angeles. Maar binnen staan meer dan zeshonderd opgezette dieren, variërend van hele leeuwen tot poten, hoofden en kadavers.

Bischoff's opende in 1922 een speciale winkel met opgezette dieren voor Hollywoodsterren die terugkwamen van jachtexpedities. Enkele tientallen jaren later ging de winkel zich op filmproducties richten. Bischoff's dient nu vooral als verhuur en winkel voor special effects, dieren die gefabriceerd zijn voor het gebruik als rekwisiet, animatronica en levensecht nagemaakte dieren. (Ze nemen ook privé-orders aan van huisdierbezitters die hun kat willen laten bevriezen en opzetten.) Als een dier in een film of tv-show sterft, dan is de kans groot dat Bischoff's de stunt-double ervan heeft gemaakt. Onlangs maakten ze nog rekwisieten voor Sons of Anarchy, The Lone Ranger, and The Revenant. De CSI-franchise is een vaste klant – ze hebben constant ratten van Bischoff's nodig.

Sommige van de vintage-exemplaren dateren uit de jaren dertig en je kunt de slijtage door het huurgebruik zien. Gary Robbins, de huidige eigenaar, vertelde me dat de oren van de leeuw er een paar keer opnieuw moesten worden vastgelijmd en dat de dieren regelmatig terugkomen met steekwonden. Als een dier met vlekken of beschadigingen terugkomt van een shoot, herstellen hij en z'n team hem, en zetten 'm weer terug op de plank.

Klik hier voor meer werk van Nate Miller.

Foto door Lindsey Byrnes

Het is niet makkelijk om in slaap te vallen om tien uur op een zaterdagavond, vooral als er helikopters van de Amerikaanse geheime dienst in de buurt rondvliegen. Maar Spencer Tunick, een fotograaf die bekend staat om zijn grootschalige naaktfoto's, is eraan gewend om vroeg naar bed te gaan voor een grote shoot. Om redenen die te maken hebben met zowel logistiek als belichting, moet hij vaak voor zonsopgang opstaan.

Zijn meest recente project was behoorlijk lastig om voor elkaar te krijgen, zelfs voor iemand die ooit zevenduizend naakte lichamen in Barcelona bij elkaar wist te krijgen, en daarna 18 duizend mensen zover wist te krijgen om hun kleren uit te trekken in Mexico-Stad. Hij heeft nog nooit zoiets gedaan in de Verenigde Staten, waar –– zoals hij het zegt –– "het naakte lichaam wordt gezien als een misdrijf of geweld." En in de aanloop naar de Republican National Convention in Cleveland stonden de veiligheidstroepen paraat, en hielden ze zowel de lucht als de grond scherp in de gaten. De politie kwam uiteindelijk ook kijken bij de shoot. Maar Tunick concentreerde zich op het mantra dat hij altijd op zijn hand schrijft voordat hij aan de slag gaat: "Calm, Focus, Tight." En uiteindelijk, zegt hij, was de politie vooral onder de indruk van het feit dat het hem gelukt was om honderd vrouwen uit de kleren te krijgen. "Ik was bang dat ze allerlei vragen zouden gaan stellen, maar ze waren heel chill," zei Tunick tegen VICE. "Het waren duidelijk geen fans van Trump."

Tunick begon "Everything She Says Means Everything" te plannen in 2013 –– lang voordat Donald Trump zichzelf kandidaat stelde. Hoewel hij zegt dat het werk onder andere gemotiveerd werd door het stopzetten van de financiering van Planned Parenthood, en dat hij "ervan uitging dat de Republikeinse kandidaat hoe dan ook gestoord zou zijn," stelt hij dat zijn werk meer betekenis heeft gekregen door de recente ontwikkelingen in de presidentscampagne.

Video door Gabby O'Neill

Op zondag rond een uur of half tien verzamelden honderd vrouwen zich in de buurt van de conventie om te poseren voor Tunick, samen met een handjevol webdevelopers, fotografen, videomakers, en publicisten die Tunick helpen om zijn nieuwe beelden te verspreiden. "Meer dan 1800 vrouwen hebben zich opgegeven om te poseren," zei Tunick. "En dat laat zien hoe dapper ze zijn. Ze zijn bereid om naakt een risicovolle omgeving te betreden. Het is echt ongelofelijk."

Je kan de verklaring van Spencer Tunick over zijn RNC-installatie hier lezen. Kijk op zijn website voor meer informatie over zijn werk en carrière.

Maar op de grond gaat het conflict gewoon door. Ondanks de wapenstilstand die in Minsk werd gesloten in 2014, en wederom in 2015, worden de gevechten langs de contactlijn steeds heviger.

De afgelopen maanden zijn erg bloederig geweest, en zagen een toename in mortiervuur en vuurgevechten, waarbij bijna elke dag doden vielen. Hoewel geen van de partijen zich aan het staakt-het-vuren lijkt te houden, houdt de NAVO vol dat de Minsk-overeenkomst de beste oplossing is.

VICE News ging naar Avdiivka, waar de strijd op dit moment het hevigst is, en Oekraïense militairen en burgers het vertrouwen hebben verloren in de zogenaamde wapenstilstand.

Bekijk ook:

Het oorlogstrauma van Oekraïne
Een week in de vergeten oorlog van Oekraïne
De gefaalde wapenstilstand in Oekraïne (Deel 1)

Een man ligt voor een tank in de buurt van het vliegveld van Istanbul op zaterdag 16 juli. Foto door Ismail Coskun/IHA via AP

Afgelopen vrijdagnacht probeerde het Turkse leger de macht over te nemen in het land. Bij de mislukte staatsgreep vielen zeker 265 doden, en er zijn drieduizend coupplegers gearresteerd. VICE News vroeg Turkse burgers, journalisten en toeristen om te vertellen hoe zij de staatsgreep hebben beleefd. Lees hun verhalen hieronder.

Yagmur Cemberli, 26 jaar, student, uit Istanbul

Ik woon in Atasehir, aan de Anatolische kant van Istanbul. Het was een gewone zomerse vrijdagavond, en ik was met mijn familie bij de bruiloft van mijn nichtje in Bahcekoy, aan de rand van de Europese kant van de stad. We droegen chique kleren, dansten, dronken en waren vrolijk. Maar dat veranderde allemaal toen onze telefoons opeens begonnen te piepen. We kregen nieuwsmeldingen dat soldaten het verkeer hadden stilgelegd op de twee belangrijkste bruggen van Istanbul, de Bosporusbrug en de Fatih Sultan Mehmetbrug.

Mijn eerste gedachte was dat de berichten niet klopten en er niets aan de hand was, maar diep van binnen waren we allemaal bang dat het een coup was. Aangezien de berichten gebaseerd waren op sociale media, begon ik op Twitter te zoeken naar meer informatie. Een paar minuten later zat iedereen op z'n telefoon te kijken en gingen de eerste gasten op weg naar huis.

Blijkbaar hadden de soldaten de wegen maar in één richting afgezet, van de Anatolische kant naar de Europese kant. Omdat we dachten dat we nog een kans hadden om thuis te komen, lieten we het bruidspaar en hun families achter, en stapten we in de auto.

De wegen waren vrij tot Balmumcu, vlakbij het water, maar daarna begon de politie de wegen te blokkeren. Ze lieten ons als de laatste auto door, maar daarna stuitten we op andere wegblokkades en was er geen manier om zelfs maar in de buurt van de bruggen te komen. We belden onze familie, vrienden en geliefden om te checken of zij veilig waren, en besloten daarna de auto achter te laten op een parkeerplaats in Carsi. Voordat ik het wist liep ik in mijn jurk en hoge hakken over straat, in een poging om de veerboot naar Uskudar te pakken, over de Bosporus. In Carsi liepen de cafés en restaurants leeg. Iedereen keek bezorgd terwijl ze met elkaar praatten en probeerden te begrijpen waarom dit gebeurde.

Ze vlogen zo laag dat de ramen trilden. Het leek alsof ze ergens in de buurt iets aan het bombarderen waren.

We kwamen aan in Uskudar, waar we uitkeken op de lege Bosporusbrug die blauw, wit en rood was verlicht, in nagedachtenis van de aanslag in Nice. We gingen gelijk in de rij staan voor de taxi's, maar de chauffeurs wilden geen passagiers meenemen – ze waren bang door de militaire jets die over Istanbul vlogen. Mijn vader bood een chauffeur 100 lira (normaal zou de rit van Uskudar naar Atasehir 30 lira kosten) en de chauffeur stemde in, dus we waren weer een stapje dichterbij huis.

Helaas was het bijna onmogelijk om door de politieblokkades te komen. De chauffeur ging naar links, nee, die straat was afgezet, dan weer rechtdoor, dan naar rechts, nee, mensen waren aan het omkeren, weer een andere route proberen...vrachtwagens blokkeerden sommige straten, andere waren door de politie afgezet. Terwijl we door de straten reden zag ik mensen in de rij staan om geld op te nemen bij pinautomaten, en bij supermarkten om eten in te slaan.

Twee uur later waren we thuis. We zetten de tv aan, en belden vrienden en familieleden om te zeggen dat we veilig thuis waren. Terwijl we naar de livebeelden keken van het bombardement van het parlement, de aankomst van Erdogan in Istanbul, en de bezetting van CNN Turk, riepen de imams mensen op om de straat op te gaan en vlogen gevechtsvliegtuigen laag over onze buurt. Ze vlogen zo laag dat de ramen trilden. Het leek alsof ze ergens in de buurt iets aan het bombarderen waren.

Het was bijna zes uur 's ochtends toen ik naar bed ging. Het was een vreemde avond: het ene moment was ik bij een bruiloft, het volgende moment maakte ik een militaire coup mee, zag ik hoe die coup mislukte, luisterde ik naar het geluid van vuurgevechten, hoorde ik de gebeden uit de moskeeën. Terwijl ik in slaap viel dacht ik: wat er ook gebeurd is in Turkije in de laatste vijftien jaar, een coup is nooit – en zal ook nooit – een oplossing zijn.

Aliser Delek, 36, redacteur bij nieuwszender CNN Turk

Ik was aan het werk bij CNN Turk toen er een helikopter in onze tuin landde. Vijf of zes soldaten liepen rechtstreeks naar het gebouw en bevalen ons om te evacueren. Sommige verslaggevers probeerden zich te verzetten, maar er kwamen soldaten de trap op. De eerste twee soldaten die op onze verdieping aankwamen waren nog erg jong en trilden helemaal. Ze zeiden tegen ons dat ze alleen maar bevelen opvolgden. Een kapitein kwam binnen, en zei dat we moesten stoppen met de uitzending. Wij weigerden. Ze begonnen te schreeuwen en te duwen. We escorteerden een paar van onze vrienden naar buiten, maar opeens kwamen er heel veel burgers de trap op. Ze liepen recht op de soldaten af en schreeuwden "Nee tegen de coup" en scandeerden "Allahoe akbar" – God is groot. Toen kwam de politie. De politie en burgers vielen de soldaten aan. De kapitein werd gearresteerd. Het was moeilijk in te schatten wat de agenten ervan vonden, maar de soldaten deden me denken aan kleine kinderen die stout waren geweest; ze werden met z'n allen in een hoek gezet.

Burgers stromen het kantoor van CNN Turk in om de soldaten weg te jagen. Foto door Aliser Delek

De burgers die naar ons kantoor waren gekomen om ons te beschermen tegen de soldaten voelden een "beheerste woede" jegens ons. Ze waren gekomen om een groep te helpen waarvan jarenlang tegen ze gezegd was dat ze hen moesten haten. Hun doel was om de putschistische soldaten te stoppen, maar ze bedreigden wel het personeel van CNN Turk en grepen elke kans aan om tegen ons te schreeuwen. De reden dat hun woede jegens de journalisten beheerst was, had ongetwijfeld te maken met het feit dat CNN Turk de eerste zender was waar president Erdogan zijn speech gaf waarin hij de staatsgreep veroordeelde. En daarna kwamen zijn ministers ook aan het woord bij CNN Turk. Ik denk dat die berichten hun woede in toom hielden.

Umut Akdag, 39 jaar, internationale tourguide

Mijn vlucht vanuit Boedapest landde op het Ataturk International Airport op vrijdag om 19:50 uur. Ik ging ongeveer een half uurtje later door de paspoortcontrole, verliet het vliegveld rond half negen, en besloot de metro naar het centrum te nemen. In eerste instantie waren er weinig veiligheidscontroles bij het vliegveld. Toen ik aankwam op het station Yenikapi rond negen uur om over te stappen op Marmaray (de metro die de Europese kant met Azië verbindt) werd ik tegengehouden door de politie. Agenten waren tassen aan het doorzoeken.

Ik zei tegen ze dat mijn tas te vol zat om open te doen, en dat ik 'm met geen mogelijkheid weer dicht zou krijgen. De agent was erg kalm en aardig, en zei tegen me dat hij de tas wel moest controleren, omdat hij anders in de problemen zou komen. Hij opende en controleerde mijn tas en hielp me daarna om hem weer dicht te krijgen. Ik stapte op de trein en kwam aan in Sirkeci. Ik had daar afgesproken met een vriend, maar die zei dat hij het druk had, dus ging ik naar mijn hotel. Ik belde mijn vriend van de middelbare school Hasan, die een bar heeft aan de andere kant van de Bosporus in Kadikoy, en hij zei dat ik niet moest komen, en dat de bruggen gesloten waren. Ik dacht dat ze die hadden gesloten vanwege een mogelijke aanslag, na wat er die avond daarvoor in Nice was gebeurd. Ik had erg veel honger, dus ging ik weg uit het hotel om iets te eten te halen. Opeens begon ik berichtjes te krijgen van Facebook dat de bruggen gesloten waren en dat er F-16's over Ankara vlogen.

Soldaten stopten de bus en bevalen de chauffeur om de sleutels in het water te gooien.

Ik zat vlakbij het stadhuis, en bedacht me dat als dit echt een coup was, ze daar dan ook wel heen zouden gaan. Ik zag twee grote wagens voorbij rijden, Land Rovers volgens mij, en het was erg stil op straat – te stil. Ik werd bang, en begon de andere kant op te lopen.

Ondertussen gingen restaurants dicht, en de mensen op straat zagen er bang uit. Ik haalde iets te eten en belde mijn familie in Antalya. Mijn zus en moeder vertelden me dat de overheid de krijgswet had afgekondigd, en zeiden dat ik zoveel mogelijk contant geld moest opnemen. Ik haalde wat cash, belde een andere vriend, en kwam erachter dat hij vastzat in Sariyer door de politiebarricades. Ik wachtte op de tram, die normaal elke drie minuten langskomt. Ik wachtte 25 minuten, en er kwam niets. Ik liep naar mijn hotel en zette het nieuws aan, en praatte ondertussen met mijn vrienden en keek op social media. Een van mijn vrienden zei dat hij bij de metrobus die over de brug rijdt was, toen soldaten de bus tegenhielden en tegen de chauffeur zeiden dat hij de sleutels in het water moest gooien, en tegen de passagiers dat ze weg moesten gaan. Ondertussen hoorde ik helikopters en vliegtuigen boven Sultanahmet.

Ik was erg moe. Ik ben denk ik even in slaap gevallen, maar opeens schrok ik wakker van een verschrikkelijk geluid. Het klonk als een straaljager en het was veel te dichtbij me, en toen hoorde ik een explosie in de buurt van het stadhuis. Ik keek door het raam, en zag de vlammen. Een vriend belde om te vragen hoe het ging. Ik bleef wakker en probeerde uit te vogelen wat er aan de hand was. Ik viel rond vier uur 's nachts in slaap, en werd om elf uur weer wakker. De tram reed weer, en de tv en sociale media werkten weer normaal. Ik ging naar Harbiye om een vriend te ontmoeten. Ik belde hem eerst om te vragen of het Taksimgebied veilig was. Hij zei dat het oké was.

De tram was gratis, en niemand controleerde de passagiers. Terwijl ik dit schrijf is het zaterdagavond half zes, en de straten zijn griezelig leeg. Er lopen wel wat mensen rond met Turkse vlaggen, en net als ze meestal doen na een voetbalwedstrijd, toeteren de mensen in auto's en zingen ze "Ya Allah, Bismillah, Allah-u Ekber" – O God, in de naam van God, God is groot.

Chloe Bordewich, 26 jaar, doctoraalstudent aan Harvard. Ze is acht weken in Istanbul om Turks te leren.

Gek genoeg was dit mijn tweede coup in drie jaar. In 2013 woonde ik in Cairo, toen het leger onder leiding van Sisi de macht overnam van Mohamed Morsi. Hoewel er bepaalde dingen waren die ik herkende, zoals het geluid van gevechtsvliegtuigen die laag over de stad vlogen, was het deze keer wel anders omdat het zo onverwacht was.

Ons gebouw schudde op z'n grondvesten, en ik schreeuwde en rende de gang op.

Op vrijdagnacht liep ik naar het centrum van Beskitas om met een groep vrienden te gaan eten. We waren net gaan zitten in een van de drukke steegjes in de buurt en waren aan het bestellen, toen een van mijn vrienden zijn telefoon checkte en zei dat het leger de bruggen had afgesloten. Mijn eerste gedachte was dat er een terroristische dreiging was. We keken rond en zagen dat veel mensen om ons heen ook op hun telefoon aan het turen waren en zachtjes met elkaar aan het praten waren. Maar de muziek stond nog steeds erg hard – het was Hey Jude van de Beatles – en verder leek er niets aan de hand te zijn. Maar al snel kwamen de nieuwsberichten binnen dat het mogelijk een coup was, en dat er misschien een avondklok zou worden ingesteld, dus besloten we de fles raki die we net hadden besteld te laten staan en naar huis te gaan. Ik denk dat het rond elf uur was. Op straat zagen we geen soldaten, maar het was maar een kwartiertje lopen naar huis. Sommige mensen in Beskitas waren nog steeds gewoon aan het genieten van hun avondje uit, en maakten geen aanstalten om te vertrekken, terwijl anderen zich haastten om weg te komen.

Mensen verzamelden zich in Istanbul om zich te verzetten tegen de coup. Foto door Berkay Inkaya

Toen ik thuiskwam, ging ik met mijn Turkse huisgenoten voor de tv zitten, waar we bleven zitten tot een uur of drie. We zagen hoe president Erdogan facetimede met een nieuwslezer vanaf een onbekende locatie. Toen begon we geweersalvo's te horen, waarschijnlijk vanaf de Bosporusbrug (ongeveer twee kilometer van mijn appartement).

We gingen naar het balkon en zagen buren uit hun ramen leunen, die net als wij probeerden in te schatten hoe ver weg de gevechten waren. Gedurende de nacht hoorden we ook het gedreun van legervliegtuigen die over de stad vlogen. Soms klonken ze heel erg dichtbij. Ik ging om drie uur slapen, maar werd een half uur later wakker van een grote explosie.

Ons gebouw schudde op z'n grondvesten, en ik schreeuwde en rende de gang in. Mijn huisgenoten werden er natuurlijk ook wakker van, en we stonden een paar minuten in de gang terwijl we de veiligste plek probeerden te bedenken om te zitten. Dit was het engste gedeelte van de nacht. "Blijf weg van de ramen," zeiden we tegen elkaar. Op tv had het leger net CNN Turk overgenomen; de camera's draaiden nog maar het bureau van de nieuwslezers was leeg.

Uiteindelijk werd het rustiger in de lucht en konden we eindelijk slapen. Toen ik de volgende ochtend wakker werd, hoorde ik dat de staatsgreep mislukt was en alles weer "normaal" was. De bussen reden weer, winkels waren open, en mensen liepen gewoon weer over straat.

Berkay Inkaya, 28 jaar, ingenieur

Ik zette mijn vriendin af bij Beylikduzu en pakte de metrobus. Toen we aankwamen in Avcilar, kwamen we erachter dat de snelweg E-5 was afgezet. Een jongen naast me grapte: "Wat is er aan de hand, een coup?"

Ik keek op Twitter en kwam erachter dat de Bosporusbrug afgesloten was. We dachten dat het een terroristische aanslag was. Toen onze bus aankwam in Florya, kwamen er agenten aan boord die ons vertelden dat het leger het land had overgenomen. Ze bevalen ons om uit te stappen, en namen de sleutels in beslag van de chauffeur. Ik liftte van daar naar het oude centrum van Istanbul.

Nog voordat we daar aankwamen, werden we tegengehouden door soldaten die ons vroegen om het gebied te verlaten. We namen een andere route en kwamen aan in Bakirkoy. Ik werd daar afgezet, en begon over de E-5 te lopen. Ik zag een agent staan; hij huilde en vuurde losse flodders af in de lucht.

We zijn doodsbang. Ik hoop dat we dit nooit meer hoeven meemaken.

Ik voegde me bij een andere groep in de buurt van Zeytinburnu. We liepen door de zijstraten en kwamen aan in Bayrampasa. Daar zagen we het SWAT-team, dat probeerde drie tanks en een groep soldaten te stoppen; er waren duizenden burgers die het SWAT-team hielpen. Ze vormden een muur tussen de politie en de soldaten.

We liepen erlangs, en ik kwam aan bij mijn huis. Ik zag honderden mensen voor het politiebureau van Eyup en alle moskeeën speelden "Allahu ekber" af over de luidsprekers.

Toen ik eindelijk thuis was, zag ik live op televisie de jets het parlementsgebouw in Ankara bombarderen. Ik heb niet voor AKP gestemd; ik ben een nationalistisch en conservatief lid van een familie uit de Balkan. Zoals alle Turken die van hun land houden, veroordeel ik deze gebeurtenissen ten zeerste. We zijn doodsbang. Ik hoop dat we dit nooit meer hoeven meemaken.

Zehra Arslan, 27 jaar, docent

Het was een doodgewone vrijdagavond voor ons. We gingen uit met vrienden om de zware en vermoeiende week op een gezellige manier af te sluiten. We namen de metro van Mecidiyeköy naar het Taksimplein, maar er was een strenge veiligheidscontrole bij de ingang van het metrostation – strenger dan normaal. Ik vroeg de beveiligers nog waarom, en ze zeiden dat het een voorzorgsmaatregel was.

Alles was normaal toen we uitstapten bij het Taksimplein. Maar zodra we het café binnenstapten, verschenen er talloze berichten op social media over soldaten die de Bosporusbrug versperden met tanks, en dat er geen verkeer van de Anatolische kant van de stad naar de Europese kant mogelijk was.

Het veranderde allemaal in minder dan een half uur. Groepen die net nog plezier hadden begonnen nu in paniek weg te rennen.

Daarna kwam het nieuws van de coup. We besteedden eerst niet te veel aandacht aan het nieuws en probeerden meer informatie te vinden via sociale media. Toen realiseerden we ons dat het geen onzin was, en onze families en vrienden die wisten dat we aan het stappen waren begonnen ons te bellen, om te zeggen dat het een coup was en dat we snel naar huis moesten gaan.

Het veranderde allemaal in minder dan een half uur. Groepen die een half uur geleden nog plezier hadden begonnen nu in paniek weg te rennen. We konden geen taxi vinden en hoorden dat de wegen naar Mecidiyeköy allemaal geblokkeerd waren. Ik probeerde onderweg wat foto's te maken; ik wilde de situatie vastleggen om mezelf eraan te herinneren dat het allemaal echt gebeurde. Ik dacht dat het allemaal een droom was!

Ondanks alle risico's besloten we terug te gaan met de metro. Het was de drukste metro die ik ooit heb gezien. Iedereen praatte over de staatsgreep, en of het nieuws echt was. We wisten niet wat ons te wachten zou staan wanneer we uit de metro kwamen.

Mecidiyeköy leek wel het Wilde Westen, zoals je ziet in films; er waren overal speciale eenheden, alle straten waren afgezet, mensen op straat renden naar de supermarkten om eten in te slaan of de pinautomaten om extra geld op te nemen, of gewoon naar huis. De rijen voor de geldautomaten werden met de minuut langer.

Toen we eindelijk thuis waren, belden we al onze vrienden om te zeggen dat we veilig waren. We hoorden ook dat sommige van onze vrienden nog buiten waren. We zetten de tv aan en keken het laatste nieuws en praatten over wat er nu zou gebeuren. Het irritantste was het lawaai van de gevechtsvliegtuigen die langs vlogen.

Rond twee uur 's nachts begonnen alle moskeeën over de hele stad te bidden vanaf de minaretten. Het was zo raar. Het was chaos en we wisten niet hoe we ermee om moesten gaan.

We bleven zolang mogelijk wakker, maar vielen op een gegeven moment in slaap en toen we de volgende ochtend wakker werden, waren er zoveel onbeantwoorde vragen. Als dit een staatsgreep was, hoe kan het dan in vijf uur allemaal voorbij zijn? We leven nog steeds in onzekerheid.

Asli Pelit droeg bij aan dit artikel.

Als volwassen man vind ik handtassen nog steeds even interessant. Gedreven door pure nieuwsgierigheid besloot ik een paar vrouwen die ik ken, en een paar vreemden die ik tegenkwam op straat, te vragen om me de inhoud van hun tas te laten fotograferen.

Ik heb de afgelopen paar maanden door Sint-Petersburg gezworven (waar ik woon) en elke vrouw die ik ontmoette gevraagd om me te laten zien wat ze in haar tas had. Sommigen dachten dat ik ze wilde beroven, sommigen dachten dat ik gestoord was, en sommigen stemden in. Die laatsten, merkte ik, deden erg hun best om hun spullen netjes te rangschikken op het zwarte kleed dat ik in mijn rugzak had, voordat ik hun compositie mocht fotograferen.

Ik vroeg alle vrouwen ook of ik een pasfoto van ze mocht maken. Ik vind dat de combinatie van de portretten en hun persoonlijke spullen een treffende indruk geeft van wie deze vrouwen zijn.

Alena, 17 jaar oud, student

Alena, 17 jaar oud, student

Alexandra, 26 jaar oud, freelance designer

Alexandra, 26 jaar oud, freelance designer

Elena, 56 jaar oud, zakenvrouw

Elena, 56 jaar oud, zakenvrouw

Katya, 37 jaar oud, journalist

Katya, 37 jaar oud, journalist

Kristina, 19 jaar oud, kunststudent

Kristina, 19 jaar oud, kunststudent

Kseniya, 31 jaar oud, fotograaf

Kseniya, 31 jaar oud, fotograaf

Liza, 21 jaar oud, momenteel werkloos

Liza, 21 jaar oud, momenteel werkloos

Lubov, 31 jaar oud, galeriehouder

Lubov, 31 jaar oud, galeriehouder

Masha, 56 jaar oud, juwelier

Masha, 56 jaar oud, juwelier

Natalia, 58 jaar oud, beveiliger

Natalia, 58 jaar oud, beveiliger

Olga, 33 jaar oud, werkloos

Olga, 33 jaar oud, werkloos

Olya, 42 jaar oud, professionele urban explorer en moeder van twee kinderen

Olya, 42 jaar oud, professionele urban explorer en moeder van twee kinderen

Polina, 29 jaar oud, naaister

Polina, 29 jaar oud, naaister

Svetlana, 24 jaar oud, administrateur

Svetlana, 24 jaar oud, administrateur

Tatiana, 51 jaar oud, ambtenaar

Tatiana, 51 jaar oud, ambtenaar

Ulyana, 22 jaar, filosofiedocent

Ulyana, 22 jaar, filosofiedocent

Vera, 62 jaar oud, basisschooljuf

Vera, 62 jaar oud, basisschooljuf

Adil en Bilall in Los Angeles. Foto via de Instagram van Adil el Arbi

Het Brusselse powerduo Adil el Arbi en Bilall Fallah zit al weer tien weken in Los Angeles. De regisseurs van de steengoede films Image (2014) en Black (2015) tekenden bij Paramount Pictures voor de regie van het langverwachte vierde deel van Beverly Hills Cop, met uiteraard een hoofdrol voor Eddy Murphy als roekeloze detective Axel Foley.

De opnames zijn nog niet begonnen, maar Adil en Bilall hoeven zich niet te vervelen. Momenteel werken ze aan de pilot-aflevering van de serie Snowfall, over de crack-epidemie die in de jaren tachtig als een razend spook door Los Angeles trok.

Ik sprak Adil en Bilall om 5 uur 's ochtends via Skype om te vragen hoe het leven in Hollywood ze bevalt en wat ze precies doen

VICE: Hoe is het daar in Los Angeles?
Adil: Ja, ça va. Ons verblijf is goed begonnen. We logeren in Downtown L.A.. Je kunt hier gewoon op straat lopen. In de rest van de stad zie je enkel clochards.
Bilall: Het heeft een beetje een New York-achtig gevoel, maar dan met palmbomen.
Adil: En het is elke dag warm.

Wat doen jullie daar eigenlijk?
A: Op het moment zijn we bezig met de pilot van een serie die Snowfall heet, voor de zender FX, van 20th Century Fox. Het speelt zich af in de jaren tachtig en gaat over de crack-epidemie in de achterbuurten van L.A., zoals South Central.

Hoe bevalt dat?
A: Ja, dat is een droom hè. Alles wat we hebben gemaakt is beïnvloed door hood movies die zich in L.A. afspelen, zoals Menace II Society en Boys in the Hood, en ook door Do The Right Thing, al is dat in New York. Dat we nu de kans krijgen om iets te maken als Black maar dan hier... Dat was niet zo gepland, maar het past perfect in de lijn van wat we tot nu toe gedaan hebben.
B: En van wat we willen doen.
A: Wat we ook supercool vinden aan dit project is dat we keihard research doen. We gaan naar die buurten toe en we bezoeken al die fucked up steegjes. Dat maakt het werk interessant.

Black speelt zich af in Molenbeek, ook een achterbuurt. Zien jullie gelijkenissen met de buurten in L.A. waar jullie nu filmen?
A: Ja, al die wijken hebben een soortgelijke code, vooral als je daar komt filmen. Het is niet makkelijk om daar te komen met een filmploeg. Je moet eerst het vertrouwen winnen van alle mensen daar en uitleggen wat je gaat doen. Ze willen vooral niet dat je een clichématig beeld geeft van hun wijk en de mensen die er wonen. Het kan ook gevaarlijk zijn. Toen we locaties aan het scouten waren in de straten van South Central kwam er ineens een wagen voorbij scheuren, heel snel. En er zijn natuurlijk locals die ons uitschelden, wat lijkt op wat er gebeurt in Molenbeek als je daar wil draaien. Aan de andere kant krijgen we ook veel steun vanuit de wijk. Dat is altijd in balans. Het is eigenlijk heel gelijkaardig met Molenbeek.
B: South Central is een soort suburbia. Het lijkt een mooie wijk, maar er loert veel gevaar. Als je in Brussel naar Molenbeek of naar Matongé gaat dan zie je aan alles dat het er niet chill is. Hier zie je dat niet.

Frappant.
A: Als je hier voorbij zou rijden dan zou je nooit doorhebben dat het een probleemwijk is, want er staan mooie huizen met tuintjes en de straten zijn breed. De architectuur is totaal anders dan die van Brussel. Maar je kunt hier 's nachts niet op straat chillen, en zeker niet met je cameraploeg langsgaan. South Central is in handen van gangs. Je hebt de groep van 51st Street, en in andere straten heb je andere gangs. Je moet altijd met al die mensen communiceren om ergens te kunnen draaien.
B: De locatiemanager heeft contacten met gang members en hij zegt ons dingen als: in die straat filmen is oké, een straat verder ben je fucked, daar kost het te veel geld of loop je gevaar. In Matongé was dat ook zo, daar moesten we ook met lokale gangs communiceren en onderhandelen en soms ook betalen om er te kunnen draaien. Molenbeek was anders, daar hadden we al een keer gedraaid en die mensen kenden ons ondertussen al.

Adil en Bilall bij de ster van Jerry Bruckheimer op de Hollywood Walk of Fame. Foto via de instagram van Adil el Arbi.

Hoe zit het tegenwoordig met crack in LA?
A: Drugs zijn er altijd geweest en dat is nooit echt weggegaan. Het hoogtepunt van het bendegeweld was eind jaren tachtig, begin jaren negentig, met de Crips en de Bloods die tegen elkaar vochten. Begin 2000 hebben Latino-gangs voor het merendeel de controle overgenomen.

Veel van de acteurs in Black hadden niet eerder geacteerd. Jullie hebben ze gecast op scholen en op straat. Hoe zit dat bij Snowfall?
A: Het ding met Black was: in België zijn bijna alle acteurs blank. Acteurs met een Arabische of een Afrikaanse achtergrond zijn zeldzaam, daarom zijn we van de gebaande paden afgeweken. In L.A. speelt dat niet, hier zijn niet alleen veel acteurs maar ze zijn ook heel divers. Anderzijds werken we graag met mensen uit de wijk zelf, omdat die mensen er gewoon bij horen en betrokken moeten worden.
B: Net als in Black willen we authenticiteit tonen. Het moet echt zijn. Mensen van de buurt moeten het idee hebben dat we een goede representatie van hun wereld maken. We zoeken altijd naar de real deal .

Hoe komen jullie eigenlijk in Hollywood terecht?
A: Black was te zien in Toronto . Daar zaten een aantal agenten die ons vaak scenario's opsturen en die onze films opsturen naar zenders en productiehuizen. Last minute waren er regisseurs nodig voor Snowfall, omdat ze echt deze zomer wilden draaien. Daarom kregen we dit scenario van onze televisie-agent, die enkel bezig is met televisiewerk. We vonden het een topscenario en hebben gezegd dat we dat graag zouden doen. Het scenario is basically Black maar dan in L.A., dus dat was de perfecte match.

En jullie gaan Beverly Hills Cop 4 regisseren.
A: Ja, als het goed is wel.

Hoezo? Is het nog niet zeker?
A: Grotendeels wel, maar in Hollywood kan er ineens toch een shutdown zijn. Maar officieel zijn we de regisseurs van Beverly Hills Cop 4.
B: Jerry Bruckheimer wil het zo snel mogelijk maken. Er zit een enorme kracht achter om het snel te gaan maken. Maar je weet het nooit hè.

Hoe is het om als jonge regisseur in Hollywood te werken?
A: Je krijgt ruimte om creatief te zijn, maar je moet wel met veel mensen praten. En Amerikanen praten graag. Er wordt veel gediscussieerd, over de kleinste details. Soms is dat interessant, het dwingt je om na te denken over keuzes, maar het zorgt er ook voor dat het proces véél langer duurt. Als vijftien mensen hun mening geven en discussiëren, dan duurt het soms maanden vooraleer er een beslissing wordt genomen. Bij Snowfall is dat zo en ik neem aan bij BHC4 ook. Die productie is een grote machine. Dat is het systeem van Hollywood. Soms gaat het heel snel en soms ook heel langzaam. Jerry Bruckheimer hoopt dat wij er energie in kunnen blazen en dat we het project daardoor veel sneller zullen realiseren.

Wanneer wordt Beverly Hills Cop 4 gedraaid?
A: Of in het najaar van dit jaar of voorjaar volgend jaar. Het is een film die zich in de winter afspeelt en ze willen daar zo snel mogelijk mee beginnen.

En jullie gaan met Eddy Murphy werken.
B: Absoluut! Zonder hem maken we die film niet.
A: Hij is de bestaansreden van die films. Eddy Murphy is wereldberoemd geworden door Axel Foley te spelen in Beverly Hills Cop . Het personage is ongeveer even iconisch als Indiana Jones en James Bond. Als je hem niet hebt in deze vierde film, ja, dan heb je niks. Hij is heel gemotiveerd.

Lijkt het jullie niet moeilijk om hem te regisseren?
A: Zowel wij als de scenaristen als Jerry Bruckheimer willen allemaal dezelfde soort film maken. Dat is een goede basis. En Eddy Murphy, ja, je moet hem niet uitleggen hoe hij die rol moet spelen en hoe hij grappig moet zijn. Los van het feit dat hij heel grappig is, is hij ook een ongelooflijk professionele acteur en een van de beste acteurs van zijn generatie. En voilà, het is een eer om met zo iemand te mogen werken. Ik weet niet in hoeverre we iets gaan moeten uitleggen aan hem. Hij weet het wel. Dat is wel een comfortabele positie.
B: BHC4 wordt de grote comeback van Eddy Murphy. Het is een tijdje geleden dat hij een film heeft gedaan en wij gaan er alles voor doen om in Eddy Murphy de funny head naar boven te halen. Het zit in hem.

Zit er na Beverly Hills Cop 4 nog meer in de pijplijn?
B: Ja zeker, onze grote Belgisch-Nederlandse film Patser!
A: Daar zijn we al een paar jaar mee bezig. Tijdens het monteren van Black zijn we begonnen met het scenario. Patser speelt zich af in Antwerpen, Amsterdam en voor een deel in Marokko. Het gaat een echte eighties vibe hebben. En toevallig was BHC een van de inspiratiebronnen om Patser te maken.
B: We waren die films aan het checken voor Patser, deel 1, 2 en 3, en niet veel later kregen we het script opgestuurd voor BHC4. Dat was een teken van God. Maar BHC speelt zich af in de eighties, de real stuff, terwijl Patser... Patser wordt een soort Miami Vice.
A: Patser speelt zich af in het nu, maar gaat wel die eighties-vibe hebben. We gaan met Ali B. werken, dat is onze nieuwe mattie, onze broeder. Hij gaat een prachtrol spelen. En we gaan veel muziek gebruiken, rapmuziek van zowel Nederland als van België. De mensen van NoMobs bijvoorbeeld, die nu groot aan het worden zijn in België. Zij zijn van Kiel, een wijk in Antwerpen waar een groot deel van de film zich afspeelt. Dat gaat echt poppen.
B: En we gaan een album uitbrengen, genaamd Patser, en videoclips maken en petten en jackets en grills. Zelfs wc-papier van Patser. Merchandise that shit!

Wanneer beginnen jullie met draaien?
A: De bedoeling is zomer 2017, zo gauw het mooi weer is. Daarom dat BHC4 qua timing ook zo interessant was: dat kan een heel snel project zijn, en natuurlijk willen we die eerst afwerken voor we Patser gaan draaien. Dus zomer van volgend jaar.

Hebben jullie naast werk nog tijd voor andere dingen?
B: Pff, een beetje, in het weekend. We hebben weinig tijd omdat we veel projecten en meetings hebben. Maar we hebben een fitnesszaal en een zwembad hier waar we logeren dus elke dag gaan we wel eventjes zwemmen en zonnen, zodat we fucking ripped zijn tegen de tijd dat we klaar zijn hier.

Bedankt jongens!

Een korstje rondom een ietwat uitgezakt gat in je oor. Een beugeltje onder een donzig snorretje. Uitgegroeide opplaknagels met verkleurde lijmrestjes eromheen. Een blauw geslagen nagel. Littekens, haren, huidschilfers, korstjes – de foto's van Diana Pfammatter laten het tot in de kleinste details zien.

De foto van het bloeddoorlopen oog is doodeng en confronterend – maar tegelijkertijd veel te mooi om te gebruiken op bijvoorbeeld een poster van Sire voor een campagne tegen huiselijk geweld.

Ik denk dat iedereen iets van zijn eigen lichaam herkent in de foto's van Diana – waardoor het op de een of andere manier heel persoonlijk wordt. Ikzelf word er misselijk van, maar tegelijkertijd kan ik niet stoppen met ernaar kijken. Check het zelf maar even.

In deze aflevering van Smokeables laat wietexpert Abdullah Saeed zien hoe je van een stuk fruit een wietpijp kan maken in een paar simpele stappen.

Rijke mensen zijn makkelijk om te haten – niemand houdt van gehaaide miljardairs die obscene bonussen binnen harken door de economie kapot te maken, bejaardentehuizen tegen de vlakte te gooien zodat er luxueuze appartementen gebouwd kunnen worden, of wapens te verkopen aan dictators en dubieuze regimes. Maar rijke mensen zijn misschien wel op hun vervelendst wanneer ze op vakantie zijn – zo makkelijk is het tenslotte niet om te ontspannen in een ligstoel als je je ziel aan de duivel hebt verkocht.

We vroegen een paar mensen die in het duurdere klassement van de toeristenindustrie werken in Griekenland, Frankrijk en Spanje naar de ergste dingen die ze rijke stinkerds hebben zien doen.

Racisme op de golfbaan

"Er kwam een keertje een Amerikaanse bankier van in de veertig naar ons hotel met zijn butler, die Afro-Amerikaans was. De bankier stak geen vinger uit en kwam zijn stoel niet af, behalve om te golfen. In eerste instantie dacht ik nog dat de butler het best goed had, aangezien zijn baas echt belachelijk rijk was. Maar op een bepaald punt hoorde ik de bankier de walgelijkste zin zeggen die ik ooit heb gehoord. Hij was een golfbal kwijt geraakt in de bosjes na een slechte slag, en draaide zich naar me om en zei luid: "Ik stuur m'n labrador wel om hem te zoeken." De butler rende daarna de bosjes in om de bal te vinden.

Een andere keer had een Duitser een suite voor zichzelf geboekt, en nog drie kamers voor zijn bodyguards. Toen hij aankwam vroeg hij of ik hem kon rondleiden over het terrein in een golfkarretje. Hij zat op de passagiersstoel met een fles wijn tussen zijn knieën geklemd, en hoewel er nog twee mensen in het karretje pasten, vroeg hij zijn handlangers om achter ons aan te rennen. Ze renden drie kwartier lang achter ons aan. Zo nu en dan vroeg hij me om sneller te gaan rijden zodat ze moesten sprinten – en dan lag hij echt dubbel van het lachen."

Christophe, receptionist en golfclubmanager in Deauville

Een luchtige verjaardag

"Een Russische familie kwam een keertje naar Madrid om de verjaardag van hun jongste dochter te vieren. Zodra ze aankwamen – ze waren nog niet eens ingecheckt – vroegen ze me om een klein vliegtuigje of een helikopter te huren die hen diezelfde avond kon oppikken van het dak van het hotel voor een korte vlucht over de stad. Tijdens de vlucht wilden ze ballonnen loslaten in de lucht – ballonnen waarop ze hun beste wensen voor hun kleine meid hadden geschreven. Ondertussen moest het lievelingsliedje van de jarige job op repeat worden afgespeeld. Ze namen natuurlijk met niets minder genoegen, en waren bereid om wat dan ook te betalen om hun plannen werkelijkheid te maken."

Gloria, persoonlijke assistent in Madrid

Groepseks rond de Griekse eilanden

"Vier Russische gasten charterden twee van onze jachten voor een tripje rond de Griekse eilanden. Een boot was voor hen en de ander voor een groepje dames, die ze ook hadden gehuurd. Het hele gebeuren had al snel wat weg van een pornoset. Vanaf het moment dat we uit de haven vertrokken, begonnen de gasten compleet naakt rond te lopen in het bijzijn van al het personeel, en op een gegeven moment hadden ze zelfs seks met elkaar waar wij bij waren. Ik voelde me de hele reis erg ongemakkelijk, maar strikt genomen is de boot de privéruimte van de klant, en zolang ze je niet vragen om mee te doen, heb je geen andere optie dan discreet te zijn.

Elke ochtend veranderde de hele boot in een grote orgie die tot diep in de nacht duurde, waarna de vrouwen werden teruggestuurd naar hun eigen jacht in een opblaasbaar rubberbootje. Dat klinkt misschien opwindend, maar het is niet de ideale situatie om in te zitten als je aan het werk bent. Maar goed, uiteindelijk gaat het er allemaal om dat de klant tevreden is. En dat waren ze."

Michael, schipper, voornamelijk in de Cycladen

Net als thuis

"Het hotel waarvoor ik werk biedt een "thuis ver weg van huis"-service aan, voor gasten die langere tijd bij ons verblijven. Meestal vervangen we dan het tapijt, banken, gordijnen en dat soort dingen, zodat de gasten zich meer thuis voelen tijdens hun maandenlange verblijf. Maar als de gasten Arabisch of van koninklijke huize zijn is het een heel ander verhaal. Recentelijk moesten we de badkuip in een van onze suites omwisselen voor een badkuip met bladgoud en ingelegde diamanten.

María, klantenservicemanager in Madrid

Cocaïne aan boord

In de zomer werk ik als eerste stuurman op luxe jachten, die vaak een paar miljoen waard zijn. Mijn baan is om de juiste balans te bewaren tussen de verwachtingen van de klant en de werkzaamheden aan boord – en om de crewleden in toom te houden als ze te ver gaan.

Een keer huurde een Engelse gast een boot van 35 meter lang en nodigde hij zijn vrienden uit om een week met hem door te brengen. Het waren allemaal door de wolf geverfde ultrakapitalisten in de vijftig – ze werkten allemaal in de financiële sector – en ze pronkten allemaal graag met hun jonge vriendinnetjes en hun neptieten. Ze hielden wel van een feestje; wat voor hen betekende dat het volstrekt normaal was om bakken vol cocaïne aan boord te hebben. Voordat we uit de haven wegvoeren, verstopten ze de drugs over de hele boot. In het begin was het leuk om met ze te feesten, al was het moeilijk om ze bij te benen. Vooral mijn baas had de smaak te pakken, en snoof de hele dag door – bij de lunch, voor een jetskitour, tijdens het vissen, en middenin de nacht. Deze situatie duurde een paar weken. Op een dag vond ik nog hardere drugs op de boot, en dat was voor mij de druppel. De volgende dag pakte ik mijn spullen en ging ik op zoek naar gezondere werkomgeving.

Sophie, eerste stuurman op zeilboten, vooral in de Caraïbische Zee en de Cycladen

De gelovige Serviër

Mensen vragen vaak om vrouwen en drugs. Als je zelf niet bij dat soort zaakjes betrokken wil raken, moet je ze gewoon naar de juiste mensen doorverwijzen. Drugs zijn makkelijk te krijgen, maar verschrikkelijk duur. Vrouwen zijn lastiger te vinden. Maar mijn raarste ervaring met een rijke gast draaide niet om coke of prostituees. Hij was een Servische CEO, en een toegewijde christen.

Op de eerste dag van zijn verblijf vroeg hij me om zijn kamer anders in te richten, een paar cd's te branden met Byzantijnse muziek, en een paar flessen champagne – die 1500 euro per stuk kostten – open te trekken. Hij eiste ook dat ik overal met hem meeging – naar het strand, naar het diner, en naar een paar feestjes. Hij liet me niet weggaan, en om eerlijk te zijn genoot ik er wel van. Op een avond, nadat we terug waren gekomen van een nogal wild feest, besloot hij dat hij onmiddellijk naar Tinos (een eiland ongeveer een uur van Mikonos) moest om daar een gebedskaars aan te steken. Tinos is een soort Ibiza voor gelovige omaatjes. Hij huurde een veertig meter lange boot, en voordat ik het wist was het zeven uur 's ochtends en was ik omringd door bejaarde vrouwtjes die op hun knieën naar de kerk van Onze Lieve Vrouw van Tinos kropen.

Manos, piccolo op Mikonos

Rijke Russen op zee

Het ergste baantje dat ik ooit heb gehad was toen ik voor een jachtverhuurder werkte toen ik twintig was. Het was het begin van de zomer, en het leek me top om betaald te worden om van Grieks eiland naar Grieks eiland te varen. Een vriend van me die er al werkte, hielp me om een baantje als serveerster te krijgen bij het bedrijf. Er werd me verteld dat ik 24 uur per dag klaar moest staan voor de gasten, en dat ik nooit mocht klagen over de lange werktijden. Ze zeiden ook dat ik 750 euro per week zou verdienen, dus wat dat betreft had ik in ieder geval niks te klagen.

Ik werd meegestuurd op een luxe jacht dat gecharterd was door twee Russische stellen die in de zeventig waren. Het jacht kostte 75 duizend euro per week, en ze huurden daarnaast ook een volledige crew in, waaronder nog een serveerster, de kok, de kapitein, een schoonmaker en ik. We zouden rond de Ionische eilanden gaan varen – naar Paxi, Lefkada en Kefalonia.

Vanaf dag één gedroegen ze zich verschrikkelijk. De eerste maaltijd die ik serveerde was garnalenpasta, en zodra ik de borden naar buiten bracht, vroeg een van de twee vrouwen me om haar garnalen voor haar te pellen. Ik had gelijk zin om die garnalen in haar neus te douwen, maar zei niks. Zodra ze klaar waren met eten, eiste de andere vrouw dat ik haar een voetmassage gaf. Ik zei dat ik er was om drankjes en eten te serveren, en toen belden ze het agentschap om te klagen en nam ik ontslag. De paar dagen erna – terwijl ik wachtte tot we zouden aanleggen op Lefkada, waar ik door een ander meisje afgelost zou worden – noemde een van de vrouwen me elke keer als ze dronken waren "die bitch".

Ze drukte ook midden in de nacht op de dienstbel en vroeg dan om water, ze liet de kok een nieuwe maaltijd voor haar bereiden nadat zijn dienst erop zat, en ze knoeide expres wijn op de vloer zodat de schoonmaker het moest opdweilen. De kers op de taart was dat elke keer als ik naar hun tafel ging om hun glazen bij te schenken, een van de mannen z'n hand op m'n dij legde. Hij legde zijn hand steeds hoger en hoger op m'n dij, totdat ik tegen hem zei dat ik het tegen zijn vrouw ging zeggen. Dit is wat er gebeurt als oude mensen te veel geld hebben. Ze weten dat ze niet lang meer te leven hebben, dus veranderen ze in totale klootzakken. Ik ging van boord bij Lefkada, nam de veerboot terug naar huis, en heb nooit betaald gekregen.

Dimitra, serveerster op een jacht, voornamelijk in de Ionische Zee

Importwijn

Ik werkte als sommelier bij het restaurant van een vijfsterrenhotel. Een van de meest voorkomende verzoeken die ik kreeg van welgestelde gasten was om hun favoriete wijn te serveren, ook als die niet op onze wijnkaart stond. Dat zou op zich niet zo'n probleem zijn, ware het niet dat ze vaak vroegen om een wijn die zich in een ander land of zelfs op een ander continent bevond. Ik moest constant bellen met mensen in Parijs, Londen, New York of Buenos Aires om hun favoriete druivennat te vinden – dat vaak tussen de tweeduizend en zevenduizend euro per fles kostte – en dan een vliegtuig en piloot inhuren om het naar Barcelona te brengen, op tijd voor het diner.

Gustavo, sommelier in Barcelona

Een onzedelijk voorstel

Getrouwde mannen flirten weleens met me. Ze vragen of ik een drankje met ze wil drinken bij de bar en geven me hun telefoonnummer, maar dat is het meestal wel. Ik heb waarschijnlijk wel honderden nummers van bekende zakenmannen en politici in mijn telefoon staan. Soms vragen ze me ook om mee te gaan naar hun kamer. Ik weet nog wel dat ik een keertje achter de receptiebalie stond, toen een vader van in de vijftig de lobby binnenkwam met zijn twee tienerdochters. Hij vroeg om twee kamers op verschillende verdiepingen – eentje voor hemzelf, en eentje voor zijn meiden. Ik gaf hem twee kamers, en hij gaf me een fooi van honderd euro. De volgende avond begreep ik waarom. Het gezin had gedineerd in het restaurant, en toen ze klaar waren stuurde de vader zijn dochters naar bed. Daarna kwam hij naar de receptie en zei hij, met een charmante glimlach: "Als je je verveelt, weet je me te vinden." Ik weet niet hoe lang hij tevergeefs op me heeft zitten wachten die avond.

En veel rijke mensen stelen ook. Een kamermeisje ging een keertje een kamer in om schoon te maken nadat de gast was uitgecheckt, en zag dat de kussens en een schilderij verdwenen waren. Ik moest dat in rekening brengen op de creditcard van de gast, en belde haar om dat te laten weten. In plaats van het te ontkennen, zei de vrouw gewoon: "Ja, zet het maar op mijn rekening. Ik ben geen dief. Ik wilde het schilderij gewoon heel graag hebben." Ze leek te denken dat het hotel haar persoonlijke winkelcentrum was.

Émilie, receptioniste in Paris

Kunstenaar Jan Hoek raakte gefascineerd door een kleine groep mannen in Nairobi, die deden alsof ze piraten waren, hoewel ze nog nooit de oceaan van dichtbij hadden gezien. Tijdens het hoogtepunt van de Somalische kapingen in 2012, reisden westerse journalisten vaak naar de Keniaanse hoofdstad om daar oud-piraten te interviewen. Dat was een stuk veiliger dan naar Somalië gaan, waar ze het risico liepen om zelf ontvoerd te worden. Sommige lokale mannen kwamen hier achter, en besloten wat geld te verdienen door de westerse media voor de gek te houden. Ze verzonnen uitgebreide verhalen over hun tijd op zee. Een van deze mannen is Haye (46 jaar), die als piratennaam Bashir gebruikt. Hij gaf meerdere interviews als piraat, en verscheen zelfs in een Deense documentaire en Time Magazine. Hoewel hij nog nooit in Somalië was geweest, was zijn verhaal over zijn leven als piraat erg geloofwaardig.

Net zoals de journalisten deden in de hoogtijdagen van de kapingen, vroeg Jan Hoek een paar fixers om piraten voor hem te regelen. Er kwamen acteurs, obers, taxichauffeurs, studenten en hiphopartiesten met een Somalische achtergrond op af, en hij vroeg hen om te doen alsof ze piraten tijdens een kaping waren. Van hun outfits tot de geweren die ze droegen – alles werd tot in detail uitgezocht en geregeld. Door de mannen te vragen om een eigen beeld te scheppen, hoewel ze dat niet uit eerste hand kenden, werd er een nieuwe werkelijkheid gecreëerd. Jan speelt met de verwachtingen die we in het Westen hebben van exotische Somalische piraten. Sommigen zeiden dat ze hun ideeën uit lokale verhalen hadden gehaald, van een vriend van een vriend die een familielid heeft dat tijdens een kaping op de uitkijk stond; anderen haalden hun inspiratie uit de Hollywoodfilm Captain Phillips.

Op de dag van de shoot waren de mannen blij dat de wapens die ze hadden beschreven allemaal aanwezig waren, tot de laatste handgranaat aan toe. De wapens waren uiteraard nep, net als de piraten. Het eerste model stond wat ongemakkelijk voor de achtergrond; Jan probeerde hem niet op z'n gemak te stellen. Hij was snel tevreden, wat de foto ook zo realistisch mogelijk maakt. Toen Haye de studio binnenkwam, haastte een assistent zich om hem wat khat, een amfetamineachtige plant, aan te bieden. Hij was de oudste, en moest met respect behandeld worden.

Haye, die bang is dat hij in zoveel piratenverhalen is verschenen dat de politie naar hem op zoek is, stond erop om geportretteerd te worden als het clichébeeld van een piraat, inclusief papegaai op zijn schouder. Toen Jan verdween achter z'n camera, deed Haye in zijn zwarte overall en schedelketting met een papegaai op zijn arm een stap naar voren, en zei hij: "Kan jij alsjeblieft mijn naam zuiveren?"

De serie is te zien bij de tentoonstelling The Ultimate Sailor in het Scheepsvaartmuseum in Amsterdam van 10 juni tot 29 september. Klik hier om te luisteren naar een soundscape dat Torus maakte van de interviews die Mathijsen en Hoek met de neppiraten hielden.Tevens is er een overzichtstentoonstelling van het werk van Jan Hoek te zien in Stedelijk Museum Schiedam tot en met 25 september.

Het Turkse leger heeft een statement afgegeven waarin ze zeggen dat ze de macht in het land hebben overgenomen, en een krijgswet hebben ingevoerd "om de grondwettelijke orde, democratie en mensenrechten te herstellen en om ervoor te zorgen dat wetten worden nageleefd."

Tijdens het statement werd ook gezegd dat alle internationale verdragen in tact zullen worden gelaten. "We zullen ervoor zorgen dat de goede relaties met andere landen niet zullen worden geschaad."

De Turkse president Recep Tayyip Erdogan, die het land al sinds 2003 bestuurt, verscheen op de Turkse versie van CNN, waar hij via Facetime de burgers van Turkije opriep om de straten op te gaan.

Ik roep het Turkse volk op om samen te komen op pleinen en op vliegvelden," zei Erdogan. "Er is geen enkele kracht sterker dan de kracht van het volk."

Premier Binali Yildrim heeft de veiligheidsdiensten opgeroepen om te doen wat nodig is. "Enkele mensen hebben op illegale wijze een illegale actie ondernomen, buiten de officiële bevelen om," zei Yildrim op de private televisiezender NTV. "De door de bevolking gekozen overheid heeft nog steeds de macht in handen," zei hij. "Deze overheid neemt alleen afstand wanneer het volk dat wil."

Het Turkse persbureau Dogan heeft beelden laten zien van auto's en bussen niet langer de bruggen in Istanbul over mogen, en van een groep soldaten die de doorgang over de brug blokkeert. De Bosporusbrug en de Fatih Sultan Mehmetbrug, die de Europese en het Aziatische delen van het land met elkaar verbinden zijn afgesloten.

Het persbureau meldt ook dat de directie van de nationale politie alle politieagenten heeft gesommeerd om in Ankara, de hoofdstad, orde op zaken te stellen. Een Turkse official die niet bij naam genoemd wilde worden zei tegen Reuters dat soldaten ook in andere steden zijn neergestreken al zei hij er niet bij welke.

Op filmpjes die zijn gepost op social media is te zien hoe soldaten in Istanbul burgers vertellen dat er een staatsgreep gaande is, en dat ze naar huis moeten gaan.

Toegang tot Twitter, Facebook en YouTube schijnt te zijn geblokkeerd. Vluchten op Istanbul landen wel nog steeds, volgens de tracking-website Flightradar24.com. Alle uitgaande vluchten zijn gecancelled.

Op andere filmpjes is te zien hoe straaljagers laag over de stad vliegen.

Een andere video laat zien hoe een helikopter boven Istanbul aan het schieten is, naar verluidt op de Millî İstihbarat Teşkilâtı, dat zich bezighoudt met de staatsveiligheid.