" To dla pamięci "

„W pustyni i w puszczy”… na ekranie

20/04/2016 @ 08:57 (ADAPTACJE FILMOWE, Sienkiewicz Henryk)

Autorem filmowego plakatu jest Jakub Erol.

… – Czy chcecie, aby serce Kalego było sercem M’Ruy,
a serce M’Ruy sercem Kalego?
– Chcemy!
– I rece, i włócznie, i krowy?
– I krowy!
– I wszystko, co każdy ma lub bedzie miał?
– Co ma i co bedzie miał!
– I aby nie było miedzy wami kłamstawa ani zdrady, ani nienawiści?
– Ani nienawiści!
I aby jeden nigdy drugiego nie okradł?
– Nigdy!
– I abyście byli braćmi?
– Tak!…

Władysław Ślesicki – w 1973 roku – nakrecił dwucześciowy film fabularny
i czteroodcinkowy serial. Wiecej… filmowych informacji i fotosów znajduje
sie na stronie Film Polski

P.S. Sorki :) ale od wczoraj nie moge… wystukać małej literki „Ę”.

Dodaj komentarz

„W pustyni i w puszczy”… na pocztówkach

11/04/2016 @ 14:24 (ADAPTACJE FILMOWE, POCZTÓWKI, Sienkiewicz Henryk, Uszacka Maria)

Autorką ilustracji, sprzed półwiecza, jest Maria Uszacka.

… młody Murzyn zabrał się do urządzenia nowej siedziby z wielką ochotą,
a nawet i zapałem, którego przyczynę wyłuszczył Stasiowi jeszcze tego
samego dnia w następujący sposób:

– Gdy pan wielki i bibi – mówił biorąc się pod boki – zamieszkają w drzewie, Kali nie będzie potrzebował budować na noc wielkiej zeriby i będzie mógł próżnować co wieczór.
– To lubisz próżnować? – zapytał Staś.
– Kali jest mężczyzną, więc Kali próżnować, gdyż pracować powinny tylko kobiety.
– A widzisz jednak, że ja pracuję dla bibi.
– Ale za to, gdy bibi dorośnie, będzie musiała pracować na pan wielkiego, a jeśli nie zechce, to pan wielki pewno ją bić.

Lecz Stać na samą myśl o biciu bibi skoczył jak oparzony i krzyknął z gniewem:
– Głupcze, czy ty wiesz, kto to jest bibi?
– Nie wiem – odpowiedział z przestrachem czarny chłopak.
– Bibi to jest… to jest… dobre… Mzimu!
A Kali aż przysiadł…

Zacytowany fragment przepisałam z książki wydanej przez PIW w 1959r.

Dodaj komentarz

„W pustyni i w puszczy” – wydanie z 1959 r.

07/04/2016 @ 07:48 (ADAPTACJE FILMOWE, Sienkiewicz Henryk, Srokowski Jerzy)

… Staś otoczył ramieniem Nel i podtrzymywał ją, usiłując przez to złagodzić męczące rzuty szalonej jazdy. Dziewczynka coraz częściej zaczęła wypytywać
go, dlaczego tak pędzą i dlaczego nie widać ani namiotów, ani tatusiów.
Staś postanowił wreszcie powiedzieć jej prawdę, która i tak prędzej czy
później musiała się wydać.
– Nel – rzekł – ściągnij rękawiczkę i upuść ją nieznacznie na ziemię.
– Dlaczego, Stasiu?

A on przycisnął ją do siebie i odpowiedział z jakąś
niezwykłą mu tkliwością:
– Zrób, co ci mówię.
Nel trzymała się jedną ręką Stasia i bała się go puścić, ale poradziła sobie w ten sposób, że poczęła ściągać ząbkami rękawiczkę – z każdego palca osobno – a wreszcie,
zsunąwszy ją zupełnie, upuściła na ziemię.
– Po niejakim czasie rzuć drugą – ozwał się znowu Staś.

– Ja rzuciłem już swoje, ale twoje łatwiej będzie dostrzec, bo jasne.
I widząc, że dziewczynka patrzy nań pytającym wzrokiem, tak mówił dalej:
– Nie przestrasz się, Nel… Ale widzisz… być może, że my wcale nie spotkamy
ani twego, ani mojego ojca… i że nas ci szkaradni ludzie porwali. Ale się nie bój…
Bo jeśli tak jest, to pójdzie za nami pogoń. Dogonią i odbiorą nas z pewnością.
Dlatego kazałem ci rzucić rękawiczki, żeby pogoń znalazła ślady…

Powieść Henryka Sienkiewicza, z ilustracjami Jerzego Srokowskiego,
wydał PIW w nakładzie 50 tysięcy.

Dodaj komentarz

„W pustyni i w puszczy” – wydanie z 1953 r.

04/04/2016 @ 10:13 (ADAPTACJE FILMOWE, Sienkiewicz Henryk, Szancer Jan Marcin)

Wiesz, Nel – mówił Staś Tarkowski do swojej przyjaciółki, małej Angielki – wczoraj przyszli „zabtie” (policjanci) i aresztowali żonę dozorcy Smaina i jej troje dzieci – tę Fatmę, która już kilka razy przychodziła do biura, do twojego ojca i do mego.

A mała, podobna do ślicznego obrazka Nel podniosła swe zielonkawe oczy na Stasia i zapytała na wpół ze zdziwieniem, a na wpół ze strachem:
– Wzięli ją do więzienia?
– Nie, ale nie pozwolili jej wyjechać do Sudanu i przyjechał urzędnik, który jej będzie pilnował, by ani krokiem nie wyruszyła z Port-Saidu.
– Dlaczego?

Staś, który kończył rok czternasty i który swą ośmioletnią towarzyszkę kochał bardzo, ale uważał za zupełne dziecko, rzekł z miną wielce zarozumiałą:
– Jak dojdziesz do mojego wieku, to będziesz wiedziała wszystko, co dzieje się
nie tylko wzdłuż kanału, od Port-Saidu do Suezu, ale i w całym Egipcie.
Czy ty nic nie słyszałaś o Mahdim?…

Powieść Henryka Sienkiewicza, z ilustracjami Jana Marcina Szancera,
wydał PIW w 1953 r. i jest to siódme wydanie – nakład 50 tysięcy.

Dodaj komentarz

1 kwietnia 2009 roku

01/04/2016 @ 08:35 (OGŁOSZENIA)

… z ludzką pomocą – Panie Irku, pozdrawiam wiosennie :) – założyłam blog
TO DLA PAMIĘCI i nie sądziłam, że aż tak wiele Osób – dokładnie 1016 –
polubi tę moją swoistą archiwizację, co oczywiście sprawia mi przeogromną
radość!!!!
Przez te 7 lat nie zanudzałam Was opowieściami o tym… co mi w duszy gra,
ale dzisiaj – korzystając, niejako, z rocznicowej okazji :) – chcę podziękować
za wszystkie bardzo serdeczne słowa, jakie mi przysyłacie w komentarzach
i w e-mailach. To, pewnikiem, Wasza życzliwość sprawia, iż ciągle skanuję
te stare książeczki, które czasami – chociaż na chwilkę :) – przenoszą nas w
czasy dzieciństwa…

Zastanawiałam się, czym rozpocząć ten ósmy rok blogowania :) – i wybrałam
powieść z 1911r, której wydania z lat pięćdziesiątych ilustrowali J.M. Szancer
oraz J.Srokowski. Będą również pocztówki i fotosy filmowe, a więc zapowiada
się… kompleksowo :) – Zapraszam jutro!

9 komentarzy

„Pisanki” – Halina Szayerowa

26/03/2016 @ 16:28 (Stachurski Marian, Szayerowa Halina, WIERSZYKI, Świąteczne)

Zniosła mi kura
jajek sześć.
Pytam więc kury
– czy mogę zjeść?

– Ko… ko… ko… –
zaprzecza hardo.
– Ani sadzonych,
ani na twardo.

I jajecznicy – nie.
I na miękko – nie!
Nie dam!
Choćbym miała pęknąć!

Więc pytam grzecznie
kury – czy mogę
utrzeć te jaja
na kogel-mogel?

Spojrzała na mnie
… jak na osła…
i zagdakała, wielce wyniosła,
że jaja… na pisanki zniosła!

A te pisani z kurkami namalował Marian Stachurski /1931 – 1980/.

Niech takie – bajecznie kolorowe – jajeczka zagoszczą na Waszych stołach!

7 komentarzy

„Marzec” – Ludwik Wiszniewski /1888 – 1947/

24/03/2016 @ 09:07 (Ulatowski Tadeusz, WIERSZYKI, Wiszniewski Ludwik, Świąteczne)

Wybiegł zając z lasu,
szukał oziminy.
Spotkał się ze sroczką:
– Jakie masz nowiny?

– Przyszedł dzisiaj marzec,
przyszedł w chmurek tłumie.
Chce pogodą rządzić,
lecz rządzić nie umie.

Pomaga mu zima
i wiosenka młoda:
rano deszcz ze śniegiem,
w południe pogoda.

Nocą szczypie mrozik,
że trudno wytrzymać…
Sama teraz nie wiem,
wiosna to czy zima.

– Nie martw się tym sroczko,
nie martw się ptaszyno,
te marcowe rządy
już niedługo miną.

Będzie królowała
ta wiosenka hoża!
Zakwitną nam łąki
i zaszumią zboża!

Autorem pocztówek jest Tadeusz Ulatowski.

Dodaj komentarz

„Wiosna” – Czesław Janczarski /1911 – 1971/

22/03/2016 @ 09:54 (Janczarski Czesław, Szancer Jan Marcin, WIERSZYKI, Świąteczne)

Bure chmury w dal płyną
nad doliną, niziną…
Już się niebo przeciera,
złote słonko lśni teraz.

Coraz silniej przypieka;
pękły lody na rzekach,
wiatr od lasu przypłynął:
Zbudź się, zbudź ozimino!

Już się wiosna zaczyna.
Każdy dzień – to nowina.
Lecą gęsi, żurawie,
pełza żuczek po trawie.

Kwitną kwiaty na łąkach,
w białych pąkach jabłonka.
Ptak cię chwali piosenką,
witaj, wiosno, wiosenko!

Pocztówki, z lat sześćdziesiątych, Jana Marcina Szancera /1902 – 1973/

Dodaj komentarz

„Bociek” – Krystyna Artyniewicz /1909 – 1953/

20/03/2016 @ 10:48 (Artyniewicz Krystyna, Stec Eugeniusz, WIERSZYKI, Świąteczne)

Nad dużą kałużą
chodzi w kółko bociek
w czerwonych pończochach
i kusej kapocie.

– Ej, panie bocianie!
Cóż to za ubranie?
Chyba ci je krawcy
szyli na kolanie?

– Czarni krawcy szyli,
bardzo się spieszyli,
ledwie że z robotą
do wiosny zdążyli.

Szyli nitką z łyka,
igiełką z kamyka…
Nie śmiejcie się, proszę,
z mego kaftanika.

Choć czarna podszewka
u dołu wystaje,
przyleciałem wcześniej,
bo tęsknię za krajem.

Autorem pocztówek, sprzed półwiecza, jest Eugeniusz Stec /1905 – 1991/.

Dodaj komentarz

„Bajki matki Sirabili”

18/03/2016 @ 19:47 (Wilbik Teresa, Życki Leonard)

Autorem książeczki jest Leonard Życki / 1898 – 1978 /.
Ilustrowała Teresa Wilbik.

… Nze ma matkę Sirabilę, czteroletnią siostrzyczkę Sangę i małego braciszka Koko. Nze bardzo lubi wieczór. Matka dała już dzieciom kolację, usiadła
na macie i odpoczywa po całodziennej pracy.
Jeszcze za wcześnie na spanie.

Nze po cichutku wymyka się z chaty i gwiżdże.
Po chwili przychodzą dzieci z sąsiednich chatek i otaczają Sirabilę wianuszkiem czarnych nagich ciałek. Wschodzi księżyc i zagląda do wnętrza przez otwarte drzwi.
Wtedy nadchodzi czas opowiadania bajek.

Matka Sirabila zna bardzo wiele pięknych bajek i umie je tak ładnie opowiadać, jakby przez całe życie nic innego nie robiła. Opowiada lepiej niż niejeden griot.
– Opowiem wam – mówi do gromadki pewnego wieczoru – o maszkarze.
– O maszkarze… – powtarzają chórem dzieci, a z tym słowem wiąże się coś tak strasznego, że serduszka zaczynają im bić z podniecenia…

Książeczkę wydał RUCH w 1964 r. Nakład – 90 tysięcy; wydanie – I.

Dodaj komentarz

„Cóż to za święto?”

08/03/2016 @ 17:32 (Grodzieńska Wanda, Srokowski Jerzy, WIERSZYKI)

8_03_2016 Idzie starszy pan wąsaty,
niesie w ręku bukiet kwiatów.
Student biegnie z drugiej strony,
ma wiązankę róż czerwonych.
A tam dalej chłopców dwóch
niesie dwie gałązki bzu.

Co to? Co się dzisiaj dzieje?
przez ulice, przez aleje
tłum się toczy roześmiany…
W rękach róże, tulipany
i narcyzy i żonkile.
Tyle barw i kwiatów tyle,
tu różowo, tam błękitnie!
Czy ulica cała kwitnie?

A wtem Jaś przypomniał sobie:
„Przecież to dziś Święto Kobiet!
Święto Kobiet!… Wiem co zrobię:
kupię wonnych fiołków pęczek
i siostrzyczce swojej wręczę”.

Wierszyk Wandy Grodzieńskiej / 1906 – 1966 / przepisałam z antologii
„Szedł czarodziej”.
Kolorowy bukiet… ofiarował nam Jerzy Srokowski / 1910 – 1975 /.

Dodaj komentarz