Έγκλημα και Τιμωρία/Crime and Punishment/Crime et Châtiment/Delitto e castigo/Преступление и наказание

Johnny Frank Garrett

Της Νίνας Κουλετάκη

Η φρίκη στην παιδική ηλικία

Η υπόθεση του Johnny Frank Garrett είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση διαμόρφωσης μιας σοβαρά διαταραγμένης προσωπικότητας, απόλυτης σύγχισης αναφορικά με την σεξουαλικότητα, κατασκευασμένης ροπής προς την ακραία βία και, όλα αυτά, μέσα από το πιο οικείο περιβάλλον, αυτό της άμεσης οικογένειας.

Ο Johnny Frank Garrett γεννήθηκε το 1964.  Μητέρα του ήταν μια νεαρή, ανύπαντρη γυναίκα, η Charlotte Garrett, η οποία ζούσε στο Amarillo του Texas.  Ήταν μια δύσκολη γέννα, το βρέφος άργησε να οξυγονωθεί, με αποτέλεσμα να του μείνει μια ελαφρά εγκεφαλική βλάβη που, όμως, δεν θα ήταν και η τελευταία της ζωής του.  Μεγαλώνοντας διαπίστωσε πως είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό ο οποίος, όπως και άλλα νεαρά άτομα της οικογένειας, είχαν υποστεί κακοποίηση.

Ο πρώτος πατέρας που θυμόταν ο Johnny, χωρίς να είναι σίγουρο πως ήταν και ο βιολογικός του πατέρας, ήταν ένας βάναυσος άντρας που χτυπούσε την μητέρα του και τον αδελφό του με ένα μπαστούνι του baseball.  H Charlotte, μάρτυρας του Ιεχωβά, βίωνε την μία νευρική κατάρρευση μετά την άλλη, χωρίς να μπορεί να πάρει τη ζωή της στα χέρια της και να βοηθήσει τον εαυτό της και τα παιδιά της.

Johnny Frank Garrett

Όταν το αγόρι ήταν δύο χρονών η μητέρα του, μετά από ένα ακόμη επεισόδιο, κλείστηκε σε νευρολογική κλινική και ο Johnny πήγε να ζήσει με τους γονείς της Charlotte, σε ένα αφιλόξενο, κρύο σπίτι, γεμάτο κατσαρίδες.  Οι παππούδες κάθε άλλο παρά στοργή επιφύλασσαν για το εγγόνι τους: τον άφηναν σχεδόν νηστικό και τον χτυπούσαν για το παραμικρό.  Τον μεγάλωναν με τον ίδιο τρόπο που είχαν μεγαλώσει και την κόρη τους.  Μαζί με τον Johnny τα ίδια περνούσε και η εξαδέλφη του Kathalene η οποία επίσης ζούσε στο σπίτι των παππούδων.

Όταν ο Johnny έφτασε σχεδόν τεσσάρων ετών, η μητέρα του βγήκε από το ψυχιατρείο και θέλησε να επανενώσει την οικογένειά της.  Χώρισε τον άνδρα της μα σύντομα ξαναπαντρεύτηκε και η νέα οικογένεια εγκαταστάθηκε σ’ ένα άθλιο τροχόσπιτο.  Ο πατέρας αρ. 2 του Johnny δεν ήταν σε τίποτα καλύτερος από τον αρ. 1: τον χτυπούσε διαρκώς και συνήθιζε, όπως άλλωστε και η γιαγιά του παιδιού, να τον κρατούν σχεδόν κολλημένο στην ξυλόσομπα, όταν δεν σταματούσε το κλάμα. Η ξαδέλφη του Kathalene θυμάται τις κραυγές πόνου του μικρού Johnny και τα σημάδια που δεν έφυγαν ποτέ από το κορμί του.

Η μητέρα του αγοριού εξακολούθησε να αραδιάζει παιδιά και να τα παραμελεί, καθώς η ψυχική της υγεία δεν της επέτρεπε ν’ ασχοληθεί μαζί τους.  Έτσι, τα επόμενα χρόνια της ζωής του, ο Johnny πηγαινοερχόταν σαν αζήτητο πακέτο ανάμεσα στο φριχτό σπίτι των παππούδων και στο διαλυμένο τροχόσπιτο της μητέρας του.  Η γιαγιά του τον αποκαλούσε μπάσταρδο και τον χτυπούσε στο κεφάλι.  Τον έντυνε με κοριτσίστικα ρούχα και τον παρέδιδε στον παππού, ο οποίος τον κακοποιούσε σεξουαλικά.  Η ξαδέλφη του κατέθεσε αργότερα ότι άκουγε τον Johnny να κλαίει σπαρακτικά κατά την διάρκεια αυτών των «συναντήσεων», που λάμβαναν χώρα δυο φορές την εβδομάδα.

H Charlotte Garrett το 2004

Κάποια στιγμή η Charlotte ξαναμάζεψε τον Johnny, τον μεγαλύτερο αδελφό του και τα τρία μικρότερα αδέλφια του –δυο κορίτσια και ένα αγόρι- στο τροχόσπιτο, σε μια νέα προσπάθεια να ζήσουν ως οικογένεια.  Ήταν η εποχή που έκανε την εμφάνισή του ο πατέρας αρ. 3, τρεις φορές χειρότερος από τους προηγούμενους.  Στους ξυλοδαρμούς και στην σωματική κακοποίηση, αυτή την φορά, προστέθηκε και η σεξουαλική.  Ο «πατέρας» ανάγκαζε το παιδί να κάνει στοματικό σεξ, τόσο σ’ εκείνον όσο και σε έναν φίλο του και δεν άργησε να περάσει στον σοδομισμό.  Ανάγκαζε το αγόρι να παίρνει εξευτελιστικές πόζες γυμνό και το σοδόμιζε, ενώ η μητέρα του βρισκόταν στην δουλειά.  Άνεργος ο ίδιος, είχε αναλάβει να «προσέχει» τα παιδιά και κακοποιούσε συστηματικά τον Johnny ενώ τα μικρότερα αδέλφια του κοιμόνταν στο διπλανό δωμάτιο.  Με απειλές και ξυλοδαρμούς εξασφάλιζε την σιωπή του παιδιού.

Ήδη η προσωπικότητα του Johnny είχε υποστεί απίστευτη κακοποίηση και διαστροφή.  Το αγόρι είχε γίνει ένα προβληματικό παιδί, κλεισμένο στον εαυτό του, διαρκώς τρομοκρατημένο, με βλέμμα πανικόβλητο.  Όμως κανείς δεν ασχολιόταν ουσιαστικά μαζί του, ώστε να παρατηρήσει τα ανησυχητικά σημάδια και να τους δώσει την δέουσα σημασία.

Η Charlotte χώρισε και από τον τρίτο βάναυστο σύζυγο, αλλά ο Johnny δεν απαλλάχτηκε από την «πατρική στοργή».  Αντίθετα ο πατριός του εξακολουθούσε να βρίσκεται στην ζωή του με τρόπο απειλητικό και, μάλιστα, έφτασε στο σημείο να τον οδηγήσει σε κάποιον φίλο του, ο οποίος γύριζε πορνό ταινίες παιδοφιλικού περιεχομένου.  Το αγόρι εξαναγκάστηκε να κάνει σεξ με ενήλικους άντρες αλλά και με έναν σκύλο!  Ο Johnny θα κατέθετε αργότερα ότι είχε δει μικρά παιδιά επτά ετών να συμμετέχουν στα γυρίσματα.

Johnny

Φτάνοντας στην εφηβεία ο Johnny εκδιδόταν κανονικά από τον πατριό του.  Ήταν ένα αδύνατο και μικροκαμωμένο αγόρι κι έδειχνε μικρότερος από την ηλικία του, γεγονός που άρεσε στους «πελάτες», ανάμεσα στους οποίους –σύμφωνα με μαρτυρία του Johnny- ήταν ένας δικαστής κι ένας πολύ γνωστός επιχειρηματίας.

Η αδιάκοπη, σωματική και σεξουαλική, κακοποίηση του παιδιού έπρεπε κάπου να εκτονωθούν.  Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, ο Johnny άρχισε να επιδεικνύει μια παραβατική και βίαιη συμπεριφορά, τόσο στο σχολείο όσο και στη γειτονιά.  Όταν τραυμάτισε σοβαρά έναν συμμαθητή του, πετώντας του ένα βαρύ, γυάλινο σκεύος στο κεφάλι, τον έστειλαν στο αναμορφωτήριο.  Εκεί η πνευματική του υγεία διαταράχθηκε εντελώς, καθώς ήταν σίγουρος ότι, άτομα που δεν γνώριζε, καραδοκούσαν για να του επιτεθούν και να του κάνουν κακό.  Έπρεπε, λοιπόν, να επιτεθεί πρώτος αυτός.  Βαθειά διαταραγμένος, συνήθιζε να αυνανίζεται τοποθετώντας, ταυτόχρονα, μπουκάλια στον πρωκτό του αλλά και να προσπαθεί να κάνει το ίδιο σε πιο αδύναμους από αυτόν. Το θύμα, όπως συχνότατα συμβαίνει, είχε μεταλλαχθεί σε θύτη.

Johnny

Στο μεταξύ η, εξίσου διαταραγμένη μητέρα του, είχε παντρευτεί και χωρίσει για τέταρτη φορά.  Προσπαθώντας να συμμαζέψει τα κομμάτια της δικής της κατεστραμμένης ζωής, δεν είχε χρόνο –για άλλη μια φορά- να ασχοληθεί με τα σοβαρά προβλήματα του Johnny, o οποίος είχε πλέον εντελώς ξεφύγει.  Προσπαθώντας να ξεχάσει και να ξεπεράσει ό,τι άσχημο του συνέβαινε, το αγόρι υποκρινόταν ότι έβγαινε από το σώμα του και όλα τα φρικτά συνέβαιναν σε κάποιον άλλο και όχι στον ίδιο. Με χαμένα, πια, τα λογικά του έκανε επιθέσεις σε αγνώστους, όντας σίγουρος ότι σκόπευαν να τον βλάψουν.

Έχοντας καταντήσει φόβος και τρόμος στη γειτονιά, οι αρχές τον έκλεισαν ξανά σε αναμορφωτήριο απ’ όπου βγήκε το καλοκαίρι του 1981, σε ηλικία 17 ετών.  Για μια ακόμη φορά άρχισε να μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στο σπίτι των παππούδων και το τροχόσπιτο της Charlotte. Περιφερόταν άσκοπα στην γειτονιά και συνήθιζε να παρακολουθεί τις καλόγριες του τοπικού μοναστηριού να πηγαινοέρχονται, πολλές από τις οποίες ήταν συνομήλικες με την μισητή γιαγιά του.

Την τελευταία ημέρα του Οκτώβρη του 1981, ο δεκαεπτάχρονος Johnny επισκέφτηκε την γιαγιά και τον παππού του, οι οποίοι τον προσέβαλαν και τον ανάγκασαν να τραπεί σε φυγή.  Προμηθεύτηκε αλκοόλ, μέθυσε και κατευθύνθηκε στης μητέρας του, η οποία είχε πρόσφατα μετακομίσει από το τροχόσπιτο σε ένα σπίτι κοντά στο μοναστήρι του St Francis.  Κανείς δεν γνωρίζει τι συνέβη εκεί –ούτε ο ίδιος, καθώς η διαρκής κακοποίηση και τα χτυπήματα στο κεφάλι του είχαν δημιουργήσει κενά μνήμης και παραισθητικά επεισόδια- αλλά όταν έφυγε από εκεί η μητέρα του φορούσε μόνο ένα εσώρουχο, όπως κατέθεσε και μια γειτόνισσα που την είδε να στέκεται στην πόρτα του σπιτιού.

Συνεχίζεται

Αναρτήθηκε στις 01.ΑΡΘΡΑ ΝΙΝΑΣ ΚΟΥΛΕΤΑΚΗ, 04.ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, 09.ΠΑΙΔΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, 11.ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ, 15.ΕΣΦΑΛΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Κατά την προσφιλή της συνήθεια, η Daisy δεν θα αργήσει να ξαναπαντρευτεί.  Στις 21 Ιανουαρίου του 1931 θα ντυθεί νύφη, για τρίτη φορά, στο πλευρό του Sydney Clarence de Merkel, ενός χήρου υδραυλικού, ο οποίος φέρνει στο σπιτικό τους και την κόρη του Eileen, από τον πρώτο του γάμο.

Ας ανοίξουμε, σ’ αυτό το σημείο, μια παρένθεση στην εξιστόρηση της υπόθεσης de Merkel, για να σχολιάσουμε κάτι αξιοσημείωτο.  Είναι, φαντάζομαι, σαφές πως δεν μπορεί να αποδοθεί στην τύχη το γεγονός ότι και ο τρίτος σύζυγος της Daisy ασκεί το επάγγελμα του υδραυλικού. Η Daisy, ιδιαίτερα φιλοχρήματη,  προέρχεται από μια οικογένεια, η οποία ανήκει στα χαμηλώτερα οικονομικά στρώματα.  Δεδομένης της ταπεινής της καταγωγής δεν μπορεί να ελπίζει σε σύντροφο από ανώτερη, κοινωνικά, τάξη.  Έτσι αρκείται στο αμέσως καλύτερο: έναν υδραυλικό.  Κι αν παραξενεύει το επάγγελμα, αρκεί να θυμηθούμε ότι βρισκόμαστε στην δεκαετία του ’30, με το τρεχούμενο νερό στα σπίτια των επαρχιών της Ν. Αφρικής, αλλά και της Ευρώπης, ν’ αποτελεί καινοτομία.  Οι υδραυλικοί, λοιπόν, με τις κουζίνες και τα πλυσταριά των σπιτιών να δέχονται όλες τις αναγκαίες μετατροπές προκειμένουν να τοποθετηθούν βρύσες, που θα φέρνουν το νερό στα σπίτια και θα διευκολύνουν τα νοικοκυριά, κάνουν χρυσές δουλειές.  Εδώ, λοιπόν, πιστεύω πως θα πρέπει να αποδώσουμε το γεγονός του ίδιου επαγγέλματος των συζύγων της Daisy και όχι στις συμπτώσεις.

Rhodes Cowle

Αντίθετα με ότι θα σκεπτόταν κανείς, το τρίτο θύμα της Daisy δεν θα είναι ο de Merkel, αλλά το ίδιο της το παιδί, ο γιος της Rhodes Cowle, είκοσι ετών τότε.  Οι απόψεις για τον χαρακτήρα του είναι αντικρουόμενες.  Η κόρη του de Merkel, Eileen, η οποία συγκατοικεί με τον Rhodes στο σπίτι των γονιών τους, τον περιγράφει ως φυγόπονο που το πρωί σηκονόταν με το ζόρι για να πάει στη δουλειά.  Αντίθετα, μάρτυρες στην δίκη της Daisy κατέθεσαν πως ήταν ένα ευγενέστατο, πανέξυπνο και ενεργητικό παιδί, που ξεχώριζε ανάμεσα στους νέους της ηλικίας του.  Τα κίνητρα για την δολοφονία του δεν ξεκαθάρίστηκαν και μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε.  Αν και είναι σαφές πως η Daisy de Merkel δολοφονούσε τους συζύγους της για να τους κληρονομήσει, προφανώς το κίνητρο για τον φόνο του γιου της ήταν πιο προσωπικό.  Αν δεχτούμε ως αληθινή την περιγραφή της Eileen, μπορούμε να υποθέσουμε ασφαλώς πως ο νεαρός Rhodes αποτελούσε πηγή απογοητεύσεων για την μητέρα του.  Υπάρχουν, όμως, και μαρτυρίες φίλων του, στους οποίους είχε εκμυστηρεφθεί ότι περίμενε να κληρονομήσει ένα σεβαστό ποσό, στην ηλικία των 21 ετών.  Άλλη άποψη είναι ότι ζητούσε από την μητέρα του περισσότερα χρήματα απ’ όσα ήταν διατεθειμένη να του διαθέτει, με αποτέλεσμα, αυτό το τελευταίο, να όπλισε το χέρι της.  Καθώς, όμως, η ίδια δεν έδωσε καμία εξήγηση, όλα τα παραπάνω παραμένουν εξίσου πιθανές υποθέσεις.

Στα τέλη του Φεβρουαρίου του 1932, η Daisy ταξίδεψε από το Germiston –όπου έμενε τότε με την οικογένειά της- στο Turffontein, προκειμένου να αγοράσει αρσενικό από ένα φαρμακείο, του οποίου ο ιδιοκτήτης δεν την γνώριζε.  Ισχυρίστηκε πως χρειαζόταν το δηλητήριο για να σκοτώσει τη γάτα της που ήταν βαριά άρρωστη και υπέγραψε στο βιβλίο (απαραίτητο εφόσον αγόραζε δηλητήριο) με το όνομα του προηγουμένου συζύγου της: Sproat.  Δεν θα περάσει ούτε μια εβδομάδα κι ο Rhodes θα αρρωστήσει στη δουλειά, αφού έχει πει καφέ από το θερμός που του ετοίμαζε, κάθε πρωί, η μητέρα του.  Επίσης, αλλά ελαφρότερα, θα αρρωστήσει κι ο συνάδελφός του James Webster, o oποίος ήπιε δυο γουλιές από τον καφέ του Cowle.  Από τους δύο άνδρες, μόνο ο Webster θα σωθεί, ενώ ο Rhodes θα καταλήξει στις 5 Μαρτίου.  Η έκθεση του ιατροδικαστή έγραφε «εγκεφαλικός πυρετός» και η κηδεία του νέου έγινε την επόμενη ημέρα στο νεκροταφείο του New Brixton.  Την 1^η Απριλίου η Daisy εισέπραξε το ποσό των 100 λιρών, από την ασφάλεια ζωής του γιου της.

William Sproat

Κι ενώ το σπιτικό των de Merkel επιστρέφει στην ρουτίνα της καθημερινότητας –την οποία, πιθανότατα, θα διέκοπτε ο θάνατος του Sydney Clarence de Merkel-, τα μέλη μιας άλλης οικογένειας βλέπουν τις προσπάθειές τους ν’ αποδίδουν καρπούς.  Ο William Sproat, αδελφός του δεύτερου συζύγου της Daisy, ανέκαθεν υποπτευόταν πως ο θάνατος του αδελφού του ήταν αποτέλεσμα δόλιων ενεργειών.  Δεν έπαψε, λοιπόν, να ερευνά το γεγονός και να ενοχλεί τις αρχές οι οποίες, μετά και τον θάνατο του Rhodes, αποφάσισαν να εγκρίνουν τις εκταφές που ζητούσε ο William Sproat, προκειμένου να γίνουν τοξικολογικές εξετάσεις στα πτώματα.  Ερήμην της Daisy, στις 15 Απριλίου του 1932, εκδίδεται δικαστική εντολή για τις εκταφές των σορών των William Cowle, Robert Sproat και Rhodes Cowle.

Το πρώτο πτώμα που εξετάστηκε, ήταν αυτό του Rhodes.  Αν και σαράντα ημέρες θαμμένο, ήταν άριστα διατηρημένο, κάτι που είναι χαρακτηριστικό της ύπαρξης στο σώμα μεγάλης ποσότητας αρσενικού.  Ο ιατροδικαστής που έκανε την τοξικολογική εξέταση, ανακάλυψε ίχνη αρσενικού στα σπλάχνα, την σπονδυλική στήλη και τα μαλλιά του Rhodes.  Τα σώματα του William Cowle και του Robert Sproat βρίσκονταν σε προχωρημένη αποσύνθεση, εντούτοις ίχνη στρυχνίνης εντοπίσθηκαν στους σπονδύλους και των δύο ανδρών.  Τα οστά τους, επίσης, είχαν μια ροζ απόχρωση, γεγονός που υποδείκνυε πως είχαν λάβει ροζ στρυχνίνη, πολύ κοινό για την εποχή.  Ίχνη αρσενικού βρέθηκαν επίσης στα νύχια και τα μαλλιά του James Webster, του συναδέλφου του Rhodes που είχε επιζήσει.

Μετά από αυτά τα στοιχεία η Daisy de Merkel συνελήφθη και κατηγορήθηκε για τις δολοφονίες των τριών ανδρών.  Η υπόθεση απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και η δημοσιότητα που δόθηκε ήταν πρωτοφανής.  Ο φαρμακοποιός από το Turffontein, Abraham Spilkin, από τον οποίο η de Merkel είχε αγοράσει το αρσενικό με το οποίο δηλητηρίασε τον γιο της, την αναγνώρισε στις φωτογραφίες των εφημερίδων και παρουσιάστηκε στην αστυνομία για να καταθέσει το γεγονός, προσκομίζοντας και το βιβλίο όπου είχε υπογράψει η γυναίκα.

Σύμφωνα με την νομοθεσία της N. Αφρικής, την εποχή εκείνη ο υπόδικος για φόνο είχε το δικαίωμα να επιλέξει εάν θα δικαζόταν από έναν δικαστή και σώμα ενόρκων, ή από έναν δικαστή και δύο ειρηνοδίκες.  Η Daisy πίστεψε ότι θα είχε περισσότερες πιθανότητες με την δεύτερη επιλογή, καθώς ένα σώμα ανδρών ενόρκων θα ήταν σαφώς προκατειλημμένο εναντίον της.

Η δίκη της διήρκεσε 36 ημέρες.  Στην έδρα βρίσκονταν ο δικαστής Justice Greenberg και οι ειρηνοδίκες J.M. Graham και A.A. Stanford.  Η πολιτική αγωγή παρουσίασε πάνω από εξήντα μάρτυρες, ενώ η υπεράσπιση λιγότερους από τους μισούς.  Στο τέλος της δίκης η έδρα απεφάνθη ότι η ενοχή της de Merkel για τις δολοφονίες των William Cowle και Robert Sproat δεν είχε αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας, επομένως δεν ήταν δυνατόν να καταδικαστεί γι αυτές.  Όμως, στην περίπτωση του Rhodes Cowle, τα αποδεικτικά στοιχεία ήταν συντριπτικά: ο Rhodes είχε πεθάνει από στρυχνίνη, το θερμός με τον καφέ του είχε ίχνη στρυχνίνης, η κατηγορουμένη είχε ετοιμάσει τον καφέ και τον δηλητηρίασε και, τέλος, η θεωρία της αυτοκτονίας δεν μπορούσε να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Έτσι η Daisy de Merkel καταδικάστηκε μόνο για τη δολοφονία του γιου της, γεγονός που ήταν αρκετό για να οδηγηθεί στις Γυναικείες Φυλακές του Johannesburg και στην συνέχεια στις Κεντρικές Φυλακές της Pretoria όπου και θα εκτελεστεί με απαγχονισμό, στις 30 Δεκεμβρίου του 1932.  Ήταν 46 ετών.

Η εκτέλεση της de Melker

Σίγουρα η Daisy de Merkel δεν αποτελεί μια από τις πιο παραγωγικές δηλητηριάστριες που υπάρχουν σε τούτο το blog, εντούτοις η υπόθεση έκανε μεγάλη αίσθηση στην χώρα της.  Το 1934, μόλις δυο χρόνια μετά την εκτέλεσή της, η Sarah Gertrude Millin, λιθουανικής καταγωγής νοτιοαφρικανή, δημοσιεύει το μυθιστόρημά της «Τρεις νεκροί άνδρες» (Three Men Died), που βασίζεται στην υπόθεση de Melker.  To 1993, προβάλλεται η τηλεοπτική μίνι-σειρά «Daisy de Melker», με την Susan Coetzer στον ομώνυμο ρόλο.  Τέλος, τον Σεπτέμβριο του 2005,  ένα μιούζικαλ, στο οποίο όλα τα μέλη του θιάσου είναι τραβεστί, με τίτλο «Daisy’s Well Hung» (ο τίτλος είναι λογοπαίγνιo, όπου το «well hung», εκτός από το «κρεμάστηκε για τα καλά», σημαίνει και τον ιδιαίτερα προικισμένο ανατομικά άνδρα), ανέβηκε στις Γυναικείες Φυλακές του Johannesburg, όπου είχε φυλακιστεί η de Merkel μετά τη δίκη της.  Την Daisy υποδύθηκε ο Robert Coleman, παρουσιάζοντάς την, αντί για την βαριά, σκοτεινή μορφή που ήταν, ως μια μοιραία γυναίκα που δολοφονούσε τους συζύγους της.

ΠΗΓΕΣ

-General South African History Timeline: 1920s

-Marilyn Z. Tomlins, Daisy de Melker: South Africa’s First Serial Killer

-Rob Marsh, Famous South African Crimes

-Peter Vronsky, Female Serial Killers: How and Why Women Become Monsters

-Daisy de Melker: Execution by Hanging, 30/12/1932

Αναρτήθηκε στις 01.ΑΡΘΡΑ ΝΙΝΑΣ ΚΟΥΛΕΤΑΚΗ, 04.ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, 08.ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ, 13.ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

Tης Νίνας Κουλετάκη

Στη Ν. Αφρική οι δεκαετίες του ’20 και του ΄30 χαρακτηρίζονται από έντονες εσωτερικές συγκρούσεις.  Όταν ο Ντέσμοντ Τούτου, πολύ αργότερα, θα επινοήσει τον όρο «Έθνος Ουράνιο Τόξο», θα είναι ακριβώς για να δηλώσει την πολυπολιτισμικότητα αυτής της χώρας, με τους λευκούς, τους μαύρους και τους ινδούς κατοίκους.

Ήδη από πολύ παλιά, η μετανάστευση από την Ευρώπη στη Ν. Αφρική, κινήθηκε σε επίπεδα κατά πολύ μεγαλύτερα από εκείνα άλλων αφρικανικών χωρών.  Η αιτία δεν ήταν άλλη από τον μεγάλο ορυκτολογικό πλούτο της χώρας, πηγή κέρδους για τους λευκούς.  Οι Ευρωπαίοι καταφθάνουν σωρηδόν στην Ν. Αφρική, φέρνοντας μαζί τους και ινδούς από τις αποικίες τους.  Τα ορυχεία ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια και τα φθηνά αφρικανικά και ασιατικά χέρια, εξασφαλίζουν τα κέρδη των λευκών «αφεντικών».

Παρόλο που το απαρτχάιντ, ως επίσημη κρατική πολιτική, εφαρμόστηκε από το Εθνικό Κόμμα στη Ν. Αφρική μετά τις εκλογές του 1948 εντούτοις –και επί της ουσίας- ήταν σε ισχύ ήδη από την δεκαετία του ’20.  Ο διαχωρισμός μεταξύ λευκών, μαύρων και ινδών δεν αφορά μόνο στα εργασιακά δικαιώματα, αλλά επεκτείνεται και στην γεωγραφική κατανομή.  Δημιουργούνται ξεχωριστές περιοχές συγκέντρωσης του πληθυσμού ανάλογα με την φυλή, εκτός των οποίων μαύροι και ινδοί απαγορεύεται όχι μόνο να κατοικούν, αλλά και να έχουν οικονομικές συναλλαγές.  Ως φυσικό επακόλουθο, οι αναταραχές, οι απεργίες και οι συμπλοκές ήταν σε ημερήσια διάταξη.

Δεν είναι περίεργο λοιπόν, που σε μια χώρα σπαρασσόμενη από σοβαρά εσωτερικά προβλήματα, οι δολοφονίες που διαπράττει μια λευκή γυναίκα περνούν απαρατήρητες.  Αυτό, όμως, που πραγματικά ξεπέρασε κάθε φαντασία ήταν η δημοσιότητα της δίκης της, όταν η δολοφόνος συνελήφθη, και η επισκίαση όλων των άλλων γεγονότων στις αναφορές του τύπου της εποχής.  Οι περίεργοι σχημάτιζαν, από νωρίς το πρωί, ουρές έξω από το δικαστήριο σε καθημερινή βάση, αρκετοί μάλιστα διανυκτέρευαν έξω από τις θύρες του, προκειμένου να εξασφαλίσουν μια θέση στην αίθουσα.  Ιδίως την τελευταία ημέρα της δίκης, όπου και θα ανακοινωνόταν η απόφαση, κάποιοι που είχαν εξασφαλίσει θέσεις λόγω της έγκαιρης προσέλευσής τους, έφθασαν να τις πωλούν προς 30 δολλάρια την μία!

Η Daisy de Melker (πατρικό όνομα Daisy Hancorn-Smith), γεννήθηκε την 1^η Ιουνίου του 1886 στο Seven Fountains, κοντά στην πόλη Grahamstown της Ν. Αφρικής.  Οι πρόγονοί της είχαν μεταναστεύσει από την Μ. Βρεττανία και είχε άλλα δέκα αδέλφια.  Όταν ήταν αρκετά μικρή οι γονείς της χώρισαν και ο πατέρας της, με τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς της, εγκαταστάθηκαν στο Bulawayo της Ροδεσίας, στη σημερινή Ζιμπάμπουε, και λειτουργούσαν μια φάρμα.

Ήταν ένα δύσκολο και ατίθασο παιδί, περίεργα φιλοχρήματη παρά το νεαρό της ηλικίας της.  Όταν μερικοί γείτονες διαμαρτυρήθηκαν στην μητέρα της για χρήματα και αντικείμενα που είχαν χαθεί από τα σπίτια τους, μετά από επισκέψεις της Daisy, η μητέρα της –μην μπορώντας πλέον να τα βγάλει πέρα- αποφάσισε να την στείλει στον πατέρα και τα αδέλφια της, με την ελπίδα να μπορέσουν να της επιβληθούν.  Έτσι, σε ηλικία δώδεκα ετών, η Daisy φθάνει στη Ροδεσία.  Έζησε εκεί για τρία χρόνια και στην συνέχεια επέστρεψε στο Cape Town, για να παρακολουθήσει μαθήματα στην σχολή Good Hope Seminar και να γίνει νοσοκόμα.  Αποφοίτησε μετά από διετείς σπουδές κι επέστρεψε στο σπίτι του πατέρα της.

Η σκληρή αγροτική ζωή στη φάρμα δεν ικανοποιούσε την Daisy, με αποτέλεσμα να φύγει ξανά για την Ν. Αφρική.  Βρήκε δουλειά ως νοσοκόμα στον οίκο ευγηρίας Berea Nursing Home κι εγκαταστάθηκε στο Durban.

Κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών της διακοπών στην Ροδεσία, το 1906, η Daisy γνώρισε τον Bert Fuller, δημόσιο υπάλληλο στο Υπουργείο Εσωτερικών της Ν. Αφρικής.  Ο έρωτας ήταν αμφοτέρως κεραυνοβόλος και, πολύ σύντομα, αρραβωνιάστηκαν.  Ο γάμος τους ήταν προγραμματισμένος να γίνει τον Οκτώβριο του 1907, αλλά έναν μήνα νωρίτερα ο Bert αρρώστησε από ελονοσία.  Πέθανε με την  Daisy στο πλευρό του την ημέρα που επρόκειτο να γίνει ο γάμος τους.  Ο Bert άφησε στην Daisy, στην διαθήκη του το ποσό των 100 λιρών.

To σπίτι της Daisy de Melker

Ο θάνατος του Bert βύθισε την Daisy στην θλίψη, όχι όμως για πολύ.  Η ζωή συνεχίζεται και η 23χρονη βρήκε γρήγορα παρηγοριά στην συντροφιά ενός 36χρονου υδραυλικού, του William Alfred Cowle.  Το ζευγάρι, μετά τον γάμο του το 1909, εγκαταστάθηκε στο Johannesburg και απέκτησε πέντε παιδιά, τέσσερα από τα οποία πέθαναν από διάφορες αιτίες, όλες παθολογικές, κατά την διάρκεια της βρεφικής και νηπιακής ηλικίας.  Έζησε μόνο ένας γιος, ο Rhodes Cecil, γεννημένος το 1911.

Η Daisy και ο William μετρούσαν ήδη δεκατέσσερα χρόνια γάμου όταν, ξαφνικά, το πρωί της 11^ης Ιανουαρίου του 1923, ο Cowle ένοιωσε έντονη στομαχική αδιαθεσία, λίγο μετά από την λήψη ενός αφεψήματος, που του είχε ετοιμάσει η γυναίκα του.  Ο γιατρός που τον είδε δεν διέγνωσε κάτι ανησυχητικό και του έδωσε ένα ελαφρύ καταπραϊντικό για το στομάχι.  Αργότερα, όμως, ο ασθενής χειροτέρεψε, νοιώθοντας έντονους πόνους στο στομάχι και την κοιλιά.  Οι γείτονες κι ένας δεύτερος γιατρός, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν στις κλήσεις για βοήθεια της Daisy, δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα, καθώς ο άτυχος άνδρας πέθανε μέσα σε σπασμούς και φριχτούς πόνους, μελανιασμένος και βγάζοντας αφρούς από το στόμα.

Λόγω των συμπτωμάτων, ο δεύτερος γιατρός υποπτεύθηκε δηλητηρίαση από στρυχνίνη κι αρνήθηκε να υπογράψει το πιστοποιητικό θανάτου του William. Όπως ήταν αναμενόμενο, έγινε νεκροψία από τον περιφερειακό ιατροδικαστή.  Η έκθεσή του απέδωσε τον θάνατο σε χρόνια νεφρική ανεπάρκεια και εγκεφαλική αιμορραγία.  Η Daisy, χωρίς καμιά υποψία για τον θάνατο του άνδρα της να την βαραίνει, κληρονόμησε το ποσό των 1.795 λιρών.

Η στρυχνίνη είναι μια άχρωμη ή ροζ κρυσταλλική σκόνη, με ιδιαίτερα πικρή γεύση.  100mg στρυχνίνης αρκούν για μια θανατηφόρα δόση, εντούτοις μοιραία έχουν αποβεί περιστατικά όπου η δόση ήταν κατά πολύ μικρότερη, ακόμα και 15mg.  Για την εμφάνιση των συμπτωμάτων είναι αρκετή και η ελάχιστη δόση των 5mg.   Η δηλητηρίαση από στρυχνίνη έχει ως αποτέλεσμα έντονους μυικούς σπασμούς, τόσο δυνατούς ώστε το σώμα να νοιώθει αφόρητους πόνους.  Το φαινόμενο αυτό μπορεί να διαρκέσει πάνω από πέντε λεπτά, κατά την διάρκεια των οποίων το θύμα διατηρεί τις αισθήσεις του και βιώνει ένα μαρτύριο.  Όπως είναι φυσικό, οι έντονοι αυτοί σπασμοί εμποδίζουν την λειτουργία των πνευμόνων και το θύμα καταλήγει το πολύ μέσα σε μία ώρα, από αναπνευστική ανεπάρκεια. Την εποχή που εξετάζουμε η στρυχνίνη χρησιμοποιόταν ευρέως ως ποντικοφάρμακο, γεγονός που καθιστούσε πολύ εύκολη την προμήθειά της.

Μετά από τρία χρόνια χηρείας, η Daisy θα παντρευτεί για δεύτερη φορά.  Είναι, πια, σαράντα ετών και ο νέος της σύζυγος, ο επίσης υδραυλικός Robert Sproat, δέκα χρόνια μεγαλύτερός της.  Λίγους μήνες μετά τον γάμο θα αρρωστήσει βαριά, με τα ίδια συμπτώματα του Cowle.  Θα συνέλθει, μόνο και μόνο για να ξανακυλίσει λίγες εβδομάδες αργότερα, πίνοντας μπύρα συντροφιά με την γυναίκα του και τον προγονό του Rhodes Cowle.   Θα καταλήξει στις 6 Νοεμβρίου του 1927.  Το πιστοποιητικό του θανάτου του, που θα υπογράψει χωρίς πρόβλημα ο τοπικός γιατρός, θα αναφέρει αρτηριοσκλήρυνση και εγκεφαλική αιμορραγία.  Δεν θα διεξαχθεί νεκροψία και η χήρα του θα γίνει πλουσιότερη κατά 4000 λίρες, χωρίς να υπολογίζεται σ’ αυτές η σύνταξή του των 560 λιρών.

Συνεχίζεται

Αναρτήθηκε στις 01.ΑΡΘΡΑ ΝΙΝΑΣ ΚΟΥΛΕΤΑΚΗ, 04.ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, 08.ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ, 13.ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

Julie Marie Scully

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Από το σημείο αυτό και μετά η φρίκη γιγαντώνεται.  Ο Σκιαδόπουλος αποφασίζει να ξεφορτωθεί το πτώμα.  Όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος στην απολογία του, επειδή είχε γνωρίσει την Julie στη θάλασσα, αποφασίζει να την κάψει, να σκορπίσει τη στάχτη της στη θάλασσα και μετά να θέσει τέρμα στη ζωή του.

Βάζει το πτώμα της γυναίκας στο πορτμπαγκάζ και πηγαίνει σε ένα βενζινάδικο, στην Πέραμο, όπου αγοράζει ένα μπιτόνι με τέσσερα λίτρα βενζίνη.  Επιστρέφει στο σημείο που είχε δολοφονήσει την Julie και εκεί κοντά ανακαλύπτει δυο μικρές λίμνες που αποφασίζει ότι είναι αυτό που χρειάζεται για να εξαφανίσει το πτώμα της.  Το βγάζει από το αυτοκίνητο, το εναποθέτει στην όχθη της μιας λίμνης, το περιλούζει με βενζίνη και του βάζει φωτιά.  Όπως έχουν διαπιστώσει και άλλοι δολοφόνοι κατά καιρούς, το ανθρώπινο σώμα δεν είναι και τόσο εύκολο να καεί.  Η φωτιά σβήνει και το σώμα της Julie παραμένει ατόφιο.  Το ξαναβάζει στο αυτοκίνητο και κατευθύνεται στο σπίτι της γιαγιάς του, που ήταν εκεί κοντά, από όπου παίρνει μια μεγάλη, μαύρη βαλίτσα, που θεωρεί ότι θα χωρέσει το πτώμα της γυναίκας.  Επιστρέφει στις όχθες της λίμνης, τοποθετεί το σώμα της Julie στην βαλίτσα και διαπιστώνει πως το κεφάλι περισσεύει.  Ξαναφορτώνει τα πάντα στο αυτοκίνητο κι επιστρέφει στο σπίτι της γιαγιάς του, για να πάρει ένα σιδεροπρίονο.  Επιστροφή, εκ νέου, στη λίμνη.  Κόβει το κεφάλι της Julie κι επιχειρεί, ξανά, να κάψει το σώμα της.  Αποτυγχάνει για δεύτερη φορά.  Το στριμώχνει στην βαλίτσα και το πετά στη λίμνη, παρακολουθώντας το να βυθιζεται στα θολά της νερά.  Στη συνέχεια βάζει το μπιτόνι, το σιδεροπρίονο και το κεφάλι της Julie στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου και φεύγει για την Καβάλα.  Στα μισά της διαδρομής ξεφορτώνεται το μπιτόνι και το σιδεροπρίονο, ενώ το κεφάλι το πετά κοντά στα βράχια της παραλίας Καλαμίτσα.

Julie και Γιώργος

Και μετά στήνει το σενάριο της εξαφάνισης της Julie, προκειμένου να καλύψει το αποτρόπαιο έγκλημά του.  Ισχυρίζεται ότι έφτασαν μαζί στην Αθήνα την Κυριακή στις 10 Ιανουαρίου (η κοπέλα είχε ήδη δολοφονηθεί στις 8) και κατευθύνθηκαν στην Πλατεία Κάνιγγος, όπου και πάρκαραν.  Ο Σκιαδόπουλος υποτίθεται ότι τηλεφωνεί, ενώ η Julie πάει σε ένα φαστφουντάδικο για να φάει κάτι.  Ο Σκιαδόπουλος πάει να την βρει κι εκείνη έχει εξαφανιστεί.  Ρωτά τους σερβιτόρους και τον σεκιουριτά του καταστήματος για εκείνη, δείχνοντάς τους και μια φωτογραφία της.  Φυσικά, κανείς δεν την έχει δει.

Τηλεφωνεί στην Καβάλα, σε φίλους και γνωστούς, ρωτώντας τους αν είχε επικοινωνήσει μαζί τους η Julie, καθώς την είχε χάσει στην Αθήνα.  Μετά τα μεσάνυχτα συναντά τον πατέρα του και την ψάχνουν μαζί.  Στις 2.30’ το πρωί της Δευτέρας δηλώνει την εξαφάνισή της στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας και στις 9 το πρωί στην Αμερικανική Πρεσβεία.

Οι μέρες περνούν χωρίς ίχνος της Julie.  O Σκιαδόπουλος προσποιείται ότι ανησυχεί πολύ, ψάχνει παντού για να την βρει, φτάνοντας μέχρι του σημείου να απευθυνθεί στις τηλεοπτικές εκπομπές αναζητήσεων των δημοσιογράφων Χαρδαβέλλα και Νικολούλη.  Το σενάριο του Σκιαδόπουλου δεν φαίνεται να πείθει την Ασφάλεια, που έχει αναλάβει την υπόθεση της εξαφάνισης της Scully.  Οι αξιωματικοί Βασίλης Τσιατούρας και Σταύρος Σταυρόπουλος, καλούν τον Σκιαδόπουλο στην Ασφάλεια και τον ανακρίνουν όλη νύχτα.  Το επόμενο πρωί, δεκαεννέα ημέρες μετά τη δολοφονία, ο Γιώργος Σκιαδόπουλος ομολογεί και οδηγεί τους αστυνομικούς στο σημείο που είχε πετάξει το πτώμα.  Η βαλίτσα με το μισοκαμένο, ακέφαλο σώμα της Julie ανασύρεται από τον βυθό της λίμνης, ενώ το κεφάλι –παρά τις προσπάθειες των ανδρών και δυτών του Λιμεναρχείου Καβάλας- δεν βρέθηκε ποτέ.

Με αρκετή καθυστέρηση, καθώς έπρεπε να γίνει εξέταση DNA για να αποδειχθεί ότι το πτώμα ήταν της Julie Scully (καθώς ήταν μισοκαμένο και το κεφάλι έλειπε), το σώμα της παραδόθηκε στον πρώην συζυγό της Tim Nist και στον αδελφό της John Scully, οι οποίοι ταξίδεψαν στην Ελλάδα προκειμένου να το παραλάβουν και να το μεταφέρουν στην Αμερική.  Εκεί, η νεκρώσιμη ακολουθία έλαβε χώρα σε στενό κύκλο και ό,τι είχε απομείνει από την Julie Scully αποτεφρώθηκε.

Η Καλλιόπη Σκιαδοπούλου με τον γιο της

Η δίκη του Γιώργου Σκιαδόπουλου, με συνηγόρους υπεράσπισης τους Σάκη Κεχαγιόγλου και Μιλτιάδη Γκουρτζή, έγινε στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Δράμας τον Νοέμβριο του 1999.  Τόσο η μητέρα του Σκιαδόπουλου που κατέθεσε, όσο και ο πατέρας του που έστειλε επιστολή από το εξωτερικό όπου εργαζόταν, έρριξαν τις ευθύνες στους εαυτούς τους, καθώς δεν προσέφεραν στον Γιώργο μια ομαλή οικογενειακή ζωή και μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία, εξαιτίας των φιλονικειών τους, σε όλη τη διάρκεια του εγγάμου βίου τους. Στη δίκη παρευρισκόταν και ο πρώην σύζυγος της Scully, Tim Nist.  Από την πλευρά της οικογένειας του θύματος υπήρξαν μαρτυρίες ότι ο Γιώργος πίεζε την Julie να επενδύσει τα χρήματα που είχε λάβει από τον διακανονισμό του διαζυγίου σε μια εταιρία ταξί που ήθελε να δημιουργήσει ο ίδιος.  Τα χρήματα, πάντως, βρέθηκαν σε κοινό λογαριασμό.

Ο Σκιαδόπουλος καταδικάστηκε πρωτόδικα σε ισόβια κάθειρξη, η οποία στην έφεση που άσκησε και εκδικάστηκε τον Οκτώβριο του 2002 στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θράκης, μειώθηκε σε κάθειρξη 23 ετών, μετά την αναγνώριση των ελαφρυντικών του προτέρου εντίμου βίου και της καλής διαγωγής στην φυλακή.  Πράγματι, ο Σκιαδόπουλος υπήρξε υπόδειγμα κρατουμένου, σπούδασε στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο στο Τμήμα Ελληνικού Πολιτισμού και στράφηκε στα θεία.  Έχει μετανοιώσει φριχτά για το έγκλημά του, δεν μπορεί να εξηγήσει πώς έφτασε στο να το διαπράξει κι έχει ζητήσει συγγνώμη από θεούς και ανθρώπους.  Έχει αποφυλακισθεί και –σύμφωνα με πληροφορίες της δημοσιογράφου Μελαχροινής Μαρτίδου- ζει στην Κομοτηνή, όπου διατηρεί ένα σύγχρονο στεγνοκαθαριστήριο και προσπαθεί να επανενταχθεί στην κοινωνία και να ξεχάσει την άβυσσο, στην οποία μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους, το ερωτικό πάθος.

Οι πληγές, φυσικά, γι αυτούς που μένουν πίσω είναι πάντα ανοιχτές.  Η έρευνά μου για το τι απέγινε η κόρη της Julie, η τρίχρονη Katie την εποχή της δολοφονίας, έδειξε ότι σήμερα είναι μια όμορφη κοπέλα (μοιάζει πολύ στην μητέρα της), που σπουδάζει marketing στο Purdue University και που, φαινομενικά, έχει μια άνετη, πλούσια και ξένοιαστη ζωή.  Το γεγονός, όμως, ότι από το άλμπουμ με τις φωτογραφίες από την παιδική της ηλικία (τουλάχιστον αυτό που κοινοποιεί στο facebook) δεν περιέχει ούτε μία που να την δείχνει με την μητέρα της, μαρτυρά την ύπαρξη ενός αγκαθιού.  Tο ίδιο αγκάθι υπάρχει και στο προφίλ του πατέρα της.  Ο Tim Nist δεν ξαναπαντρεύτηκε, αφιέρωσε τη ζωή του στην ανατροφή της κόρης του (σε ανάρτησή του καμαρώνει ότι «έκανε πολύ καλή δουλειά») και στον ελεύθερο χρόνο του ασχολείται με το αγαπημένο του χόμπυ, την επισκευή και συντήρηση παλιών αυτοκινήτων.  Οι σχέσεις του Tim και της Katie με την οικογένεια της Julie παραμένουν στενές.

Λόγω της υπηκοότητος της Julie Scully, η υπόθεση έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και στην Αμερική.  Στις εφημερίδες, αλλά και στο βιβλίο, που μελέτησα για αυτό το άρθρο, επικρατεί η άποψη ότι ο Σκιαδόπουλος ήταν ένας νεαρός ζιγκολό, που είχε βάλει στο μάτι τα χρήματα της όμορφης γυναίκας.  Συγγενείς της και φίλοι, αν και την παρουσιάζουν ως μια έξυπνη, δυναμική γυναίκα, δεν αντιλαμβάνονται πώς έπεσε στην παγίδα του Σκιαδόπουλου, αναγνωρίζουν πάντως πως πρέπει να τον ερωτεύτηκε τρελά, κάτι που δεν φαίνεται να δέχονται για τον ίδιο.  Εμείς, όμως, ξέρουμε πως το ερωτικό πάθος μπορεί ανά πάσα στιγμή να κορυφωθεί με ένα έγκλημα.  Το έχουμε διαβάσει πολλές φορές σε αυτό το blog, το έχουμε δει να συμβαίνει συχνότατα στις ανθρώπινες κοινωνίες, ανεξαρτήτως γεωγραφικού μήκους και πλάτους, με δράστες και θύματα από όλα τα κοινωνικά στρώματα και όλων των μορφωτικών επιπέδων.  Είναι, δε, τόσο αναγνωρίσιμο και κοινό που έχει απεικονιστεί σε σημαντικά έργα της εικαστικής τέχνης και της λογοτεχνίας.

Στην ελληνική τηλεοπτική σειρά «10^η Εντολή», το επεισόδιο «Σε βαθιά νερά» βασίζεται στην υπόθεση Σκιαδόπουλου.

Πηγές

-Εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»

-Εφημερίδα «New York Times»

-Εφημερίδα «The Philadelphia Inquirer»

-John Glatt, «Blind Passion»

-Πάνου Σόμπολου, «Τα εγκλήματα που συγκλόνισαν την Ελλάδα»

Αναρτήθηκε στις 01.ΑΡΘΡΑ ΝΙΝΑΣ ΚΟΥΛΕΤΑΚΗ, 05.ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 13.ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ