Και ας σας πουν χαζοχαρούμενους και τρελαμένους και αμόρφωτους και φτηνιάρικους και χαμένους και αλλοπρόσαλλους και ό,τι άλλο φανταστούν μέσα στο πολύπλοκο μυαλουδάκι τους…
Γιατί οι άνθρωποι δυσκολεύονται πια να γελούν με την καρδιά τους, όπως δυσκολεύονται στο να μην είναι πολυσύνθετοι στην σκέψη τους…
Είναι τόσο όμορφο το πρόσωπο που γελάει… Και είναι τόσο υπέροχο να βλέπεις γύρω σου πρόσωπα χαλαρά!!! Ανθρώπους που δεν βιάζονται να μιλήσουν, που ακούν προσεκτικά τον συνομιλητή τους και που δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από μία καλή ακρόαση… Ούτε συμβουλές, ούτε κρίσεις, ούτε επικρίσεις…
Αναρωτιέται κανείς γιατί αυτά τα πράγματα ολοένα και σπανίζουν στην εποχή μας…
Τι φταίει; Είναι η ερώτηση-κλειδί…
Όλοι θα βαλθούν και θα βιαστούν να απαντήσουν…
Φταίει…
Το άγχος, το αφεντικό, η ανεργία, η πείνα, η έλλειψη βασικών αγαθών, τα χρέη, η μοναξιά, η προδοσία, η ριμάδα η τύχη, η πολιτική, η τηλεόραση, η φτώχεια, η κακογλωσσιά, η μνησικακία, ο κακός…