De afgelopen weken waren hectisch, super vermoeiend en om gek van te worden. Blij dat het leven weer even normaal wordt (voor zover mogelijk in de eindejaarsperiode, maar soit) en we het weer wat rustiger aan kunnen doen.

Weer tijd om wat regelmatiger voor het voederstation in de tuin te zorgen, zodat we wat betrouwbaarder zijn voor onze gevederde vrienden. De vogels hebben het al in de gaten, dus de camera en de verrekijker komen weer uit hun schuilplaats.

Vorige week kwam de sperwer al eens op de haag zitten om te zien of hij een mus of mees kon komen “plukken”. Sinds eergisteren is de reiger ook weer van de partij. Gisteren zag ik hem opvliegen met een mol in de snavel. Als hij daar de smaak van te pakken krijgt, raken we hier misschien eindelijk van dat berglandschap in de tuin af. Overbuur heeft begin dit jaar een (ultrasoon?) systeem in zijn tuin geplaatst en dat jaagt al dat ondergronds gedierte naar ons toe. Je kan maar beter niet in het donker in het gras gaan lopen, want daar kom je niet ongeschonden van terug.

Er is ook weer tijd voor langere wandelingen met het hondje. Hier en daar even stilstaan en kijken wat er op de weilanden zit of overvliegt. Achter ons huis zaten vorige week een 20-tal wulpen. Ze verzamelen daar elk jaar en blijven er soms wekenlang hangen. Nu hoor ik nog alleen af en toe één achterblijver roepen, want de rest heeft zich blijkbaar verplaatst.

Er wordt wat afgevlogen de laatste tijd. Even leek het wat rustiger te gaan met de trek, maar de voorbije week werd het weer drukker in de lucht. Nieuwe koudegolf in noordelijke streken? Gaat de winter écht beginnen?

Een fikse wandeling naar het Kortbroek kan nu ook weer. Van daar een flink eind de Scheldedijk of het jaagpad op. En daar wordt niet alleen Jeppe blij van. Nu nog even genieten van de vertrouwde paden. Straks nieuwe horizonten en wijdse vlakten verkennen.

En een laatste keer de bezoekers in deze tuin tellen in het weekend van 27 en 28 januari 2017: hier vinden jullie alle info om mee te kunnen doen

Het zal intussen al wel common knowledge zijn dat ik dagelijks (in 2 beurten, weliswaar) op z’n minst een kilometer of 10 rondzwerf in de buurt van ons huis. Hondjes laten hun baasjes graag regelmatig uit.

Op die omzwervingen passeer ik op aansturen van het hondje nogal dikwijls langs “de put van T.”. De familie T. baat al generaties lang een hoeve uit waar een grote waterpartij naast ligt. Nog dit voorjaar werd de put gekuist, de knotwilgen op het eilandje en aan de oever werden geknot en het riet gemaaid. De omstandigheden leenden er zich toe: het werk op het land was nog beperkt en de waterspiegel stond laag.

Er zitten eenden, ganzen, waterhoentjes en heel vaak ook een blauwe reiger, die intussen door heeft dat hij rustig kan blijven zitten als wij langs komen omdat wij geen gevaar opleveren. Tot vorig jaar zat er ook een statig zwanenechtpaar. Maar in de nazomer van 2015 bleek hij opeens weduwnaar te zijn.

Die dingen gebeuren natuurlijk. Ik hoop voor de zwanendame dat ze rustig aan de oude dag gestorven is en niet door de ondoordachtzaamheid van sommige mensen.

Want op de late namiddagronde komt het soms voor (op maandag, meestal) dat ik een auto zie stoppen aan “de put van T.”. Een goedmenende (?) dame stapt dan uit en gooit de broodresten van het weekend in het water en op de oever om de eendjes te voeren. Waarom ze altijd zo gehaast is om weg te komen vóór ik haar dit kan afraden, weet ik niet …

Als er nu iéts is waar eenden, ganzen en zwanen geen boodschap aan hebben, dan toch wel brood. De voedingswaarde voor deze dieren is cerocerocero, cerocerocerocero… nada. Bovendien begint het spul – indien geweekt in het water, of nadat de vogels zich te pletter gedronken hebben om die droge knoesten in te slikken – in hun maag en darmen te gisten met alle gevolgen vandien. Als ze er al niet in stikken omdat ze de brokken niet door hun keel krijgen.

Gelukkig zijn de vogels op de “put van T.” slimmer dan dat en ze laten het brood voor wat het is. En wie had u gedacht dat er dan aanschuift aan het banket? Juist, de ratten! Zeker nu de oogst van het land gehaald wordt en ze het dus met veel minder moeten doen. Jeppe wil de laatste tijd alleen nog maar langs die route en geloof maar niet dat hij dan naar de wolken loopt te kijken. De neus in de graskant en als ik hem niet meesleur sta ik daar een paar uur later nog want meneer is op jacht. Prooi genoeg! Je zal er maar naast wonen.

En als het dan nog bij de stank van gistend, verzurend brood bleef. Maar er zijn er ook die het brood niet eens uitpakken. En die plastieken tasjes kunnen precies nog harder kweken dan ratten …