Nastąpiło jakieś zdziczenie, wypaczenie , brak zahamowań i niemożność pojęcia, co jest dobre a co złe. Przez to mylą się różne opcje i warianty, rodzice nie widzą, jak wskazywać drogę dzieciom. A firmy produkujące zabawki wcale tego nie ułatwiają. A piszę to dlatego, że  niebywałą kreatywnością w zakresie produkcji zabawek wojennych popisała się firma Cobi tworząc dwa zestawy nawiązujące do Powstania Warszawskiego. Niby nic takiego, kolejny zestaw zabawek, którymi można się bawić w tę najciekawszą najbarwniejszą zabawę wszechczasów zwana wojną. A jednak we mnie rodzi się sprzeciw. Nie można bawić sie w wojnę, nie można z wojny robić frajdy, nie można uczyć jej dzieci i to jeszcze w tak niewybredny sposób. Czytaj dalej →

Tak się porobiło, że musiałam zająć się tematem dopłat do kredytów mieszkaniowych dla młodych ludzi, którzy mieszkanie mieć chcą, ale ich na nie nie stać. Brzmi jak bajka. Rząd się ogarnia, znajduje wyjaśnienie ujemnego przyrostu naturalnego w naszym kraju i zaczyna mu przeciwdziałać. Pierwszym krokiem jest wspieranie młodych ludzi w zakupie mieszkania, żeby mieli gdzie nad tym przyrostem pracować. Gdyby na tym zakończyć te dociekania, to człowiek mógłby uznać, że żyje we wspaniałym państwie opiekuńczym. Ale wystarczy trochę zdrapać lukier, by zobaczyć, ze pod spodem to nie jest pyszny tort tylko jakaś stara bajaderka.
Czytaj dalej →

Rok temu, gdy po raz pierwszy padło hasło „Obchody Rewolucji 1905 roku w Łodzi” nie wiedziałam, z czym to się wiąże, jak to będzie wyglądać i ile będzie kosztować. Oczywiście nie finansowo, ale mentalnie, psychicznie i fizycznie. Wszystko robiła grupa totalnych zapaleńców, którzy postanowili wydobyć z otchłani pamięci wspomnienie o największym strajku robotniczym w tym fabrykanckim mieście. Znalazłam się w ich gronie i teraz- ponad rok później, po drugich już obchodach, cały czas jestem z tego totalnie (żeby nie powiedzieć cholernie) dumna i cieszę się, że mnie to wszystko spotkało. I liczę, że jeszcze mnie spotka. Czytaj dalej →

Media huczą od kilku dni i temat ten nie schodzi z okładek i głównych wydań wiadomości. Tak głośnych nagrań nie było od czasu ostatniego sukcesu Beyonce czy innej Madonny, od pierwszych miejsc list przebojów i złotej płyty w pierwszej godzinie sprzedaży (było tak kiedyś?). Doda załamana zagryza wargi, bo oto dwóm panom udało się to, czego ta samozwańcza królowa muzyki (od razu mówię:  do Dody nic nie mam, nawet podziwiam jej zmysł marketingowy) nigdy nie osiągnęła. Nagranie wszechczasów od ostatniego takiego nagrania wszechczasów i do następnego tego typu nagrania.
Belka i Sienkiewicz wyrastają na najgorętsze nazwiska studiów nagraniowych i  Uniwersal czy inny Pomaton EMI plują sobie w brodę, że zawczasu kontraktów nie podpisali, że o Kajaxie już nie wspomnę. Czytaj dalej →

Przekroczyłam pewną granicę, za która napisanie każdego słowa wydaje się męką, wysiłkiem, któremu nie jestem w stanie podołać.  Wynika to z nadmiaru pracy, obowiązków i zobowiązań, z braku snu i wstawania o tak wczesnych godzinach przez 7 dni w tygodniu, że ostatni raz w moim życiu takie rzeczy na zegarku widziałam w liceum.

Sytuacja jest o tyle interesująca (interesująca mnie osobiście, bo to moje życie i moje reakcje, a inni mogą to uznać za banał albo rzecz zwyczajnie niewartą uwagi), że do tej pory większa ilość pracy pobudzała jedynie moja kreatywność. Ideę starej zasady: „Im mniej czasu tym więcej czasu” mogłam sobie rozszerzać : „Im więcej pracy, tym więcej pomysłów na jeszcze więcej pracy”.

Jakiś czas temu doskonale odnajdywałam się w takim trybie funkcjonowania. Praca poza domem przez 8-12 godzin, a potem w domu wypluwałam z siebie tony słów czy to zawodowo czy prywatnie.
I nadszedł kres. Czytaj dalej →